ตอนที่ 83 ความต่างชั้น

เมื่อมีบทเรียนจากเรื่องของผู้เฒ่าถานมาก่อน ครั้งนี้ในกรณีของผู้เฒ่าเหยียน ฟู่หย่งเย่จึงระมัดระวังและรอบคอบขึ้นกว่าเดิมไม่น้อย

ตอนตรวจวินิจฉัยเมื่อครู่ ฟู่หย่งเย่ได้สอบถามรายละเอียดทั้งเรื่องการกิน การใช้ชีวิตประจำวัน และด้านอื่น ๆ ของผู้เฒ่าเหยียนอย่างถี่ถ้วน ในที่สุดจึงสรุปว่าเกิดจากการถูกความเย็นกระทบ

อาการปวดกระเพาะอาหารมีลักษณะทางคลินิกมากมาย เรียกได้ว่าซับซ้อนหลากหลาย มีทั้งไอเย็นรุกรานกระเพาะ อาหารคั่งค้าง ลมปราณตับรุกรานกระเพาะ ม้ามและกระเพาะพร่องเย็น และเลือดคั่งอุดกั้น เป็นต้น

ทั้งยังมีกลุ่มอาการร่วมและกลุ่มอาการแฝงอีกด้วย

ในทางคลินิกแล้ว อาการปวดกระเพาะเป็นเพียงอาการแสดงอย่างหนึ่ง ไม่ใช่ชื่อของโรค ในทางคลินิกการแพทย์ปัจจุบัน สาเหตุของอาการปวดกระเพาะก็มีความหลากหลายเช่นกัน ปวดกระเพาะเพียงแค่นี้ แต่สาเหตุเบื้องหลังอาจไม่เรียบง่ายเลย

ฟู่หย่งเย่คิดว่าตัวเองระมัดระวังรอบคอบมากแล้ว ทำไมถึงยังผิดอีก?

เลือดคั่งอุดกั้นงั้นหรือ?

ฟางเยี่ยนบอกว่าผู้เฒ่าเหยียนมีภาวะเลือดคั่งอุดกั้น!

อาการปวดกระเพาะประเภทเลือดคั่งอุดกั้นมักเกิดจากปัจจัยภายนอก อารมณ์ที่ขุ่นมัว หรือการทำงานของอวัยวะภายในผิดปกติจนทำให้การไหลเวียนของชี่ติดขัด

ตอนนั้นฟู่หย่งเย่ก็เคยพิจารณาภาวะนี้เช่นกัน ทว่าจากการซักถามเขาก็ตัดออกไปทีละข้อ เริ่มจากเรื่องอารมณ์ ในช่วงสองวันนี้ผู้เฒ่าเหยียนไม่ได้มีปัญหาเรื่องอารมณ์เลยแม้แต่น้อย

การเดินทางมาเยี่ยมผู้เฒ่าถาน สหายร่วมรบได้พบหน้ากันย่อมมีอารมณ์แจ่มใส ไม่มีปัญหาเรื่องอารมณ์ขุ่นมัว ส่วนปัจจัยอื่น ๆ ฟู่หย่งเย่ก็พิจารณาไว้ครบแล้ว

แล้วทำไมพอมาถึงมือฟางเยี่ยน กลับกลายเป็นเลือดคั่งอุดกั้นไปได้?

ฟางเยี่ยนจับชีพจรด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างหนึ่งทาบลงตรงตำแหน่งที่ผู้เฒ่าเหยียนปวด ยื่นมือเตรียมจะกดคลำ ทว่าเพิ่งแตะโดนเพียงแผ่วเบา ผู้เฒ่าเหยียนก็ขมวดคิ้วแน่น

"ปวดแบบทนแรงกดไม่ได้ ชีพจรฝืดกระด้าง..."

ฟางเยี่ยนพูดพลางเอ่ยถามผู้เฒ่าเหยียนต่อ "ปวดแปลบเหมือนเข็มทิ่ม ปวดตื้อ หรือปวดแบบอื่นครับ?"

