ตอนที่ 85 ฟู่หย่งเย่ผู้คลุ้มคลั่ง

โรงพยาบาลประชาชนประจำมณฑล หอผู้ป่วยแผนกอายุรกรรมระบบประสาท

ตอนที่ฟางเยี่ยนเดินเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย อวี๋เฉินซิงฟื้นแล้ว ภายในห้องมีทั้งอวี๋ต้าจวิน อวี๋ไห่เซิง และคุณปู่ของเขาอยู่กันพร้อมหน้า

"คุณปู่ ปู่อวี๋ คุณอาอวี๋ครับ"

ฟางเยี่ยนเอ่ยทักทายพลางวางกระเช้าผลไม้ลงบนโต๊ะข้างเตียง

"ตอนนี้เสี่ยวซิงเป็นยังไงบ้างครับ"

"หมอบอกว่าพ้นขีดอันตรายแล้ว ตอนนี้ยังมีไข้ต่ำๆ อยู่นิดหน่อย"

อวี๋ไห่เซิงรีบยกเก้าอี้มาให้ฟางเยี่ยน

เพราะเส้นสายของฟางเยี่ยน แม้ห้องพักของอวี๋เฉินซิงจะไม่ได้ย้าย ทว่าทางแผนกก็ไม่ได้จัดคนไข้คนอื่นเข้ามาเพิ่มอีก ถึงจะยังเป็นห้องสี่เตียง แต่ในความเป็นจริงก็แทบไม่ต่างจากห้องเดี่ยวแล้ว

เช่นนี้แล้ว ตอนกลางคืนอวี๋ต้าจวินกับอวี๋ไห่เซิงจึงมีที่หลับที่นอนไปด้วย

"รีบขอบคุณพี่ฟางของแกเร็วเข้า คราวนี้แกพ้นขีดอันตรายมาได้ ก็เพราะได้พี่ฟางกับปู่ฟางช่วยแท้ๆ"

อวี๋ต้าจวินบอกกับอวี๋เฉินซิง

"ขอบคุณครับพี่ฟาง"

อวี๋เฉินซิงยังดูอ่อนเพลียอยู่บ้าง ทั้งยังมีเสียงแหบแห้งเล็กน้อยเพราะไข้สูงต่อเนื่อง

"พักผ่อนให้ดี รีบรักษาตัวให้หายล่ะ พี่ได้ยินมาว่าปีนี้เธอขึ้น ม.สี่ แล้ว รีบหายป่วยจะได้ไม่เสียการเรียน" ฟางเยี่ยนยิ้มพลางนั่งลงข้างเตียง ดึงข้อมือของอวี๋เฉินซิงมาจับชีพจรให้อย่างเป็นธรรมชาติ

"ครับ"

อวี๋เฉินซิงพยักหน้า

"ทางแกเสร็จธุระแล้วเรอะ"

ฟางเยวียนหลินถามฟางเยี่ยน

"เสร็จแล้วครับ เพิ่งไปส่งพวกท่านผู้นำอาวุโสเสร็จ ผมก็ตรงมาที่นี่เลย"

ด้วยความที่ผู้เฒ่าหวังและคนอื่นๆ เอ็นดูฟางเยี่ยน ครั้งนี้ฟางเยี่ยนจึงได้ติดตามหลินจงเสวียและหนิวไห่กั๋วไปส่งกลุ่มของผู้เฒ่าหวังถึงสนามบินด้วย

หลังส่งที่สนามบินเสร็จ ฟางเยี่ยนก็นั่งรถของหวังเจียงชวนกลับมา โดยให้หวังเจียงชวนมาส่งที่โรงพยาบาลโดยตรง เพื่อมาเยี่ยมอวี๋เฉินซิงก่อน

