ตอนที่ 89 เว้นแต่สมองจะเพี้ยนไปเสียก่อน

"เทียบยานี้คุณหมอจ้าวเป็นคนสั่งหรือคะ"

โจวเยี่ยนอ่านการแยกแยะกลุ่มอาการและใบสั่งยาของคนไข้จบ ก็เอ่ยถามจ้าวเฉิงเหวิน

แม้เมื่อครู่คนไข้จะบอกว่าเป็นหมอฟาง แต่โจวเยี่ยนเห็นว่าลายมือบนกระดาษเป็นลายมือของคนคนเดียวกัน ซึ่งตรงกับลายมือในใบสั่งยาที่วางอยู่บนโต๊ะของจ้าวเฉิงเหวิน

"ศิษย์พี่ฟางครับ"

จ้าวเฉิงเหวินรู้สึกอับอายขายหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนี จึงตอบเสียงแผ่วเบาอย่างยิ่ง

ตอนอยู่มณฑลไห่โจว จ้าวเฉิงเหวินนับเป็นดาวเด่นที่บรรดาแพทย์รุ่นใหม่ในโรงพยาบาลพากันรุมล้อม โดยเฉพาะแพทย์หญิงและพยาบาลสาว ๆ ที่มองเขาด้วยสายตาเป็นประกายระยิบระยับ

ฟางเยี่ยนได้รับสมญานามว่า "มิตรแท้พยาบาลสาว" ในโรงพยาบาลอันดับหนึ่งเมืองชิ่งเฉิง ก็เพราะเวลาว่างเขามักชอบหยอกล้อพยาบาลสาวเล่น ส่วนจ้าวเฉิงเหวินในโรงพยาบาลการแพทย์แผนจีนมณฑลไห่โจวนั้นกลับวางมาดสุขุมเย็นชา

ด้วยสถานะหลานชายของจ้าวเจียเสวีย ภูมิหลังครอบครัวเพียบพร้อม หน้าตาหล่อเหลา ฝีมือก็จัดว่าอยู่แถวหน้าในกลุ่มคนรุ่นเดียวกัน ไม่รู้ว่ามีแพทย์หญิงและพยาบาลสาวในโรงพยาบาลกี่คนที่คิดแบบเดียวกับเหอเจีย อยากจะคบหากับพ่อหนุ่มเสี่ยวจ้าวเพื่อแต่งเข้าตระกูลใหญ่ กลายเป็นหลานสะใภ้ของจ้าวเจียเสวีย

ทว่าพอมาอยู่ร้านฝูเซิงถัง จ้าวเฉิงเหวินกลับกลายเป็นเสี่ยวจ้าวในปากของอานเหยา ส่วนจางเยฺว่เยฺว่กับหลินหว่านเอ๋อร์ก็ปฏิบัติต่อจ้าวเฉิงเหวินอย่างสุภาพ แต่มีเพียงตอนเจอหน้าฟางเยี่ยนเท่านั้นถึงจะร้องเรียก "พี่ฟาง" อย่างดีอกดีใจ

ยามนี้พอโจวเยี่ยนเอ่ยถาม จ้าวเฉิงเหวินก็ไม่อาจพูดได้อย่างเต็มปากเต็มคำว่าเป็นฝีมือตนเอง สิ่งนี้ทำให้ศักดิ์ศรีของเสี่ยวจ้าวถูกทำร้ายอย่างจัง ยังดีที่เสี่ยวจ้าวเริ่มปรับตัวจนคุ้นชินบ้างแล้ว อีกทั้งเขาก็ไม่ได้มีบุคลิกวิปริตเหมือนอย่างฟู่หย่งเย่

โจวเยี่ยนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่คนไข้ก็เคยบอกไว้ พอหันมองจ้าวเฉิงเหวิน เธอก็รู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง คำถามเมื่อครู่นี้ดูเหมือนจะทำร้ายจิตใจคุณหมอจ้าวไปสักหน่อย

แต่พอคิดถึงความเก่งกาจระดับปีศาจของฟางเยี่ยน โจวเยี่ยนก็ปล่อยวางได้ ขนาดฟู่หย่งเย่วันนั้นยังถูกฟางเยี่ยนเล่นงานจนเสียกระบวนไปไม่น้อย