"ปวดแปลบเหมือนเข็มทิ่ม" ผู้เฒ่าเหยียนตอบ

"ดูท่าจะเป็นเลือดคั่งอุดกั้นจริง ๆ"

เฉินเหยียนสือกล่าว

ต่างจากการซักถามของฟู่หย่งเย่ก่อนหน้านี้ ฟางเยี่ยนเพียงถามสั้น ๆ สองสามประโยคก็ตรงจุดทันที ประการแรกคือลักษณะอาการปวด ประการที่สองคืออาการปวดที่ทนแรงกดไม่ได้

"ผมขอช่วยระงับปวดให้ผู้เฒ่าเหยียนก่อนนะครับ"

ฟางเยี่ยนพูดพลางลุกขึ้นยืน ถอดเข็มทองออกจากนิ้วมือ คนข้าง ๆ รีบเตรียมโพวิโดนไอโอดีนและแอลกอฮอล์สำหรับฆ่าเชื้อไว้ให้ทันที

"เข็มทอง!"

เมื่อเห็นเข็มทองที่ฟางเยี่ยนถอดออกจากนิ้ว ม่านตาของเฉินเหยียนสือก็หดเล็กลงทันที

เรื่องที่ฟางเยี่ยนใช้การฝังเข็มรักษาผู้เฒ่าหวังนั้นพวกเฉินเหยียนสือล้วนเคยได้ยินมาบ้าง แต่การได้ยินกับการได้เห็นด้วยตาตนเองย่อมให้ความรู้สึกที่ต่างกัน

โดยเฉพาะเมื่อเห็นเข็มทองในมือฟางเยี่ยนมีความยาวร่วมหนึ่งฉื่อ

ตัวเข็มทองมีเนื้ออ่อนนุ่ม การที่ฟางเยี่ยนพกพาเข็มทองติดตัวไว้ตลอดเวลา ย่อมเป็นเครื่องพิสูจน์ได้ว่าวิชาฝังเข็มของเขายอดเยี่ยมเพียงใด

ฟางเยี่ยนไม่พูดมากความ เขาฆ่าเชื้อเข็มทองก่อน จากนั้นจึงเริ่มลงเข็ม

ไม่กี่นาทีต่อมา คิ้วที่ขมวดมุ่นของผู้เฒ่าเหยียนก็คลายออก พลอยผ่อนลมหายใจยาวออกมาหนึ่งเฮือก

"สบายขึ้นเยอะเลย"

เมื่อเลือดคั่งอุดกั้น ย่อมต้องทะลวงเส้นลมปราณและกระตุ้นการไหลเวียนโลหิต การที่ฟางเยี่ยนใช้เข็มทองรักษาจึงเห็นผลชะงัดทันตาเห็น

"ต้องเสี่ยวฟางจริง ๆ นั่นแหละ"

ผู้เฒ่าหวังยิ้มพลางกล่าว "เสี่ยวฟางลงมือเมื่อไหร่ เห็นผลทันตาเห็นเมื่อนั้น"

"ฝีมือการฝังเข็มของหมอฟางยอดเยี่ยมจริง ๆ"

หวงเจิ้งเหลียงกล่าวเสริม

เฉียวอี๋ซินไม่ได้ส่งเสียง ทว่าคิ้วกลับขมวดแน่น

เฉียวอี๋ซินมีอคติต่อฟางเยี่ยนมาโดยตลอด เมื่อครู่เขาตั้งใจจะรอดูฝีมือของฟางเยี่ยนก่อน แต่ไม่คาดคิดว่าฟางเยี่ยนจะไม่เหมือนฟู่หย่งเย่ เพราะลงมือเฉียบขาดและเห็นผลทันตา

"เสี่ยวฟาง เจ้าเฒ่าเหยียนอยู่ดี ๆ ทำไมถึงปวดกระเพาะกะทันหันได้ แถมไม่ใช่เพราะโดนความเย็น แต่เป็นเลือดคั่งอะไรนั่นอีกล่ะ?"

ผู้เฒ่าหวังเอ่ยถามฟางเยี่ยน

ทั้งฟู่หย่งเย่และหวงเจิ้งเหลียงต่างก็หันไปมองฟางเยี่ยนเช่นกัน

ทุกสิ่งย่อมมีที่มาที่ไป จะว่าฟู่หย่งเย่ไม่ใส่ใจก็คงไม่ได้ เพียงแต่ความสามารถไม่ถึงระดับและฝีมือยังมีจำกัด มุมมองที่ฉินซือหัวมีต่อฟู่หย่งเย่นั้นถูกต้องแม่นยำไม่มีผิดเพี้ยนจริง ๆ

ฟู่หย่งเย่เองก็พิจารณาสาเหตุรอบด้านและเริ่มตรวจจากต้นตอของโรค ประกอบกับความเคยชินในการทำงาน

