ตอนที่ 77 ถามเขาว่ายังจำอวี๋ต้าไห่ได้หรือไม่

บริเวณหน้าอาคารผู้ป่วยในของโรงพยาบาลประชาชนประจำมณฑล

อวี๋ไห่เซิงนั่งอยู่บนขั้นบันได ใบหน้าซูบเซียวอิดโรย ขอบตาแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย ด้านข้างกันนั้น อวี๋ต้าจวินผู้เป็นบิดาชราก็กำลังปาดน้ำตาอยู่เช่นกัน

ขากางเกงข้างหนึ่งของอวี๋ต้าจวินลีบว่างเปล่า แขนเสื้อข้างหนึ่งก็ว่างเปล่าเช่นกัน มือใหญ่หยาบกร้านยื่นออกไปหวังจะปลอบโยนบุตรชาย ทว่ากลับไม่รู้จะเริ่มเอ่ยคำใด

ตอนนี้ลูกชายของอวี๋ไห่เซิงนอนรักษาตัวอยู่ในห้องพักผู้ป่วยของโรงพยาบาล เมื่อครู่แพทย์เพิ่งเรียกอวี๋ไห่เซิงเข้าไปพบอีกครั้ง และบอกกับเขาว่าอาการของเด็กทรุดหนักมาก น้ำเสียงและคำพูดสื่อชัดว่าให้อวี๋ไห่เซิงเตรียมใจรับสถานการณ์เลวร้ายที่สุดไว้

ลูกชายของอวี๋ไห่เซิงปีนี้เพิ่งจะอายุสิบแปดปีเท่านั้น อยู่ในวัยที่กำลังผลิบานแท้ๆ

อวี๋ต้าจวินเองก็เป็นพ่อ ยามนี้ย่อมเข้าใจความรู้สึกของบุตรชายเป็นอย่างดี ในใจของเขาเจ็บปวดทรมานไม่แพ้กัน แต่ตนกลับช่วยอะไรไม่ได้เลย มิหนำซ้ำยังเป็นภาระอีกด้วย

ลูกชายพาหลานชายมารักษาตัวในเมืองเอกของมณฑล ทั้งยังกลัวว่าเขาอยู่บ้านจะไม่มีคนคอยดูแล จึงพาเขาเดินทางมาด้วยกัน

ด้านบนมีพ่อชราที่พิการ ด้านล่างมีลูกชายที่ป่วยหนัก ส่วนลูกสะใภ้ก็รังเกียจที่ครอบครัวยากจน รังเกียจที่พ่อสามีอย่างเขาพิการ หลายปีก่อนจึงทิ้งลูกแล้วหนีตามคนอื่นไป ไร้ซึ่งข่าวคราวสืบหาไม่ได้

"ได้ยินว่าเมื่อวานมีอดีตผู้นำระดับสูงมาเยี่ยมผู้เฒ่าถานที่โรงพยาบาล แถมยังเรียกหมอฟางจากร้านฝูเซิงถังมาด้วยนะ"

"ผู้เฒ่าถานก็ได้รับการรักษาจากหมอฟางนี่นา เรียกมาก็เรื่องปกติไม่ใช่เหรอ อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย หมอฟางอายุน้อยกว่าพวกเราเสียอีก แต่ฝีมือกลับเก่งกาจมาก"

"ผู้เฒ่าฟาง ฟางเยวียนหลิน แห่งร้านฝูเซิงถังก็มีฝีมือสูงส่งอยู่แล้ว แม้จะไม่เหมือนหัวหน้าฟู่ แต่ก็นับว่าเป็นวิชาแพทย์สืบทอดประจำตระกูล"

แพทย์แผนกแพทย์จีนสองคนกำลังเดินคุยกันพลางมุ่งหน้าเข้าไปในอาคารผู้ป่วยใน

"ร้านฝูเซิงถัง ผู้เฒ่าฟาง ฟางเยวียนหลินอย่างนั้นเหรอ"

