ตอนที่ 74 ฟื้นคืนชีพแล้ว!

"ตอนอยู่มณฑลอวิ๋นโจว หัวหน้าฟู่ก็น่าจะเคยเข้าร่วมภารกิจทำนองนี้มาเหมือนกันใช่ไหมครับ"

ภายในห้องพักแห่งหนึ่งของโรงพยาบาลประจำมณฑล สมาชิกทีมดูแลสุขภาพของโรงพยาบาลกำลังรวมกลุ่มนั่งคุยกัน

เมื่อผู้เฒ่าสือและคณะมาถึงโรงพยาบาลประจำมณฑล ทีมของโรงพยาบาลก็เปรียบเสมือนได้กลับบ้าน มาถึงถิ่นของตัวเองแล้ว

สมาชิกทีมของโรงพยาบาลในครั้งนี้มีไม่มากนัก รวมพยาบาลแล้วก็มีเพียงเจ็ดแปดคน แผนกแพทย์จีนสองคน แผนกอายุรกรรมสองคน และแผนกฉุกเฉินสามคน

แต่ละแผนกต่างมีรองหัวหน้าแผนกมาด้วยหนึ่งคน

เดิมทีแผนกแพทย์จีนไม่จำเป็นต้องจัดคนมาด้วยซ้ำ เพราะทางสำนักดูแลสุขภาพก็มีผู้เชี่ยวชาญด้านแพทย์จีนอยู่แล้ว เพียงแต่ฉู่กว่างหมิงต้องการเอาใจฟู่หย่งเย่ จึงจงใจเพิ่มโควตาให้แผนกแพทย์จีนสองที่นั่ง

ใครต่อใครมักบอกว่าโลกนี้ชอบประจบคนเด่นเหยียบย่ำคนด้อย สัจธรรมของสังคมก็เป็นเช่นนี้เอง

แม้คนจากหลายแผนกจะมารวมตัวกัน แต่ฟู่หย่งเย่ก็ยังคงเป็นจุดสนใจ ทั้งรองหัวหน้าแผนกฉุกเฉินและรองหัวหน้าแผนกอายุรกรรมต่างก็ให้เกียรติและไว้หน้าเขา

ในเวลานี้ เมื่อทุกคนมานั่งคุยกัน จึงคอยพูดยกยอปอปั้นฟู่หย่งเย่ไม่ทางตรงก็ทางอ้อม

ฟู่หย่งเย่เพลิดเพลินกับความรู้สึกเช่นนี้มาก

"ตอนอยู่อวิ๋นโจวยังไม่ถึงคิวผมหรอกครับ"

ฟู่หย่งเย่ยิ้มพลางกล่าวว่า "ทางฝั่งอวิ๋นโจวมีปรมาจารย์แพทย์จีนอยู่เพียบ มีหมอชื่อดังมากกว่าฝั่งชิ่งเฉิงของเราเสียอีก ผมถือเป็นรุ่นเด็ก แต่ก็มักจะได้ยินคุณอาคนรองเล่าให้ฟังอยู่บ่อย ๆ ครับ"

"มณฑลชิ่งโจวของเราเทียบกับอวิ๋นโจวไม่ได้จริง ๆ นั่นแหละ"

จัวอันปัง รองหัวหน้าแผนกฉุกเฉินยิ้มพลางเอ่ยขึ้น "แต่ถึงแม้อวิ๋นโจวจะมีหมอดังมากมาย ทว่าถ้าพูดถึงคนที่มีชื่อเสียงที่สุด ก็ยังต้องยกให้ผู้เฒ่าฟู่อยู่ดี"

"นั่นสิ ผู้เฒ่าฟู่น่ะมีชื่อเสียงก้องประเทศเลยนะ" คนข้าง ๆ พยักหน้าเห็นด้วย

"คนที่ชื่อเสียงสูสีกับคุณปู่ของผมก็ยังมีอีกหลายท่านครับ"

ฟู่หย่งเย่ถ่อมตัว

"หัวหน้าฟู่ถ่อมตัวเกินไปแล้ว"