ในตอนนั้นผู้เฒ่าเหยียนห้ามไม่ให้พวกเฉินเหยียนสือตรวจวินิจฉัยซ้ำ แล้วเลือกใช้วิธีของฟู่หย่งเย่ การที่พวกเฉินเหยียนสือไม่ได้คัดค้านอะไรมาก ก็เป็นเพราะพิจารณาจากแง่มุมของสาเหตุโรคเช่นเดียวกัน

"ภาวะเลือดคั่งอุดกั้นไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นแค่วันสองวันครับ"

ฟางเยี่ยนกล่าว "โรคกระเพาะเองก็แบ่งเป็นแบบเฉียบพลันและแบบเรื้อรัง อาการบางอย่างที่ปรากฏขึ้นไม่ได้เพิ่งเริ่มในวันสองวันหรือสามห้าวันนี้ แต่อาจมีสาเหตุฝังตัวอยู่ตั้งแต่หนึ่งสัปดาห์ก่อน หรืออาจจะครึ่งเดือนถึงหนึ่งเดือนก่อนหน้านี้แล้วครับ"

สิ้นเสียงของฟางเยี่ยน แพทย์จีนหลายท่านทั้งเฉินเหยียนสือ เผิงโย่วฮุย และหวงเจิ้งเหลียง ต่างก็เข้าใจกระจ่างขึ้นมาในทันที

หลักการนี้ใช่ว่าพวกเขาจะไม่เข้าใจ เพียงแต่เวลาที่คนเราพิจารณาปัญหามักจะนึกถึงเรื่องตรงหน้าก่อนเป็นอันดับแรก อย่างฟู่หย่งเย่ตอนที่สืบหาสาเหตุของโรคก็นึกถึงแค่ช่วงวันสองวันนี้เท่านั้น

ก่อนหน้านี้ยังดีๆ อยู่ จู่ๆ ก็เริ่มปวดกระเพาะ จะเป็นเพราะกินอะไรผิดสำแดง หรือเมื่อคืนโดนความเย็นหรือเปล่า นี่เป็นเรื่องที่พบบ่อยที่สุดและมีความเป็นไปได้สูงที่สุด

ส่วนอย่างที่ฟางเยี่ยนพูดนั้นนับเป็นเหตุการณ์ที่มีโอกาสเกิดขึ้นน้อย

แต่ถึงจะเป็นเรื่องที่มีโอกาสน้อย มันก็ยังมีความเป็นไปได้ ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้เลย

"ก่อนที่ผู้เฒ่าเหยียนจะมาชิ่งโจว เคยโมโหอะไรมาก่อนหรือเปล่าครับ" ฟางเยี่ยนถาม

"จริงด้วยสิ หลายวันก่อนโดนเจ้าเด็กไม่ได้ความทำเอาโมโหจนแทบคลั่ง"

ผู้เฒ่าเหยียนถอนหายใจ "อายุจะสามสิบอยู่รอมร่อ วันๆ เอาแต่ลอยชายไม่เอาถ่าน ไม่รู้ความเอาเสียเลย เทียบกับเสี่ยวฟางอย่างเธอนี่ห่างไกลกันลิบลับ"

"ไอ้หยา เจ้าหนุ่มเสี่ยวฟางนี่เก่งกาจสมเป็นเทพจริงๆ"

ผู้เฒ่าหวังอุทานด้วยความทึ่ง "เรื่องเมื่อหลายวันก่อนแท้ๆ ยังเดาถูกได้อีก"

ที่แท้ตาเฒ่าเหยียนก็ถูกหลานชายทำให้อารมณ์เสียเข้า แค่อาการมันแสดงออกช้าไปบ้างเท่านั้น

"ทุกเรื่องย่อมมีที่มาที่ไปครับ"

ฟางเยี่ยนยิ้มพลางกล่าว "ผมจะสั่งเทียบยาให้อีกตำรับ ผู้เฒ่าเหยียนทานอีกสักสองเทียบนะครับ แล้วก็ต้องระวังเรื่องอารมณ์ด้วย อายุมากแล้ว เรื่องบางเรื่องก็อย่าเก็บเอามาใส่ใจเลยครับ"

"ถ้าเจ้าเด็กที่บ้านฉันรู้ความได้สักครึ่งหนึ่งของเธอ ฉันก็พอใจแล้วล่ะ"

ผู้เฒ่าเหยียนถอนหายใจ

พูดจบฟางเยี่ยนก็เดินไปด้านข้างเพื่อเขียนใบสั่งยา จากนั้นจึงยื่นให้เฉินเหยียนสือ "ขอผู้เฒ่าเฉินช่วยชี้แนะด้วยครับ"