อวี๋ต้าจวินที่นั่งอยู่ข้างๆ ได้ยินบทสนทนาของทั้งสอง แววตาที่เดิมทีขุ่นมัวก็พลันสว่างวาบขึ้นมาทันที

"คุณหมอครับ คุณหมอ"

แพทย์ทั้งสองชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับมามอง เมื่อเห็นอวี๋ต้าจวินนั่งอยู่ข้างอาคารผู้ป่วยนอก น้ำเสียงจึงสุภาพขึ้นมาก "คุณตาครับ มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ"

ปีนี้อวี๋ต้าจวินอายุเพิ่งจะหกสิบห้าปี ทว่าเพราะต้องตากแดดกรำฝนมาตลอดหลายปี อีกทั้งยังตรากตรำทำงานหนัก ใบหน้าจึงเต็มไปด้วยริ้วรอยเหี่ยวย่น ฝ่ามือมีแต่รอยด้านหนา ดูภายนอกราวกับคนอายุเจ็ดสิบกว่าปี

ยิ่งไปกว่านั้น อวี๋ต้าจวินยังสูญเสียแขนและขาไปอย่างละข้าง ขอเพียงไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำ ใครเห็นเข้าย่อมอดรู้สึกเห็นใจไม่ได้

"ผมอยากถามหน่อยครับ ร้านฝูเซิงถังที่คุณหมอพูดถึงเมื่อกี้อยู่ที่ไหนเหรอครับ"

"ร้านฝูเซิงถังอยู่แถวถนนชิ่งหยางครับ"

แพทย์คนหนึ่งเอ่ยบอก "พอไปถึงแถวนั้นลองถามใครดูก็ได้ หาง่ายมากครับ"

"หมอคือผู้เฒ่าฟาง ฟางเยวียนหลินใช่ไหมครับ" อวี๋ต้าจวินถามย้ำอีก

"ใช่ครับ คลินิกยาจีนนี้ผู้เฒ่าฟาง ฟางเยวียนหลินเป็นคนเปิด แต่ตอนนี้คนที่นั่งตรวจคือฟางเยี่ยน หลานชายของผู้เฒ่าฟาง ฝีมือของฟางเยี่ยนเองก็เก่งกาจมากทีเดียวครับ"

"ขอบคุณครับ ขอบคุณมากครับ"

อวี๋ต้าจวินกล่าวขอบคุณซ้ำๆ

"ไม่เป็นไรครับ"

แพทย์ทั้งสองยิ้มให้ ไม่ได้พูดอะไรต่อ แล้วหันหลังเดินเข้าไปข้างใน

"ไห่เซิง พวกเราไปร้านฝูเซิงถังกันเถอะ อาเฉินจะรอดชีวิตได้หรือไม่ บางทีความหวังอาจอยู่ที่ร้านฝูเซิงถังนี่แหละ"

อวี๋ต้าจวินยื่นมือไปจับลูกชายไว้

"ร้านฝูเซิงถังเหรอครับ"

อวี๋ไห่เซิงยิ้มอย่างขมขื่น "พ่อครับ โรงพยาบาลใหญ่ขนาดนี้ยังรักษาไม่ได้เลย คลินิกยาจีนแห่งเดียวจะไปช่วยอะไรได้"

บทสนทนาของแพทย์สองคนเมื่อครู่อวี๋ไห่เซิงก็ได้ยินเช่นกัน ร้านฝูเซิงถังก็แค่คลินิกแห่งหนึ่งเท่านั้น จะไปเก่งกว่าโรงพยาบาลประจำมณฑลได้อย่างไร

"ไห่เซิง เชื่อพ่อเถอะ ไม่มีผิดแน่"

อวี๋ต้าจวินพูดพลางใช้มือเดียวจับแขนเสื้อที่ว่างเปล่าของตนเอง "แขนข้างหนึ่งกับขาข้างหนึ่งของพ่อที่เสียไป ก็เพราะฟางเยวียนหลินนี่แหละ"

......

