ตอนที่ 84 พวกเรากลับอวิ๋นโจวกันเถอะ

"อุตส่าห์ให้โอกาสแท้ ๆ แต่แกกลับไร้น้ำยา!"

คำพูดนี้หมายถึงฟู่หย่งเย่อย่างไม่ต้องสงสัย

ชาติตระกูลเป็นถึงคนของตระกูลฟู่ แบกรับรัศมีอันเจิดจรัสไว้เต็มตัว ทว่ากลับเป็นพวกสายตาสูงแต่ฝีมือต่ำเตี้ยเรี่ยดิน

อย่างครั้งก่อน แม้หวงเจิ้งเหลียงจะแค่ช่วยจัดเวทีให้ แต่เมื่อดูจากสถานการณ์ในตอนนั้น กรรมการตัดสินก็เท่ากับเป็นหวงเจิ้งเหลียงอยู่ดี

เหมือนกับการแข่งขันที่ติดสินบนกรรมการไว้หมดแล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถผ่านเข้ารอบได้ จะไปโทษใครได้เล่า?

ต่อให้เป็นการโกง อย่างน้อยก็ควรจะแหกปากร้องสักสองสามท่อน การไม่ยอมส่งเสียงอะไรเลยแบบนี้ แม้แต่คนดูก็ยังหลอกไม่ได้ ต่อให้เป็นการลิปซิงค์ ถ้าคุณไม่ยอมขยับปาก ใคร ๆ เขาก็มองออกในพริบตาไม่ใช่หรือ?

"หัวหน้าฉิน ฟู่หย่งเย่ของแผนกพวกคุณนี่ช่าง..."

ตกค่ำ จัวอันปังนั่งคุยสัพเพเหระกับฉินซือหัว

ในเรื่องของผู้เฒ่าถานนั้น เดิมทีจัวอันปังก็รู้อยู่แก่ใจ ยิ่งครั้งนี้จัวอันปังก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วยเช่นกัน โดนไปสองครั้งติด ๆ อย่าว่าแต่ฉินซือหัวเลย แม้กระทั่งจัวอันปังจากแผนกฉุกเฉินก็ยังรู้สึกว่าฟู่หย่งเย่มีชื่อเสียงเกินความจริงไปหน่อย

"เสี่ยวฟู่ไปก่อเรื่องให้หัวหน้าจัวอีกแล้วหรือครับ?"

ฉินซือหัวแอบหัวเราะเยาะอยู่ในใจ พลางสอบถามหยั่งเชิงไปอย่างแนบเนียน

การที่ฟู่หย่งเย่ได้เข้าร่วมภารกิจดูแลสุขภาพในครั้งนี้ ล้วนเป็นเพราะถังชวนคอยหนุนหลังอยู่ ฉินซือหัวจึงรู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่แล้ว พอได้ยินความหมายในคำพูดของจัวอันปังตอนนี้ ฟู่หย่งเย่ทำเรื่องขายหน้าอีกแล้วอย่างนั้นหรือ?

ใช่แล้ว ในสายตาของฉินซือหัว การกระทำของฟู่หย่งเย่ในเรื่องของผู้เฒ่าถานนั้นดูราวกับตัวตลกไม่มีผิด

หากจะพูดถึงเรื่องฝีมือ ตอนนั้นมีผู้เชี่ยวชาญมากมายปานนั้น ไม่ว่าจะเป็นตัวฉินซือหัวเอง หรือผู้เชี่ยวชาญแพทย์ตะวันตกคนอื่น ๆ จะไม่มีใครมีความสามารถเลยเชียวหรือ?

เพียงแต่ทุกคนไม่มีความมั่นใจมากพอ จึงไม่มีใครกล้าออกหน้าเสนอตัว มีแต่ฟู่หย่งเย่คนโง่เง่าเท่านั้นที่คิดว่านั่นเป็นโอกาส ยังดีที่มีคนช่วยมาตามเช็ดตามล้างก้นให้ ไม่อย่างนั้น ต่อให้เป็นตระกูลฟู่ก็คงปกป้องฟู่หย่งเย่เอาไว้ไม่ได้

อันที่จริงในสายตาของฉินซือหัว ฟางเยี่ยนนับว่าได้ช่วยชีวิตฟู่หย่งเย่ไว้ด้วยซ้ำ

หลังจากฟางเยี่ยนเข้าร่วมการรักษา ผลลัพธ์ก็เห็นได้ชัดเจนทันตา จึงทำให้ไม่มีใครไปเอาเรื่องการรักษาอันผิดพลาดก่อนหน้านั้นของฟู่หย่งเย่อีก

"ตามหลักแล้วเรื่องแบบนี้ผมไม่ควรพูดเลย หัวหน้าฉินอย่าไปแพร่งพรายที่ไหนนะ"

จัวอันปังกล่าวว่า "วันนี้มีผู้นำอาวุโสท่านหนึ่งรู้สึกไม่สบาย แล้วบังเอิญว่าหมอฟางไม่อยู่พอดี..."

จัวอันปังเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟังหนึ่งรอบ "ดูเผิน ๆ ก็นึกว่าเป็นแค่ปัญหาเล็ก ๆ ผมเองก็คิดว่านี่เป็นโอกาสของโรงพยาบาลพวกเรา ไม่นึกเลยว่าหัวหน้าฟู่ของเราจะมีชื่อเสียงโด่งดัง แต่ฝีมือกลับย่ำแย่..."

"ถึงอย่างไรเขาก็เป็นคนตระกูลฟู่ ผู้อำนวยการถังย่อมให้ความสำคัญเป็นธรรมดาครับ"

ฉินซือหัวฟังแล้วยิ่งรู้สึกเบิกบานใจมากขึ้นไปอีก

ตอนที่ฟางเยี่ยนไม่อยู่นั้น เขาไปอยู่ที่โรงพยาบาลประจำมณฑล เรื่องนี้ฉินซือหัวรู้ดี

หากฟางเยี่ยนอยู่ ฟู่หย่งเย่ย่อมไม่มีโอกาส การที่ฟางเยี่ยนติดธุระพอดีอันที่จริงก็นับเป็นโชคของฟู่หย่งเย่แล้ว ใครจะไปคิดว่าจะถูกฟู่หย่งเย่ทำพังไม่เป็นท่าอีกจนได้

"พูดก็พูดเถอะ หมอฟางไม่ใช่หมอของโรงพยาบาลเรา ใจผมย่อมเอนเอียงเข้าข้างหัวหน้าฟู่อยู่แล้ว"

จัวอันปังกล่าว "แต่บอกตามตรง น่าผิดหวังจริง ๆ"

"ฟางเยี่ยน ฟางเยี่ยนอีกแล้ว!"

บริเวณด้านนอกโรงแรม ฟู่หย่งเย่อัดบุหรี่เข้าปอดมวนแล้วมวนเล่า

อาจเป็นเพราะต้องมาเผชิญหน้ากับฟางเยี่ยนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฟู่หย่งเย่จึงเริ่มสติแตกไปบ้างแล้ว เขาไม่ฉุกคิดถึงความผิดพลาดของตัวเองเลยแม้แต่น้อย มีแต่ความเคียดแค้นชิงชังที่เขามีต่อฟางเยี่ยนซึ่งทวีความลึกซึ้งยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ

เนื่องจากเรื่องของผู้เฒ่าเหยียน ในวันถัดมาเหล่าผู้นำอาวุโสจึงไม่มีกำหนดการใด ๆ และพักผ่อนอยู่แต่ในโรงแรม

หลังผ่านการฝังเข็มและการใช้ยาของฟางเยี่ยนเมื่อคืนก่อน พอถึงวันที่สองอาการปวดกระเพาะของผู้เฒ่าเหยียนก็ทุเลาลงมากและไม่กำเริบขึ้นมาอีก หลังจากพำนักต่ออีกหนึ่งวัน เหล่าผู้นำอาวุโสก็เดินทางออกจากชิ่งเฉิงเพื่อมุ่งหน้ากลับเยี่ยนจิง

เมื่อเหล่าผู้นำอาวุโสเดินทางกลับไป ภารกิจดูแลสุขภาพของพวกฟางเยี่ยนจึงถือว่าสิ้นสุดลงเช่นกัน

ก่อนจะออกเดินทาง ผู้เฒ่าหวังได้กำชับฟางเยี่ยนซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า "ถ้ามีเวลาว่างมาเยี่ยนจิง ต้องแวะมาเยี่ยมคนแก่อย่างฉันให้ได้นะ"

........

