ตอนที่ 82 เขาผิดอีกแล้วหรือ

เมื่อได้ยินผู้เฒ่าเหยียนเรียก ฟู่หย่งเย่ก็ดีใจเป็นล้นพ้น เมื่อครู่เขาเพียงแค่แข็งใจเสนอตัว ไม่นึกเลยว่าผู้เฒ่าเหยียนจะยอมให้เขารักษาจริง ๆ

หวงเจิ้งเหลียงและจัวอันปังต่างก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย คาดไม่ถึงว่าผู้เฒ่าเหยียนจะตกลงง่ายดายขนาดนี้

มีเพียงหลินจงเสวียเท่านั้นที่พอจะเดาออกบ้าง ที่ผู้เฒ่าเหยียนยอมให้ฟู่หย่งเย่ลองดู น่าจะเป็นเพราะฟางเยี่ยน

ฟางเยี่ยนอายุน้อยกว่าฟู่หย่งเย่เสียอีก แต่ฝีมือที่แสดงออกมาก่อนหน้านี้กลับทำให้พวกผู้เฒ่าเหยียนประหลาดใจอย่างยิ่ง ตอนนี้เมื่อได้พบหมอจีนรุ่นใหม่อย่างฟู่หย่งเย่อีกคน ผู้เฒ่าเหยียนจึงยอมให้โอกาสฟู่หย่งเย่ดูบ้าง

ไม่อย่างนั้น ต่อให้ผู้เฒ่าเฉิน หรือเฉินเหยียนสือจากสำนักดูแลสุขภาพส่วนกลางจะยืนอยู่ข้าง ๆ ตัวหลินจงเสวียเองก็เป็นหมอจีนที่มีฝีมือระดับสูง ทั้งยังมีเฉียวอี๋ซิน เผิงโย่วฮุย และหวงเจิ้งเหลียงอยู่อีก อย่างไรก็ไม่มีทางวนมาถึงคิวของฟู่หย่งเย่อย่างแน่นอน

ก่อนหน้านี้หลินจงเสวียเคยพบฟู่หย่งเย่มาแล้วครั้งหนึ่ง ตอนเรื่องอาการป่วยของผู้เฒ่าถาน แม้ว่าอาการของผู้เฒ่าถานในตอนนั้น ฟู่หย่งเย่จะรักษาไม่เห็นผลอะไร แต่อาการป่วยของผู้เฒ่าถานนั้นซับซ้อนเกินไปจริง ๆ อีกทั้งตอนที่หลินจงเสวียไปถึงก็เป็นช่วงหลังการรักษาของฟู่หย่งเย่แล้ว

ถึงแม้แพทย์เจ้าของไข้จะเป็นฟู่หย่งเย่ ทว่าก็ผ่านการปรึกษาหารือจากผู้เชี่ยวชาญหลายคนของโรงพยาบาลประชาชนประจำมณฑลมาแล้ว จึงไม่อาจปรักปรำว่าฟู่หย่งเย่ไร้ฝีมือไปเสียทั้งหมด ดังนั้นคราวนี้เมื่อฟู่หย่งเย่เสนอตัวและถูกผู้เฒ่าเหยียนเลือก หลินจงเสวียจึงไม่ได้ว่าอะไร

อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เป็นทายาทตระกูลฟู่ ทั้งยังเป็นแพทย์หนุ่มของโรงพยาบาลประชาชนมณฑลชิ่งโจว และเป็นหนึ่งในสมาชิกทีมดูแลสุขภาพชุดนี้ หากฟู่หย่งเย่สามารถรักษาผู้เฒ่าเหยียนให้หายดีได้จริง ก็ถือเป็นผลงานอันยอดเยี่ยมของทางมณฑลชิ่งโจวเช่นกัน

มีฟางเยี่ยนโผล่มาคนหนึ่งแล้ว หากมีฟู่หย่งเย่อีกคน ก็จะยิ่งแสดงให้เห็นว่าวงการแพทย์แผนจีนของมณฑลชิ่งโจวเต็มไปด้วยบุคลากรผู้มีความสามารถ

