ตอนที่ 88 หญ้าปากรัง

อานติ้งฮุยนั่งอยู่ด้านข้าง มองดูเงียบ ๆ

หลายวันมานี้ อานติ้งฮุยแวะมาที่ร้านฝูเซิงถังบ่อยครั้ง จึงรู้ว่าเพื่อนนักเรียนเสี่ยวจ้าวคนนี้คือหลานชายของจ้าวเจียเสวีย

หลานชายของจ้าวเจียเสวีย ไม่ว่าจะเป็นชาติตระกูลหรือฐานะความเป็นอยู่ตั้งแต่เล็กจนโต ล้วนไม่ใช่สิ่งที่ฟางเยี่ยนจะเทียบติด ทว่ากลับทำตัวว่าง่ายอยู่ต่อหน้าฟางเยี่ยน เหมือนเด็กประถมจริง ๆ

เจ้าฟางเยี่ยนคนนี้...

จะว่าเก่งกาจ เจ้าตัวก็ดันขี้เกียจและทำตัวลอยชายไปวัน ๆ แต่จะว่าแย่ ฝีมือก็ดันสูงส่งเหลือเกิน สวรรค์ช่างตาบอดจริง ๆ

อานติ้งฮุยถึงกับรู้สึกสงสารลูกสาวขึ้นมาจับใจ

"คนเยอะขนาดนี้เลยเหรอคะ"

ฟางเยี่ยนเพิ่งจะสละที่นั่งให้จ้าวเฉิงเหวินแล้วมานั่งลงข้างอานติ้งฮุย พอคุยกับอานติ้งฮุยได้ไม่กี่ประโยคก็เห็นโจวเยี่ยนเดินเข้ามา

"หมอโจวมาสายไปหน่อยครับ ถ้ามาก่อนหน้านี้คนจะเยอะกว่านี้อีก"

ฟางเยี่ยนลุกขึ้นต้อนรับพลางเอ่ยยิ้ม ๆ

พออานเหยาเห็นโจวเยี่ยนก็ตั้งท่าระแวดระวังขึ้นมาทันทีราวกับแม่ไก่หวงอาหาร ทั้งร่างพลันตื่นตัวขึ้นมา

จางเยฺว่เยฺว่กับหลินหว่านเอ๋อร์ยังพอทำเนา เพราะอยู่ใต้สายตาตลอด อีกทั้งอานเหยาก็ดูออกว่าฟางเยี่ยนไม่ได้คิดอะไรกับพวกเธอ แม้ว่าเด็กสาวทั้งสองคนจะหน้าตาสะสวยมากก็ตาม

เรื่องนี้ สัญชาตญาณของผู้หญิงยังคงแม่นยำเสมอ

ทว่าโจวเยี่ยนกลับต่างออกไป ทันทีที่โจวเยี่ยนก้าวพ้นประตูเข้ามา อานเหยาก็สัมผัสได้ว่าสายตาที่อีกฝ่ายมองฟางเยี่ยนนั้นมีบางอย่างไม่ธรรมดา ทั้งสองคนไม่มีทางเป็นแค่เพื่อนทั่วไปแน่

"ร้านฝูเซิงถังมีสาวสวยเยอะขนาดนี้ หมอฟางยังออกไปดูตัวอีกเหรอคะ"

โจวเยี่ยนนั่งลงตามคำเชื้อเชิญของฟางเยี่ยน พลางเอ่ยเย้าแหย่ปนหัวเราะ

หลินหว่านเอ๋อร์ จางเยฺว่เยฺว่ รวมถึงอานเหยา ต่างก็เป็นพนักงานหรือหมอของร้านฝูเซิงถัง ไม่ใช่คนไข้ เรื่องนี้โจวเยี่ยนมองปราดเดียวก็รู้

"เขาถึงว่ากระต่ายไม่กินหญ้าปากรังไงครับ"

ฟางเยี่ยนหัวเราะร่าร่วมวงล้อเล่นไปด้วย ก่อนถามว่า "หมอโจวทำไมว่างแวะมาเวลานี้ล่ะครับ วันนี้ไม่เข้าเวรอีกแล้วเหรอ"