"ครั้งนี้ต้องขอบคุณฟางเยี่ยนจริง ๆ ครับ"

ภายในบ้านของเถียนกั๋วผิง หลินจงเสวียกำลังรายงานสถานการณ์ในครั้งนี้ให้เถียนกั๋วผิงฟัง

"ฟางเยี่ยนช่วยรักษาอาการป่วยเรื้อรังที่แอบแฝงของผู้เฒ่าหวังก่อน จากนั้นก็ยังช่วยรักษาอาการปวดกระเพาะของผู้เฒ่าเหยียนอีก เหล่าผู้นำอาวุโสต่างชื่นชอบฟางเยี่ยนมากและเอ่ยปากชมไม่ขาดสายเลยครับ"

ตามหลักแล้ว การที่ฟางเยี่ยนลางานในระหว่างปฏิบัติภารกิจดูแลสุขภาพถือเป็นเรื่องใหญ่มาก ทว่าลางานก็ส่วนลางาน แต่ฟางเยี่ยนได้รับการยอมรับจากเหล่าผู้นำอาวุโสอย่างแท้จริง

หากผู้นำพึงพอใจ ต่อให้ทำผิดแค่ไหนก็กลายเป็นถูก แต่หากผู้นำไม่ชอบหน้า ต่อให้ทำถูกอย่างไรก็ยังผิดอยู่ดี

ในเมื่อเหล่าผู้นำอาวุโสพึงพอใจ เรื่องที่ฟางเยี่ยนขอลางานจึงไม่นับเป็นเรื่องสลักสำคัญอะไรเลย

"ฟู่หย่งเย่ของตระกูลฟู่ยังใจร้อนบุ่มบ่ามเกินไปหน่อย"

หลินจงเสวียกล่าว "เรื่องของผู้เฒ่าถานเกือบเกิดเรื่องก็ช่างเถอะ แต่ไม่รู้จักจำบทเรียน ครั้งนี้ยังเกือบก่อเรื่องขึ้นมาอีก ดีที่ฟางเยี่ยนได้รับการยอมรับจากเหล่าผู้นำอาวุโส ไม่อย่างนั้นมณฑลชิ่งโจวของเราคงต้องถูกสำนักข้าราชการเกษียณตำหนิเอาแน่ครับ"

"เสี่ยวฟางฝีมือสูง ทั้งยังทำอะไรรู้จักกาลเทศะ ผมวางใจเขามาตลอดอยู่แล้ว"

เถียนกั๋วผิงกล่าวอย่างช้า ๆ "หลานชายตระกูลฟู่คนนั้น ต่อไปก็อย่าให้เข้ามาร่วมงานแบบนี้อีกเลย"

ช่วงนี้ฟางเยี่ยนไปตรวจติดตามอาการให้ผู้เฒ่าเถียนอยู่หลายครั้ง จึงมีโอกาสได้พบปะพูดคุยกับเถียนกั๋วผิงไม่น้อยเช่นกัน

ยิ่งได้สัมผัสพูดคุยกันมากขึ้น เถียนกั๋วผิงก็ยิ่งรู้สึกได้ถึงความสุขุมรอบคอบของฟางเยี่ยน

มีฝีมือ มีความมั่นใจ สุขุมรอบคอบ ซ้ำยังเข้าใจโลก รู้จักถอยรู้จักรุกและรู้กาลเทศะ เถียนกั๋วผิงจึงยิ่งรู้สึกชื่นชมฟางเยี่ยนมากขึ้นเรื่อย ๆ

"ผมเข้าใจแล้วครับ"

หลินจงเสวียพยักหน้ารับ เพียงคำพูดประโยคเดียวของเถียนกั๋วผิง ต่อไปในมณฑลชิ่งโจว ฟู่หย่งเย่ก็คงไม่มีโอกาสได้เข้าร่วมภารกิจทำนองนี้อีกแล้ว

"ดูเหมือนผู้เฒ่าเฉียวจะมีอคติกับฟางเยี่ยนอยู่นะครับ" หลินจงเสวียเอ่ยถึงเฉียวอี๋ซินขึ้นมาอีกคน

"ทางเฉียวอี๋ซิน ต่อไปก็พยายามอย่าให้เจอกับฟางเยี่ยนบ่อยนัก"

เถียนกั๋วผิงตอบกลับเรียบ ๆ

ถึงอย่างไรเฉียวอี๋ซินก็เป็นแพทย์ประจำตัวของผู้นำอวี๋ เถียนกั๋วผิงจึงไม่อาจพูดอะไรมากความได้

ภายภาคหน้าหากมีภารกิจอะไรอีก แค่อย่าให้เฉียวอี๋ซินกับฟางเยี่ยนปรากฏตัวพร้อมกันก็พอ พยายามหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดการกระทบกระทั่งกัน

........

"เพล้ง!"

ในห้องนั่งเล่น แจกันบนโต๊ะน้ำชาถูกฟู่หย่งเย่เตะกระเด็น ตกลงไปกระแทกพื้นจนแตกกระจายเกลื่อน

"เธอรู้ไหม ฟางเยี่ยน อีกแล้ว เป็นฟางเยี่ยนอีกแล้ว! เดิมทีครั้งนี้เป็นโอกาสของฉันแท้ ๆ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นตัวตลกไปอีกแล้ว!"

