ตอนที่ 90 มื้อเย็น

"หลี่เส้าเผิง ทำไมถึงเลือกร้านแบบนี้ล่ะ"

ภายในร้านอาหารทะเล หลี่เส้าเผิงกับเพื่อนอีกหลายคนกำลังช่วยกันเลือกอาหารทะเลอยู่ มีคนเอ่ยถามหลี่เส้าเผิงขึ้นมา

"ทำไมล่ะเฉินจ้านขุย นายคิดว่าร้านมันเกรดต่ำไปเหรอ" มีคนหัวเราะพลางถามขึ้น

"เพราะมันหรูเกินไปต่างหากล่ะ"

เฉินจ้านขุยหัวเราะพลางพูดว่า "ถ้าคืนนี้หลี่เส้าเผิงเป็นเจ้ามือเลี้ยง ผมก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอก"

งานรวมรุ่นไม่ใช่ว่าเพิ่งจัดเป็นครั้งแรก สำหรับพวกที่เรียนจบจากวิทยาลัยแพทย์แล้วได้เข้าทำงานในโรงพยาบาลอย่างพวกหลี่เส้าเผิง การนัดเจอกันเป็นครั้งคราวถือว่าค่อนข้างบ่อยทีเดียว ถึงจะไม่ถึงขั้นเดือนละครั้ง แต่อย่างน้อยที่สุดปีละครั้งก็มีแน่นอน

ทำงานสายอาชีพเดียวกัน ซ้ำยังเป็นเพื่อนร่วมรุ่น ว่างๆ นัดเจอกันคอยเกื้อกูลช่วยเหลือกันย่อมมีแต่ข้อดี

งานรวมรุ่นของพวกนักศึกษาแพทย์เช่นนี้ไม่เหมือนกับงานเลี้ยงรุ่นทั่วไป แม้จะหนีไม่พ้นการเปรียบเทียบโอ้อวดกันอยู่บ้าง ทว่าเส้นทางสายอาชีพยังอีกยาวไกล ใครจะไปรู้ว่าวันข้างหน้าอาจมีใครสักคนยื่นมือเข้ามาช่วยตัวเองก็ได้

อีกทั้งสถานะของแพทย์ในวงการก็จำเป็นต้องมีคนคอยสนับสนุน อาศัยอิทธิพลและบารมีเป็นสำคัญ หากเอาแต่ก้มหน้าก้มตาเงียบๆ คิดแต่จะรักษาคนไข้อย่างเดียว ย่อมไม่มีทางก้าวหน้าเติบโตในวงการได้เลย

คนในวงการต่างรู้ดีว่า แพทย์นอกจากต้องตรวจรักษาโรคตามปกติแล้ว ยังต้องเขียนบทความวิชาการ ทำงานวิจัย ชื่อเสียงและสถานะในวงการจะสูงหรือต่ำ นอกจากฝีมือของตัวเองแล้ว ยังต้องดูว่าเขียนบทความวิชาการได้ดีหรือไม่ และทำงานวิจัยในหัวข้อต่างๆ ได้อย่างไร

การเลื่อนตำแหน่งทางวิชาชีพแพทย์ การเลื่อนขั้นตำแหน่งหน้าที่ สิ่งเหล่านี้ล้วนเกี่ยวข้องกับอิทธิพลและบารมีทั้งสิ้น

คนสองคน หากคนหนึ่งฝีมือสูงกว่าเล็กน้อย ส่วนอีกคนด้อยกว่าหน่อย แต่คนที่ฝีมือด้อยกว่ากลับตีพิมพ์บทความวิชาการได้มากกว่า ก็อาจได้เปรียบยิ่งกว่าคนที่ฝีมือสูงกว่าเสียอีก

ฝีมือสูงนั้น ถ้าไม่สูงส่งจนถึงระดับหนึ่ง ชื่อเสียงก็จำกัดอยู่แค่ในโรงพยาบาลของตัวเองเท่านั้น ทว่าหากเขียนบทความวิชาการได้ดี สามารถตีพิมพ์ลงวารสาร ตีพิมพ์ในวารสารหลัก หรือกระทั่งติดฐานข้อมูล SCI ได้ ถึงจะก้าวข้ามขอบเขตไปให้ผู้เชี่ยวชาญหรือผู้นำจากโรงพยาบาลอื่นและมณฑลอื่นรู้จักได้

พวกหลี่เส้าเผิงในเวลานี้ยังเป็นเพียงแพทย์จบใหม่ตัวเล็กๆ คนที่ไปได้ไกลที่สุดก็เพิ่งจะได้ตำแหน่งแพทย์ผู้รักษาหลัก ส่วนใหญ่ยังเป็นแค่แพทย์ประจำบ้าน ดังนั้นทุกครั้งที่นัดรวมตัวกันจึงใช้กฎเดิม นั่นคือหารเท่ากัน