อวี๋ต้าจวินเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตของท่านผู้เฒ่า ก็เท่ากับเป็นผู้มีพระคุณของตระกูลฟาง ไม่ว่าจะเป็นฟางไห่หยางหรือฟางเยี่ยนต่างก็ซาบซึ้งในบุญคุณของสองพ่อลูกตระกูลอวี๋เป็นอย่างยิ่ง ความเป็นความตายของอวี๋เฉินซิง ฟางเยี่ยนย่อมต้องใส่ใจเป็นธรรมดา

หลายปีมานี้คนอื่นไม่รู้ แต่ฟางเยี่ยนรู้ดีว่าคุณปู่เฝ้าบ่นถึงอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน และไหว้วานผู้คนให้ช่วยสืบหาข่าวคราวของอวี๋ต้าจวินอยู่ไม่น้อย

เพียงแต่ตอนนั้นพลัดพรากจากกัน เผลอพริบตาเดียวก็ผ่านไปหลายปี การเดินทางก็ลำบาก การติดต่อสื่อสารก็ไม่สะดวก ต่อให้อยู่ในเมืองเดียวกัน บางครั้งก็ยังยากที่จะรู้ได้

สองพ่อลูกตระกูลอวี๋อยู่ที่เมืองชิ่งเฉิงจริงๆ เพียงแต่อยู่ในแถบชนบทของเมืองชิ่งเฉิง จึงไม่เคยได้ยินชื่อร้านฝูเซิงถัง แม้ชื่อเสียงของร้านฝูเซิงถังจะโด่งดัง แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นทุกคนรู้จักกันทั่วบ้านทั่วเมือง ชนบทบ้านนอกบางแห่งย่อมไม่มีทางรู้จักคลินิกยาจีนอย่างร้านฝูเซิงถัง

"ทางคลินิกแกก็ใส่ใจให้มากกว่านี้หน่อย เสี่ยวจ้าวเขามาเพื่อเรียนรู้กับแก แกดันทำตัวสบาย โยนงานให้คนอื่นทำหมดเสียได้"

ท่านผู้เฒ่าว่าฟางเยี่ยนอย่างหงุดหงิด

"ก็แค่ช่วงสองสามวันนี้ติดธุระนี่ครับ" ฟางเยี่ยนพูดไม่ออก

ปกติแล้วเขาก็อยู่ที่ร้านฝูเซิงถังตลอด มีแค่ช่วงสองสามวันนี้ที่ติดธุระติดต่อกัน เริ่มจากไปมหาวิทยาลัย จากนั้นก็มีงานของสำนักดูแลสุขภาพเข้ามาอีก

แต่ว่าไปแล้ว ก็ต้องขอบคุณที่จ้าวเฉิงเหวินมา ไม่อย่างนั้นช่วงสองสามวันนี้คุณปู่คงต้องไปช่วยงานที่คลินิกแล้ว

นับตั้งแต่ร้านฝูเซิงถังกลับมาเปิดรับคนไข้อีกครั้ง คนไข้ต่างก็เกิดความเคยชินแล้ว รู้ว่าแต่ละวันรับแค่หนึ่งร้อยคิว โดยพื้นฐานจึงพากันมาตั้งแต่เช้าตรู่ พอบัตรคิวหมดก็แยกย้ายกันกลับ

หากฟางเยี่ยนเกิดมีธุระกะทันหันขึ้นมาจริงๆ ก็ลำบากเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน

ระหว่างคุย ฟางเยี่ยนก็ตรวจจับชีพจรให้อวี๋เฉินซิงเสร็จพอดี

มีคุณปู่อยู่ด้วย ฟางเยี่ยนจึงไม่ต้องกังวลอะไร การจับชีพจรของเขาเป็นเพียงแค่ต้องการรับรู้สถานการณ์ด้วยตัวเองเท่านั้น หากเอ่ยปากถามคุณปู่ มีหวังคุณปู่คงตอกกลับมาว่า "ดูเองไม่เป็นหรือไง" เป็นแน่

