ตอนที่ 79 ฟางเยี่ยนรุดมาถึง

"ใครกันน่ะ?"

ตรงประตูห้องผู้ป่วย แพทย์ประจำบ้านวัยราวสามสิบปีคนหนึ่งเดินปั้นหน้าเคร่งเข้ามาในห้อง

ยังไงที่นี่ก็เป็นโรงพยาบาล ตอนที่ฟางเยวียนหลินจับชีพจรให้อวี๋เฉินซิงเมื่อครู่จึงถูกพยาบาลที่เดินผ่านไปมาสังเกตเห็นเข้า

หากพูดให้ถูกต้องก็คือ ตั้งแต่ตอนที่อวี๋ไห่เซิงพาฟางเยวียนหลินกับฟางไห่หยางเดินมุ่งหน้ามายังห้องผู้ป่วย พยาบาลก็สังเกตเห็นแล้ว

"เมื่อเช้าหัวหน้าหยางก็คุยกับพวกคุณไปแล้วว่าอาการของเด็กในตอนนี้เป็นยังไงบ้าง พวกคุณร้อนใจจนเที่ยววิ่งโร่หาหมอไปทั่วน่ะผมเข้าใจได้ แต่พวกคุณก็ต้องเชื่อมั่นในตัวหมอ เชื่อมั่นในโรงพยาบาลสิ ไม่ใช่ใครพูดอะไรก็เชื่อไปหมด"

แพทย์ประจำบ้านผู้ดูแลเตียงพูดกับอวี๋ไห่เซิงและอวี๋ต้าจวินอย่างไร้อารมณ์

"หมอเกาครับ ท่านนี้คือผู้เฒ่าฟางแห่งร้านฝูเซิงถังครับ"

อวี๋ไห่เซิงกัดฟันเอ่ยแนะนำขึ้นมา

"ฝูเซิงอะไ..."

แพทย์ประจำบ้านเตรียมจะตวาดตามสัญชาตญาณ ทว่าพอพูดไปได้ครึ่งคำก็รีบเบรกเอี๊ยด ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยพลันเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มประจบอย่างรวดเร็ว ทั้งยังแฝงความเคารพนบนอบอยู่หลายส่วน

"ที่แท้ก็ผู้เฒ่าฟางนี่เอง"

เชี่ยเอ๊ย!

แพทย์ประจำบ้านตกใจจนเหงื่อกาฬแตกพลั่ก เขาคาดไม่ถึงเลยว่าสองพ่อลูกอวี๋ต้าจวินที่ดูหน้าตาธรรมดา ท่าทางบ้านนอกคอกนาไม่เคยเห็นโลกกว้างอย่างเห็นได้ชัด กลับสามารถเชิญฟางเยวียนหลินมาที่โรงพยาบาลได้

หากเป็นเมื่อครึ่งเดือนก่อน แพทย์ประจำบ้านก็อาจจะไม่ได้หวาดกลัวขนาดนี้ แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกันแล้ว

ผู้เฒ่าถานนอนรักษาตัวอยู่ที่แผนกแพทย์จีน เรื่องที่ฟางเยี่ยนรักษาผู้เฒ่าถานแทบจะแพร่สะพัดไปทั่วทั้งโรงพยาบาลประจำมณฑลแล้ว

แม้ว่าด้วยสถานะพิเศษของผู้เฒ่าถานจะทำให้ไม่มีใครกล้าหยิบยกมาวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างเปิดเผยโจ่งแจ้ง แต่ฟางเยี่ยนกลับกลายเป็นหัวข้อสนทนาของคนไม่น้อยในโรงพยาบาล ทั้งเรื่องที่เป็นหลานชายของผู้เฒ่าฟางแห่งร้านฝูเซิงถัง ทั้งดูเหมือนว่าจะเป็นผู้เชี่ยวชาญของสำนักดูแลสุขภาพประจำมณฑลทำนองนั้น

ตอนนี้ผู้เฒ่าถานยังนอนพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล แถมฟางเยี่ยนยังต้องมาตรวจซ้ำให้อาการของผู้เฒ่าถานทุกๆ ไม่กี่วัน สถานการณ์แบบนี้ ไอ้หน้าไหนจะกล้าเอาหัวไปชนกำแพงเหล็กกัน?