ทว่าร้านอาหารทะเลที่หลี่เส้าเผิงเลือกในครั้งนี้จัดว่าไม่ธรรมดา ตกคนละประมาณสามถึงสี่ร้อยหยวน สิบกว่าคนกินดื่มกันก็ปาเข้าไปสี่ถึงห้าพันหยวนแล้ว หากจะให้ใครคนใดคนหนึ่งเป็นเจ้ามือเลี้ยง สำหรับคนส่วนใหญ่แล้วเงินเดือนแทบทั้งเดือนคงร่อยหรอจนแทบไม่เหลือ

ต่อให้หารกัน เฉินจ้านขุยก็ยังรู้สึกปวดใจอยู่ดี

"นานๆ พวกเราจะได้เจอกันสักครั้ง ก็กินของดีๆ หน่อยสิ"

หลี่เส้าเผิงเอ่ย "ร้านอาหารทะเลร้านนี้รสชาติดี ผมก็เลยคิดจะจองที่นี่"

ตอนพูดนั้น หลี่เส้าเผิงเองก็รู้สึกปวดใจอยู่เหมือนกัน สถานที่กินข้าวเป็นที่ที่เขาเลือกไว้นานแล้ว สาเหตุที่เลือกที่นี่ไม่ใช่เพราะรสชาติดีอะไร รสชาติจะดีหรือไม่ดีนั้น หลี่เส้าเผิงก็ไม่เคยมากินที่นี่เสียหน่อย

ร้านอาหารระดับนี้ ปกติแล้วหลี่เส้าเผิงไม่ยอมควักกระเป๋าหรอก แต่ที่มาที่นี่ไม่ใช่เพราะมันอยู่ใกล้ร้านฝูเซิงถังหรอกหรือ

เขาคิดอยากให้ฟางเยี่ยนมา อีกทั้งยังเป็นการหารกัน เมื่อเฉลี่ยกันทุกคนแล้วก็ยังพอจะกัดฟันจ่ายไหว ไม่ใช่ว่าจะมากินกันทุกเดือนเสียเมื่อไหร่

"แล้วมีใครอีกบ้างล่ะ"

เหมียวคังผิงมองซ้ายแลขวาพลางถาม "มีแค่พวกเราไม่กี่คนนี้เหรอ"

"ในห้องส่วนตัวชั้นบนยังมีคนอยู่อีก พวกเราเลือกอาหารกันก่อนเถอะ"

ความจริงแล้วหลี่เส้าเผิงไม่ได้ชวนเหมียวคังผิง เขารู้ดีว่าเหมียวคังผิงคอยตั้งแง่แข่งขันกับฟางเยี่ยนมาตั้งแต่สมัยเรียน ครั้งก่อนที่มหาวิทยาลัย เหมียวคังผิงก็จงใจขัดขาฟางเยี่ยน ทว่าผลลัพธ์กลับกลายเป็นการส่งเสริมฟางเยี่ยน จนทำให้ฟางเยี่ยนก้าวขึ้นสู่ระดับเทพในคราวเดียว

ใช่แล้ว หลังจากครั้งนั้น ฟางเยี่ยนก็เปรียบเสมือนก้าวขึ้นเป็นเทพในมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนประจำมณฑลไปแล้ว ทั้งมหาวิทยาลัยแทบไม่มีใครไม่รู้จักเทพฟาง ทั้งสี่ตำราห้าคัมภีร์ สำนักคิดร้อยตระกูล คัมภีร์ประวัติศาสตร์ปรัชญาวรรณกรรม ล้วนรอบรู้ถ่องแท้อย่างแท้จริง โคตรจะสุดยอดเลยให้ตายสิ

จากผลงานของฟางเยี่ยนในวันนั้น บรรดารุ่นน้องในมหาวิทยาลัยต่างเห็นพ้องต้องกันว่าไม่ใช่ฝีมือมนุษย์แล้ว ต้องเป็นเทพเจ้าชัดๆ ชื่อเสียงของเทพฟางจึงแพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว

ทว่าแม้งานเลี้ยงรุ่นนี้หลี่เส้าเผิงจะเป็นคนริเริ่ม แต่คนเลี้ยงก็ไม่ใช่หลี่เส้าเผิง การที่เพื่อนร่วมรุ่นจะชักชวนกันต่อๆ มาก็เป็นเรื่องปกติ เหมียวคังผิงจึงถูกคนอื่นชวนมา