จัวอันปังปรบมือ "เอาล่ะ ทุกคนเงียบกันหน่อย ให้หัวหน้าฟู่เล่าเรื่องงานดูแลสุขภาพให้พวกเราฟังสักหน่อยดีกว่า นี่เป็นประสบการณ์ที่มีค่าหาไม่ได้ง่าย ๆ เลยนะ"

"ถ้าอย่างนั้นผมขอพูดสักสองสามประโยคแล้วกันนะครับ ล้วนเป็นเรื่องที่คุณอาคนรองเล่าให้ผมฟังทั้งนั้น"

ฟู่หย่งเย่ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องราวที่เขารู้มา

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของอดีตผู้นำระดับสูงหรือข้าราชการอาวุโส ทำเอาแพทย์และพยาบาลรุ่นใหม่หลายคนฟังจนตาเป็นประกาย โดยเฉพาะบุคคลสำคัญระดับบิ๊กที่เอ่ยออกมาจากปากของฟู่หย่งเย่ ล้วนเป็นคนที่พวกเขาอาจไม่มีโอกาสได้พบเจอเลยตลอดทั้งชีวิต

........

ภายในห้องพักผู้ป่วย เวลานี้เงียบสงัดไร้สรรพเสียง ทุกคนต่างจับจ้องไปที่ฟางเยี่ยนโดยไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

เข็มทองขนาดยาวสิบนิ้วค่อย ๆ จมลึกเข้าไปเรื่อย ๆ ใต้การควบคุมของฟางเยี่ยน ทุกครั้งที่เข็มแทงลึกเข้าไปอีกนิด หัวใจของทุกคนก็พลอยบีบรัดเกร็งตามไปด้วย

ไม่เพียงแต่หม่าเจิ้นหยวน แม้กระทั่งอดีตผู้นำระดับสูงหลายท่านในเวลานี้ สีหน้าก็พลอยเคร่งเครียดขึ้นมาเช่นกัน

อดีตผู้นำระดับสูงเหล่านี้ล้วนผ่านศึกสงครามและผ่านคลื่นลมมรสุมมานับไม่ถ้วน แต่ในยามนี้กลับถูกฟางเยี่ยนทำให้ตกใจจนขวัญผวา

เพราะการลงมือของฟางเยี่ยนชวนให้รู้สึกระทึกใจและหวาดเสียวเหลือเกิน

ต้องรู้ก่อนว่า จุดฝังเข็มที่ฟางเยี่ยนแทงลงไปนั้นอยู่ห่างจากหัวใจไม่มาก หากพูดให้แม่นยำก็คือเฉียดใกล้หัวใจเพียงแค่เส้นยาแดงผ่าแปดเท่านั้น

ผู้เฒ่าหวังในเวลานี้นั่งนิ่งไม่ไหวติง รอยยิ้มบนใบหน้าก็เลือนหายไปนานแล้ว

ฟางเยี่ยนมีสีหน้าจดจ่อ มือหมุนควงเข็ม เมื่อเข็มทองลงลึกไปถึงระดับหนึ่ง ก็เริ่มมีจังหวะตื้นลึกสลับกันไป.......

ผ่านไปราวสิบกว่านาที เข็มทองจึงค่อย ๆ ถูกถอนออกมาช้า ๆ ก่อนที่ฟางเยี่ยนจะเก็บมันกลับคืน

ทว่าผู้เฒ่าหวังยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ ร่างทั้งร่างราวกับถูกแช่แข็งไว้ ผู้เฒ่าสือคิดจะก้าวเข้าไปดู แต่ถูกฟางเยี่ยนส่งสัญญาณมือห้ามไว้ได้ทันท่วงที

"ฟู่.......ซูด........"

หลังจากฟางเยี่ยนเก็บเข็มทองไปแล้ว ผ่านไปเต็มหนึ่งนาที ผู้เฒ่าหวังที่นั่งนิ่งไม่ไหวติงมาตลอดพลันพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด จากนั้นจึงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ อีกครั้ง ทั่วทั้งร่างจึงคล้ายกับ "ฟื้นคืนชีพ" ขึ้นมาได้จริง ๆ

พอกลับมา "มีชีวิต" อีกครั้ง ผู้เฒ่าหวังก็สูดลมหายใจเข้าลึกอีกครั้ง พลางเปล่งเสียงออกมา "สบายตัวจริง ๆ"

"เหล่าหวัง!"