บ้านตระกูลฟาง

ฟางเยวียนหลินกับฟางไห่หยางกำลังนั่งกินข้าวกันอยู่

วันนี้ฟางไห่หยางไม่ต้องออกไปขับรถ หลินเป้ยลี่จึงไม่ได้ทำมื้อเช้าไว้ให้ มื้อเช้าเป็นฟางไห่หยางที่ตื่นขึ้นมาทำเอง ทั้งสองคนจึงกินข้าวกันค่อนข้างสาย

"เมื่อคืนพ่อฝัน ฝันถึงอาจวินจื่อของแกอีกแล้ว"

"หลายปีมานี้ผมก็พยายามสืบหาข่าวอยู่ทุกที่ แต่ก็ไม่เคยได้ข่าวคราวของอาจวินจื่อเลยครับ"

ฟางไห่หยางกล่าว "ไม่มีช่องทางติดต่อเลย จะตามหาคนสักคนก็เหมือนงมเข็มในมหาสมุทรจริงๆ"

"คืนนั้นคอกวัวเกิดไฟไหม้ เป็นอาจวินจื่อของแกที่ผลักพ่อออกมา ส่วนตัวเขาเองกลับต้องสูญเสียขาและแขนไปอย่างละข้างเพราะเหตุนั้น"

ฟางเยวียนหลินถอนหายใจ "ทั้งชีวิตของพ่อที่ตรวจรักษาช่วยชีวิตผู้คนมา ไม่เคยติดค้างอะไรใคร คนเดียวที่พ่อรู้สึกติดค้างอยู่ในใจก็คืออาจวินจื่อของแก"

ที่แท้ในตอนนั้นฟางเยวียนหลินถูกนำตัวไปวิพากษ์วิจารณ์ในการชุมนุมใหญ่และต้องอาศัยอยู่ในคอกวัว คืนหนึ่งเกิดพายุฟ้าคะนองจนคอกวัวเกิดไฟไหม้ ฟางเยวียนหลินติดอยู่ข้างใน อวี๋ต้าจวินที่เดินลาดตระเวนอยู่แถวนั้นพอดีจึงเข้าไปช่วยฟางเยวียนหลินออกมา

ในตอนนั้นเกือบจะพ้นออกมาได้แล้ว ทว่าท่อนไม้ขื่อกลับร่วงลงมา เป็นอวี๋ต้าจวินที่ผลักฟางเยวียนหลินออกไป ทำให้ฟางเยวียนหลินรอดพ้นมาได้ ส่วนตัวเขาเองถูกทับจนขาและแขนหักไปข้างละข้าง

"ฉันช่วยชีวิตคนมาตั้งมากมาย แต่กลับรักษาแขนกับขาของอาจวินจื่อของแกเอาไว้ไม่ได้ ซ้ำหลังจากนั้นก็ยังไม่รู้เลยว่าเขาไปอยู่ที่ไหน"

อวี๋ต้าจวินนับเป็นปมความเจ็บปวดเพียงหนึ่งเดียวในใจของฟางเยวียนหลิน

หลังจากอวี๋ต้าจวินได้รับบาดเจ็บจนรักษาแขนและขาไว้ไม่ได้ เขาก็ถูกส่งตัวไปฟื้นฟูอาการบาดเจ็บ จากนั้นมาฟางเยวียนหลินก็ไม่เคยได้พบอวี๋ต้าจวินอีกเลย

"พ่อบอกว่าคนที่พ่อช่วยไว้ตอนนั้นเป็นหมอคนหนึ่งเหรอครับ"

อวี๋ไห่เซิงนึกขึ้นมาได้

พ่อของเขาเคยเล่าให้ฟังว่าเหตุที่ต้องพิการก็เพราะช่วยหมอคนหนึ่งเอาไว้

"ก็คือฟางเยวียนหลินนั่นแหละ"

อวี๋ต้าจวินกล่าว "ตอนนั้นฟางเยวียนหลินกำลังโดนวิพากษ์วิจารณ์ ต้องพักอยู่ในคอกวัว ตอนกลางคืนฉันกำลังเดินลาดตระเวนอยู่พอดี........"

