ตอนที่ 80 เตรียมตัวกันให้พร้อม

เมื่อครู่ตอนฉินซือหัวดูตำรับยาที่ฟางเยวียนหลินสั่ง ขนาดยาของฟางเยวียนหลินก็ไม่นับว่าน้อยแล้ว ปริมาณสือเกา (ยิปซัม) สูงถึง 150 กรัม

ขนาด 150 กรัม ฉินซือหัวก็รู้สึกว่ามากอยู่แล้ว เพียงแต่เพราะเกรงชื่อเสียงและวิชาแพทย์ของฟางเยวียนหลินจึงไม่ได้ทักท้วง นึกไม่ถึงว่าฟางเยี่ยนเอ่ยปากก็เพิ่มไปอีก 100 กรัม ยกระดับขนาดยาขึ้นเป็น 250 กรัมทันที

250 กรัม นั่นเท่ากับครึ่งจินเต็มๆ

รสหวานและเผ็ด คุณสมบัติเย็นจัด ในศาสตร์แพทย์จีนยังมีฉายาว่าเสือขาว และถูกขนานนามว่าเป็นยาขุนพล

คนที่พอมีความรู้ย่อมรู้ดีว่า เสือขาวเน้นการประหัตประหาร สือเกาได้ฉายาเสือขาวก็เพราะฤทธิ์ยาอันดุดันนี้เอง

ตามข้อกำหนดในเภสัชตำรับ ในทางคลินิกปริมาณการใช้สือเกาจะอยู่ที่ 15 กรัมถึง 60 กรัม สามารถเพิ่มได้ตามความเหมาะสมของอาการป่วย แต่โดยทั่วไปแทบจะไม่เคยเกิน 90 กรัม

ฟางเยวียนหลินใช้ขนาด 150 กรัม ฉินซือหัวก็คิดว่าหนักมากแล้ว แต่ฟางเยี่ยนเอ่ยปากก็ซัดไปถึง 250 กรัม จะไม่ให้ฉินซือหัวเสียกิริยาได้อย่างไร

"คนไข้มีพิษร้อนกำเริบรุนแรง เผาผลาญระดับอิ๋งและเซวี่ยจนเข้าขั้นวิกฤตอันตรายแล้ว เวลานี้หากใช้ยาขนาดเบามือ ย่อมไม่มีทางกอบกู้อาการฉุกเฉินวิกฤตได้เลย ปู่คิดมากไปแล้วครับ"

ฟางเยี่ยนรู้สึกโชคดีที่ตนตามมาทัน มิฉะนั้นนอกจากฟางเยวียนหลินจะต้องโทษตัวเองและเสียใจแล้ว สองพ่อลูกอวี๋ต้าจวินอาจจะนึกตำหนิเอาได้ ต่อให้ไม่ตำหนิ ฟางเยวียนหลินก็คงจมอยู่กับเรื่องนี้ไปอีกนาน

นี่เป็นสิ่งที่ฟางเยี่ยนกังวลที่สุดเช่นกัน

ฝีมือของฟางเยวียนหลินนั้นฟางเยี่ยนไม่ห่วง แต่เรื่องแบบนี้กันไว้ดีกว่าแก้

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับหลานชายของผู้มีพระคุณช่วยชีวิต ฟางเยวียนหลินย่อมต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ บ่อยครั้งที่พอหมอมีเรื่องกังวลในใจ ก็มักจะลงมือได้ไม่เต็มที่

เรื่องบนโลกบางครั้งก็ประหลาด ยิ่งกลัวสิ่งใด สิ่งนั้นก็ยิ่งเข้ามาหา ฟางเยวียนหลินย่อมกลัวว่าจะช่วยอวี๋เฉินซิงไม่ได้ และกลัวว่าการสั่งยาจะไม่รอบคอบพอ เมื่อมีความคิดเช่นนี้ เวลาสั่งยาจึงย่อมเกิดความลังเล กังวลว่าปริมาณยาน้อยไปจะไม่ได้ผล แต่ก็กลัวว่ายาแรงไปจะเกิดอันตราย

