ตอนที่ 75 เสี่ยวฟางล่ะ

"หมอฟางกลับมาแล้วหรือครับ"

หวงเจิ้งเหลียงกับคนอื่น ๆ นั่งดื่มชาพูดคุยกัน ผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมงจึงเห็นฟางเยี่ยนเดินกลับมา

หวงเจิ้งเหลียงเอ่ยทักทายฟางเยี่ยนพลางนึกประหลาดใจอยู่ในใจ

การที่ฟางเยี่ยนถูกเรียกตัวไปนั้นสมเหตุสมผลอยู่แล้ว เพราะอย่างไรเขาก็เป็นแพทย์เจ้าของไข้ของผู้เฒ่าถาน พอพวกอดีตผู้นำมาเยี่ยม การจะเรียกฟางเยี่ยนไปสอบถามอาการจึงเป็นเรื่องปกติธรรมดา

แต่ระยะเวลาที่ฟางเยี่ยนอยู่ข้างในนั้นบอกอะไรได้หลายอย่างทีเดียว

มันเหมือนกับการเข้าไปรายงานผลงานหรือเข้าพบผู้บริหาร โดยทั่วไปแล้ว ยกเว้นเสียแต่ว่าผู้ใหญ่จะจงใจแกล้งทำเป็นเปิดหนังสือพิมพ์อ่านหรือตั้งท่าทำงานเพื่อดัดนิสัยคุณ ยิ่งใช้เวลานานเท่าไร ก็ยิ่งแสดงว่าผู้ใหญ่ให้ความสำคัญกับคุณมากเท่านั้น

สหายเก่ากลุ่มนั้นพบหน้ากัน ย่อมมีเรื่องคุยกันไม่หวาดไม่ไหว ทว่าฟางเยี่ยนถูกเรียกตัวไปทีเดียวถึงหนึ่งชั่วโมง เรื่องนี้มีแง่มุมให้ขบคิดอยู่ไม่น้อย

อย่างน้อยที่สุดก็มั่นใจได้ข้อหนึ่งว่า ผู้เฒ่าถานรู้สึกขอบคุณฟางเยี่ยนมาก หรืออาจพูดได้ว่าให้ความสำคัญกับฟางเยี่ยนมาก ไม่อย่างนั้นคงไม่รั้งตัวไว้นานขนาดนี้

ยังดีที่พวกอดีตผู้นำไม่ได้แห่กันให้ฟางเยี่ยนตรวจร่างกายด้วย ไม่อย่างนั้นคงเสียเวลายิ่งกว่านี้ เพราะอย่างไรพวกเขาก็มาเยี่ยมผู้เฒ่าถาน หากคนทั้งกลุ่มมารุมให้ฟางเยี่ยนตรวจโรคในห้องผู้ป่วยก็คงดูไม่งามนัก

แต่ถึงอย่างนั้น ฟางเยี่ยนก็ถือว่าเข้าไปอยู่ในสายตาของเหล่าอดีตผู้นำแล้ว

"ครับ"

ฟางเยี่ยนพยักหน้ารับ เดินกลับมานั่งลงบนโซฟา แล้วส่งยิ้มพยักหน้าให้เผิงโย่วฮุย ส่วนเฉียวอี๋ซินนั้น

ตอนที่ฟางเยี่ยนเดินเข้ามา อีกฝ่ายกำลังหลับตาพักผ่อนอยู่ ซ้ำยังแสดงท่าทีไม่ชอบหน้าฟางเยี่ยนอย่างชัดเจน ฟางเยี่ยนจึงขี้เกียจจะไปสนใจเช่นกัน

หากเฉียวอี๋ซินทำเพียงเท่านี้ ฟางเยี่ยนก็คร้านจะถือสา แต่ถ้าหากยังมีลูกไม้อื่นอีก ฟางเยี่ยนก็คงไม่เกรงใจเหมือนกัน

เรื่องเคารพผู้อาวุโสเอ็นดูผู้น้อย หรือกฎเกณฑ์อะไรในวงการแพทย์แผนจีน ใช้กับฟางเยี่ยนไม่ได้หรอก