พูดพลาง อวี๋ต้าจวินก็เล่าเรื่องราวในอดีตคร่าวๆ อีกรอบ "ถึงตอนนั้นฟางเยวียนหลินจะพักอยู่ในคอกวัว แต่นิสัยดีมาก แถมฝีมือก็สูงมาก เคยตรวจรักษาให้พวกเราบางคนด้วย เป็นหมอที่น่าเคารพนับถือจริงๆ"

ระหว่างที่พูด อวี๋ต้าจวินก็เร่งเร้าอย่างร้อนใจ "ไห่เซิง เร็วเข้า พวกเราไปที่ร้านฝูเซิงถังกัน ผ่านมาหลายปีขนาดนี้ ถ้าฟางเยวียนหลินยังมีชีวิตอยู่ ฝีมือคงจะสูงกว่าตอนนั้นมาก บางทีอาจจะช่วยเจ้าหนูเฉินได้จริงๆ"

"ผ่านมาหลายปีขนาดนี้แล้ว เขาจะยังจำพ่อได้เหรอครับ" อวี๋ไห่เซิงกล่าว

"รักษาแบบม้าตายเป็นม้าเป็น ยังไงก็ต้องลองเสี่ยงดวงดูสักตั้ง"

อวี๋ต้าจวินกล่าว "หมอฟางเป็นคนดี พ่อเชื่อว่าเขาต้องจำคนชื่ออวี๋ต้าจวินคนนี้ได้แน่นอน"

"พ่อครับ ถ้างั้นพ่ออยู่ที่โรงพยาบาลเถอะ ผมไปเอง"

อวี๋ไห่เซิงประคองอวี๋ต้าจวินลุกขึ้น "ทางโรงพยาบาลนี้ก็ต้องมีคนคอยเฝ้าอยู่ด้วย"

"พอแกไปถึงก็ถามเขาเลยนะว่ายังจำอวี๋ต้าจวินได้ไหม จำอวี๋ต้าจวินคนที่ช่วยเขาออกมาจากกองเพลิงได้หรือเปล่า" อวี๋ต้าจวินดูกระวนกระวายตื่นเต้นเล็กน้อย

"ได้ครับ"

อวี๋ไห่เซิงพาอวี๋ต้าจวินกลับไปส่งที่ห้องผู้ป่วยก่อน จากนั้นจึงรีบร้อนออกจากโรงพยาบาล โบกรถคันหนึ่งมุ่งหน้าไปยังร้านฝูเซิงถัง

เพราะเรียกรถแท็กซี่ รถจึงจอดเทียบที่หน้าร้านฝูเซิงถังพอดี อวี๋ไห่เซิงแทบไม่ต้องเสียเวลาถามทางจากใครอีก

ทันทีที่ลงจากรถ อวี๋ไห่เซิงก็มองเห็นป้ายชื่อร้านฝูเซิงถัง รวมถึงคนไข้ที่กำลังนั่งรออยู่ด้านใน

เมื่อเห็นคนไข้มากขนาดนั้น แววตาของอวี๋ไห่เซิงก็เป็นประกาย คลินิกยาจีนแห่งหนึ่งมีคนไข้เยอะขนาดนี้ ย่อมแสดงว่าฝีมือของหมอที่นี่ไม่ธรรมดาแน่

โดยไม่ทันได้คิดอะไรมาก อวี๋ไห่เซิงก็รีบพุ่งพรวดเข้าไปในร้านฝูเซิงถัง

"ผู้เฒ่าฟางเยวียนหลินอยู่ไหมครับ"

"ผู้เฒ่าฟางเยวียนหลินอยู่ไหมครับ"

"ช่วงนี้อาจารย์ของฉันไม่ได้ออกตรวจแล้วค่ะ คุณจะมาตรวจรักษาหรือคะ"

