ตอนที่ 86 ศิษย์พี่ คุณมานี่หน่อย

ยามนี้ร้านฝูเซิงถังนับว่ามีสาวๆ สวยๆ อยู่เต็มร้านแล้ว

ตอนที่ฟางเยี่ยนกลับมาถึงร้านฝูเซิงถังก็เป็นเวลาบ่ายสี่โมงกว่า เกือบจะห้าโมงเย็นแล้ว ผู้ป่วยที่นั่งรออยู่ในร้านฝูเซิงถังเหลือเพียงสิบกว่าคนเท่านั้น

จางเยฺว่เยฺว่กับหลินหว่านเอ๋อร์รวมกับอานเหยา เด็กสาวหน้าตาสะสวยทั้งสามคนช่วยแต่งแต้มสีสันให้ร้านฝูเซิงถังกลายเป็นทัศนียภาพที่น่ามองไม่น้อย

ในช่วงนี้ ฟางเยี่ยนสัมผัสได้ชัดเจนว่าพวกหนุ่มๆ ขี้หลีที่มาเดินวนเวียนแถวเคาน์เตอร์จัดยามีค่อนข้างเยอะขึ้น

แต่นักเรียนเสี่ยวจ้าวกลับมีสมาธิแน่วแน่ ราวกับเข้าถึงขอบเขตที่ว่า 'ใจไร้สตรี วิชาแพทย์ย่อมเข้าขั้นเทพ' มาอยู่ที่นี่ได้ไม่กี่วัน แทบจะไม่คุยกับสาวๆ ทั้งสามคนเลย มุ่งมั่นตั้งใจศึกษาหาความรู้อย่างเดียว

ฟางเยี่ยนรู้สึกว่านักเรียนเสี่ยวจ้าวช่างมีกลิ่นอายความนิ่งแบบเขาไม่น้อย

"พี่ฟาง"

จางเยฺว่เยฺว่ตาไว เหลือบเห็นฟางเยี่ยนในพริบตาเดียว จึงร้องเรียกด้วยความดีอกดีใจพลางเอ่ยทักทายเขา

"พี่ฟางกลับมาแล้ว" หลินหว่านเอ๋อร์ได้ยินเสียงก็หันมามองเช่นกัน

จางเยฺว่เยฺว่รับหน้าที่จัดยาอยู่ที่ตู้ยา ส่วนหลินหว่านเอ๋อร์ยืนอยู่ข้างๆ อานเหยา คอยเรียนรู้งานตามอานเหยา พอถึงช่วงเย็นแบบนี้ เด็กสาวทั้งสองคนจึงพอจะว่างขึ้นมาบ้างเล็กน้อย

เมื่อได้ยินเสียงของเด็กสาวทั้งสอง อานเหยาที่กำลังตรวจชีพจรให้คนไข้อยู่ก็เงยหน้าขึ้นมองฟางเยี่ยนแวบหนึ่ง จากนั้นจึงตรวจชีพจรคนไข้ต่อ ส่วนนักเรียนเสี่ยวจ้าวทำราวกับไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น

"คุณอาอานครับ"

ฟางเยี่ยนพยักหน้าให้จางเยฺว่เยฺว่กับหลินหว่านเอ๋อร์ แล้วเดินตรงไปหาอานติ้งฮุยที่นั่งแอบมองอานเหยาอยู่ข้างๆ

"ตอนนี้หมอฟางกลายเป็นเถ้าแก่ลอยตัวเต็มตัวแล้วสินะ"

อานติ้งฮุยรู้สึกไม่ค่อยพอใจที่ฟางเยี่ยนเอาลูกสาวของตนมาใช้เป็นแรงงานแบบนี้

สองวันนี้เขามาทุกวัน เมื่อวานไม่เห็นฟางเยี่ยน วันนี้ฟางเยี่ยนก็เพิ่งจะโผล่มาเอาป่านนี้

เมื่อมองดูอานเหยาที่กำลังยุ่งง่วน อานติ้งฮุยก็รู้สึกปวดใจสงสารลูกสาว

"อาอานเหยาก็ใช้ชีวิตแบบนี้มาตลอดหลายปีนี้นี่ครับ"

