ตอนที่ 81 หมอแผนจีนหนุ่มอีกคนแล้วเหรอ

ขณะที่จัวอันปังกำลังรับสาย รถตู้ธุรกิจคันนั้นก็แล่นเข้าไปในสถานพักฟื้นแล้ว จัวอันปังสั่งให้รถมินิบัสขับตามหลังไปติดๆ

เมื่อรถจอดสนิท จัวอันปังก็เรียกรองหัวหน้าแผนกอายุรกรรมกับฟู่หย่งเย่ลงจากรถมินิบัส ส่วนทางด้านรถตู้ธุรกิจ เผิงโย่วฮุย เฉียวอี๋ซิน และหวงเจิ้งเหลียงต่างก็ลงจากรถเช่นกัน

"ผู้เฒ่าเฉียว ผู้เฒ่าเผิง ศาสตราจารย์หวงครับ"

จัวอันปังรู้จักทั้งสามคน จึงรีบเอ่ยทักทาย

"อย่ามัวชักช้าเลย"

เผิงโย่วฮุยพยักหน้าตอบกลับมาประโยคหนึ่ง ส่วนเฉียวอี๋ซินไม่พูดไม่จา เดินตรงไปยังหวังเจียงชวนที่ยืนรออยู่ข้างๆ ทันที

เมื่อเห็นเฉียวอี๋ซิน เผิงโย่วฮุย และหวงเจิ้งเหลียง จัวอันปังก็เหลือบมองฟู่หย่งเย่ตามสัญชาตญาณ ทางสำนักดูแลสุขภาพจัดทัพมาขนาดนี้ ฟู่หย่งเย่กับเหอเจียสองคนจากโรงพยาบาลประจำมณฑลจึงกลายเป็นส่วนเกินไปโดยสิ้นเชิง

ตอนที่ฟู่หย่งเย่เห็นหวงเจิ้งเหลียง เขาก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน ไม่นึกเลยว่าทีมผู้เชี่ยวชาญของสำนักดูแลสุขภาพในครั้งนี้จะมีหวงเจิ้งเหลียงอยู่ด้วย

อันที่จริงฟู่หย่งเย่ค่อนข้างดูถูกหมอจีนอาวุโสบางคนของมณฑลชิ่งโจวอยู่บ้าง ซึ่งเรื่องนี้ฟังออกได้จากที่เขาคุยกับพวกหมอโรงพยาบาลประจำมณฑลบนรถก่อนหน้านี้

อะไรที่ว่ามณฑลอวิ๋นโจวมีหมอชื่อดังมากมาย ตัวเขาแทรกเข้าไปติดอันดับไม่ได้ ความหมายแฝงก็คือ มณฑลชิ่งโจวมีหมอชื่อดังน้อย ด้วยความสามารถของเขายังไงก็ติดอันดับแถวหน้าได้อย่างสบาย

ทว่าระดับฝีมือของหวงเจิ้งเหลียงนั้นฟู่หย่งเย่รู้ดี ฟางเยี่ยนไปแล้ว หวงเจิ้งเหลียงอยู่........ ยังดีที่เป็นศิษย์พี่ของตน คิดว่าหวงเจิ้งเหลียงคงไม่แย่งผลงานกับเขาหรอกมั้ง?

คิดได้ดังนั้น ฟู่หย่งเย่ก็ยิ้มแล้วเอ่ยทักทายหวงเจิ้งเหลียง

หวงเจิ้งเหลียงก็ยิ้มตอบกลับมาเช่นกัน

วันก่อนตอนอยู่ที่มหาวิทยาลัย ฟู่หย่งเย่จากไปด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัวอย่างยิ่ง แม้แต่ข้าวเย็นก็ไม่ได้กิน เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจกับการกระทำของหวงเจิ้งเหลียงอยู่บ้าง ทว่าวันนี้กลับยิ้มแย้มทักทายได้อีก

"คนไม่ต้องเข้าไปเยอะเกินไปนะ"

หวังเจียงชวนขวางทุกคนไว้ "ผู้เชี่ยวชาญทุกท่านเข้าไปข้างในเถอะครับ ทางโรงพยาบาลประจำมณฑลพวกคุณจัดคนยังไง"