อวี๋ไห่เซิงที่เดิมทีในใจยังมีความกังวลอยู่บ้าง แทบจะตามการเปลี่ยนสีหน้าของแพทย์ประจำบ้านไม่ทันจนหลังแทบหัก

เมื่อครู่แพทย์ประจำบ้านยังทำหน้าบึ้งตึงตึงราวกับมีใครแย่งแฟนไป แต่พริบตาเดียวกลับเปลี่ยนสีหน้าเหมือนกับมีใครเหมาสาวๆ มาบริการเขาสักสิบกว่าคนอย่างไรอย่างนั้น

"คนไข้เป็นญาติของบ้านผมเอง ผมเลยแวะมาดูหน่อยน่ะครับ"

ฟางเยวียนหลินเอ่ยอย่างเกรงใจเช่นกัน

หลายปีมานี้ จริงๆ แล้วฟางเยวียนหลินถือเป็นแขกประจำของโรงพยาบาลหลายแห่งในเมืองชิ่งเฉิง ไม่ว่าจะเป็นโรงพยาบาลประชาชนประจำมณฑล โรงพยาบาลอันดับหนึ่ง โรงพยาบาลอันดับสอง โรงพยาบาลศูนย์ประจำเมือง และอื่นๆ อีกหลายแห่งต่างก็เคยเชิญฟางเยวียนหลินไปทั้งนั้น

เพียงแต่ฟางเยวียนหลินประกอบวิชาชีพแพทย์มานานหลายปี หัวหน้าแผนกหลายต่อหลายคนต่างเกษียณอายุราชการไปก่อนเขาแล้ว จึงใช่ว่าจะได้เจอคนคุ้นเคยทุกครั้งที่มา

อีกทั้งในอดีตเวลามาโรงพยาบาล ส่วนใหญ่ก็เป็นทางโรงพยาบาลส่งเทียบเชิญ หากเป็นเรื่องส่วนตัว คนไข้ก็มักจะตรงไปที่ร้านฝูเซิงถังกันทั้งนั้น คราวนี้เป็นเพราะอวี๋ไห่เซิงบุกไปหาถึงหน้าประตูบ้าน ซ้ำอาการป่วยยังเข้าขั้นวิกฤต

"ผู้เฒ่าฟางท่านเกรงใจเกินไปแล้วครับ ท่านเป็นแขกผู้มีเกียรติที่พวกเราเชิญแทบตายก็เชิญไม่มาเชียวนะครับ"

แพทย์ประจำบ้านรีบเอ่ยว่า "ท่านผู้เฒ่านั่งพักก่อนนะครับ เดี๋ยวผมจะไปแจ้งหัวหน้าหยางของเราเดี๋ยวนี้เลย"

พูดจบ แพทย์ประจำบ้านก็รีบร้อนก้าวออกจากห้องผู้ป่วยไป

หัวหน้าหยางที่แพทย์ประจำบ้านพูดถึงก็คือแพทย์เจ้าของไข้ของอวี๋เฉินซิง ซึ่งก็คือหยางเจิ้นเหลย รองหัวหน้าแผนกอายุรกรรมระบบประสาท

หยางเจิ้นเหลยมาถึงอย่างรวดเร็ว พอเดินเข้าประตูก็ยิ้มแย้มเต็มใบหน้า "ผู้เฒ่าฟาง ยินดีต้อนรับครับ ยินดีต้อนรับ"

"หัวหน้าหยาง"

ฟางเยวียนหลินเองก็กำลังรอหยางเจิ้นเหลยอยู่เช่นกัน

ในเมื่อคนไข้นอนรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลของคนอื่น การรักษาหลังจากนี้ย่อมต้องได้รับความร่วมมือจากทางโรงพยาบาล หากโรงพยาบาลไม่ให้ความร่วมมือ จะสั่งใบสั่งยาก็สั่งไม่ได้ จะจ่ายยาก็ใช้ไม่ได้

หลังจากทักทายปราศรัยกันพอเป็นพิธี ฟางเยวียนหลินก็เข้าประเด็น เริ่มพูดถึงอาการของโรค

"อาการของคนไข้ในตอนนี้อันตรายมาก พิษร้อนกำเริบหนัก เผาผลาญหยิงเสวี่ย สารยินในกายใกล้เหือดแห้ง นับเป็นภาวะวิกฤตอย่างยิ่ง ชักช้าไม่ได้แล้วครับ"

"เรื่องอาการของคนไข้ เมื่อเช้าผมได้คุยกับทางญาติคนไข้ไปแล้วครับ"

หยางเจิ้นเหลยกล่าว "ไข้กาฬหลังแอ่น แถมยังมาถึงขั้นนี้ ความยากในการรักษาสูงมาก หลายวันมานี้ผมเปลี่ยนยาไปตั้งหลายขนาน แต่ก็ไม่ได้ผลเลยสักนิด..."