ฟางเยี่ยนนั่งลงข้างอานติ้งฮุยแล้วพูดปนยิ้มว่า "ส่วนผม ก็มุ่งมั่นกับการอู้งานมาตลอดไม่ใช่หรือครับ"

อานติ้งฮุยลองคิดดู ก็จริงอย่างว่า

จากข้อมูลของฟางเยี่ยนที่เขาเคยรู้มาก่อนหน้านี้ ฟางเยี่ยนมีนิสัยเกียจคร้านชอบอู้งานจริงๆ นั่นจึงทำให้เขาและคนอีกไม่น้อยคิดว่าฟางเยี่ยนไร้ความรู้ความสามารถ ป้ายชื่อร้านฝูเซิงถังหรือชื่อเสียงของฟางเยวียนหลินคงจะต้องพังพินาศคามือของฟางเยี่ยนแล้ว

ใครจะไปคิดว่า ถึงเขาจะอู้งาน แต่อภิมหาฝีมือนั้นกลับสูงส่งอย่างแท้จริง

คนอื่นไม่รู้ แต่อานติ้งฮุยได้สัมผัสด้วยตัวเอง และนับว่าเป็นผู้ได้รับประโยชน์คนหนึ่ง

นับๆ ดูแล้ว อานติ้งฮุยกินยาที่ฟางเยี่ยนสั่งให้มาเกือบครึ่งเดือนแล้ว ตลอดครึ่งเดือนมานี้ อานติ้งฮุยสามารถรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงได้อย่างชัดเจน

อย่างแรกคือการหายใจ ไม่กี่วันนี้ อานติ้งฮุยรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าหายใจโล่งขึ้นมาก อาการหายใจติดขัดสั้นๆ และความรู้สึกอึดอัดทรมานจากการมีเสมหะติดคอเป็นบางครั้งก็ลดน้อยลงมาก อาการไอก็เบาลงด้วย

อีกอย่างคือการนอนหลับ คุณภาพการนอนดีขึ้น ความอยากอาหารก็ดีขึ้น และร่างกายก็ไม่อ่อนเพลียเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

แม้จะไม่ไปตรวจเช็กที่โรงพยาบาล อานติ้งฮุยก็สัมผัสได้ด้วยตัวเองว่า สภาพร่างกายของเขาในตอนนี้สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกนานขึ้นอย่างแน่นอน

อานติ้งฮุยป่วยเป็นมะเร็งปอด โรคประเภทนี้ ความรู้สึกของผู้ป่วยมักจะชัดเจนที่สุด

โดยทั่วไปแล้ว มะเร็งหลายชนิดอย่างมะเร็งปอด มะเร็งกระเพาะอาหาร หรือมะเร็งตับ ในระยะแรกอาการมักจะไม่ชัดเจน เมื่อรู้สึกผิดปกติแล้วไปตรวจก็มักจะเข้าสู่ระยะกลางหรือระยะลุกลามแล้ว ระยะเริ่มต้นส่วนใหญ่จะตรวจพบได้ง่ายเฉพาะในกลุ่มคนที่ตรวจสุขภาพประจำปีหรือมีนิสัยชอบตรวจร่างกายเป็นประจำเท่านั้น

หลังจากตรวจพบ จิตใจและเรี่ยวแรงของผู้ป่วยพังทลายลงก็เรื่องหนึ่ง สภาพอาการทรุดหนักลงอย่างต่อเนื่องก็อีกเรื่องหนึ่ง แม้จะรักษาอยู่ตลอด แต่ผู้ป่วยก็ยังรู้สึกได้ว่าตัวเองมีอาการหนักขึ้นทุกวัน ซึ่งนี่เป็นจุดที่ทำให้ผู้ป่วยโรคมะเร็งจิตใจแตกสลายที่สุด