"พวกคุณรออยู่ข้างนอกให้หมด หัวหน้าฟู่ หัวหน้าหยาง" จัวอันปังมองฟู่หย่งเย่แวบหนึ่ง ความจริงในสายตาเขา ฟู่หย่งเย่นี่แหละที่เป็นส่วนเกินที่สุด

ครั้งนี้จัวอันปังถือเป็นหัวหน้าทีมของทางโรงพยาบาลประจำมณฑล เมื่อบวกกับหยางเต๋อวั่งรองหัวหน้าแผนกอายุรกรรมแล้ว การมีฟู่หย่งเย่ที่เป็นรองหัวหน้าแผนกแพทย์จีนเพิ่มมาอีกคนจึงถือว่าซ้ำซ้อนอย่างรุนแรง

เพียงแต่ในฐานะหัวหน้าทีม จัวอันปังก็ไม่อยากล่วงเกินฟู่หย่งเย่

เช่นนั้นก็ทำได้เพียงให้หมอคนอื่นๆ รออยู่ข้างนอก แล้วให้พวกเขาสามหัวหน้าเข้าไปพร้อมกัน

หวังเจียงชวนพยักหน้า แล้วนำคนทั้งหกเดินเข้าไปข้างใน

"มากันเยอะขนาดนี้ คนไม่รู้คงนึกว่าตาแก่อย่างฉันเป็นอะไรหนักหนาไปแล้วมั้ง"

บนโซฟาด้านใน ผู้เฒ่าเหยียนมีสีหน้าไม่สบอารมณ์อย่างเต็มที่

"ผู้เฒ่าเหยียนครับ คนเยอะก็มีความคิดเยอะ การปรึกษาตรวจรักษาร่วมกันก็มีข้อดีนะครับ" หลินจงเสวียรีบกล่าว

ตามหลักแล้วข้างในก็มีผู้เชี่ยวชาญจากเยี่ยนจิงอยู่ถึงสามท่าน การให้ผู้เชี่ยวชาญทางฝั่งมณฑลชิ่งโจวมาเพิ่ม ก็เป็นเพียงการที่หลินจงเสวียแสดงความเอาใจใส่และหาโอกาสมีส่วนร่วมเท่านั้น

ผู้นำอาวุโสมาถึงชิ่งโจวแล้วล้มป่วย หากทางชิ่งโจวช่วยอะไรไม่ได้เลย ไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง แล้วแบบนี้จะให้พวกผู้นำสำนักข้าราชการเกษียณมองอย่างไร

ตอนนี้หลินจงเสวียเองก็รู้สึกพูดไม่ออกอยู่บ้าง

ถ้าฟางเยี่ยนไม่ลากลับไป ก็ไม่มีความจำเป็นต้องให้คนอื่นมาเลย ด้วยความชื่นชมที่บรรดาผู้นำอาวุโสมีต่อฟางเยี่ยน อาการป่วยของผู้เฒ่าเหยียนย่อมต้องให้ฟางเยี่ยนลงมือตรวจรักษาแน่นอน และด้วยระดับฝีมือของฟางเยี่ยน ก็แก้ไขได้ร้อยเปอร์เซ็นต์

แต่เรื่องราวกลับประจวบเหมาะขนาดนี้ ฟางเยี่ยนเพิ่งลากลับไป ผู้เฒ่าเหยียนก็ไม่สบายทันที

"ตาแก่เหยียน แกก็เลิกบ่นได้แล้ว คิดว่าเขาอยากมานักหรือไง นั่นมันเป็นหน้าที่ของเขา" ผู้เฒ่าหวังพูดขึ้นข้างๆ

ผู้เฒ่าเหยียน "........"

ตาแก่หวัง ถ้าพูดดีๆ ไม่เป็นก็หุบปากไปเถอะ

"ก็เพราะเสี่ยวฟางไม่อยู่ ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ต้องวุ่นวายขนาดนี้หรอก เมื่อวานฉันก็บอกแล้วว่าให้เสี่ยวฟางตรวจดูให้พวกแกสักหน่อย แต่ละคนก็ดื้อรั้นฝืนทนกันไปได้"

ผู้เฒ่าหวังซ้ำเติมอย่างเห็นได้ชัด "แก่จนปูนนี้กันแล้ว จะมาอวดเก่งอะไรกันอีก"