การปะทะกันก่อนหน้านี้ระหว่างฟู่หย่งเย่กับฟางเยี่ยนนั้นโจวเยี่ยนไม่รู้เรื่อง แต่เธอรู้ว่าภรรยาของฟู่หย่งเย่คือแฟนเก่าของฟางเยี่ยน ดังนั้นในวันนั้นคนอื่นอาจไม่ได้สังเกตสีหน้าที่เปลี่ยนไปของฟู่หย่งเย่ แต่โจวเยี่ยนสังเกตเห็น

หลานชายของฟู่หงเซิ่ง หลานชายของจ้าวเจียเสวีย ชาติตระกูลเช่นนี้ในวงการแพทย์แผนจีนนับว่าน่าอิจฉาอย่างยิ่ง แต่กลับถูกฟางเยี่ยนต้อนจนมุมทั้งคู่

เมื่อจ้าวเฉิงเหวินตอบโจวเยี่ยนแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ ก้มหน้าตรวจคนไข้ต่อไป โจวเยี่ยนเองก็ยืนดูอยู่ข้าง ๆ ครู่หนึ่ง

เสี่ยวจ้าวในสายตาของฟางเยี่ยนย่อมไม่ต่างอะไรกับเด็กประถม ทว่าในสายตาของโจวเยี่ยน จ้าวเฉิงเหวินคือคนที่เธอทำได้เพียงมองตามแผ่นหลังอยู่ห่าง ๆ

คำโบราณว่าไว้ ไม่กลัวคนไม่รู้คุณค่าสินค้า กลัวแค่เอาของมาเทียบกัน ก่อนหน้านี้ไม่มีการเปรียบเทียบที่เห็นภาพชัดเจน โจวเยี่ยนจึงกะระดับฝีมือของฟางเยี่ยนได้เพียงเลือนราง แต่พอยืนดูจ้าวเฉิงเหวินตรวจรักษาอยู่ครู่หนึ่ง โจวเยี่ยนถึงได้ตระหนักว่าฟางเยี่ยนนั้นน่ากลัวเพียงใด

ลำพังฝีมือของจ้าวเฉิงเหวินก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ารองหัวหน้าแผนกในโรงพยาบาลของเธอเลย แต่จ้าวเฉิงเหวินเมื่ออยู่ต่อหน้าฟางเยี่ยนกลับเป็นได้แค่น้องเล็กคนหนึ่งเท่านั้น

ชั่วพริบตานั้น ในใจของโจวเยี่ยนพลันบังเกิดความรู้สึกเสียดายขึ้นมา หากวันนั้นเธอไม่พูดจาทำนองนั้นออกไป เธอกับฟางเยี่ยนจะยังมีโอกาสพัฒนาความสัมพันธ์กันได้หรือไม่

เพราะอย่างไรก็มาดูตัวด้วยกันทั้งคู่ หากมีความประทับใจแรกพบที่ดี โอกาสที่จะสานสัมพันธ์ต่อย่อมมีสูงมาก

พอยืนดูอยู่ข้างจ้าวเฉิงเหวินครู่หนึ่ง โจวเยี่ยนก็เดินไปข้างกายอานเหยาเพื่อดูอานเหยาตรวจรักษาบ้าง

พอดูไปได้ครู่เดียว โจวเยี่ยนก็รู้สึกว่าตัวเองถูกทำร้ายจิตใจอย่างหนักอีกครั้ง

โจวเยี่ยนอายุรุ่นราวคราวเดียวกับอานเหยา แต่อานเหยาทำงานหารายได้พิเศษที่ร้านฝูเซิงถังมาตั้งแต่เริ่มเข้ามหาวิทยาลัย หลังจากนั้นก็ได้รับการรับเป็นลูกศิษย์จากท่านผู้เฒ่า นับนิ้วดูแล้วก็เจ็ดแปดปีเข้าไปแล้ว ตลอดเจ็ดแปดปีนี้ อานเหยาติดตามท่านผู้เฒ่าและได้เรียนรู้ไปไม่น้อย แม้จะเทียบกับจ้าวเฉิงเหวินไม่ได้ แต่หากเทียบกับโจวเยี่ยนหรือหลี่เส้าเผิงที่เพิ่งเข้าทำงานในโรงพยาบาลหลังเรียนจบ ย่อมเก่งกว่ามากอย่างเห็นได้ชัด