ฟู่หย่งเย่ชี้หน้าเหอเจีย สีหน้าบิดเบี้ยวถมึงทึง

"นั่นมันเพราะฝีมือคุณสู้เขาไม่ได้ต่างหาก"

เหอเจียปัดมือของฟู่หย่งเย่ออก แสดงความแข็งกร้าวออกมาอย่างที่หาได้ยาก

"ฟู่หย่งเย่ ฉันมองคนผิดไปจริง ๆ เราหย่ากันเถอะ"

เหอเจียเค้นคำพูดนี้ออกมาแทบจะรอดไรฟัน

การเป็นคุณนายตระกูลฟู่ คือสิ่งที่เหอเจียไม่อยากจะสละทิ้งเลยสักนิด

ในตอนนั้นเธอทิ้งฟางเยี่ยนแล้วหันไปคบกับฟู่หย่งเย่ที่อายุมากกว่าหลายปี ก็เพราะหมายปองภูมิหลังอันมั่งคั่งของเขา และเธอก็สมปรารถนา ได้แต่งเข้าตระกูลฟู่ กลายมาเป็นภรรยาของฟู่หย่งเย่และเป็นหลานสะใภ้ของฟู่หงเซิ่ง

การกลับมายังเมืองชิ่งเฉิงในครั้งนี้ เดิมทีเหอเจียนึกว่าตนเองจะได้กลับมาอย่างผู้มีเกียรติและภาคภูมิ

ได้เป็นแพทย์ของโรงพยาบาลประชาชนประจำมณฑล มีตระกูลฟู่คอยหนุนหลัง ไม่ว่าจะต่อหน้าเพื่อนร่วมรุ่น เพื่อนฝูง หรือญาติพี่น้อง เธอก็ล้วนรู้สึกมีหน้ามีตายิ่งนัก

ทว่าช่วงเวลาแห่งความสุขช่างแสนสั้น ยังไม่ทันถึงหนึ่งเดือน นับตั้งแต่ฟางเยี่ยนปรากฏตัวขึ้น ฟู่หย่งเย่ก็เหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคนและเริ่มบ้าคลั่งขึ้นเรื่อย ๆ

เหอเจียเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก ชำเลืองมองฟู่หย่งเย่แวบหนึ่งแล้วหมุนตัวเตรียมจะเดินจากไป

"อย่าไปนะ"

ฟู่หย่งเย่กลับคว้าตัวเหอเจียไว้หมับ แล้วโอบกอดเธอไว้จากทางด้านหลัง

"อย่าไปเลยนะ อย่าทิ้งผมไป"

น้ำเสียงของฟู่หย่งเย่สั่นเครือเล็กน้อย แววตาวูบไหว กอดรัดเหอเจียเอาไว้แน่น

"ผมผิดไปแล้ว คุณพูดถูก เป็นเพราะฝีมือผมสู้เขาไม่ได้เอง ผมมันคิดวนเวียนจนหัวชนฝาไปเอง"

จากที่คลุ้มคลั่งเมื่อครู่ มาสู่การยอมรับผิดในตอนนี้ ฟู่หย่งเย่ดูราวกับคนเป็นโรคสองบุคลิกอย่างไรอย่างนั้น

เหอเจียเดิมทีก็ทำใจตัดไม่ขาดอยู่แล้ว เพียงแต่ช่วงนี้เธอทนรับมันไม่ไหวจริง ๆ ครั้นได้ยินคำพูดของฟู่หย่งเย่ เธอจึงค่อย ๆ หันกลับมา แล้วยกมือขึ้นลูบใบหน้าของเขา

"หย่งเย่ พวกเรากลับอวิ๋นโจวกันเถอะนะคะ ดีไหม?"

"ได้ครับ ผมฟังคุณ พรุ่งนี้ผมจะไปพบผู้อำนวยการถัง แล้วพวกเราก็กลับอวิ๋นโจวกัน"

ฟู่หย่งเย่ดึงเหอเจียเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก ซบหน้าลงบนไหล่ของเธอ เหอเจียจึงมองไม่เห็นสีหน้าของฟู่หย่งเย่ ได้ยินเพียงแต่น้ำเสียงของเขาเท่านั้น

น้ำเสียงของฟู่หย่งเย่ช่างอ่อนโยน ทว่าสีหน้ากลับบิดเบี้ยวถมึงทึง แววตาฉายประกายจิตสังหารอันเยียบเย็น