จากท่าทีของผู้เฒ่าหวัง อันที่จริงก็พอดูออกว่าผู้เฒ่าเหยียนน่าจะเป็นแค่อาการป่วยเล็กๆ น้อยๆ ปัญหาไม่ได้ใหญ่โตอะไร หากเป็นสถานการณ์ร้ายแรงจริงๆ ผู้เฒ่าหวังก็คงไม่ผ่อนคลายขนาดนี้ในเวลานี้

"เอาละ ตาแก่หวัง แกพูดให้น้อยๆ หน่อยเถอะ ให้พวกคุณหมอเขาตรวจดูอาการให้ตาแก่เหยียนดีกว่า"

ผู้เฒ่าสือกล่าวแทรกขึ้นด้วยรอยยิ้ม

ตอนที่ผู้เฒ่าหวังกับผู้เฒ่าเหยียนต่อปากต่อคำกัน พวกเฉียวอี๋ซินเดินเข้ามาก็ได้แต่ยืนอยู่ข้างๆ ครู่หนึ่งไม่อาจสอดแทรกได้ พอผู้เฒ่าเหยียนเอ่ยปาก พวกเขาจึงค่อยสบโอกาส

"ผู้เฒ่าเหยียนมีอาการปวดกระเพาะเป็นหลักครับ"

คนที่พูดคือซ่าวซิวเหว่ย

"เดิมทีผู้เฒ่าเหยียนมีประวัติโรคปวดกระเพาะอยู่แล้ว แต่ปกติระมัดระวังตัวมาก ไม่กำเริบมานานมากแล้ว ช่วงสองสามวันนี้เรื่องอาหารการกินก็ระวังเป็นพิเศษครับ..."

ซ่าวซิวเหว่ยอธิบายอาการของผู้เฒ่าเหยียนอย่างละเอียดรอบหนึ่ง

ผู้เฒ่าเหยียนเป็นโรคกระเพาะเรื้อรังมาตั้งแต่หลายปีก่อน มักจะปวดกระเพาะอยู่บ่อยๆ ทว่าหลายปีมานี้ระมัดระวังมากจึงแทบไม่กำเริบอีก พวกเฉินเหยียนสือเองก็รู้สถานการณ์ของผู้เฒ่าเหยียนดี อาหารการกินในแต่ละวันจึงระมัดระวังอย่างยิ่ง

มื้อเที่ยงก็ไม่ได้กินของย่อยยาก ของเย็นจัด หรืออาหารรสจัดระคายเคืองอะไร แต่เมื่อครู่นี้ผู้เฒ่าเหยียนกลับเริ่มปวดกระเพาะขึ้นมากะทันหัน

ตามปกติแล้ว ปัจจัยที่ทำให้ปวดกระเพาะมีมากมาย ทั้งการกินดื่มมากเกินไป กินของดิบของเย็นมากไป กินอาหารไม่ตรงเวลา ฯลฯ ปัจจัยเหล่านี้ล้วนกระตุ้นให้เกิดอาการปวดกระเพาะได้ทั้งสิ้น แต่ช่วงนี้ผู้เฒ่าเหยียนไม่มีพฤติกรรมเหล่านั้นเลย

"ได้ตรวจอะไรไปบ้างหรือยังครับ"

หยางเต๋อวั่งกล่าว "ผู้เฒ่าเหยียนอายุมากแล้ว อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น บางครั้งอาการปวดกระเพาะอาจเป็นเพียงแค่สัญญาณเตือนครับ"

"หัวหน้าหยางพูดถูกครับ หรือว่าพวกเราพาไปโรงพยาบาลก่อนเพื่อตรวจเช็กอย่างละเอียดรอบด้านดีไหมครับ" จัวอันปังเอ่ยเสริม

ยามต้องรับมือกับผู้ป่วยระดับผู้เฒ่าเหยียน จะรอบคอบระมัดระวังแค่ไหนก็ไม่ถือว่าเกินไป แม้จะเป็นเพียงอาการปวดกระเพาะ แต่ก็ต้องป้องกันกรณีอื่นเอาไว้ด้วย การตรวจเช็กอย่างละเอียดและเป็นระบบจะทำให้ทุกคนสบายใจ