อานเหยาอดแขวะในใจไม่ได้ 'สรุปฉันเป็นหญ้าปากรังงั้นเหรอ'

"ทำไมต้องใช้คำว่า 'อีกแล้ว' ด้วยล่ะคะ พูดเหมือนฉันอู้งานบ่อยอย่างนั้นแหละ"

โจวเยี่ยนยิ้มพลางแลบลิ้นน้อย ๆ "วันนี้ฉันแอบแวบออกมาก่อนเวลาน่ะค่ะ"

'คู่ดูตัวเหรอ'

อานเหยานั่งอยู่หลังโต๊ะตรวจ ใจจดจ่ออยู่แต่กับฟางเยี่ยนและโจวเยี่ยน จากบทสนทนาของทั้งคู่ เธอจึงยืนยันฐานะของโจวเยี่ยนได้อย่างรวดเร็ว สิ่งนี้ทำให้อานเหยารู้สึกถึงวิกฤตขึ้นมาทันที

หลายปีมานี้ ฟางเยี่ยนก็ออกไปดูตัวอยู่ไม่น้อย ทว่าคู่ดูตัวตามมาหาถึงที่นี่นับเป็นครั้งแรกจริง ๆ

คนที่สังเกตเห็นความผิดปกติของอานเหยาเป็นคนแรกก็คืออานติ้งฮุย

ยัยเด็กคนนี้ ทั้งที่ชอบฟางเยี่ยนแท้ ๆ แต่กลับไม่ยอมพูด แล้วทั้งสองคนยังเป็นศิษย์หลานกับศิษย์อาอะไรนั่นอีก

แน่นอนว่าลูกสาวของตนเป็นผู้หญิง จะรักนวลสงวนตัวหน่อยก็เป็นเรื่องปกติ เจ้าฟางเยี่ยนต่างหากที่ตาบอดจริง ๆ

"หมอฟาง นี่แฟนเหรอ"

อานติ้งฮุยเอ่ยถามยิ้ม ๆ

"ไม่ใช่ครับ"

ฟางเยี่ยนแนะนำให้อานติ้งฮุยรู้จัก "นี่คือโจวเยี่ยน หมอจากโรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนประจำมณฑลครับ เคยดูตัวกันจริง แต่ผมกับหมอโจวไม่ได้คิดอะไรต่อกัน เป็นแค่เพื่อนกันครับ"

'แกนี่ตาบอดจริง ๆ'

อานติ้งฮุยอดแขวะในใจไม่ได้ ความคิดของแม่หนูนั่นแทบจะแปะหราอยู่บนใบหน้าอยู่แล้ว แบบนี้ยังเรียกว่าไม่ได้คิดอะไรกันทั้งคู่อีกเหรอ

เจ้าหนุ่มนี่คงไม่ใช่ผู้ชายเจ้าชู้หรอกนะ

ไม่ตอบรับ ไม่ปฏิเสธ ไม่รับผิดชอบ แถมยังคิดจะเอาเปรียบผู้หญิงอีกงั้นรึ

ตอนดูตัวครั้งแรก โจวเยี่ยนไม่ได้คิดอะไรจริง ๆ แต่หลังจากเดินออกมาจากมหาวิทยาลัยวันนั้น แล้วเธอบอกฟางเยี่ยนว่าลองคบกันดูไหม นั่นก็ชัดเจนแล้วว่ามีใจ

ก็เหมือนกับบทพูดในภาพยนตร์ 'ผู้ชายจะแก่จะขี้เหร่ไม่เป็นไร ที่สำคัญที่สุดคือต้องมีความสามารถ'

ยิ่งไปกว่านั้น ฟางเยี่ยนก็ไม่ได้แก่ ทั้งยังไม่ขี้เหร่ แม้จะพูดไม่ได้ว่าหล่อเหลาหยาดเยิ้ม แต่หน้าตาก็จัดว่าดูดี คมคาย พอจะนับเป็นหนุ่มหล่อได้คนหนึ่ง