"ตาเฒ่าหวัง"

ตอนนี้พวกผู้เฒ่าสือถึงค่อยพากันก้าวเข้ามาหาด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใย

"เชื่อแล้ว ตอนนี้ฉันเชื่อสนิทใจแล้ว"

ผู้เฒ่าหวังพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียดอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยช้า ๆ ว่า "สามสิบกว่าปีแล้ว ตาแก่อย่างฉันไม่เคยรู้สึกสบายเนื้อสบายตัวขนาดนี้มาก่อนเลย จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าสามสิบกว่าปีที่ผ่านมานี้ใช้ชีวิตเสียเปล่าจริง ๆ"

"เป็นเพราะแผลเก่าของเหล่าหวังน่ะ"

ผู้เฒ่าสือกล่าวขึ้นกะทันหัน

คนอื่นอาจจะไม่รู้ แต่สหายเก่าอย่างพวกเขาย่อมรู้ดีว่า ในอดีตเหล่าหวังเคยได้รับบาดเจ็บ เมื่อสามสิบปีก่อนป่วยหนักจนเฉียดประตูนรก เกือบเอาชีวิตไม่รอด โชคดีที่เหล่าหวังดวงแข็ง จึงกัดฟันประคองชีวิตรอดมาได้

ทว่าหลังจากนั้นด้วยแผลเก่า ทำให้ผู้เฒ่าหวังมีโรคแฝงติดตัวอยู่เสมอ ปกติมองผิวเผินเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติร้ายแรง ทว่าการหายใจกลับติดขัดไม่คล่องตัว ราวกับสวมเสื้อกั๊กที่คับแน่นตัวหนึ่งไว้ ทั้งที่ไม่พอดีตัวแต่ก็ถูกบังคับสวมไว้บนร่าง

"ทั่วร่างเบาสบาย พันธนาการสลายหมดสิ้น"

ผู้เฒ่าหวังกล่าวพลางลุกขึ้นยืนตรง ก่อนจะทำความเคารพแบบทหารให้ฟางเยี่ยน "หมอฟาง ขอบคุณนะ"

มีคำกล่าวว่าไม่เคยผ่านความทุกข์ของผู้อื่น อย่าได้แนะให้เขาปล่อยวาง สำหรับผู้เฒ่าหวังแล้ว หากไม่ได้ประสบกับสิ่งที่เขาเคยเผชิญ ย่อมยากที่จะเข้าใจความรู้สึกของเขาในเวลานี้

ตลอดสามสิบปีที่ผ่านมา แม้ผู้เฒ่าหวังจะไม่มีโรคร้ายแรง และภายใต้การดูแลรักษาของคณะแพทย์ดูแลสุขภาพ เจ็บป่วยเล็กน้อยอะไรก็ล้วนรักษาหายได้ ทว่ากับโรคเก่าเรื้อรังหลายปีนี้กลับจนปัญญา

บางครั้งก็ทุเลาลงบ้าง บางครั้งก็กำเริบหนักขึ้น ทว่าเนิ่นนานวันเข้า หากไม่ใช่เพราะผู้เฒ่าหวังมีจิตใจแน่วแน่เด็ดเดี่ยว ก็คงทนรับไม่ไหวไปแล้ว

ยามนี้โรคเก่าเรื้อรังหลายปีถูกฟางเยี่ยนขจัดทิ้งด้วยเข็มเพียงเล่มเดียว จิตใจของผู้เฒ่าหวังจึงย่อมเบิกบานเพียงใดก็พอนึกภาพออก

สามสิบปีมานี้ เมื่อชินชาก็เหมือนจะทนอยู่ได้ แต่พอมีข้อเปรียบเทียบ ความรู้สึกจึงยิ่งชัดเจน