"หมอฟางเกรงใจไปแล้ว"

เฉินเหยียนสือรับตำรับยามา ตอบกลับอย่างสุภาพ และมีความประทับใจต่อฟางเยี่ยนเพิ่มขึ้นมาก

เมื่อครู่ตอนที่ฟู่หย่งเย่สั่งยา ไม่ได้สุภาพนอบน้อมเหมือนอย่างฟางเยี่ยนเลย แม้ฟู่หย่งเย่จะแสดงท่าทีประหม่าอยู่บ้าง แต่ในการกระทำกลับยึดตนเองเป็นศูนย์กลาง ราวกับกลัวว่าคนอื่นจะมาแย่งผลงานของตนไปอย่างไรอย่างนั้น

อันที่จริงถ้าเปลี่ยนเป็นฟางเยี่ยนในตอนนั้น แม้จะแยกแยะกลุ่มอาการได้ชัดเจนแล้ว ในสถานการณ์ที่ผู้เฒ่าเหยียนปฏิเสธไม่ให้คนอื่นตรวจซ้ำ ฟางเยี่ยนก็ยังจะแนะนำให้คนอื่นช่วยดูให้อีกรอบอยู่ดี

ด้านหนึ่งเป็นการรักษาหน้าของคนอื่น อีกด้านหนึ่ง หากเกิดเรื่องขึ้นมาจริงๆ ก็ยังมีคนมาร่วมรับความเสี่ยงด้วย

ด้วยประสบการณ์พันปีในความฝัน โลกทัศน์และประสบการณ์ชีวิตของฟางเยี่ยนไม่ใช่สิ่งที่ฟู่หย่งเย่จะเทียบติดได้เลย นั่นน่ะเป็นจิ้งจอกเฒ่าตัวจริงเสียงจริง

เมื่อครู่เพราะผู้เฒ่าเหยียนปวดจนทนแทบไม่ไหว ฟางเยี่ยนจึงไม่มัวเสียเวลา รีบระงับความเจ็บปวดให้ผู้เฒ่าเหยียนก่อน มาตอนนี้พอขอให้เฉินเหยียนสือช่วยชี้แนะ จึงเท่ากับเป็นการไว้หน้าเฉินเหยียนสือ

เพราะในบรรดาแพทย์จีนที่อยู่ในที่นี้ เฉินเหยียนสือมีสถานะสูงส่งที่สุด ถัดมาจึงเป็นเฉียวอี๋ซิน หากไม่มีเฉินเหยียนสืออยู่ ฟางเยี่ยนก็คงจะไปหาเผิงโย่วฮุยแทน

เฉินเหยียนสือดูตำรับยาแล้วก็นั่งลงข้างๆ เพื่อจับชีพจรให้ผู้เฒ่าเหยียน คราวนี้ผู้เฒ่าเหยียนไม่ได้ปฏิเสธอีก

"ตำรับยาที่เสี่ยวฟางสั่งนี้ดีมากทีเดียว ให้ใช้ยาตามตำรับนี้เถอะ"

"เมื่อกี้ถ้าเสี่ยวฟางอยู่ ตาเฒ่าเหยียนก็คงไม่ต้องทนทรมานขนาดนั้น" ผู้เฒ่าหวังกล่าว

"เป็นความผิดของผมเองครับ" ฟางเยี่ยนรีบกล่าว

"ไม่เป็นไรหรอก เธอเป็นหมอ มีธุระก็เป็นเรื่องปกติ ไม่ได้คอยดูแลตาเฒ่าเหยียนแค่คนไข้คนเดียวเสียหน่อย" ผู้เฒ่าหวังโบกมือยิ้มๆ เขาแค่พูดเปรยขึ้นมาเฉยๆ ไม่ได้มีเจตนาจะหาเรื่องตำหนิฟางเยี่ยนเลย

หวงเจิ้งเหลียงมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าแล้วก็อดทอดถอนใจอยู่เงียบๆ ไม่ได้ ฟู่หย่งเย่ด้อยกว่าฟางเยี่ยนไม่ใช่แค่เพียงนิดเดียวเลยจริงๆ หากจะพูดถึงโอกาส วันนี้โอกาสของฟู่หย่งเย่ก็มีแล้ว ทว่าเมื่อมีโอกาสแต่ไร้ความสามารถ อย่างไรเสียก็สูญเปล่าทั้งเพ

ศิษย์น้องคนนี้ของเขาช่าง...