ทั้งที่กำลังกินยาและรับการรักษาอยู่แท้ๆ แต่ก็รู้ตัวว่าตนเองกำลังก้าวเข้าใกล้ความตายขึ้นทุกวัน ไม่เพียงแต่ในด้านจิตใจ แต่ทางร่างกายก็เป็นเช่นนั้นด้วย

สภาพจิตใจของอานติ้งฮุยนับว่าค่อนข้างเข้มแข็ง แต่ก่อนหน้านี้เขาก็ยังรู้สึกได้ว่าอาการของตัวเองทรุดลงเรื่อยๆ แม้จะบอกไม่ได้ว่าทุกวัน แต่ทุกสามถึงห้าวันก็จะรู้สึกว่าอาการแย่ลงกว่าเดิม ซึ่งนี่ไม่ใช่เรื่องเกินจริงเลย

ทว่าตั้งแต่เริ่มกินยาที่ฟางเยี่ยนสั่ง อานติ้งฮุยก็ไม่มีความรู้สึกแบบนั้นอีกเลย ในทางตรงกันข้าม เขากลับรู้สึกได้ถึงอาการที่ดีขึ้น

อานติ้งฮุยจึงค่อนข้างไม่เข้าใจว่า คนที่มีนิสัยเรื่อยเปื่อยเกียจคร้านอย่างฟางเยี่ยน เหตุใดถึงมีความสามารถสูงส่งถึงเพียงนี้ได้

หรือว่าจะเป็นพรสวรรค์จริงๆ

"ศิษย์พี่ มานี่หน่อยครับ"

ขณะที่ฟางเยี่ยนกำลังคุยอยู่กับอานติ้งฮุย จ้าวเฉิงเหวินทางด้านนั้นก็ร้องเรียกขึ้นมา

"คุณอาอานนั่งพักก่อนนะครับ"

ฟางเยี่ยนบอกกล่าวก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหาจ้าวเฉิงเหวิน

ตรงหน้าจ้าวเฉิงเหวินมีผู้ป่วยคนหนึ่งนั่งอยู่ ตอนที่ฟางเยี่ยนเดินเข้าไปใกล้ จ้าวเฉิงเหวินกำลังจับชีพจรให้ผู้ป่วยอยู่พอดี

"ศิษย์พี่ครับ"

เมื่อเห็นฟางเยี่ยนเดินมา จ้าวเฉิงเหวินก็ปล่อยมือจากข้อมือของผู้ป่วยแล้วลุกขึ้นยืน สละที่นั่งให้ฟางเยี่ยน ส่วนตัวเองทำตัวเหมือนเด็กประถมผู้ว่านอนสอนง่าย ยืนอยู่อีกด้านอย่างเป็นธรรมชาติและสำรวมยิ่ง

อันที่จริงฟางเยี่ยนอยากจะพูดกับจ้าวเฉิงเหวินสักประโยคเหลือเกินว่า "ผมยังชอบนายตอนทำตัวหยิ่งผยองไม่ยอมใครเหมือนเมื่อก่อนมากกว่านะ ช่วยกลับไปเป็นแบบเดิมหน่อยได้ไหม"

จ้าวเฉิงเหวินผู้หยิ่งยโสไม่ยอมก้มหัวให้ใครในตอนที่พบฟางเยี่ยนครั้งแรก บัดนี้เมื่ออยู่ต่อหน้าฟางเยี่ยนแล้ว ไม่อาจกลับไปเป็นเช่นนั้นได้อีกเลย

ผู้ป่วยเป็นชายหนุ่มอายุราวๆ ยี่สิบเจ็ดถึงยี่สิบแปดปี อายุรุ่นราวคราวเดียวกับฟางเยี่ยนและจ้าวเฉิงเหวิน

เมื่อฟางเยี่ยนนั่งลง เขาก็ไม่ได้รีบร้อนถามจ้าวเฉิงเหวิน และไม่ได้รีบร้อนซักถามชายหนุ่ม แต่เริ่มจากการสังเกตชายหนุ่มก่อน