"แน่นอนว่าเมื่อผู้เฒ่าฟางมาถึงแล้ว คนไข้ก็ย่อมมีความหวังเพิ่มขึ้นอีกริบหรี่ เอาอย่างนี้ไหมครับ เดี๋ยวผมเชิญหมอทางแผนกแพทย์จีนมาช่วยกันปรึกษาหารือด้วยกันสักหน่อย?"

หยางเจิ้นเหลยก็เป็นคนที่มีนิสัยรอบคอบระมัดระวังตัวเช่นกัน

หน้าตาของฟางเยวียนหลินเขาก็ไม่อาจไม่ไว้ แต่ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจแพทย์จีน

หากอาการของคนไข้ไม่ได้วิกฤตอะไร จะปล่อยให้ฟางเยวียนหลินรักษาก็คงปล่อยไปแล้ว ทว่าด้วยสถานการณ์ของคนไข้เช่นนี้ หยางเจิ้นเหลยไม่กล้าปล่อยให้ฟางเยวียนหลินลงมือรักษาตามใจชอบจริง ๆ

ไม่ใช่ว่าเขาไม่เชื่อมั่นในฝีมือการรักษาของฟางเยวียนหลิน แต่ในมุมมองของหยางเจิ้นเหลยนั้น อาการของคนไข้ในตอนนี้ อย่าว่าแต่ฟางเยวียนหลินเลย ต่อให้เปลี่ยนเป็นยอดปรมาจารย์แพทย์จีนคนอื่น ก็ใช่ว่าจะมีความมั่นใจเต็มร้อย

อีกทั้งคนไข้ยังพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล หากเกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ ทางฝั่งเขาก็ต้องเป็นคนรับผิดชอบ

ความจริงหยางเจิ้นเหลยอยากจะบอกให้คนไข้ย้ายไปรักษาที่ร้านฝูเซิงถังเสียเลย แต่คำพูดนี้เขากลับพูดไม่ออก

ดังนั้นหยางเจิ้นเหลยจึงทำได้เพียงเลือกวิธีที่ปลอดภัยที่สุด ด้วยการดึงทางแผนกแพทย์จีนมาร่วมลงเรือลำเดียวกัน หากมีความรับผิดชอบอะไรก็จะได้แบกรับร่วมกัน

"ก็ดีเหมือนกันครับ แต่หวังว่าหัวหน้าหยางจะเร่งมือหน่อยนะ"

ฟางเยวียนหลินพยักหน้า นี่ก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่ฟางเยวียนหลินไม่ค่อยชอบโรงพยาบาลเช่นกัน

แน่นอนว่านี่ก็เป็นเพราะตัวฟางเยวียนหลินไม่ได้สังกัดอยู่ในโรงพยาบาล จึงไม่มีสถานะสูงส่งใด ๆ ภายในองค์กร

หมอแผนโบราณภาคประชาชนอย่างฟางเยวียนหลิน แม้ฝีมือการแพทย์จะสูงส่ง แต่ความสามารถในการรับผิดชอบต่อความเสี่ยงกลับต่ำ หากไม่เกิดเรื่องก็แล้วไป แต่ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาเมื่อใด ความเสี่ยงย่อมสูงมาก เพราะต่อให้ฝีมือแพทย์จะสูงส่งแค่ไหน คุณก็เป็นเพียงหมอชาวบ้าน ไม่มีตำแหน่งทางวิชาการ ไม่มีตำแหน่งบริหาร และไม่มีอำนาจใด ๆ