อานเหยากำลังนั่งตรวจอยู่ พอได้ยินเสียงตะโกนเรียกก็ลุกขึ้นยืน เมื่อเห็นอวี๋ไห่เซิงวิ่งผลีผลามเข้ามาจึงเอ่ยอธิบายอย่างสุภาพ

"คุณช่วยติดต่อผู้เฒ่าฟางเยวียนหลินให้ผมหน่อยได้ไหมครับ" อวี๋ไห่เซิงถาม

"คุณมีธุระอะไรหรือเปล่าคะ" อานเหยาถามซ้ำ

"ผมอยากจะถามผู้เฒ่าฟางเยวียนหลินสักคำเดียว ถามว่าท่านยังจำอวี๋ต้าจวินได้ไหมครับ" อวี๋ไห่เซิงกล่าว

ลูกชายของเขานอนอยู่ที่โรงพยาบาลและอาจตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตได้ทุกเมื่อ อวี๋ไห่เซิงจึงไม่สนเรื่องมารยาทอะไรแล้ว เหมือนอย่างที่อวี๋ต้าจวินบอก รักษาแบบม้าตายเป็นม้าเป็น

"คุณรู้จักคุณอาอวี๋ด้วยหรือคะ"

อานเหยาชะงักไป เธอเองก็รู้จักชื่อของอวี๋ต้าจวิน

อวี๋ต้าจวินคือผู้มีพระคุณช่วยชีวิตของผู้เฒ่าฟาง เป็นคนคนเดียวที่ผู้เฒ่าฟางรู้สึกติดค้างอยู่ในใจ เรื่องนี้อย่าว่าแต่อานเหยาเลย แม้แต่ฟางเยี่ยนกับหลินเป้ยลี่ต่างก็รู้ดี

"นั่นคือพ่อของผมครับ"

อวี๋ไห่เซิงกล่าว "ช่วยติดต่อผู้เฒ่าให้หน่อยได้ไหมครับ"

พูดตามตรง เมื่อมายืนอยู่ในร้านฝูเซิงถัง อวี๋ไห่เซิงก็รู้สึกประหม่าอยู่บ้างและไม่ค่อยมีความมั่นใจเท่าใดนัก

หากเทียบกับโรงพยาบาลใหญ่แล้ว ร้านฝูเซิงถังย่อมเป็นเพียงคลินิกยาจีนหรือสถานพยาบาลเล็กๆ แห่งหนึ่งเท่านั้น ทว่าสำหรับคนธรรมดาทั่วไปแล้ว การเปิดคลินิกหรือร้านยาจีนในเมืองชิ่งเฉิงได้ก็นับว่ามีฐานะไม่เลวทีเดียว

พื้นที่ของร้านฝูเซิงถังไม่ได้เล็กเลย การตกแต่งก็ดูเรียบง่ายโอ่อ่า ทั้งยังมีคนไข้มากมายถึงเพียงนี้ หลายปีมานี้อวี๋ไห่เซิงใช้ชีวิตอยู่ในชนบทมาตลอด ตอนมาเมืองชิ่งเฉิงก็ทำงานในเขตก่อสร้าง กระทั่งร้านอาหารใหญ่ๆ เขายังไม่กล้าเฉียดเข้าไปด้วยซ้ำ

หากไม่ใช่เพราะลูกชาย อวี๋ไห่เซิงคงไม่กล้าส่งเสียงร้องตะโกนในสถานที่อย่างร้านฝูเซิงถังแห่งนี้เด็ดขาด

"พี่อวี๋ คุณนั่งลงก่อนเถอะค่ะ"

อานเหยารีบหันไปบอกจางเยฺว่เยฺว่ "เยฺว่เยฺว่ รินน้ำชาที"