ตรวจชีพจรให้อวี๋เฉินซิงเสร็จ ฟางเยี่ยนก็พูดคุยกับคุณปู่ อวี๋ต้าจวิน และอวี๋ไห่เซิงต่อ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เขาเหลือบมองเบอร์ที่โทรเข้า ก่อนจะกดรับสาย "สวัสดีครับ ประธานเกา"

"ตอนนี้หมอฟางกำลังยุ่งอยู่หรือเปล่าครับ" เกาจื่อเหวินถามอย่างสุภาพ

"ตอนนี้อยู่ข้างนอกครับ ประธานเกามีธุระอะไรหรือเปล่าครับ" ฟางเยี่ยนถาม

"พ่อของผมตั้งใจจะไปขอโทษผู้เฒ่าฟางในวันสองวันนี้ ไม่ทราบว่าสะดวกช่วงไหนหรือครับ" เกาจื่อเหวินถาม

ตอนนั้นที่ฟางเยี่ยนไปรักษาอาการป่วยให้เกาฮุ่ยเฉียงได้ยื่นเงื่อนไขไว้สามข้อ ข้อแรกคือซุนชิ่งหยาง ข้อสองคือลงหนังสือพิมพ์ขอโทษ และข้อสามคือพอเกาฮุ่ยเฉียงฟื้นตัวดีขึ้นแล้ว จะต้องเดินทางมาขอโทษด้วยตัวเองถึงที่บ้าน

ผ่านการรักษามาช่วงเวลานี้ แม้เกาฮุ่ยเฉียงจะยังไม่หายสนิท แต่ก็สามารถช่วยเหลือตัวเองในชีวิตประจำวันได้แล้ว วันนี้เกาจื่อเหวินจึงโทรศัพท์มาสอบถาม

"คุณรอสักครู่นะครับ"

ฟางเยี่ยนยกโทรศัพท์ออกห่างแล้วหันไปถามผู้เฒ่าโดยตรง

"ช่างเถอะน่า แค่แสดงความจริงใจก็พอแล้ว"

แต่ผู้เฒ่ากลับไม่ได้ใส่ใจ

"ในเมื่อตกลงกันไว้แล้ว ก็ต้องมีกฎเกณฑ์ครับ"

ฟางเยี่ยนกล่าว "ถ้ามีกฎเกณฑ์ วันหน้าคนอื่นถึงจะมีความเกรงกลัว ไม่อย่างนั้นมีซุนชิ่งหยางคนแรกได้ ก็ย่อมมีซุนชิ่งหยางคนที่สองได้เหมือนกัน"

"อีกอย่าง ฝ่ายนั้นเป็นคนผิดก่อน การขอโทษถือเป็นเรื่องที่สมควร คนเราจะมาเข้มงวดกับตัวเองแต่ปล่อยปละละเลยผู้อื่นไม่ได้ ไม่อย่างนั้นก็มีแต่จะตามใจคนชั่วครับ" ฟางเยี่ยนว่า

"เดี๋ยวนี้แกมีหลักการเป็นชุดๆ เลยนะ"

ผู้เฒ่ายิ้มพลางกล่าว "งั้นก็พรุ่งนี้ช่วงเช้าแล้วกัน"

"พรุ่งนี้ช่วงเช้าแล้วกันครับ"

ฟางเยี่ยนยกโทรศัพท์ขึ้นมาตอบกลับเกาจื่อเหวิน

"ได้ครับ ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้เช้าหลังทานอาหารเช้าเสร็จ น่าจะประมาณเก้าโมงครึ่งครับ" เกาจื่อเหวินพูดอีกสองสามคำแล้วจึงวางสายไป

ฟางเยี่ยนเพิ่งจะวางสายจากเกาจื่อเหวิน ก็มีสายอื่นโทรเข้ามาอีก

สายนี้เป็นหลี่เส้าเผิงโทรมา บอกว่าช่วงบ่ายจะมีงานเลี้ยงรุ่น ถามว่าฟางเยี่ยนจะมาหรือไม่