"หัวหน้าฟู่ เชิญนั่งตรงนี้ครับ"

หวังเจียงชวนมีไหวพริบดียิ่ง เขายกเก้าอี้ตัวหนึ่งมาวางข้างผู้เฒ่าเหยียนแล้วส่งสัญญาณให้ฟู่หย่งเย่นั่งลง

ฟู่หย่งเย่สูดหายใจเข้าลึก ๆ นั่งลงบนเก้าอี้ แล้วยื่นมือออกไปจับชีพจรให้ผู้เฒ่าเหยียนก่อน โดยมีพวกผู้เฒ่าสือและผู้เฒ่าหวังยืนเฝ้ามองอยู่ข้าง ๆ

"ฟู่หย่งเย่คนนี้เทียบกับเสี่ยวฟางแล้วยังห่างชั้นกันเยอะ"

ผู้เฒ่าหวังส่ายหน้าพลางเอ่ยกับผู้เฒ่าสือ

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องระดับฝีมือ แค่ความมั่นใจและความสุขุมเยือกเย็น ฟู่หย่งเย่ก็ไม่มีเหมือนอย่างฟางเยี่ยนแล้ว

อย่างน้อยที่สุดตอนที่ฟางเยี่ยนอยู่ต่อหน้าพวกเขา ชายหนุ่มไม่มีความประหม่าเลยแม้แต่น้อย ท่าทางผ่อนคลายสบาย ๆ เป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง

"นอกจากปวดท้องแล้ว ยังมีอาการไม่สบายตรงอื่นอีกไหมครับ"

ฟู่หย่งเย่จับชีพจรไปพลางเอ่ยถามอย่างระมัดระวังไปพลาง

อย่าเห็นว่าตอนอยู่บนรถมินิบัส ฟู่หย่งเย่คุยโวโอ้อวดกับพวกหมอโรงพยาบาลประจำมณฑลสารพัด ทั้งเรื่องที่อาสองของตนเคยพบผู้ยิ่งใหญ่คนไหน เคยร่วมภารกิจอะไรมาบ้าง หรือคุณปู่ของเขายิ่งใหญ่เพียงใด

ทว่าพอนึกถึงตอนที่ตัวเองต้องมาเผชิญหน้ากับพวกผู้เฒ่าเหยียนและผู้เฒ่าถานจริง ๆ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง ขนาดว่าฟู่หย่งเย่มาจากตระกูลฟู่และถือว่าเคยผ่านโลกกว้างมาพอสมควรแล้วแท้ ๆ

"ก่อนหน้านี้ยังดี ๆ อยู่ เพิ่งจะเริ่มรู้สึกไม่สบายท้องเมื่อครู่นี้เอง"

ผู้เฒ่าเหยียนหลับตาลง ไม่ได้มองฟู่หย่งเย่ แต่ก็ยอมตอบคำถามของเขา

"เรื่องอาหารการกินไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมครับ"

ฟู่หย่งเย่ถาม

"เรื่องอาหารระมัดระวังอย่างเข้มงวดมากครับ" คนที่ตอบคือเฉินเหยียนสือ

ผู้เชี่ยวชาญทั้งสามท่านที่ติดตามมาจากเยี่ยนจิง หน้าที่หลักก็คือคอยดูแลเรื่องพวกนี้ อาหารการกินและที่พักอาศัยทุกอย่างของผู้อาวุโสทั้งหลาย

ตอนเดินทางมา อดีตผู้นำแต่ละท่านมีอาหารที่ต้องงดเว้นอย่างไร มีโรคประจำตัวอะไร และมีเรื่องไหนที่ต้องระวังเป็นพิเศษ ล้วนมีคนรับผิดชอบดูแลเฉพาะด้าน

ความจริงแล้วการเดินทางไกลครั้งนี้ คนที่ทุกคนเป็นห่วงที่สุดคือผู้เฒ่าหวัง เพราะโรคเรื้อรังที่ซ่อนอยู่ของผู้เฒ่าหวังเป็นมานานหลายปี แม้จะไม่กำเริบง่าย ๆ แต่หากคุณภาพการนอนตอนกลางคืนไม่ดี ก็จะเกิดปัญหาได้ง่ายมาก