ใครจะแก่กว่าใครยังไม่แน่ด้วยซ้ำ ตัวเขาอายุตั้งพันกว่าปีแล้ว

ในความฝันนั้น ฟางเยี่ยนถึงกับเรียกแทนตัวเองว่าผู้เฒ่าเลยทีเดียว

ทั้งประสบการณ์และฝีมือ ฟางเยี่ยนย่อมไม่เหมือนคนหนุ่มทั่วไป หากพูดให้ถูกต้อง เขาคือสัตว์ประหลาดเฒ่าในคราบคนหนุ่มชัด ๆ ไม่ว่าจะเรื่องจิตใจหรือโลกทัศน์

นอกจากคนในครอบครัวอย่างคุณปู่ พ่อแม่ และอานเหยาแล้ว คนอื่นในสายตาฟางเยี่ยนก็ไม่ได้สูงส่งอะไรนักหนา ไม่ว่าตำแหน่ง ลาภยศ หรือชื่อเสียง ก็แค่นั้นเอง

ชื่อเสียงเงินทอง อำนาจบารมี ล้วนไม่คู่ควรให้เอ่ยถึงและเปราะบางเหลือเกินเมื่ออยู่ต่อหน้ากาลเวลา สิ่งเดียวที่สามารถคงอยู่ได้ตลอดไปมีเพียงการสืบทอด จากรุ่นสู่รุ่นเท่านั้น

คืนนั้นฟางเยี่ยนพักที่โรงแรม และยังคงนอนห้องเดียวกับเผิงโย่วฮุย

เผิงโย่วฮุยยังพกหนังสือติดตัวมาสองสามเล่ม เขานั่งอ่านอยู่อีกด้านหนึ่ง

"ผู้เฒ่าเผิงนี่ประสบการณ์สูงจริง ๆ ครับ เตรียมพร้อมไว้ไม่มีเสียหาย"

ฟางเยี่ยนเอ่ยยิ้ม ๆ

ตอนมาเขาไม่ได้คิดอะไรล่วงหน้า ไม่นึกเลยว่าภารกิจนี้จะน่าเบื่อขนาดนี้ ไม่มีอะไรให้ทำฆ่าเวลาเลยสักอย่าง

ถ้าอยู่คนเดียว ถึงเวลานอนก็นอนได้แล้ว ทว่าพักห้องเดียวกันสองคนจึงไม่ค่อยเป็นส่วนตัวเท่าไรนัก

"มันเป็นความเคยชินน่ะ"

เผิงโย่วฮุยยิ้มพลางกล่าวว่า "หนังสือพวกนี้ เสี่ยวฟางอย่างเธอก็คงอ่านหมดแล้วล่ะมั้ง"

"เคยอ่านแล้วครับ แต่ผมก็มักจะหยิบมาอ่านซ้ำอยู่เรื่อย ๆ ยิ่งอ่านเพิ่มรอบหนึ่ง ก็ยิ่งได้อะไรเพิ่มขึ้นมาอีกรอบครับ" ฟางเยี่ยนตอบ

"คำนี้จริงแท้แน่นอน อ่านหนังสือร้อยเที่ยว ความหมายย่อมกระจ่างแจ้งเอง" เผิงโย่วฮุยกล่าวอย่างอารมณ์ดี

อันที่จริง แพทย์จีนอาวุโสที่มีฝีมือจำนวนไม่น้อยต่างเข้าใจถึงประโยชน์ของการอ่านหนังสือดี

แม้จะกล่าวว่าวิชาแพทย์คือการเรียนรู้ตลอดชีวิต แต่ช่วงที่ก้าวหน้าเร็วที่สุดก็คือช่วงไม่กี่ปีแรกที่เริ่มศึกษา หากช่วงแรกก้าวหน้าได้ไม่มาก พอถึงช่วงหลังความก้าวหน้าก็จะยิ่งเชื่องช้า