เหมือนตอนที่ฟางเยี่ยนรักษาฟางเยวียนหลิน หากเขาไม่ได้ผ่านประสบการณ์พันปีในความฝันมา ก็คงยากจะปรับสภาพจิตใจของตัวเองให้สงบนิ่งได้เช่นกัน

สุขภาพของฟางเยวียนหลินไม่ค่อยดี โรคเก่าก่อนหน้านี้ยังไม่หายขาด ตอนนี้ก็แค่อยู่ในช่วงพักฟื้นบำรุงร่างกายเท่านั้น

พูดได้ว่า นับตั้งแต่ฟางเยวียนหลินถูกฟางเยี่ยนดึงตัวกลับมาจากประตูนรกคราวก่อน ปู่จะอยู่ต่อไปได้อีกนานแค่ไหนก็ขึ้นอยู่กับการดูแลรักษาหลังจากนี้ ปัจจัยใดๆ ก็ล้วนส่งผลกระทบได้ทั้งสิ้น

เช่น การตรากตรำทำงาน อาหารการกิน และสภาพจิตใจ เป็นต้น

หากเรื่องหลานชายของอวี๋ต้าจวินส่งผลกระทบต่อปู่ นั่นคือสิ่งที่ฟางเยี่ยนไม่อยากให้เกิดขึ้นที่สุด

และก็เป็นไปตามคาด ปู่เกิดความลังเลตามที่ฟางเยี่ยนกังวลไว้จริงๆ

"250 กรัมเชียวหรือ"

ระดับฝีมือของฟางเยวียนหลินไม่ต่ำอยู่แล้ว เพียงครุ่นคิดครู่หนึ่งจึงเอ่ยว่า "เมื่อครู่ฉันก็คิดอยู่เหมือนกัน แต่กังวลว่ายาจะแรงเกินไป"

"ปู่กำลังตกอยู่ในภาวะคนเล่นตามืดแปดด้านน่ะครับ"

ฟางเยี่ยนกล่าวว่า "คนไข้อายุเพียงสิบเจ็ดสิบแปด ร่างกายกำยำแข็งแรง สมรรถภาพทางกายดีเยี่ยม แม้สือเกาจะได้ชื่อว่าเป็นยาขุนพลและมีฤทธิ์ดุดันดั่งเสือขาว แต่เป้าหมายหลักคือการขับความร้อนในปอด ต่อให้ปริมาณยามากหน่อยก็ไม่เกิดอันตรายหรอกครับ"

"เจ้าพูดถูก ฉันกังวลเกินไปเอง"

ฟางเยวียนหลินพยักหน้า ในใจรู้สึกโล่งอกและปลาบปลื้ม

เวลานี้ฟางเยี่ยนมีฝีมือถึงขั้นนี้แล้ว นับว่าศิษย์ก้าวล้ำอาจารย์โดยแท้จริง

"ที่เหลือให้เจ้าจัดการเถอะ ฉันไม่ยุ่งแล้ว"

ฟางเยี่ยนปรับแก้ตำรับยา โดยเปลี่ยนสือเกาเป็น 250 กรัม เพิ่มเซิงตี้หวง เสวียนเซิน และต้าชิงเย่เป็น 30 กรัม ทั้งยังเพิ่มหวงเหลียนเป็น 15 กรัม ฉินซือหัวตรวจดูรอบหนึ่งแล้วจึงสั่งให้พยาบาลไปจัดยาและต้มยา

พอดำเนินการเรียบร้อย ฉินซือหัวจึงเอ่ยถามอย่างถ่อมตนว่า "หมอฟาง ทำไมถึงต้องใช้ขนาดยามากขนาดนี้หรือครับ"

แม้เมื่อครู่ฉินซือหัวจะได้ยินบทสนทนาระหว่างฟางเยี่ยนกับฟางเยวียนหลินอยู่บ้าง แต่เขาก็ยังอยากเข้าใจรายละเอียดให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

"หัวหน้าฉินเกรงใจไปแล้วครับ"