ในนาทีนี้ ผู้เฒ่าหวังรู้สึกว่า ต่อให้ได้ใช้ชีวิตอย่างตอนนี้เพียงวันเดียว ก็เป็นเรื่องที่สุขใจยิ่งแล้ว

"ผู้เฒ่าหวังเกรงใจไปแล้วครับ"

ฟางเยี่ยนยิ้มพลางกล่าวว่า "อาการของคุณไม่ใช่ว่าจะรักษาให้หายขาดได้ในครั้งสองครั้ง ผมทำได้เพียงแค่บรรเทาให้ก่อน เดี๋ยวผมจะสั่งเทียบยาให้อีกหนึ่งเทียบ คุณเอากลับไปกินต่อนะครับ"

"ฟังหมอฟางเลย"

ผู้เฒ่าหวังหัวเราะพลางหันไปพูดกับผู้เฒ่าถาน "เหล่าถานเอ๋ย หมอเทวดาคนนี้ของนายแนะนำได้ดีจริง ขอบใจมากนะ"

ผู้เฒ่าถานเองก็ดีใจไม่น้อย อดหัวเราะไม่ได้ "ฉันบอกว่าจะแนะนำหมอเก่ง ๆ ให้พวกนาย เจ็บไข้ได้ป่วยเล็ก ๆ น้อย ๆ จะได้ไม่ต้องกลุ้มใจ พวกนายยังไม่ยอมรับน้ำใจ ตอนนี้ยอมรับแล้วใช่ไหมล่ะ"

"ยอมรับแล้ว ยอมรับแล้ว"

ผู้เฒ่าหวังหัวเราะฮ่า ๆ มีความสุขอย่างยิ่ง

"การมาครั้งนี้ไม่เสียเที่ยวจริง ๆ" ผู้เฒ่าสือกล่าวด้วยรอยยิ้มเช่นกัน

"ผู้เฒ่าสือ ผู้เฒ่าเหยียน ตามที่ผมเห็น ถือโอกาสนี้ให้หมอฟางตรวจดูให้พวกท่านสักหน่อยดีไหมครับ" คราวนี้หม่าเจิ้นหยวนลอบผ่อนลมหายใจยาวออกมา แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม

เมื่อครู่ฟางเยี่ยนทำให้เขาตกใจแทบสิ้นสติเพียงใด มาบัดนี้หม่าเจิ้นหยวนกลับยิ่งมั่นใจมากขึ้นเพียงนั้น

ช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ

คนอื่นอาจจะมองเห็นแค่วิชาฝังเข็มของฟางเยี่ยน แต่หม่าเจิ้นหยวนกลับมองเห็นมากกว่านั้น ฟางเยี่ยนอาศัยเพียงแค่การตรวจดูด้วยสายตาก็มองอาการของผู้เฒ่าหวังออกทะลุปรุโปร่ง และใช้เข็มทองเพียงเล่มเดียวคลี่คลายโรคเรื้อรังแฝงเร้นของผู้เฒ่าหวังได้

ฝีมือระดับนี้ ช่างน่าทึ่งจริง ๆ

ก่อนหน้านี้ผู้เฒ่าถานยังล้อเล่นว่า ฝีมือของฟางเยี่ยนไม่ได้ด้อยไปกว่าผู้เฒ่าหลิน ตอนนี้ดูแล้ว ที่ผู้เฒ่าถานพูดไว้ไม่นับว่าเกินจริงเลยสักนิด

เพียงแค่วิชาฝังเข็มชุดนี้ ย่อมไม่ด้อยไปกว่าผู้เฒ่าซ่ง ซ่งจื้อหยวน อย่างแน่นอน หรืออาจจะเหนือกว่าด้วยซ้ำ

หม่าเจิ้นหยวนมองฟางเยี่ยนแวบหนึ่ง ฟางเยี่ยนอายุยังไม่ถึงสามสิบปีด้วยซ้ำ

คาดเดาได้เลยว่า ในอนาคตวงการแพทย์แผนจีนจะต้องมีที่ทางให้ฟางเยี่ยนอย่างแน่นอน