สำหรับแพทย์จีนอาวุโสอย่างเผิงโย่วฮุย การจะพัฒนาหรือยกระดับตัวเองขึ้นไปอีกนับเป็นเรื่องยากยิ่ง การตรวจคนไข้ให้มากและอ่านหนังสือให้เยอะจึงเป็นหนทางเดียว เมื่ออ่านหนังสือมากเข้า วันหนึ่งเกิดรู้แจ้งขึ้นมาอย่างฉับพลัน ก็จะได้ผลลัพธ์อันยิ่งใหญ่

"เรียนรู้ไม่มีที่สิ้นสุด ผู้เฒ่าเผิงปฏิบัติตนเป็นแบบอย่างจริง ๆ ครับ"

ฟางเยี่ยนเอ่ยยิ้ม ๆ เมื่อเทียบกับเฉียวอี๋ซินแล้ว เผิงโย่วฮุยดูเหนือกว่าหลายขุมอย่างเห็นได้ชัด

ไม่ว่าเฉียวอี๋ซินจะเคยถูกคุณปู่สั่งสอนจนหมดรูปจริงหรือไม่ เขาก็ดูใจแคบเกินไป เรื่องของคนรุ่นก่อน ฝีมือสู้ไม่ได้แล้วมาระบายกับคนรุ่นหลัง คนแบบนี้.......

การที่เฉียวอี๋ซินมีฝีมือและสถานะได้อย่างทุกวันนี้ คงพูดได้เพียงว่าเขามีพรสวรรค์ที่ดีและโชคดีจริง ๆ

"เสี่ยวฟางพูดแบบนี้ทำเอาผมละอายใจเลยนะ"

เผิงโย่วฮุยกล่าว "การเรียนรู้ไม่มีก่อนหลัง ผู้บรรลุถึงก่อนย่อมเป็นครู ฝีมือของเสี่ยวฟางสูงกว่าผมมากนัก"

"ผู้เฒ่าเผิงชมเกินไปแล้วครับ ผมยังมีอีกหลายจุดที่ต้องเรียนรู้จากผู้อาวุโส" ฟางเยี่ยนถ่อมตนยกใหญ่

"พวกเราอย่ามัวยกยอปอปั้นกันเลย ในเมื่อว่างอยู่พอดี มาแลกเปลี่ยนกันสักหน่อยดีไหม" เผิงโย่วฮุยกล่าว

"ได้ครับ"

ฟางเยี่ยนพยักหน้า

"ตำรา 'ซางหานลุ่น' เล่มนี้ คุณมีความเห็นอย่างไรบ้าง" เผิงโย่วฮุยถามฟางเยี่ยน

"'ซางหานลุ่น' เป็นหมุดหมายสำคัญในประวัติศาสตร์การแพทย์แผนจีนอย่างไม่ต้องสงสัยครับ"

ฟางเยี่ยนกล่าว "'ซางหานลุ่น' ไม่เพียงวางรากฐานของโรคซางหานเอาไว้ แต่ยังจัดระบบสิ่งต่าง ๆ ให้เป็นหมวดหมู่และละเอียดลออ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการกำหนดขนาดของยาใน 'ซางหานลุ่น' แม้จะมาถึงยุคปัจจุบัน ก็ยังคงเป็นมาตรฐานอยู่ เพียงแต่แพทย์จำนวนมากในเวลานี้กลับขาดความกล้าหาญไปแล้ว"

หากพูดถึงความเข้าใจใน "ซางหานลุ่น" ถ้าฟางเยี่ยนบอกว่าเป็นที่สอง ก็ไม่มีใครกล้าอ้างว่าเป็นที่หนึ่งอย่างแน่นอน

"เข้าใจกระจ่างเรื่องเย็นร้อนย่อมเป็นหมอดี"

ฟางเยี่ยนกล่าว "มรรคายิ่งใหญ่ล้วนเรียบง่าย 'มรรคา' ของการแพทย์แผนจีนสามารถย่นย่อลงมาถึงระดับใด แท้จริงแล้วก็คือเย็นร้อนนี่เอง การแพทย์แผนจีนก็คือยอดวิชาที่ศึกษาเรื่องเย็นร้อนหยินหยางของร่างกายมนุษย์ครับ"