เมื่อได้ยินข้อเสนอแนะของหยางเต๋อวั่งและจัวอันปัง ทั้งสามคนอย่างเฉียวอี๋ซิน เผิงโย่วฮุย และหวงเจิ้งเหลียงต่างก็ยังไม่ออกความเห็นใดๆ ชั่วคราว

ความชอบของผู้นำแต่ละท่านล้วนแตกต่างกัน แม้แพทย์จีนจะไม่พึ่งพาผลตรวจเครื่องมือแพทย์ แต่หากผู้นำท่านนั้นเชื่อมั่นเล่า

อีกทั้งการตรวจอย่างละเอียดรอบด้านก็ถือเป็นการรับผิดชอบและตอบคำถามได้ง่ายกว่าด้วย

"ผมเองก็เห็นด้วยกับข้อเสนอนี้ครับ" ซ่าวซิวเหว่ยกล่าว

"แค่ปวดกระเพาะเท่านั้น จะตรวจละเอียดอะไรกันนักหนา เอิกเกริกวุ่นวายถึงเพียงนี้ มันถึงขนาดนั้นเลยหรือ"

ผู้เฒ่าเหยียนมองกลุ่มคนตรงหน้าด้วยความไม่พอใจ "ผู้เชี่ยวชาญตั้งฝูงเบ้อเร่อ เจอแค่ปัญหาเล็กๆ แค่นี้ของฉัน ไม่คิดจะแก้ปัญหา กลับจะให้ไปตรวจอะไรให้วุ่นวาย ยังรักษาคนไข้เป็นกันอยู่ไหม"

พูดพลางผู้เฒ่าเหยียนก็หลับตาลง "ช่างเถอะ พวกแกไปกันให้หมด ฉันจะรอเสี่ยวฟาง"

ไม่มีใครเดาใจผู้เฒ่าเหยียนถูกเลยสักคน

คราวนี้ผู้เฒ่าเหยียนตั้งใจมาเยี่ยมผู้เฒ่าถาน แต่ผลลัพธ์คือตัวเองกลับมาป่วยแทน หากต้องเอิกเกริกวุ่นวาย มันจะไปน่าดูอะไร

หากเป็นโรคร้ายแรงจริงๆ ก็ว่าไปอย่าง แต่นี่เป็นแค่โรคกระเพาะเล็กๆ โรคเก่าที่เป็นมานานปี ยังจะมาเอิกเกริก ไปโรงพยาบาลอะไร ตรวจละเอียดอะไร ตั้งใจมาเยี่ยมคนป่วย กลายเป็นตัวเองกลายเป็นคนป่วยเสียเองงั้นหรือ

ทำอะไรกันเนี่ย

"ผู้เฒ่าเหยียนครับ ให้ผมลองตรวจชีพจรให้ท่านก่อนดีไหมครับ"

ฟู่หย่งเย่ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วเอ่ยเสียงเบา

ผู้เฒ่าเหยียนลืมตาขึ้นมองฟู่หย่งเย่แวบหนึ่ง พอมองเห็นอายุของฟู่หย่งเย่ชัดเจน บนใบหน้าของผู้เฒ่าเหยียนพลันปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาจางๆ "หมอจีนหนุ่มอีกคนแล้ว มณฑลชิ่งโจวนี่มีเสือซ่อนมังกรหมอบจริงๆ"

"ผู้เฒ่าเหยียนครับ ท่านนี้คือรองหัวหน้าแผนกฟู่หย่งเย่แห่งแผนกแพทย์จีนโรงพยาบาลประชาชนประจำมณฑลของเราครับ ฟู่หย่งเย่เป็นหลานชายของผู้เฒ่าฟู่ ฟู่หงเซิ่งแห่งมณฑลอวิ๋นโจว มาจากตระกูลแพทย์แผนจีนครับ" จัวอันปังช่วยแนะนำได้ถูกจังหวะ

"ฟู่หงเซิ่งหรือ"

ผู้เฒ่าเหยียนพึมพำเบาๆ "อืม ชื่อนี้ฉันรู้จัก เข้ามาสิ"

พูดจบผู้เฒ่าเหยียนก็กวักมือเรียกฟู่หย่งเย่ เพราะมีฟางเยี่ยนเป็นตัวอย่าง ผู้เฒ่าเหยียนจึงรู้สึกถูกชะตากับหมอจีนรุ่นใหม่อย่างเห็นได้ชัด