"ผมมีเรื่องด่วนจริงๆ ครับ" อวี๋ไห่เซิงกล่าวอย่างร้อนรน

"ฉันโทรหาอาจารย์แล้วค่ะ คุณนั่งดื่มชารอสักครู่นะคะ" อานเหยาบอกเขา

ชายชรามาถึงอย่างรวดเร็ว พอได้ยินจากอานเหยาว่าลูกชายของอวี๋ต้าจวินมาหา ชายชราก็รีบร้อนรุดมาทันที โดยมีฟางไห่หยางคอยเดินมาเป็นเพื่อนอยู่ข้างๆ

"อาจารย์คะ คนนี้คือคุณอาอวี๋ค่ะ"

"พ่อของเธอ... พ่อของเธอสบายดีไหม"

น้ำเสียงของชายชราสั่นเครือเล็กน้อย

ตลอดเวลาหลายปีมานี้ เขาไม่เคยได้ยินข่าวคราวของอวี๋ต้าจวินเลย จู่ๆ บุตรชายของอวี๋ต้าจวินกลับมาหาถึงที่ ในใจของชายชราจึงพลันเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาทันที

"ตอนนี้พ่อของผมอยู่ที่โรงพยาบาลครับ คุณลุงฟาง ผมมาขอให้คุณลุงช่วยชีวิตครับ"

พูดพลาง อวี๋ไห่เซิงก็ทรุดตัวคุกเข่าลงต่อหน้าฟางเยวียนหลินดังตุบ ไม่อาจกลั้นความรู้สึกไว้ได้อีกต่อไป ก่อนหน้านี้เขาได้แต่กัดฟันฝืนทนมาตลอด

"รีบลุกขึ้นเร็ว รีบลุกขึ้น"

ฟางเยวียนหลินรีบเข้าไปประคอง "พ่อของเธอเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตฉัน หลายปีมานี้ฉันตามหาเขามาตลอด เขาต้องเข้าโรงพยาบาลงั้นหรือ"

"เป็นลูกชายของผมครับ"

อวี๋ไห่เซิงกล่าว "ทางโรงพยาบาลบอกให้ผมทำใจไว้ล่วงหน้าแล้วครับคุณลุงฟาง ผมจนปัญญาแล้วจริงๆ ไม่อย่างนั้นผมก็คงไม่..."

"ไม่ต้องพูดแล้ว ช่วยคนดั่งดับไฟ"

ฟางเยวียนหลินกล่าวพลางออกแรงดึงตัวอวี๋ไห่เซิงขึ้นมา "ไป พวกเราไปกันเดี๋ยวนี้เลย"

"ผมไปเรียกรถครับ"

ฟางไห่หยางพูดพลางก้าวออกจากร้านฝูเซิงถังไปก่อนเพื่อเรียกรถแท็กซี่ พอฟางเยวียนหลินกับอวี๋ไห่เซิงเดินตามออกมา ฟางไห่หยางก็เปิดประตูรถรอไว้แล้ว

หลังจากช่วยประคองฟางเยวียนหลินขึ้นรถ และให้อวี๋ไห่เซิงขึ้นไปแล้ว ฟางไห่หยางจึงค่อยขึ้นไปนั่งที่เบาะหน้าข้างคนขับ

เมื่อมองดูฟางเยวียนหลิน อวี๋ไห่เซิง และฟางไห่หยางจากไป อานเหยาก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดโทรศัพท์หาฟางเยี่ยน

ช่วงนี้ชายชรายังอยู่ระหว่างพักฟื้น แม้จะดูเหมือนคนปกติ กินได้เดินเหินได้ดี แต่ก็ไม่ควรเหน็ดเหนื่อยตรากตรำเกินไป ยังจำเป็นต้องค่อยๆ ฟื้นฟูร่างกาย

ฟางเยี่ยนกำลังเดินตามผู้เฒ่าหวัง ผู้เฒ่าสือ และคนอื่นๆ เพื่อเยี่ยมชมสถานพักฟื้น โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าก็ดังขึ้น เมื่อหยิบออกมาดูก็เห็นว่าเป็นสายจากอานเหยา

"ฮัลโหล"

ฟางเยี่ยนชะลอฝีเท้าลงสองสามก้าวแล้วกดรับสาย