เพื่อนร่วมรุ่นมหาวิทยาลัยของฟางเยี่ยน ส่วนใหญ่ตอนนี้ไม่ได้ทำงานในแวดวงการแพทย์แล้ว แต่ก็ยังมีบางส่วนที่ได้เข้าทำงานในโรงพยาบาล เพื่อนร่วมชั้นตั้งมากมายขนาดนั้น ย่อมมีทั้งคนที่ธรรมดาและคนที่โดดเด่น

ความจริงในช่วงไม่กี่ปีมานี้ เพื่อนๆ ที่ทำงานในโรงพยาบาลต่างก็นัดรวมตัวกันอยู่บ่อยครั้ง และทุกครั้งก็มักจะมีคนชวนฟางเยี่ยนด้วย

เพียงแต่ตอนนี้ฟางเยี่ยนจำไม่ได้แล้ว

พอได้ยินหลี่เส้าเผิงพูดถึงงานเลี้ยงรุ่น ฟางเยี่ยนจึงปฏิเสธอย่างสุภาพทันที "ขอโทษด้วยครับ ช่วงนี้ยุ่งมากจริงๆ ปลีกตัวไปไม่ได้เลย ไว้มีโอกาสผมค่อยเลี้ยงข้าวทุกคนนะครับ"

เพื่อนเก่าเมื่อพันกว่าปีก่อน ตอนนี้แทบจะกลายเป็นคนแปลกหน้ากันไปหมดแล้ว ไปแล้วแม้แต่ชื่อก็ยังเรียกไม่ถูก ใครเป็นใครก็ไม่รู้ จะไปทำไมกัน

ตาแก่อายุพันกว่าปีไม่ได้สนใจงานเลี้ยงสังสรรค์แบบนี้เลยสักนิด

"ทุกคนไม่ได้เจอกันตั้งนานแล้ว ถึงจะยุ่งแค่ไหนก็มาหน่อยเถอะน่า"

หลี่เส้าเผิงพูดอย่างกระตือรือร้น "พวกเรานัดเวลากันค่อนข้างดึก นัดเจอกันตอนทุ่มครึ่ง แค่กินข้าวกันเฉยๆ สักสี่ทุ่มก็แยกย้ายกันได้แล้ว บางคนพรุ่งนี้ยังต้องไปทำงานอีก"

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฟางเยี่ยนบอกว่าไม่ไป หลี่เส้าเผิงก็คงไม่ถามเซ้าซี้แล้ว ทว่าเมื่อได้เห็นการแสดงฝีมือของฟางเยี่ยนที่มหาวิทยาลัย ท่าทีของหลี่เส้าเผิงจึงเปลี่ยนไป

เขาไม่รู้เรื่องความบาดหมางระหว่างฟางเยี่ยนกับฟู่หย่งเย่ อีกทั้งวันนั้นพอจบงาน ฟางเยี่ยนยังถูกอธิการบดีซือกวงถงเรียกตัวไปพบ ซึ่งเห็นได้ชัดว่าให้ความสำคัญมาก

งานเลี้ยงรุ่นครั้งนี้หลี่เส้าเผิงก็เป็นคนริเริ่มขึ้นมา จุดประสงค์ก็เพื่อจะผูกสัมพันธ์กับฟางเยี่ยนให้สนิทสนมขึ้น หากฟางเยี่ยนไม่ไป แล้วเขาจะเหนื่อยแรงไปทำไมกัน

"มีธุระจริงๆ ครับ ตอนนี้ผมยังอยู่ที่โรงพยาบาล มีคนไข้อยู่ ปลีกตัวไม่ได้เลย เอาไว้คราวหน้านะครับ" ฟางเยี่ยนปฏิเสธอย่างสุภาพอีกครั้ง

"ถ้าอย่างนั้นก็ได้"