พอได้ยินฟางเยี่ยนบอกว่าทั้งสองคนไม่ได้คิดอะไร แววตาของโจวเยี่ยนก็พาดผ่านความผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งอานติ้งฮุยนั้นมองเห็นเต็มสองตา

ดูท่าไม่ใช่แค่ลูกสาวของตนเท่านั้น แต่ยังมีแม่หนูคนอื่นโดนเจ้าเด็กฟางเยี่ยนนี่ปั่นป่วนหัวใจเข้าให้อีกคนแล้ว

เมื่ออานเหยาได้ยินฟางเยี่ยนบอกว่าทั้งคู่เป็นแค่เพื่อนและไม่ได้คิดอะไร หัวใจก็พลอยโล่งอกไปเปลาะใหญ่

"ร้านฝูเซิงถังไม่ได้มีหมอฟางแค่คนเดียวนี่คะ"

โจวเยี่ยนลุกขึ้นยืน แสร้งทำเป็นไม่มีอะไรพลางกวาดสายตามองสำรวจรอบร้านฝูเซิงถังและเอ่ยถาม

"ตอนนี้คนเยอะขึ้นมาหน่อยครับ"

ฟางเยี่ยนผายมือไปทางอานเหยา "นี่คืออานเหยาครับ ศิษย์ของคุณปู่ผม ตามศักดิ์ผมต้องเรียกเธอว่าอา ส่วนนั่นคือจ้าวเฉิงเหวิน หลานชายของผู้เฒ่าจ้าว จ้าวเจียเสวีย เป็นศิษย์น้องของผม"

ทั้งอานเหยาและจ้าวเฉิงเหวินต่างพยักหน้าทักทายโจวเยี่ยนอย่างสุภาพ ก่อนจะหันไปตรวจคนไข้ต่อ

"หมอจ้าวเองก็ยังโสด หลานชายของผู้เฒ่าจ้าวเชียวนะ หมอโจวลองรับไว้พิจารณาดูได้นะครับ" ฟางเยี่ยนเอ่ยหยอกล้อ

ความจริงแล้ว หากจะพูดกันตรง ๆ ฟางเยี่ยนมองไม่ออกจริง ๆ ว่าอานเหยาคิดอะไรอยู่ สาเหตุหลักคือทั้งคู่รู้จักกันมานาน อีกทั้งอานเหยายังมีศักดิ์เป็นอา ฟางเยี่ยนจึงไม่เคยคิดไปในทางนั้น

แต่กับโจวเยี่ยนนั้น ฟางเยี่ยนพอดูออก เพราะวันนั้นเธอถึงขั้นเอ่ยปากชวนว่าลองคบกันดูไหม เขาไม่ได้ทื่อมะลื่อถึงขนาดไม่รู้เรื่องรู้ราว ที่เพิ่งพูดไปว่าทั้งคู่ไม่ได้คิดอะไรก็ถือเป็นการปฏิเสธกลาย ๆ เพื่อไม่ให้โจวเยี่ยนคิดมาก

การที่เขาแกล้งแซวว่าจ้าวเฉิงเหวินยังโสดในตอนนี้ ก็มีความหมายแฝงทำนองเดียวกัน

"คิดว่าฉันขายไม่ออกหรือไง อะไรกัน..."

โจวเยี่ยนค้อนขวับใส่ฟางเยี่ยนอย่างนึกเคือง คำพูดครึ่งหลังเอ่ยออกมาได้เพียงครึ่งเดียวก็รีบกลืนลงคอไป เพราะอีกฝ่ายเป็นถึงหลานชายของผู้เฒ่าจ้าว จ้าวเจียเสวีย ไม่ใช่คนไก่กาที่ไหน

ขณะพูดคุยอยู่นั้น โจวเยี่ยนก็สังเกตเห็นชายหนุ่มที่กำลังรอจัดยา รู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาเขาอยู่บ้าง