ปรากฏว่าพอมาถึงเมื่อบ่ายวานนี้ ฟางเยี่ยนก็แก้ปัญหาของผู้เฒ่าหวังจนลุล่วง เมื่อคืนคนที่พักผ่อนได้ดีที่สุดกลับกลายเป็นผู้เฒ่าหวัง และคนที่อารมณ์ดีที่สุดในช่วงสองวันนี้ก็เป็นผู้เฒ่าหวังเช่นกัน

"อาหารไม่มีปัญหา เช่นนั้นก็เหลือแค่อาการนอนหลับแล้ว..."

ฟู่หย่งเย่สัมผัสชีพจรพลางวิเคราะห์ในใจ

สาเหตุของอาการปวดกระเพาะอาหารมีมากมาย ในทางคลินิกที่พบได้บ่อยที่สุดก็คือภาวะพร่องเย็น

สองสามวันนี้เป็นช่วงที่อุณหภูมิในเมืองชิ่งเฉิงลดลงพอดี หลังเข้าสู่ช่วงสารทใบไม้ร่วงและย่างเข้าเดือนกันยายน อากาศของชิ่งเฉิงก็เริ่มเย็นลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเทียบกับไม่กี่วันก่อน บนท้องถนนเริ่มมีคนสวมเสื้อแขนยาวกันบ้างแล้ว

พอตกกลางคืน อากาศก็จะยิ่งเย็นลงไปอีก

"อาหารการกินของผู้เฒ่าเหยียนไม่มีปัญหาอะไร น่าจะเป็นเพราะตอนนอนเมื่อคืนไม่ระวังจนกระทบความเย็นเข้าครับ"

ฟู่หย่งเย่ปล่อยมือจากข้อมือของผู้เฒ่าเหยียน ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าว "ลองใช้ยาเหลียงฟู่หวานดูได้ครับ ให้กินดูก่อนว่าได้ผลอย่างไร"

"ผู้เฒ่าเฉินมีความเห็นอย่างไรครับ"

หลินจงเสวียถามเฉินเหยียนสือ

เรื่องสุขภาพของผู้นำไม่มีคำว่าเรื่องเล็ก แม้จะเป็นแค่อาการปวดกระเพาะอาหาร แต่ทุกคนในที่นั้นก็ไม่มีใครกล้าประมาท

"เอาเถอะๆ ก็แค่เรื่องขี้ผง จะต้องจริงจังเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้นเลยหรือ"

ทว่าผู้เฒ่าเหยียนกลับโบกมืออย่างหมดความอดทนแล้วกล่าว "เอาตามที่เสี่ยวฟู่บอกนั่นแหละ ใช้ยาเหลียงฟู่หวานอะไรนั่น"

"ผู้เฒ่าเหยียนครับ รอบคอบไว้หน่อยจะดีกว่านะครับ"

เฉินเหยียนสือกล่าวเสียงเบา

อาการปวดกระเพาะอาหารของผู้เฒ่าเหยียนในครั้งนี้เกิดขึ้นกะทันหันไปจริงๆ เมื่อครู่เฉินเหยียนสือก็ตรวจชีพจรดูแล้ว รู้สึกอยู่ตลอดว่าไม่น่าจะเป็นเพียงการกระทบความเย็นธรรมดา เพียงแต่ตอนนั้นหลินจงเสวียเสนอให้ปรึกษาหารือร่วมกัน เฉินเหยียนสือจึงไม่ได้แสดงความเห็นเพิ่มเติม เพราะต้องคำนึงถึงหน้าตาของทางมณฑลชิ่งโจวด้วย

ตอนนี้จะต้องใช้ยาแล้ว เฉินเหยียนสือย่อมไม่อาจทำตัวเป็นอากาศธาตุได้

"เหล่าเฉิน คุณคิดมากไปแล้ว กินดูก่อนเถอะ"

