ตอนที่ 78 วิกฤตอันตราย

"หลานชายของปู่อวี๋ป่วย อยู่ที่โรงพยาบาลประจำมณฑลเหรอครับ"

ฟางเยี่ยนถาม

"เมื่อกี้คุณอาอวี๋มาที่คลินิก ดูร้อนใจมาก หลานชายของปู่อวี๋คงป่วยหนักไม่เบา อาจารย์ไปแล้ว คุณอาฟางก็ไปด้วยค่ะ"

อานเหยาพูดว่า "ฉันก็คิดว่าอาจารย์อายุมากแล้ว ร่างกายก็ยังไม่หายดีเท่าไร..."

"ตกลงครับ ผมเข้าใจแล้ว"

ฟางเยี่ยนพูดว่า "ปู่อวี๋เป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตคุณปู่ ทั้งยังมาขอความช่วยเหลือเป็นครั้งแรก พวกเราต้องทุ่มเทเต็มที่อยู่แล้ว เดี๋ยวผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้"

ฝีมือของชายชรานั้น ฟางเยี่ยนยังคงเชื่อมั่น แม้ท่านจะอายุมากแล้วและร่างกายยังไม่หายดีสนิท แต่อาการบางอย่างท่านรับมือได้แน่นอน

ทว่าด้วยสภาพร่างกายของท่านในตอนนี้ บางสถานการณ์ก็อาจจะรับมือไม่ไหว แม้โอกาสจะน้อยมากก็ตาม

แต่ฟางเยี่ยนรู้ดีว่าอวี๋ต้าจวินมีความสำคัญต่อคุณปู่มากแค่ไหน ในเวลาเช่นนี้ ตระกูลฟางย่อมต้องทุ่มสุดตัว อย่างน้อยที่สุดก็ต้องไม่ให้รู้สึกละอายใจ

พอกดวางสาย ฟางเยี่ยนก็เดินไปหาหลินจงเสวีย

"อธิบดีหลินครับ พอดีมีธุระด่วนเข้ามา ผมขออนุญาตลากิจสักครู่ได้ไหมครับ"

หวังเจียงชวนที่เดินอยู่ข้างๆ หลินจงเสวียถึงกับชะงักค้างไปทั้งตัวราวกับเครื่องดับ นิ่งอึ้งอยู่นานกว่าจะได้สติ

ในเวลาแบบนี้ฟางเยี่ยนคิดจะลางานเนี่ยนะ

นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่หวังเจียงชวนมารับผิดชอบงานดูแลสุขภาพที่เคยเจอเรื่องแบบนี้

ต้องเข้าใจก่อนว่า งานดูแลสุขภาพมีหน้าที่รับผิดชอบใคร รับผิดชอบบรรดาผู้นำ งานกิจกรรมและมหกรรมขนาดใหญ่ แม้ผู้เชี่ยวชาญในทีมดูแลสุขภาพจะไม่เป็นที่รู้จักต่อสาธารณชน และส่วนใหญ่การประชาสัมพันธ์ก็จะไม่เอ่ยถึง

อย่างเช่นเวลาออกข่าว สิ่งที่รายงานล้วนเป็นเรื่องของผู้นำ การแข่งขัน และกิจกรรม แต่งานของผู้เชี่ยวชาญในทีมดูแลสุขภาพกลับขาดไม่ได้ พวกเขาคือวีรบุรุษนิรนามที่อยู่เบื้องหลัง การช่วยชีวิตและการรักษาต่างๆ ล้วนทำไปอย่างปิดทองหลังพระ

งานประเภทนี้มีความสำคัญอย่างยิ่ง สำหรับบุคลากรทางการแพทย์และแพทย์ส่วนใหญ่ การได้รับเลือกเข้ามาอยู่ในทีมแพทย์ดูแลสุขภาพและปฏิบัติภารกิจดูแลสุขภาพระดับนี้ ถือเป็นเกียรติยศสูงสุด

ก่อนหน้านี้เคยมีแพทย์ในทีมดูแลสุขภาพที่คนในครอบครัวเสียชีวิต ก็ยังมีคนที่ยืนหยัดปฏิบัติหน้าที่ต่อ แต่กรณีขอลาหยุดแบบฟางเยี่ยน หวังเจียงชวนไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยด้วยซ้ำ

ยิ่งไปกว่านั้น ครั้งนี้คนที่มาล้วนเป็นอดีตผู้นำคนสำคัญ ผู้เฒ่าหวังและคนอื่นๆ ก็เอ็นดูฟางเยี่ยนเป็นพิเศษ แต่ฟางเยี่ยนกลับจะมาขอลาหยุดตอนนี้