"คำพูดนี้ของคุณพูดได้ดีจริง ๆ"

เผิงโย่วฮุยกล่าว "มิน่าเล่าคุณอายุเพียงเท่านี้ ถึงมีฝีมือระดับนี้ได้ ในด้านนี้คุณเข้าใจอย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว"

การแพทย์แผนจีนดูเหมือนซับซ้อน แต่หากตัดกิ่งก้านสาขาทิ้งไป แท้จริงแล้วก็เรียบง่าย ฟางเยี่ยนกล่าวได้กระจ่างแจ้ง เย็นร้อน หยินหยาง สิ่งเหล่านี้คือแก่นแท้ของการแพทย์แผนจีนจริง ๆ

"จะวิเคราะห์อาการและสัญญาณชีพของความเย็นร้อนอย่างไร ต้องจับจุดสำคัญใดมาวินิจฉัย 'ซางหานลุ่น' เป็นมาตรฐานอย่างแท้จริง" เผิงโย่วฮุยกล่าว

คนทั้งสองยิ่งคุยก็ยิ่งถูกคอ ไม่รู้ตัวเลยว่าสนทนากันจนดึกดื่น

เผิงโย่วฮุยยังรู้สึกคุยไม่จุจอกอยู่บ้าง การได้แลกเปลี่ยนกับฟางเยี่ยนในครั้งนี้ทำให้เขารู้สึกว่าได้รับประโยชน์มหาศาล

วันรุ่งขึ้น บรรดาอดีตผู้นำไปเยี่ยมผู้เฒ่าเถียนก่อน จากนั้นจึงเดินทางไปยังสถานพักฟื้นมณฑลฉินโจว

"น่าเบื่อจัง ไม่คิดเลยว่าภารกิจดูแลสุขภาพจะน่าเบื่อขนาดนี้"

บนรถมินิบัสคันหลัง แพทย์กลุ่มหนึ่งจากโรงพยาบาลประจำมณฑลนั่งอยู่บนรถ แพทย์ที่เข้าร่วมภารกิจเป็นครั้งแรกต่างเบื่อหน่ายจนแทบแย่ เดิมทีทุกคนยังกระตือรือร้นและจินตนาการไว้สารพัด ใครจะคิดว่าจะน่าเบื่อถึงเพียงนี้

เปรียบเหมือนเจ้าบ่าวที่เตรียมตัวเข้าห้องหอ รอคอยอย่างเปี่ยมล้น คิดว่าถึงเวลานั้นตนจะต้องจัดเต็มหลายรอบในคืนเดียว บรรเลงให้สุดเหวี่ยง เปลี่ยนสารพัดท่า แต่ผลลัพธ์พอถึงห้องหอจริง ๆ กลับทำได้แค่เสร็จหน้าประตู แล้วเข้าสู่โหมดปลงตกในพริบตา

พอมองแววตาน้อยอกน้อยใจของเจ้าสาว ก็พลันรู้สึกว่าชีวิตช่างขื่นขม ไม่รู้เลยว่าจะผ่านพ้นค่ำคืนนี้ไปได้อย่างไร

ทรมานเหลือเกิน!

"น่าเบื่อสิดีแล้ว"

จั๋วอันปังกล่าว "ภารกิจดูแลสุขภาพ ยิ่งน่าเบื่อก็ยิ่งดี หากเกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ ถึงเวลานั้นคงได้ปวดหัวกันหนักแน่"

"หัวหน้าจั๋วพูดถูกครับ ล้วนเป็นอดีตผู้นำระดับสูง หากเกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ คงกลายเป็นเรื่องสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน"

ฟู่หย่งเย่ยิ้มพลางเออออตาม ทว่าในใจกลับรู้สึกผิดหวัง หากไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น เขาจะมีโอกาสได้อย่างไร

ได้ยินว่าบรรดาอดีตผู้นำจะพำนักอยู่ในชิ่งโจวเพียงสามวัน นี่ก็เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าเวลาใกล้จะผ่านไปครึ่งหนึ่งแล้ว

......