หลี่เส้าเผิงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ตัวเอกไม่ได้มา งานเลี้ยงคืนนี้จึงแทบไม่มีความหมายอะไรเลย

"เอาเถอะ แกไปทำธุระของแกเถอะ ทางนี้มีฉันอยู่"

เมื่อเห็นฟางเยี่ยนมีโทรศัพท์เข้าไม่หยุด ผู้เฒ่าก็โบกมืออย่างรำคาญใจพลางเริ่มไล่คน

สองวันนี้ฟางเยวียนหลินอยู่ในห้องพักผู้ป่วย ด้านหนึ่งเพื่อดูแลอวี๋เฉินซิง อีกด้านหนึ่งก็คุยเรื่องราวในอดีตกับอวี๋ต้าจวิน พอฟางเยี่ยนมา จึงกลายเป็นการรบกวนเวลาคุยความหลังของสองพี่น้องรุ่นดึกไปเสียแทน

"ชิ รู้อย่างนี้โทรหาฟางเยี่ยนก่อนก็ดีหรอก"

อีกด้านหนึ่ง หลี่เส้าเผิงรู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

งานเลี้ยงครั้งนี้เขาเป็นคนริเริ่ม โดยติดต่อเพื่อนคนอื่นๆ ดูก่อน พอยอดคนพอได้แล้วจึงค่อยติดต่อฟางเยี่ยน สาเหตุที่ไม่ได้ติดต่อฟางเยี่ยนก่อนตั้งแต่แรก หลักๆ ก็เพราะกลัวว่าพอตกลงกับฟางเยี่ยนเรียบร้อยแล้ว เพื่อนคนอื่นจะไม่มีเวลาว่าง

แม้ว่าวันนี้จะเป็นวันอาทิตย์ แต่เพื่อนๆ ที่เชิญมาต่างก็ทำงานในโรงพยาบาล จึงไม่แน่ว่าจะมีเวลาว่าง ส่วนตัวเอกนั้น ถึงเวลาค่อยแจ้งทีหลังก็ได้ ใครจะไปคิดว่าฟางเยี่ยนกลับมาหลุดแผนเสียได้

"โจวเยี่ยนหรือ"

หลี่เส้าเผิงถือโทรศัพท์นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็นึกถึงโจวเยี่ยนขึ้นมา จึงรีบลุกขึ้นไปหาโจวเยี่ยน ด้วยความสัมพันธ์ของโจวเยี่ยนกับฟางเยี่ยน หากให้โจวเยี่ยนเป็นคนชวนฟางเยี่ยน คิดว่าคงไม่มีปัญหาใช่ไหม

......

เมื่อได้รับคำสัญญาจากฟู่หย่งเย่ อารมณ์ของเหอเจียก็ดีขึ้นมาก

ในเมื่ออยู่ที่ชิ่งเฉิงแล้วไม่ราบรื่น เช่นนั้นก็กลับอวิ๋นโจวเสีย อวิ๋นโจวเป็นบ้านของฟู่หย่งเย่ ทางฝั่งอวิ๋นโจวนั้น ไม่ว่าจะเป็นแวดวงการแพทย์หรือวงการอื่น อย่างไรก็ต้องไว้หน้าฟู่หย่งเย่อยู่หลายส่วน

หลานชายของฟู่หงเซิ่ง แถมประธานกรรมการของบริษัทยาหย่งซิงยังเป็นพ่อของฟู่หย่งเย่อีกด้วย

อันที่จริงเหอเจียรู้สึกว่า ฟู่หย่งเย่ไม่มีความจำเป็นต้องไปประชันขันแข่งกับฟางเยี่ยนเลยสักนิด ยิ่งในสายตาของเธอด้วยแล้ว ฟู่หย่งเย่จะเรียนหมอหรือไม่เรียนก็ไม่เห็นเป็นไร ในอนาคตสืบทอดบริษัทยาหย่งซิงไม่ดีกว่าเป็นหมอหรอกหรือ