ไม่ใช่แค่อาการของหวังเจียงชวนเท่านั้น แม้แต่หลินจงเสวียก็เกือบคิดว่าตัวเองหูฝาดไป

"อธิบดีหลินครับ แค่สองชั่วโมง การช่วยชีวิตคนเร่งด่วนเหมือนดับไฟครับ" ฟางเยี่ยนกล่าว

"มีคนไข้เหรอ"

หลินจงเสวียรู้สึกหนักใจอยู่บ้าง

ฟางเยี่ยนพูดถึงขนาดว่าการช่วยชีวิตคนเร่งด่วนเหมือนดับไฟ หากเขาขัดขวางก็คงจะดูไม่สมเหตุสมผล

ต้องเข้าใจว่าเรื่องบางเรื่องทุกคนต่างรู้แก่ใจ แต่เด็ดขาดเลยคือพูดออกมาไม่ได้

อย่างเรื่องคนไข้ แพทย์ย่อมต้องปฏิบัติต่อคนไข้ทุกคนอย่างเท่าเทียม แต่ในความเป็นจริงแล้ว คนอย่างผู้เฒ่าหวังจะเหมือนคนไข้ทั่วไปได้อย่างไร

หากกลุ่มผู้เฒ่าหวังกับคนไข้ทั่วไปเกิดอาการวิกฤตพร้อมกัน ฝั่งหลินจงเสวียย่อมต้องยึดผู้เฒ่าหวังเป็นหลักอยู่แล้ว นี่คือความเป็นจริง

ในกรณีอย่างฟางเยี่ยน หากเปลี่ยนเป็นหมอคนอื่นก็คงปฏิเสธทางบ้านไปและไม่ยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดแน่ ทว่าฟางเยี่ยนกลับเอ่ยปากออกมา หลินจงเสวียจึงไม่มีข้ออ้างที่จะปฏิเสธ เขาจะพูดได้อย่างไรว่าพวกผู้เฒ่าหวังสำคัญกว่า

"ครับ เป็นคนไข้ที่สำคัญมากคนหนึ่ง" ฟางเยี่ยนตอบ

"เดี๋ยวผมไปบอกผู้เฒ่าหวังกับคนอื่นให้"

หลินจงเสวียพยักหน้าอย่างจนใจ ฟางเยี่ยนทำเอาเขาปวดหัวตึบเลยคราวนี้

"คนกลุ่มนั้นกระซิบกระซาบอะไรกันอยู่ข้างหลัง ยังจะแบ่งก๊กแบ่งเหล่าอีกเหรอ"

พอเห็นหลินจงเสวียเดินเข้ามา ผู้เฒ่าหวังก็พูดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์

"ผู้เฒ่าหวัง ผู้เฒ่าสือครับ ทางเสี่ยวฟางมีคนไข้อยู่คนหนึ่ง สถานการณ์ฉุกเฉินมาก ท่านเห็นว่า..."

หลินจงเสวียพูดอย่างฝืนใจ

"มีคนไข้ก็รีบไปสิ"

ผู้เฒ่าหวังเป็นคนแรกที่เอ่ยปาก "พวกตาแก่อย่างพวกเราก็ไม่ใช่ว่าเดินเหินไม่ได้เสียหน่อย ยังต้องให้คนมาคอยเฝ้าตลอดเวลาอีกหรือไง"

"ตาเฒ่าหวังพูดถูก พวกเราน่ะค่อนข้างรำคาญเรื่องพวกนี้ด้วยซ้ำ แต่หลายครั้งก็ต้องเห็นใจความลำบากใจของพวกคุณ"

ผู้เฒ่าสือก็พูดขึ้นเช่นกัน

พวกคนแก่อย่างพวกเขา ความจริงแล้วชอบความเป็นอิสระมากกว่า เพียงแต่บางครั้งก็ไม่อาจทำตามใจตัวเองได้

เช่นเดียวกับการที่พวกเขาเดินทางออกไปข้างนอก ย่อมต้องมีคนติดตามและคอยดูแล ถึงแม้ตัวเองจะไม่ชอบ แต่หากคนข้างล่างทำหน้าที่ได้ไม่ดี นั่นก็ถือเป็นความผิดพลาดในการทำงานและละเลยหน้าที่

การมาในครั้งนี้ แม้ผู้เฒ่าหวังกับคนอื่น ๆ จะเป็นบุคคลสำคัญ แต่ก็มีคนจากสำนักข้าราชการเกษียณร่วมเดินทางมาด้วย หากทางมณฑลชิ่งโจวทำได้ไม่ดี ทางสำนักข้าราชการเกษียณย่อมต้องมีความเห็นและตำหนิเอาได้

อันที่จริงนี่คือสิ่งที่ทำให้หลินจงเสวียลำบากใจ เขารู้ว่าผู้เฒ่าหวังกับคนอื่น ๆ คงไม่ว่าอะไร แต่ว่า.......