ยิ่งไปกว่านั้น การเรียนรู้งานในโรงพยาบาลยังต้องพึ่งโชค ต้องดูระดับฝีมือและอารมณ์ของแพทย์รุ่นพี่ ทว่าอานเหยาอยู่ที่ร้านฝูเซิงถังได้รับการถ่ายทอดวิชาจากท่านผู้เฒ่าแบบจับมือสอน การได้รับการอบรมสั่งสอนจึงต่างกันราวฟ้ากับเหว

"ฟางเยี่ยน ร้านฝูเซิงถังของคุณนี่เสือหมอบมังกรซ่อนจริง ๆ นะคะ"

โจวเยี่ยนเดินไปข้างฟางเยี่ยนแล้วยิ้มพลางกล่าวว่า "อย่างหมอจ้าวกับหมออาน ถ้าสุ่มเลือกใครสักคนไปอยู่โรงพยาบาลของเรา ก็ล้วนเป็นดาวเด่นที่ต้องได้รับการปั้นเป็นพิเศษทั้งนั้น พอเห็นผู้ช่วยแพทย์ของร้านฝูเซิงถังแล้ว ฉันชักอยากจะมาขอฝึกอบรมที่ร้านฝูเซิงถังบ้างแล้วสิคะ"

"หมอโจวอย่าล้อเล่นเลยครับ มีที่ไหนออกจากโรงพยาบาลระดับสามขั้นเอกมาฝึกอบรมที่คลินิกยาจีนเล็ก ๆ นอกจากสมองจะมีปัญหา" ฟางเยี่ยนตกใจสะดุ้ง

จางเยฺว่เยฺว่กับหลินหว่านเอ๋อร์ยังพอทำเนา แต่ถ้าโจวเยี่ยนจะมา นั่นย่อมมีเจตนาแอบแฝงอย่างเห็นได้ชัด ดั่งคำว่าเจตนาของเฒ่าขี้เมามิได้อยู่ที่สุรา

จ้าวเฉิงเหวินปรายตามองฟางเยี่ยน เงียบกริบไม่ส่งเสียง บัดซบ พูดถึงใครกัน นายสิสมองมีปัญหา ทั้งบ้านนายนั่นแหละที่...

ช่างเถอะ!

นักศึกษาเสี่ยวจ้าวกลืนประโยคครึ่งหลังกลับลงคอไปเงียบ ๆ ปู่ฟางเป็นผู้มีคุณธรรมและเกียรติภูมิสูงส่ง ยังไงก็ด่าไม่ได้

"ฉันไม่ได้พูดเล่นนะคะ รู้สึกหวั่นไหวจริง ๆ ค่ะ" โจวเยี่ยนจ้องมองฟางเยี่ยน แฝงความหมายเป็นนัยสองแง่

"คลินิกเล็ก ๆ หมอโจวอย่าล้อเล่นเลยครับ เข้ามาน่ะง่าย แต่จะกลับออกไปคงยากแล้ว"

ฟางเยี่ยนยิ้มพลางกล่าวว่า "ตอนนี้ร้านฝูเซิงถังก็ล้วนเป็นคนกันเองทั้งนั้น"

พอได้ยินฟางเยี่ยนบอกว่าเป็นคนกันเองทั้งหมด ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด นักศึกษาเสี่ยวจ้าวถึงได้แอบดีใจอยู่ในใจแวบหนึ่ง

"ถ้าอย่างนั้นวันหน้าฉันคงต้องแวะมาขโมยวิชาบ่อย ๆ แล้วล่ะค่ะ"

โจวเยี่ยนมีรอยยิ้มประดับใบหน้า แต่ในใจกลับรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย น้ำเสียงของฟางเยี่ยนแม้จะสุภาพ ทว่าคำพูดกลับแฝงความรู้สึกเว้นระยะห่างราวกับผลักไสผู้อื่นไปไกลพันลี้

คุยกันไปครู่หนึ่ง คนไข้สิบกว่าคนก็ได้รับการตรวจรักษาจากจ้าวเฉิงเหวินและอานเหยาจนครบ เวลาล่วงเลยผ่านหกโมงเย็นไปแล้ว จางเยฺว่เยฺว่กับหลินหว่านเอ๋อร์ก็สมควรเลิกงานได้เสียที