ผู้เฒ่าเหยียนกล่าว "เสี่ยวฟู่เป็นหลานชายของฟู่หงเซิ่ง ก็น่าจะมีฝีมืออยู่บ้าง ต้องเชื่อมั่นในตัวคนหนุ่มเขาสิ"

"เมื่อคืนอุณหภูมิลดลงหน่อยหนึ่งจริงๆ นั่นแหละ กลางคืนฉันยังเปลี่ยนผ้าห่มเลย" ผู้เฒ่าสือกล่าวเสริมอยู่ข้างๆ

แม้ฟู่หย่งเย่จะดูด้อยกว่าฟางเยี่ยนอย่างเห็นได้ชัด แต่อาการของผู้เฒ่าเหยียนก็ดูไม่รุนแรงจริงๆ หากตัดเรื่องอาหารการกินออกไป โอกาสที่จะกระทบความเย็นในตอนกลางคืนก็สูงมากจริงๆ

ในเมื่อทั้งผู้เฒ่าเหยียนและผู้เฒ่าสือต่างก็กล่าวเช่นนี้ เฉินเหยียนสือจึงไม่อาจพูดอะไรได้อีก ทำได้เพียงกล่าวว่า "เช่นนั้นก็ลองกินดูก่อนแล้วกันครับ ที่เสี่ยวฟู่พูดก็มีเหตุผลอยู่บ้าง"

ฟู่หย่งเย่คอยฟังคนข้างๆ ถกกันมาตลอด ในใจตื่นเต้นอย่างยิ่ง เขารู้ดีว่าการที่เขาได้ตรวจวินิจฉัยให้ผู้เฒ่าเหยียนเป็นเรื่องหนึ่ง แต่แผนการรักษาจะผ่านความเห็นชอบในท้ายที่สุดหรือไม่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

การรักษาโรคให้ผู้เฒ่าเหยียนและคนอื่นๆ ไม่ใช่การรักษาผู้ป่วยทั่วไป พอสั่งใบสั่งยาแล้ว ผู้เชี่ยวชาญรอบข้างล้วนต้องร่วมกันแยกแยะกลุ่มอาการ

เมื่อได้ยินคำพูดของผู้เฒ่าเหยียน ฟู่หย่งเย่ก็ดีใจยิ่งนัก ผู้เฒ่าเหยียนตัดบทไม่ให้คนอื่นถกเถียงกันต่อ เช่นนี้ความดีความชอบทั้งหมดก็ตกเป็นของเขาน่ะสิ

เฉียวอี๋ซิน เผิงโย่วฮุย รวมถึงหวงเจิ้งเหลียง เนื่องจากไม่ได้ก้าวเข้าไปตรวจชีพจรตรวจร่างกาย จึงไม่ได้ออกความเห็นใดๆ ยิ่งอยู่ต่อหน้าบุคคลสำคัญระดับนี้ แพทย์ทุกคนก็ยิ่งต้องระมัดระวังคำพูดและการกระทำ

มีเพียงฟู่หย่งเย่ที่หวังผลประโยชน์มากเกินไป ไม่ว่าจะกับผู้เฒ่าถานหรือผู้เฒ่าเหยียน ล้วนคิดแต่จะแสดงฝีมืออวดตัวเอง

เรื่องของผู้เฒ่าถานก็เป็นเพราะฟางเยี่ยน หลังจากนั้นอาการของผู้เฒ่าถานดีขึ้น ทางโรงพยาบาลประจำมณฑลจึงไม่ถูกตำหนิ หากหลังจากนั้นอาการของผู้เฒ่าถานทรุดหนักลง และจนถึงตอนนี้ยังไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้น ฟู่หย่งเย่คงไม่สบายใจได้ถึงเพียงนี้

และก็เป็นเพราะเรื่องคราวก่อนที่ทำให้ฟู่หย่งเย่รู้สึกว่าไม่มีผลร้ายแรงอะไร คราวนี้จึงเริ่มแสดงฝีมืออีกครั้ง

"เสี่ยวฟาง!"