"เสี่ยวฟาง!"

ผู้เฒ่าสือกวักมือเรียกฟางเยี่ยน

"ผู้เฒ่าสือครับ"

ฟางเยี่ยนสาวเท้าก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

"มีธุระก็รีบไปจัดการเถอะ"

ผู้เฒ่าสือกล่าว "ถ้ามีใครไม่พอใจ ให้มาคุยกับฉันได้เลย เรื่องนี้ฉันตัดสินใจเอง พูดตามตรงนะ เธอเป็นหมอคนแรกเลยที่ฉันเคยเจอ ที่นึกถึงคนไข้คนอื่นในเวลาแบบนี้"

"เป็นผู้มีพระคุณที่เคยช่วยชีวิตคุณปู่ของผมไว้ในอดีตครับ เลยจำเป็นจริง ๆ" ฟางเยี่ยนยิ้มเจื่อน

"ฉันชอบความซื่อตรงของเสี่ยวฟางจริง ๆ" ผู้เฒ่าหวังพูดปนหัวเราะ

"ตาเฒ่าหวัง อย่างนายนี่เขาเรียกว่ารักบ้านพลอยรักกาบนหลังคาไปด้วยต่างหาก" ผู้เฒ่าเหยียนกับคนอื่น ๆ เอ่ยแซว

"เสี่ยวฟาง รีบไปรีบกลับนะ" หลินจงเสวียเอ่ย

"ทราบแล้วครับ อธิบดีหลิน"

ฟางเยี่ยนขานรับ กล่าวลาผู้นำอาวุโสหลายท่าน แล้วรีบร้อนออกเดินทางโดยไม่รั้งรอ หวังเจียงชวนยังจัดรถตำรวจคันหนึ่งไปส่งฟางเยี่ยนโดยเฉพาะ

"หมอฟาง?"

"หมอฟางจะไปไหนกันน่ะ?"

บนรถมินิบัส บรรดาแพทย์จากโรงพยาบาลประจำมณฑลเห็นฟางเยี่ยนเดินออกมาจากข้างในสถานพักฟื้น ขึ้นรถตำรวจที่จอดอยู่หน้าประตู จากนั้นรถตำรวจก็แล่นออกไปอย่างรวดเร็ว ทุกคนต่างคาดเดากันไปต่าง ๆ นานา

"ฟางเยี่ยนไปแล้วเหรอ?"

ฟู่หย่งเย่มองรถตำรวจที่แล่นห่างออกไป พลางคาดเดาอยู่ในใจเช่นกัน

เวลานี้ฟางเยี่ยนรีบร้อนออกไป มีเรื่องอะไรกันแน่?

มีคนไข้อื่นงั้นเหรอ?

แต่พวกผู้เฒ่าสือยังอยู่ข้างใน ไม่มีใครไปไหนสักคน และภารกิจสำคัญที่สุดของพวกเขากลุ่มนี้ในครั้งนี้ก็คือพวกผู้เฒ่าสือ แล้วฟางเยี่ยนนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

........

โรงพยาบาลประจำมณฑล ภายในห้องพักผู้ป่วย อวี๋ต้าจวินนั่งอยู่ข้างเตียง บนเตียงมีเด็กหนุ่มอายุราวสิบเจ็ดสิบแปดปีนอนอยู่

บนแก้มของเด็กหนุ่มมีรอยจ้ำสีม่วงคล้ำ หลับตาแน่นและมีสีหน้ากระสับกระส่าย บนหน้าผากยังแปะแผ่นเจลลดไข้ไว้ และกำลังให้น้ำเกลืออยู่

เมื่อมองดูเด็กหนุ่มบนเตียง ขอบตาของอวี๋ต้าจวินก็เริ่มรื้นไปด้วยน้ำตา

เพราะในอดีตเคยได้รับบาดเจ็บจากการช่วยชีวิตฟางเยวียนหลิน อวี๋ต้าจวินจึงไม่มีลูกอีกเลยหลังจากนั้น มีเพียงอวี๋ไห่เซิงเป็นลูกชายคนเดียว และอวี๋ไห่เซิงก็มีเด็กหนุ่มคนนี้เป็นลูกชายเพียงคนเดียวเช่นกัน เด็กหนุ่มจึงเป็นทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลอวี๋