หากในตอนนี้เปลี่ยนจากฟางเยวียนหลินเป็นเฉียวอี๋ซินหรือเผิงโย่วฮุย หยางเจิ้นเหลยก็คงไม่ลังเลถึงขนาดนี้ เพราะหากเกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ คนระดับเฉียวอี๋ซินหรือเผิงโย่วฮุยย่อมมีเส้นสายและเครือข่ายความสัมพันธ์พอที่จะคลี่คลายปัญหาได้ แม้แต่ผู้อำนวยการโรงพยาบาลก็ยังต้องไว้หน้าพวกเขาหลายส่วน

คนจากทางแผนกแพทย์จีนมาถึงอย่างรวดเร็ว คนที่มาคือฉินซือหัว หัวหน้าแผนก

เมื่อทราบว่าฟางเยวียนหลินมาที่โรงพยาบาล ฉินซือหัวก็รีบร้อนรุดมาทันที คนอื่น ๆ อาจได้ยินเรื่องของฟางเยี่ยนมาเพียงแค่คำบอกเล่า แต่ฉินซือหัวได้เห็นมากับตาตัวเอง

เรื่องที่ฟางเยี่ยนเป็นผู้เชี่ยวชาญของสำนักดูแลสุขภาพหรือไม่นั้น คนอื่นอาจได้แต่คาดเดา ได้ยินมา หรือกระทั่งกังขา แต่สำหรับฉินซือหัวแล้วไม่ต้องเลย

ตอนนี้ฟางเยวียนหลินมาที่โรงพยาบาล ฉินซือหัวย่อมต้องมาผูกมิตรเอาอกเอาใจไว้บ้าง

เนื่องจากความแข็งกร้าวและทรงอิทธิพลของฟู่หย่งเย่ ทำให้ตอนนี้ฉินซือหัวยิ่งต้องการพันธมิตรเป็นอย่างมาก

"ผู้เฒ่าฟาง"

เมื่อฉินซือหัวพบหน้าก็กล่าวทักทายอย่างมีมารยาทและเกรงอกเกรงใจ

"หัวหน้าฉิน พวกเราอย่าได้เกรงใจกันเลยครับ มาดูคนไข้กันก่อนเถอะ ทางผมร่างตำรับยาไว้แล้ว ยังต้องรบกวนหัวหน้าฉินช่วยตรวจสอบดูอีกที"

"ผู้เฒ่าฟางเกรงใจเกินไปแล้วครับ"

ฉินซือหัวกล่าวพลางทำความเข้าใจอาการป่วยของคนไข้อย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงก้มลงดูตำรับยาที่ฟางเยวียนหลินสั่ง

"เทียบยาของผู้เฒ่าฟางสั่งได้ยอดเยี่ยมมากครับ ผมเห็นว่าใช้ได้เลย"

ฉินซือหัวพิจารณาเทียบยาของฟางเยวียนหลินอย่างละเอียดสองสามรอบ ในที่สุดก็กัดฟันแสดงความเห็นชอบ

ความจริงในใจของฉินซือหัวยังรู้สึกว่าขนาดยาในเทียบของฟางเยวียนหลินค่อนข้างหนักมือไปสักนิด แต่เขาก็รู้ดีถึงช่องว่างฝีมือระหว่างตนเองกับฟางเยวียนหลิน จึงไม่ได้คัดค้านแต่ประการใด

"คุณปู่ครับ!"

ในขณะที่ฉินซือหัวกำลังจะสั่งให้พยาบาลจัดยาตามตำรับ ฟางเยี่ยนก็รีบร้อนมาถึงพอดี

"หมอฟาง"

ฉินซือหัวกับหยางเจิ้นเหลยรีบกล่าวทักทายอย่างสุภาพ

"ผมขอตรวจดูคนไข้ก่อนนะครับ"

ฟางเยี่ยนพยักหน้า เขาตรวจดูอาการของอวี๋เฉินซิงก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นจึงก้มลงอ่านเทียบยาที่ฟางเยวียนหลินสั่งไว้

"คุณปู่ครับ ขนาดยาออกจะเพลย์เซฟไปสักหน่อยไหมครับ ตามความเห็นของผม สือเกา (ยิปซัม) สามารถใช้ถึง 250 กรัมได้เลยนะครับ"

หลังจากดูเทียบยาที่ฟางเยวียนหลินสั่ง ฟางเยี่ยนก็นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าวกับฟางเยวียนหลิน

โครม!

ฉินซือหัวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับเซถลาไปจังหวะหนึ่งทันที