เมื่อเดินออกมาจากข้างใน หลินจงเสวียก็โทรศัพท์หาฟางเยี่ยน

"ผู้อำนวยการหลิน ทางผมกำลังรอดูอาการหลังคนไข้กินยาอยู่ครับ เสร็จแล้วจะรีบกลับไปทันที" ฟางเยี่ยนนึกว่าหลินจงเสวียโทรมาเร่ง

"ไม่รีบหรอก คุณเสร็จธุระแล้วก็กลับไปที่โรงแรมได้เลย ผู้เฒ่าเหยียนรู้สึกไม่ค่อยสบาย พวกเรากำลังจะกลับกันแล้ว"

"ผู้เฒ่าเหยียนไม่สบายเหรอครับ"

ฟางเยี่ยนได้ยินดังนั้นใจก็กระตุกวูบ เรื่องราวบนโลกนี้ช่างประจวบเหมาะเสียจริง ตอนที่เขาอยู่ไม่เห็นมีเรื่องอะไรสักนิด พอเขาเพิ่งออกมาก็เกิดเรื่องขึ้นทันที

แน่นอนว่า ฟางเยี่ยนไม่ได้คิดว่าถ้าไม่มีเขาแล้วคนอื่นจะจัดการเรื่องราวไม่ได้ หรือจะต้องเกิดปัญหาใหญ่โต เพียงแต่เขาเพิ่งลางาน อดีตผู้นำท่านผู้เฒ่าก็เกิดเรื่องขึ้นทันที มันจึงทำให้การลางานของเขาดูเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมา

"ร้ายแรงไหมครับ"

ฟางเยี่ยนพูดพลางมองไปยังห้องพักผู้ป่วย มีคุณปู่อยู่ที่นี่ ตอนนี้เขาสามารถปลีกตัวไปได้แล้ว

ก่อนหน้านี้คุณปู่ก็แค่เพราะห่วงมากเกินไปจนใจร้อนรน เลยดูค่อนข้างระมัดระวังเกินไปหน่อย ด้านอื่นไม่มีปัญหาอะไร หากไม่ใช่เพราะคนไข้เป็นหลานชายของผู้มีพระคุณช่วยชีวิตคุณปู่ ขนาดยาในครั้งแรกของคุณปู่คงไม่ระมัดระวังขนาดนั้น อย่างน้อยก็น่าจะใช้ถึง 200 กรัมขึ้นไป

"ตอนนี้แค่ปวดกระเพาะอาหาร ดูแล้วไม่น่ามีปัญหาอะไรมาก"

หลินจงเสวียกล่าว "ท่านผู้เฒ่านิสัยค่อนข้างดื้อรั้น พอกินยาแล้วก็จะกลับโรงแรม คุณไม่ต้องกังวลเกินไปหรอก"

ข้างกายมีแพทย์จีนชื่อดังอยู่ตั้งหลายคน ตัวหลินจงเสวียเองก็มีฝีมือไม่เลว แม้จะไม่ได้ลงมือตรวจเอง แต่มีพวกตนดูอยู่ตั้งหลายคน ไม่น่าจะเกิดปัญหาอะไรขึ้นได้

เมื่อวางสายแล้ว ฟางเยี่ยนคิดว่าควรรีบกลับไปให้เร็วที่สุด เขารออยู่อีกสักพัก พอดูจนเห็นว่าอวี๋เฉินซิงได้รับยาไปครู่หนึ่งและอาการทรงตัวแล้ว ฟางเยี่ยนจึงบอกลาคุณปู่แล้วขอตัวออกมาก่อน

"ไปเถอะ ทางนั้นเธอยังมีธุระอยู่ ผลุนผลันกลับมาแบบนี้ได้ยังไง"

ชายชรารู้อยู่แล้วว่าสองวันนี้ฟางเยี่ยนมีภารกิจอะไร

"หมอฟางกำลังปฏิบัติภารกิจดูแลสุขภาพอยู่หรือครับ" ฉินซือหัวที่อยู่ด้านข้างดูเหมือนจะจับใจความอะไรได้