"สภาพแวดล้อมของสถานพักฟื้นไม่เลวเลย"

ผู้เฒ่าสือกับคนอื่น ๆ เดินชมไปพลางพูดคุยไปพลาง

"การเลือกทำเลของสถานพักฟื้นแห่งนี้ ในตอนนั้นผ่านการคัดกรองอย่างเข้มงวดครับ"

หนิวไห่ซานเดินประกบอยู่ด้านข้าง เอ่ยแนะนำอย่างระมัดระวัง "อีกทั้งการเดินทางยังสะดวกสบาย ห่างจากตัวเมืองเพียงสี่สิบนาทีเท่านั้นครับ"

"เหล่าถานพักอยู่ที่นี่ตลอดหลายปีมานี้หรือ" ผู้เฒ่าหวังถาม

"ใช่ครับ"

หนิวไห่ซานกล่าว "สถานพักฟื้นมีนักโภชนาการเฉพาะทาง ทั้งยังมีบุคลากรทางการแพทย์..."

หนิวไห่ซานเพิ่งพูดได้ครึ่งเดียวก็ถูกผู้เฒ่าหวังขัดจังหวะ "อย่าไปพูดถึงบุคลากรทางการแพทย์พวกนั้นเลย หากจะพูดจริง ๆ ฉันว่าทั่วทั้งชิ่งโจวคนที่มีฝีมือก็มีแค่เสี่ยวฟางเท่านั้นแหละ..."

พูดพลางผู้เฒ่าหวังก็หันซ้ายแลขวาอย่างกะทันหัน "เสี่ยวฟางล่ะ ไม่ใช่บอกว่าเสี่ยวฟางเป็นแพทย์ดูแลสุขภาพที่ติดตามมาด้วยหรือ"

"เสี่ยวฟางอยู่แถวนี้ครับ"

หลินจงเสวียรีบกล่าว "ผมจะให้เสี่ยวฟางมาเดี๋ยวนี้ครับ"

"เหล่าหวัง นี่คุณ..."

ผู้เฒ่าสือหัวเราะพลางเอ่ยขึ้น "เมื่อวานคุณยังว่าเหล่าถานด่วนสรุปไปเอง มีอคติอยู่เลย ผมว่าคุณน่ะหนักกว่าเหล่าถานเสียอีก"

"หนักแล้วมันทำไมล่ะ"

ผู้เฒ่าหวังพูดอย่างมั่นอกมั่นใจเต็มที่ "เมื่อคืนผมได้นอนหลับสบาย หลับยาวรวดเดียวจนสว่าง ใครที่มีฝีมือขนาดนั้นผมก็ยอมมีอคติด้วยเหมือนกันแหละ"

ผู้เชี่ยวชาญสามท่านจากสำนักดูแลสุขภาพส่วนกลางที่ติดตามผู้เฒ่าหวังมาต่างไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่คำเดียว

การมาเยือนครั้งนี้ ฝั่งเยี่ยนจิงมีผู้เชี่ยวชาญติดตามมาด้วยสามท่าน เป็นแพทย์จีนหนึ่งท่าน และแพทย์ตะวันตกสองท่าน

เมื่อวานตอนที่พวกผู้เฒ่าหวังไปโรงพยาบาลประชาชนประจำมณฑล ผู้เชี่ยวชาญทั้งสามท่านไม่ได้ติดตามไปด้วย ทว่าพอตกดึกพวกเขาก็ได้ยินมาเช่นกันว่า ทางฝั่งชิ่งเฉิงนี้มีหมอคนหนึ่งรักษาโรคร้ายเรื้อรังของผู้เฒ่าหวังได้ ทำให้ผู้เฒ่าหวังอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

เมื่อวานพวกเขาแค่ได้ยินมาเท่านั้น คิดไม่ถึงเลยว่าวันนี้ผู้เฒ่าหวังจะยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดต่อหน้าต่อตาพวกเขาอีก เล่นเอาผู้เชี่ยวชาญทั้งสามท่านแทบเอาหน้าไปมุดไว้ที่ไหนไม่ได้