ถึงตอนนั้นเธอก็จะเป็นภรรยาประธานของบริษัทยาหย่งซิง อยู่ที่อวิ๋นโจว เธอก็จะเป็นคนที่ใครๆ ต่างพากันอิจฉา นั่นต่างหากคือชีวิตที่เธอต้องการ

"หย่งเย่ ฉันไปซื้อกับข้าวก่อนนะคะ เย็นนี้จะทำอาหารให้ เราสองคนไม่ได้กินข้าวด้วยกันนานแล้ว"

"อืม"

ฟู่หย่งเย่พยักหน้า "ไปเถอะ ถึงตอนนั้นค่อยเปิดไวน์แดงสักขวด พรุ่งนี้ผมจะไปพบผู้อำนวยการถัง"

"งั้นฉันไปซื้อกับข้าวนะคะ"

เหอเจียยิ้ม แล้วหอมแก้มฟู่หย่งเย่ฟอดหนึ่ง ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

ครั้นเหอเจียก้าวพ้นประตู สีหน้าของฟู่หย่งเย่ที่เมื่อครู่ยังประดับด้วยรอยยิ้มก็พลันเปลี่ยนไป กลับกลายเป็นมืดมนน่ากลัว

เขาเดินไปที่ระเบียง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดต่อสายไปยังเบอร์หนึ่ง

"ฮัลโหล..."

"วางใจเถอะ เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา ขอแค่จัดการให้เรียบร้อย ผมต้องการทำให้มือทั้งสองข้างของมันใช้การไม่ได้อีก"

"วางใจได้ พวกเราทำงานเชื่อมือได้แน่นอน"

ที่ปลายสาย มีเสียงทุ้มต่ำดังแว่วมา

"แล้วก็ ผมจะเตือนพวกคุณไว้ อีกฝ่ายไม่ธรรมดา มีเส้นสายอยู่ จัดการเรื่องเสร็จแล้วทางที่ดีออกไปหลบสักพัก" ฟู่หย่งเย่เอ่ยเตือน

เดิมทีฟู่หย่งเย่ก็คิดจะใช้วิธีการป่าเถื่อนเช่นนี้อยู่แล้ว ทั้งหมดเป็นเพราะฟางเยี่ยนบีบคั้นเขาเอง

ฟางเยี่ยนมีฐานะเป็นผู้เชี่ยวชาญของสำนักดูแลสุขภาพประจำมณฑล วิธีการทั่วไปใช้กับฟางเยี่ยนไม่ได้ผล เฉินจงเฉวียนคือตัวอย่าง ดังนั้นฟู่หย่งเย่จึงคิดจะใช้ลูกไม้นอกกระดาน

ยังดีที่เขาตั้งใจจะไปจากชิ่งเฉิงจริงๆ แล้ว จึงไม่จำเป็นต้องกริ่งเกรงอะไร ก่อนไป เขาจะต้องทำให้ฟางเยี่ยนพิการให้ได้

คำพูดประโยคหนึ่งของเหอเจียช่วยเตือนสติเขาได้พอดี เขาจะไปแข่งวิชาแพทย์อะไรกับฟางเยี่ยนทำไมกัน ออกมาใช้ชีวิตในสังคม ต้องดูกันที่ภูมิหลัง ดูกันที่อิทธิพล ฟางเยี่ยนมีอะไรกัน

"วางใจเถอะ พวกเราทำงาน ไม่สนว่าอีกฝ่ายจะมีภูมิหลังอย่างไร สนแค่เงินเท่านั้น"

"ตกลง ผมจะโอนเงินมัดจำไปให้คุณก่อน"

ฟู่หย่งเย่ตอบกลับไปประโยคหนึ่ง แล้ววางสาย

ไม่มีมือทั้งสองข้างแล้ว ดูสิว่าต่อไปแกจะรักษาคนอย่างไร ฟางเยี่ยน!