"ครับ พอดีมีธุระด่วนเลยรีบกลับมา" ฟางเยี่ยนพยักหน้า

"ถ้าอย่างนั้นหมอฟางรีบกลับไปเถอะครับ ทางนี้มีผมคอยดูอยู่" ฉินซือหัวรีบพูด

ขณะพูด ในใจของฉินซือหัวก็อดประหลาดใจไม่ได้

ฟางเยี่ยนกำลังปฏิบัติภารกิจดูแลสุขภาพอยู่แท้ ๆ กลับกล้าปลีกตัวกลับมากลางคัน ความกล้าขนาดนี้ไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ และที่สำคัญที่สุดคือ ทางโน้นยอมให้ฟางเยี่ยนกลับมาเสียด้วย

หากเปลี่ยนเป็นคนอื่น ต่อให้ยอมให้กลับมา ก็คงไม่มีทางยอมให้กลับไปอีก อนาคตแทบจะดับวูบไปแล้ว

"ขอบคุณครับหัวหน้าฉิน"

ฟางเยี่ยนไม่ได้พูดอะไรมาก รีบสาวเท้าออกจากโรงพยาบาล

ระยะทางจากโรงพยาบาลกลับโรงแรมนั้นใกล้กว่าสถานพักฟื้น แม้ฟางเยี่ยนจะเสียเวลาไปพักหนึ่ง แต่ก็ยังมาถึงก่อนพวกหลินจงเสวีย

"ผู้อำนวยการหลิน ผู้เฒ่าหวัง ผู้เฒ่าสือ ผู้เฒ่าเหยียน"

ฟางเยี่ยนยืนรออยู่ที่หน้าประตู พอเห็นรถจอดสนิทก็รีบเดินเข้าไปต้อนรับ

"ซี๊ด..."

ผู้เฒ่าเหยียนยังคงเอามือกุมท้อง สูดปากด้วยความเจ็บ พลางพยักหน้าให้ฟางเยี่ยนอย่างฝืนทน

"ดูท่าว่ายาเมื่อกี้จะไม่ได้ผล รีบเข้าไปข้างในให้เสี่ยวฟางตรวจดูตาเฒ่าเหยียนเร็วเข้า" ผู้เฒ่าหวังเร่งเร้าอยู่ข้าง ๆ

"ตาเฒ่าหวังพูดถูก" ผู้เฒ่าสือพยักหน้าเห็นพ้อง ฝีมือของฟางเยี่ยนนั้นพวกเขาต่างให้การยอมรับ

เนื่องจากยาที่ผู้เฒ่าเหยียนกินไปถือว่าฟู่หย่งเย่เป็นคนสั่งจ่าย ฟู่หย่งเย่ที่เดินตามมาในกลุ่มคนในเวลานี้ พอได้ยินคำพูดของผู้เฒ่าหวัง สีหน้าก็อดเปลี่ยนไปไม่ได้

ในสายตาของผู้เฒ่าทั้งหลาย ตนยังคงสู้ฟางเยี่ยนไม่ได้อยู่ดี

"ผมช่วยประคองครับ"

ฟางเยี่ยนเข้าช่วยพยุงผู้เฒ่าเหยียน กลุ่มคนพากันห้อมล้อมเข้ามาในโรงแรม พอถึงห้องพักและรอให้ผู้เฒ่าเหยียนเอนตัวลงนอนบนโซฟา ฟางเยี่ยนก็ทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ แล้วจับชีพจรทันที

"ก่อนหน้านี้ใช้ยาอะไรไปครับ"

ฟางเยี่ยนจับชีพจรไปพลางถามไปพลาง "เหลียงฟู่หวัน"

เฉินเหยียนสือกล่าว

"ชีพจรไม่ได้แสดงอาการจากความเย็น แต่เป็นเพราะมีเลือดคั่งอุดกั้น ทำไมถึงใช้เหลียงฟู่หวันล่ะครับ" ฟางเยี่ยนขมวดคิ้ว

ฟู่หย่งเย่ที่เดินตามเข้ามาด้านหลัง หัวใจพลันกระตุกวูบลงไปทันที

เขา...ผิดอีกแล้วงั้นหรือ