วัยเพียงสิบเจ็ดสิบแปดปี แถมผลการเรียนก็ดีมาก สอบติดมัธยมปลายและกำลังเรียนอยู่ชั้น ม.4 อวี๋ต้าจวินกับอวี๋ไห่เซิงต่างตั้งความหวังไว้กับเด็กคนนี้ไว้สูงมาก แต่กลับคิดไม่ถึงว่าตอนนี้เด็กจะป่วยหนักถึงเพียงนี้

"โรคเยื่อหุ้มสมองและไขสันหลังอักเสบติดต่อเหรอ?"

บนรถ อวี๋ไห่เซิงเล่าอาการป่วยของลูกชายให้ฟางเยวียนหลินฟัง

เด็กเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลเนื่องจากมีไข้สูง ต่อมาจึงส่งตัวต่อมายังเมืองเอกประจำมณฑล และได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคเยื่อหุ้มสมองและไขสันหลังอักเสบติดต่อ รักษาอยู่ที่นี่มาสี่วันแล้ว เช้าวันนี้แพทย์เจ้าของไข้ได้เรียกอวี๋ไห่เซิงเข้าไปพบ แล้วบอกกับเขาว่าอาการน่าเป็นห่วง ขอให้อวี๋ไห่เซิงเตรียมใจไว้

โรคเยื่อหุ้มสมองและไขสันหลังอักเสบติดต่อ หรือเรียกสั้น ๆ ว่า ไข้กาฬหลังแอ่น คือโรคเยื่อหุ้มสมองอักเสบชนิดมีหนองที่เกิดจากเชื้อแบคทีเรียเมนิงโกค็อกคัส

ในทางคลินิก โรคนี้แพร่ระบาดได้ง่ายและมีความอันตรายสูง หากตรวจพบเร็วและได้รับการรักษาตั้งแต่เนิ่น ๆ ก็ค่อนข้างรับมือได้ง่ายกว่า แต่หากเกิดการลุกลามอย่างกะทันหันหรือรักษาไม่ทันท่วงที ความเสี่ยงก็จะสูงมากอย่างยิ่ง

ในช่วงทศวรรษ 1960 และ 1980 ไข้กาฬหลังแอ่นเคยระบาดอย่างหนักภายในประเทศ และคร่าชีวิตผู้คนไปมากมาย

หลายปีมานี้ฟางเยวียนหลินพบเจอคนไข้มาแล้วสารพัดรูปแบบ โรคที่ร้ายแรงกว่าไข้กาฬหลังแอ่นเขาก็เคยเห็นมานับไม่ถ้วน จึงไม่ได้ตื่นตระหนกแต่อย่างใด หากแต่ยังคงสอบถามรายละเอียดของอาการต่อไป

ตลอดทางบนรถ อวี๋ไห่เซิงเล่าทุกอย่างที่ตนรู้จนหมดสิ้น ฟางเยวียนหลินจึงพอจะประเมินสถานการณ์ในใจได้แล้ว

เมื่อมาถึงโรงพยาบาลและก้าวเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย ฟางเยวียนหลินก็มองเห็นอวี๋ต้าจวินที่แขนเสื้อข้างหนึ่งว่างเปล่า นั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยได้ในทันที

"น้องอวี๋"

ฟางเยวียนหลินเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"ผู้เฒ่า...ผู้เฒ่าฟาง"

อวี๋ต้าจวินได้ยินเสียงก็หันไปมองทางประตูห้องพักผู้ป่วย ชั่วขณะนั้นดูตื่นเต้นอยู่บ้างและเสียงสั่นเครือเล็กน้อย ทว่ายังคงระงับอารมณ์ตนเองไว้แล้วฝืนเปล่งเสียงเรียกผู้เฒ่าฟางออกมา

อวี๋ต้าจวินคนนี้เป็นคนซื่อตรงเจียมเนื้อเจียมตัว รู้จักประมาณตนเป็นอย่างดี และไม่เคยคิดเพ้อฝันเกินตัวเลยแม้แต่น้อย

ในตอนนั้นที่เขาช่วยชีวิตฟางเยวียนหลินเอาไว้ ก็เป็นเพียงเรื่องบังเอิญที่ได้พบเจอ หลังจากนั้นก็ไม่เคยคิดจะตามหาฟางเยวียนหลินเพื่อให้มาตอบแทนบุญคุณเลย