ฟางเยี่ยนกล่าวว่า "การแยกแยะกลุ่มอาการอันดับแรกต้องเน้นที่ระดับเว่ย ชี่ และอิ๋ง เมื่อไข้กาฬหลังแอ่นเริ่มกำเริบ มักจะมีอาการภายนอกจากลมร้อน เช่น ปวดศีรษะ ตัวร้อนจัด กลัวลมเล็กน้อย กระหายน้ำ เหงื่อออกเอง อาเจียน เป็นต้นครับ"

"หากพบว่ามีไข้สูงไม่ลด กระหายน้ำไม่หยุด เหงื่อออกเอง กระสับกระส่าย ปวดศีรษะรุนแรง อาเจียนถี่ คอแข็ง เกร็งกระตุกตามแขนขา หรือถึงขั้นเพ้อคลั่งหมดสติ มักเป็นภาวะที่ความร้อนแผดเผาทั้งระดับชี่และระดับอิ๋ง ต้องใช้ยาที่ช่วยขจัดความร้อนระดับชี่ ระบายร้อนระดับอิ๋ง และถอนพิษครับ..."

ฟางเยี่ยนชะงักไปเล็กน้อยก่อนกล่าวต่อว่า "ต้องเข้าใจก่อนว่า ปัจจัยก่อโรคกลุ่มความอบอุ่นจะแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนได้เร็วที่สุด ไข้กาฬหลังแอ่นที่มีไข้สูงไม่ลดจะยิ่งแปรเปลี่ยนจนเกิดภาวะวิกฤตได้ง่ายที่สุด ดังนั้นการใช้ยาจึงต้องเด็ดขาดครับ..."

ฉินซือหัวฟังแล้วรู้สึกได้รับประโยชน์อย่างมหาศาล ระดับฝีมือของฟางเยี่ยนทิ้งห่างเขาไปไกลลิบเลยทีเดียว

อดไม่ได้ที่ฉินซือหัวจะนำฟางเยี่ยนไปเปรียบเทียบกับฟู่หย่งเย่

ตอนที่ฟู่หย่งเย่เพิ่งย้ายมาแรก ๆ จริง ๆ แล้วฉินซือหัวต้อนรับเป็นอย่างดี การที่มีแพทย์หนุ่มทั้งมีฝีมือและมีภูมิหลังครอบครัวมาอยู่ร่วมแผนก ในฐานะหัวหน้าแผนกแล้วย่อมต้องดีใจแน่นอน

ในโรงพยาบาลมีเรื่องลำดับอาวุโสอยู่ ฟู่หย่งเย่อายุเพิ่งจะสามสิบต้น ๆ ฉินซือหัวจึงไม่ได้กังวลว่าฟู่หย่งเย่จะมาแย่งตำแหน่งของตน

แต่ติดตรงที่ฟู่หย่งเย่อวดดีเกินไป จนทำให้ฉินซือหัวรู้สึกอึดอัดใจเป็นอย่างยิ่ง

หากฟู่หย่งเย่อวดดีแต่ฝีมือสูงส่งตามไปด้วย ฉินซือหัวก็คงยอมรับได้ ทว่าฝีมือของฟู่หย่งเย่ดูเหมือนจะไม่ได้คู่ควรกับความอวดดีของเขาเลยสักนิด

เนื่องจากขนาดยาค่อนข้างสูง ฟางเยี่ยนจึงกำชับเป็นพิเศษให้ใช้หม้อใบใหญ่ต้มยา เคี่ยวจนได้น้ำยาเข้มข้น ป้อนยาให้คนไข้ดื่มเรื่อย ๆ ทั้งวันทั้งคืน โดยให้ใช้ยาชุดนี้ก่อนสามเทียบ

......