พอชายหนุ่มรับยาแล้วหันกลับมา โจวเยี่ยนก็ยิ่งมองว่าคุ้นตา จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม "คุณเคยไปโรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนประจำมณฑลมาใช่ไหมคะ"

"หมอโจวนี่เอง"

ชายหนุ่มยิ้มพลางกล่าว "ก่อนหน้านี้ผมเคยไปโรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนประจำมณฑลจริง ๆ ครับ ลงทะเบียนตรวจกับหัวหน้าโหยว ตอนนั้นหมอโจวก็อยู่ข้าง ๆ ด้วย"

ครั้งที่ชายหนุ่มเจอโจวเยี่ยนคือตอนที่ขอเพิ่มคิวตรวจครั้งที่สอง ซึ่งเพิ่งผ่านมาไม่นาน ทั้งคู่จึงยังพอจำกันได้ ที่สำคัญคืออาการป่วยของชายหนุ่มค่อนข้างแปลกประหลาด ตอนนั้นโจวเยี่ยนจึงสังเกตเขาเป็นพิเศษ

"คุณคือคนที่รู้สึกหวานในปากคนนั้นใช่ไหมคะ" โจวเยี่ยนถามอย่างไม่แน่ใจ

"ใช่ครับ"

ชายหนุ่มพยักหน้า

"ที่มาที่นี่คราวนี้ก็เพราะอาการเดิมเหรอคะ" โจวเยี่ยนถาม

"ครับ หมอฟางเพิ่งสั่งยาให้" ชายหนุ่มตอบ พอพูดถึงตรงนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่อีกรอบ

ยังดีที่นี่คือคลินิกยาจีน โจวเยี่ยนกับคนอื่น ๆ ต่างรู้ถึงอาการป่วยของเขาดี หากเปลี่ยนเป็นสถานที่อื่น การไปยืนกลืนน้ำลายใส่ผู้หญิงแบบนี้คงถูกเข้าใจผิดได้ง่ายมาก

ช่วงนี้ชายหนุ่มจึงกลัดกลุ้มใจเป็นอย่างยิ่ง เพราะเขาถูกคนเข้าใจผิดมาแล้วตั้งหลายหน

ถ้ากลืนน้ำลายใส่สาวสวยก็ว่าไปอย่าง แต่บางครั้งดันเผลอกลืนน้ำลายใส่มนุษย์ป้าจนถูกเข้าใจผิด นั่นยิ่งน่าอับอายขายหน้าเข้าไปใหญ่ คนไม่รู้อีโหน่อีเหน่คงนึกว่าเขาหิวโซจนหน้ามืดไม่เลือกหน้า

"ฉันขอดูตำรับยาหน่อยได้ไหมคะ" โจวเยี่ยนถามฟางเยี่ยน

"อยู่ที่หมอจ้าวครับ หมอโจวไปดูละเอียด ๆ ได้เลย" ฟางเยี่ยนบอก

โจวเยี่ยนจึงเดินตรงไปหาจ้าวเฉิงเหวิน จ้าวเฉิงเหวินยื่นบันทึกการวินิจฉัยของชายหนุ่มเมื่อครู่ให้เธอ โจวเยี่ยนยืนอยู่ด้านข้างแล้วก้มหน้าอ่านอย่างตั้งอกตั้งใจ

"เดี๋ยวสิ เธอยิ้มอะไรน่ะ"

ฟางเยี่ยนหันกลับไปก็เห็นอานเหยากำลังแอบดีใจอยู่คนเดียว ใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม

อยู่ดี ๆ ก็ยิ้มหน้าบานราวกับคนกินของหวานเข้าไปอย่างนั้นแหละ

"ใครใช้ให้มายุ่งกันล่ะ"

อานเหยารีบหุบยิ้มทันควันก่อนจะตวัดสายตาค้อนใส่ฟางเยี่ยน หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับทำเรื่องผิดแล้วถูกจับได้คาหนังคาเขา

"เวรกรรมแท้ ๆ"

อานติ้งฮุยถอนหายใจพลางตัดพ้อในใจ