ตลอดหลายปีมานี้ อวี๋ต้าจวินใช้ชีวิตอยู่ในชนบทมาโดยตลอด ไม่เคยได้ยินชื่อเสียงของฟางเยวียนหลิน และไม่เคยคิดด้วยว่าอีกฝ่ายจะมั่งมีรุ่งเรืองหรือไม่ หากไม่ใช่เพราะครั้งนี้หลานชายป่วยหนัก อีกทั้งยังได้ยินชื่อของฟางเยวียนหลินเข้าพอดีละก็ เขาไม่มีทางยอมให้ลูกชายไปหาถึงบ้านอย่างเด็ดขาด

แม้ว่าฟางเยวียนหลินจะมาแล้ว แต่อวี๋ต้าจวินก็รู้ถึงความแตกต่างระหว่างทั้งสองฝ่ายดี ฟางเยวียนหลินเป็นแพทย์ชื่อดัง กระทั่งหมอในโรงพยาบาลประจำมณฑลยังเรียกขานว่าผู้เฒ่าฟาง แล้วเขาจะทำตัวตามสบายได้อย่างไร

"น้องอวี๋"

ฟางเยวียนหลินก้าวเข้าไปข้างหน้า ขอบตารื้นชื้นเล็กน้อย พลางยื่นมือไปจับแขนเสื้อที่ว่างเปล่าของอวี๋ต้าจวิน "หลายปีมานี้ฉันตามหานายมาตลอดเลยนะ"

"พี่...พี่ฟาง"

เมื่อได้ยินคำพูดที่เปี่ยมด้วยความรู้สึกของฟางเยวียนหลิน อวี๋ต้าจวินก็ทนไม่ไหวจนส่งเสียงเรียกออกมาในที่สุด น้ำตาค่อย ๆ ไหลรินลงมาตามแก้ม

หลายปีมานี้เขาต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากเพียงใด มีเพียงตัวเขาเองเท่านั้นที่รู้ แม้เขาไม่เคยตัดพ้อต่อว่า แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าในใจเขาจะไม่รู้สึกอะไรเลย

บางครั้งอวี๋ต้าจวินก็อดคิดไม่ได้ว่า หากในตอนนั้นเขาไม่ได้ช่วยชีวิตฟางเยวียนหลินเอาไว้ แขนและขาของเขายังอยู่ดี บางทีสภาพชีวิตอาจจะต่างไปจากนี้ และก็เป็นเพราะเขาได้รับบาดเจ็บ จึงทำให้พลาดโอกาสดี ๆ ไปมากมาย

คนบางคนที่เคยอยู่ร่วมกับเขาในตอนนั้น ปัจจุบันต่างก็เจริญรุ่งเรืองก้าวหน้ากันไปหมดแล้ว

"ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลารำลึกความหลัง ฉันขอตรวจดูอาการเด็กก่อน"

ฟางเยวียนหลินไม่เสียเวลาพูดคุยกับอวี๋ต้าจวินต่อ เขานั่งลงข้างเตียงผู้ป่วย พลางสังเกตอาการของอวี๋เฉินซิงไปด้วย

"ไข้สูงกระหายน้ำ หมดสติเพ้อคลั่ง มือเท้าชักกระตุก คอแข็งเกร็ง..."

ขณะที่ฟางเยวียนหลินตรวจดู หัวใจของเขาก็ดิ่งวูบลงเรื่อย ๆ อวี๋เฉินซิงป่วยหนักมากจริง ๆ อาการทรุดหนักจนถึงขั้นวิกฤตแล้ว

เรียกได้ว่าความร้อนในเลือดกำเริบรุนแรง เลือดและหยิงถูกเผาผลาญ สารยินกำลังจะเหือดแห้ง เผยให้เห็นภาวะอันตรายถึงชีวิตอย่างชัดเจน

ยังดีที่อวี๋ไห่เซิงไปตามตัวถึงหน้าบ้านได้ทันท่วงที หากช้าไปกว่านี้สักครึ่งวันหรือหนึ่งวัน ต่อให้ฟางเยวียนหลินมาด้วยตัวเอง ก็คงหมดหนทางเยียวยาแล้ว

แม้กระทั่งในตอนนี้ ฟางเยวียนหลินก็ยังรู้สึกว่ายากลำบากอย่างยิ่ง

ที่สำคัญที่สุดคือ อวี๋เฉินซิงเป็นหลานชายเพียงคนเดียวของอวี๋ต้าจวิน ฟางเยวียนหลินจึงต้องระมัดระวังรอบคอบเป็นพิเศษตั้งแต่แรก