"หมอฟางไปได้ชั่วโมงกว่าแล้วใช่ไหมครับ"

บนรถมินิบัสใกล้กับสถานพักฟื้น แพทย์ของโรงพยาบาลประจำมณฑลคนหนึ่งกำลังก้มมองดูเวลา

สาเหตุหลักเป็นเพราะการจากไปของฟางเยี่ยนดูแปลกประหลาดเกินไป การจากไปกะทันหันในเวลานี้ แถมรถตำรวจก็กลับมาแล้ว แต่พวกเขากลับยังไม่เห็นแม้แต่เงาของฟางเยี่ยน

"อาจจะมีธุระที่บ้านก็ได้มั้งครับ"

จัวอันปังคาดเดา "ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่าได้ยินข่าวว่าผู้เฒ่าฟางสุขภาพไม่ค่อยดีอยู่ตลอดหรอกหรือ อาจจะป่วยขึ้นมาอีกก็ได้"

มีเพียงข้อสันนิษฐานนี้เท่านั้นที่จัวอันปังรู้สึกว่าสมเหตุสมผลที่สุด มิฉะนั้นแล้ว เขาก็นึกไม่ออกจริง ๆ ว่าจะมีเหตุผลอะไรทำให้ฟางเยี่ยนปลีกตัวไปในเวลาแบบนี้ได้

"ถึงขนาดมีรถตำรวจไปส่ง หน้าตาใหญ่โตน่าดูเลยนะเนี่ย จึ๊ ๆ"

มีคนเอ่ยขึ้นด้วยความอิจฉา

ต่อให้ข้อสันนิษฐานของหัวหน้าจัวจะถูกต้อง แต่ในเวลาเช่นนี้ การที่ฟางเยี่ยนได้รถตำรวจไปส่งก็น่าอิจฉามากพอแล้วสำหรับพวกเขา

"หัวหน้าจัวครับ พวกเราขอลาบ้างได้ไหมครับ" มีคนเอ่ยถาม

"อย่าแม้แต่จะคิด"

จัวอันปังตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์ "เว้นแต่ว่านายคิดจะทำตัวเป็นปลาเค็มไปตลอดชีวิต"

"หมอฟางนี่สุดยอดจริง ๆ"

แพทย์คนที่ขอลาก็แค่พูดเล่นไปอย่างนั้นเอง ฟางเยี่ยนนึกจะไปก็ไปได้ทันที แถมยังมีรถตำรวจไปส่ง ส่วนพวกเขากลับลาไม่ได้แม้แต่น้อย

"หวังว่าจะเป็นฟางเยวียนหลินที่ป่วยนะ"

ฟู่หย่งเย่มองออกไปนอกหน้าต่าง พลางอธิษฐานอยู่ในใจ

หากฟางเยวียนหลินป่วยจริง ๆ การที่ฟางเยี่ยนจากไปก็คงไม่สามารถกลับมาได้ในระยะเวลาอันสั้น บางทีอาจต้องรอจนกระทั่งอดีตท่านผู้นำทั้งหลายเดินทางกลับเยี่ยนจิงไปแล้วด้วยซ้ำ

เขาก้มมองดูเวลา นี่ก็บ่ายห้าโมงเย็นแล้ว วันนี้บรรดาอดีตท่านผู้นำต้องรับประทานอาหารค่ำที่สถานพักฟื้น ทานเสร็จแล้วถึงจะเดินทางกลับ

ภายในรถ แพทย์หนุ่มหลายคนกำลังพูดคุยหยอกล้อกัน เสียงโทรศัพท์ของจัวอันปังก็ดังขึ้น เมื่อเขากดรับสายและฟังไปได้เพียงสองสามประโยค สีหน้าของจัวอันปังก็พลันเปลี่ยนไปทันที

"ได้ครับ ผมทราบแล้ว ผมจะรีบพาคนไปเดี๋ยวนี้ครับ"

พูดจบ จัวอันปังก็วางสาย สีหน้าเคร่งเครียดลง "เตรียมตัวกันให้พร้อม"

"ชิบหาย เกิดเรื่องแล้วเหรอ" แพทย์หนุ่มที่เพิ่งหัวเราะร่าเมื่อครู่หุบรอยยิ้มลงทันที ล้อเล่นก็ส่วนล้อเล่น แต่พอมีเรื่องเกิดขึ้นจริง พวกเขาก็อดตื่นตระหนกไม่ได้

"หัวหน้าจัวครับ เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอครับ"

ฟู่หย่งเย่ลุกขึ้นยืน สีหน้าภายนอกดูสงบนิ่ง แต่ภายในใจกลับไม่สงบเลยแม้แต่น้อย