ชายหนุ่มนั่งอยู่ตรงหน้าฟางเยี่ยน ดูเหมือนกำลังกลืนน้ำลายอยู่ไม่หยุด

"ในปากรู้สึกไม่สบาย น้ำลายเยอะใช่ไหมครับ" ฟางเยี่ยนถาม

"ใช่ครับ ในปากหวาน แล้วก็น้ำลายเยอะมาก" ชายหนุ่มตอบมาประโยคหนึ่ง แล้วก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงไปอีกคำ

"อาการนี้เป็นมานานแค่ไหนแล้วครับ"

ฟางเยี่ยนถาม

"น่าจะราวๆ เดือนครึ่งแล้วครับ"

ชายหนุ่มกล่าวว่า "ตอนแรกสุดผมท้องเสียไม่หยุด รักษาเท่าไรก็ไม่หาย ท้องเสียอยู่เกือบเดือนกว่า ต่อมาไปโรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนประจำมณฑล จองคิวตรวจกับแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ พอกินยาไปหนึ่งสัปดาห์อาการท้องเสียก็หาย แต่หลังจากนั้นก็เกิดอาการแบบนี้ขึ้นครับ"

พูดพลางชายหนุ่มก็ชี้ไปที่แฟ้มประวัติการรักษาปึกหนึ่งข้างๆ ฟางเยี่ยน "นั่นเป็นประวัติการรักษาของผมครับ"

ฟางเยี่ยนหยิบประวัติการรักษามาเปิดดู พลางเอ่ยถาม "แล้วไม่ได้กลับไปหาแพทย์ผู้เชี่ยวชาญที่รักษาอาการท้องเสียให้ที่โรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนประจำมณฑลอีกเหรอครับ"

"ไปครับ"

ชายหนุ่มกล่าวว่า "ผมจองคิวหัวหน้าโหยวแผนกอายุรกรรม คิวของหัวหน้าโหยวนี่จองยากมาก โชคดีที่ผมเคยตรวจมาก่อนเลยขอเพิ่มคิวพิเศษมาได้ หัวหน้าโหยวตรวจดูแล้วก็สั่งเทียบยาให้ แต่พอกินเข้าไปอาการกลับยิ่งหนักกว่าเดิม หัวหน้าโหยวบอกว่าเขาก็ไม่รู้สาเหตุเหมือนกัน เลยแนะนำให้ผมลองไปหาหมอคนอื่นดูครับ"

พูดจบโดยไม่ต้องรอให้ฟางเยี่ยนซักถาม ชายหนุ่มก็เล่าต่อทันที "ปกติผมแทบไม่กินของหวานเลย ไม่รู้ทำไมในปากถึงหวานอยู่ตลอด แล้วน้ำลายก็เยอะมาก จนผมแทบทำงานทำการไม่ได้เลยครับ"

"ที่ไม่กินของหวาน หมายถึงน้ำตาล หรือพวกของกินที่มีรสหวานในชีวิตประจำวันด้วยครับ อย่างเช่นพวกพุทราจีนอะไรทำนองนี้" ฟางเยี่ยนถาม

"ของพวกนี้มีกินบ้างเป็นครั้งคราวครับ"

"อาการปากหวานนี่เป็นเท่าๆ กันตลอดเวลา หรือบางครั้งก็หนักขึ้น บางครั้งก็เบาลงครับ" ฟางเยี่ยนถามต่อ

"อ๋อ เวลาที่ตื่นเต้นหรือกังวลมากๆ อาการปากหวานจะยิ่งกำเริบครับ บางทีก็คุมน้ำลายไม่อยู่ ตอนที่คุยกับหัวหน้างานผมก็เคยขายหน้ามาแล้วครั้งหนึ่ง น้ำลายไหลย้อยออกมาทางมุมปากเลยครับ"

เมื่อได้ยินการถามตอบระหว่างฟางเยี่ยนกับชายหนุ่ม จ้าวเฉิงเหวินที่อยู่ด้านข้างก็ได้เรียนรู้อีกครั้ง อย่างคำถามช่วงหลังที่ฟางเยี่ยนถามนั้น เมื่อครู่เขาคิดไม่ถึงเลย และไม่เคยรู้เรื่องอาการตรงนี้มาก่อนเลยสักนิด