ทว่าอีกฝ่ายมีความสามารถพอจะจัดการกับโรคเรื้อรังของผู้เฒ่าหวังได้จริง ๆ พวกเขาก็ไร้หนทางจะโต้แย้ง ก็ใครใช้ให้พวกเขาแก้ปัญหานี้ไม่ได้เองเล่า

"ทางนั้นเป็นรถของผู้เชี่ยวชาญจากสำนักดูแลสุขภาพประจำมณฑลใช่ไหมครับ"

บนรถมินิบัสของคณะแพทย์โรงพยาบาลประชาชนประจำมณฑล มีหมอคนหนึ่งมองไปยังรถตู้สีดำที่จอดอยู่ไม่ไกล

ตลอดเส้นทาง รถมินิบัสของพวกเขาแล่นตามหลังรถตู้สีดำคันนั้นมาตลอด พอมาถึงที่นี่ พวกเขาต้องรออยู่บนรถ ฝั่งรถตู้สีดำก็จอดรออยู่ข้าง ๆ เช่นเดียวกัน

นอกจากรถมินิบัสกับรถตู้ของพวกเขาแล้ว ยังมีรถตำรวจอีกสองคันติดตามมาด้วย ซึ่งตอนนี้ก็จอดอยู่ไม่ไกลเช่นกัน

"น่าจะใช่ครับ"

จั๋วอันปังเหลือบมองแวบหนึ่งแล้วกล่าว "ไม่รู้เหมือนกันว่าคราวนี้สำนักดูแลสุขภาพประจำมณฑลส่งผู้เชี่ยวชาญท่านไหนมา จะเป็นผู้เฒ่าเผิง ผู้เฒ่าไป๋ หรือว่าผู้เฒ่าเฉียว หรืออาจจะมาครบทั้งสามท่านเลยก็ไม่รู้"

"มีคนเดินมาแล้ว... นั่นหัวหน้าหวังนี่"

หมอคนหนึ่งเอ่ยขึ้นกะทันหัน

หวังเจียงชวนเดินออกมาจากข้างในแล้วมุ่งตรงไปยังรถตู้สีดำทันที

"หรือว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น"

น้ำเสียงของหมอบางคนถึงกับแฝงความตื่นเต้นเอาไว้เล็กน้อย

แม้ทุกคนจะรู้เหตุผลความควรไม่ควรแก่ใจดี ทว่าความอยากรู้อยากเห็นในใจ หรือความรู้สึกอยากมุงดูเรื่องวุ่นวายที่ยิ่งมีเรื่องใหญ่ก็ยิ่งน่าสนุกนั้น มันยากจะหักห้ามไม่ให้แอบลุ้นให้เกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ

หวังเจียงชวนสาวเท้าเร็วรี่มาถึงข้างรถตู้สีดำ จากนั้นก็เคาะกระจกหน้าต่างรถ

กระจกรถเลื่อนลงมา ทั้งเฉียวอี๋ซิน เผิงโย่วฮุย ฟางเยี่ยน รวมสี่คนในรถต่างใจหายวาบไปตาม ๆ กัน

"หมอฟางครับ เหล่าผู้นำอาวุโสให้เชิญคุณเข้าไปอยู่ดูแลข้างในครับ" หวังเจียงชวนกล่าว

"ได้ครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้"

ฟางเยี่ยนเปิดประตูรถแล้วก้าวลงมา เดินตามหวังเจียงชวนมุ่งหน้าเข้าไปข้างในสถานพักฟื้น

"นั่นมัน..."

"หนุ่มมากเลย"

บนรถมินิบัส หมอหลายคนต่างชะโงกหน้าแนบกระจกมองดูด้วยอยากรู้ว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญท่านไหน คิดไม่ถึงเลยว่าคนที่ก้าวลงมาจากรถตู้จะเป็นคนหนุ่มคนหนึ่ง

"ฟางเยี่ยน?"

ม่านตาของฟู่หย่งเย่หดเกร็ง สีหน้าเปลี่ยนไปทันที ฟางเยี่ยนติดตามมาด้วยจริง ๆ หรือนี่