ทว่าวันนี้ฟางเยี่ยนกลับมาแล้ว หญิงสาวทั้งสองจึงไม่รีบร้อน พลอยส่งเสียงเชียร์ให้ฟางเยี่ยนเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าว

"พี่ฟางไม่อยู่ตั้งหลายวัน วันนี้กลับมาทั้งที จะเลี้ยงมื้อใหญ่พวกเราหน่อยไหมคะ"

"ใช่แล้ว ๆ" จางเยฺว่เยฺว่ก็ยิ้มพลางสำทับ

"ไป ไปกินข้าวด้วยกัน"

ฟางเยี่ยนโบกมือใหญ่ "พอดีเลย ศิษย์น้องจ้าวมาอยู่ที่นี่ตั้งนานแล้ว ยังไม่ได้เลี้ยงต้อนรับศิษย์น้องจ้าวเลย"

ยอดรับตรวจคนไข้ของร้านฝูเซิงถังในแต่ละวันตอนนี้ รายได้นับว่าไม่น้อย ฟางเยี่ยนเองก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องเงิน ขอแค่ทุกคนมีความสุขก็พอ อีกทั้งนักศึกษาเสี่ยวจ้าวมาอยู่ตั้งหลายวันแล้ว ฟางเยี่ยนยังไม่เคยเลี้ยงข้าวนักศึกษาเสี่ยวจ้าวเลยสักมื้อ

จ้าวเฉิงเหวิน "..."

นี่เพิ่งจะนึกถึงตัวเองได้งั้นหรือ

"ดูท่าวันนี้ฉันจะมาถูกจังหวะพอดีนะคะ" โจวเยี่ยนกล่าวด้วยรอยยิ้ม

วันนี้ที่โจวเยี่ยนมาที่นี่ เป็นเพราะหลี่เส้าเผิงจริง ๆ ทว่าเธอไม่ได้มาเพื่อชวนฟางเยี่ยนไปงานเลี้ยงรุ่น ในเมื่อไม่ได้อยู่รุ่นเดียวกัน และเธอก็ไม่ใช่แฟนของฟางเยี่ยน หลี่เส้าเผิงคงเข้าใจผิดไปเองอย่างเห็นได้ชัด

"คุณอาอานไปด้วยกันไหมครับ" ฟางเยี่ยนเอ่ยชวนอานติ้งฮุย

"ช่างเถอะ เรื่องของพวกคนหนุ่มสาวอย่างพวกเธอ ฉันไม่ไปร่วมวงด้วยจะดีกว่า"

อานติ้งฮุยลุกขึ้นยืน ได้เวลากลับแล้วเหมือนกัน ฟางเยี่ยนกับกลุ่มคนหนุ่มสาวไปกินข้าวด้วยกัน เขาไม่คิดจะไปร่วมแจมด้วยหรอก

"ตอนค่ำก็พักผ่อนให้เร็วหน่อยนะคะ" อานเหยากำชับขึ้นมาประโยคหนึ่งด้วยสีหน้านิ่งเรียบ

"อืม" อานติ้งฮุยขานรับด้วยความชื่นมื่นยินดี

ช่วงหลายวันมานี้เวลาอานเหยาเจอหน้าอานติ้งฮุยก็ยังคงไม่ค่อยแสดงสีหน้าเท่าไรนัก ทว่าบางครั้งยังพอพูดคุยกับอานติ้งฮุยได้สองสามประโยค อีกทั้งยังเป็นคำพูดที่แฝงความห่วงใยอยู่บ้าง ทำให้อานติ้งฮุยรู้สึกอิ่มเอมใจเป็นอย่างยิ่ง

"เก็บของกันหน่อย แล้วออกเดินทาง"

หลังจากอานติ้งฮุยกลับไปแล้ว ฟางเยี่ยนก็ชักชวนทุกคนเก็บกวาดคลินิกยาจีน จากนั้นจึงปิดประตูแล้วพากันไปกินข้าว ในเมื่อจัดขึ้นในนามของการเลี้ยงต้อนรับเสี่ยวจ้าว ระดับของร้านอาหารจึงต้องขยับให้หรูหราขึ้นมาสักหน่อย โดยเลือกเป็นร้านอาหารทะเลในละแวกใกล้เคียง เดินไปใช้เวลาราวสิบห้านาทีเท่านั้น