"ที่นี่อยู่ไม่ไกลจากร้านฝูเซิงถัง ฟางเยี่ยนยังไม่มาอีกเหรอ"

เหมียวคังผิงกวาดตามองซ้ายขวา ก่อนจะหัวเราะหึๆ "คงไม่ใช่ว่าแอบไปรอในห้องส่วนตัวเพื่อรอกินอย่างเดียวหรอกนะ"

สองสามวันก่อนที่มหาวิทยาลัย ฝีมือของฟางเยี่ยนสร้างความตกตะลึงให้ผู้คนอย่างแท้จริง ตอนนั้นเหมียวคังผิงเองก็อึ้งไปเหมือนกัน

เพราะตอนนั้นเหมียวคังผิงจงใจหาเรื่องฟางเยี่ยน แม้จะเป็นเหตุให้ฟางเยี่ยนได้ก้าวขึ้นเป็นเทพในชั่วพริบตา แต่เพราะตนเป็นฝ่ายเริ่มหาเรื่องก่อน ในใจเหมียวคังผิงจึงแอบรู้สึกเสียใจภายหลังอยู่บ้าง

ถ้ารู้แต่แรกว่าฟางเยี่ยนจะก้าวหน้าเร็วขนาดนี้ เก่งกาจผิดหูผิดตาไปจากเมื่อก่อน ตอนนั้นเขาคงไม่ไปหาเรื่องฟางเยี่ยนหรอก

หลายต่อหลายครั้ง ความบาดหมางระหว่างเพื่อนสมัยเรียน พอเรียนจบมาคิดดูแล้วก็แค่นั้นเอง หลังจากจบการศึกษาและเริ่มทำงาน สภาพจิตใจและความคิดของคนเราย่อมเปลี่ยนไป

คนที่สมัยเรียนเคยชกต่อยกันเป็นประจำ พอเรียนจบกลายมาเป็นเพื่อนสนิทกันก็มีถมเถไป

วันนั้นฟางเยี่ยนทำผลงานได้ยอดเยี่ยม แถมยังถูกซือกวงถงเรียกตัวไปพบ เหมียวคังผิงเองก็เห็นกับตา

ทว่าเรื่องร้ายอาจกลายเป็นดี วันนั้นหาเรื่องฟางเยี่ยนจนนึกเสียใจในตอนแรก แต่ใครจะคิดว่ากลับทำให้ตนได้ต่อสายสัมพันธ์กับฟู่หย่งเย่ จนได้ไปกินข้าวด้วยกันในที่สุด

เมื่อมีฟู่หย่งเย่และตระกูลฟู่คอยหนุนหลัง ความเสียใจเพียงน้อยนิดในใจของเหมียวคังผิงก็พลันมลายหายไปจนสิ้น ถึงขั้นอยากจะไปหาเรื่องฟางเยี่ยนอีกสักรอบ เพื่อให้ฟู่หย่งเย่เห็นความสำคัญของตนมากขึ้น

ตระกูลฟู่แห่งอวิ๋นโจว หลานชายของฟู่หงเซิ่ง ศิษย์น้องของศาสตราจารย์หวง ด้วยฐานะบารมีของฟู่หย่งเย่ มีหรือที่ฟางเยี่ยนจะเทียบติด

"วันนี้ฟางเยี่ยนติดธุระมาไม่ได้ ก็มีแค่พวกเรานี่แหละ ในห้องส่วนตัวก็มีเพื่อนผู้หญิงอยู่อีกสองสามคน"

หลี่เส้าเผิงเริ่มรำคาญ ไม่อยากจะสนใจเหมียวคังผิงเท่าไร จุดประสงค์ของเขาในวันนี้ก็ยังไม่สำเร็จ เหมียวคังผิงยังจะมาพล่ามไม่หยุดอยู่ข้างๆ อีก

"นายไม่ได้ชวนฟางเยี่ยนเหรอ อยู่ใกล้กันแค่นี้เองนะ" เหมียวคังผิงถาม

"ชวนแล้ว ฟางเยี่ยนติดธุระ มาไม่ได้" หลี่เส้าเผิงตอบ

"เดี๋ยวนี้หมอฟางวางมาดใหญ่โตขนาดนี้เชียวเหรอ" เหมียวคังผิงพูดจาเหน็บแนม

"ไม่มาก็ไม่มาสิ ฟางเยี่ยนก็ไม่ได้มาทุกครั้งอยู่แล้ว สองปีมานี้พวกเราแทบไม่ได้ชวนเขาเลยด้วยซ้ำ"

เฉินจ้านขุยพูดอย่างไม่คิดอะไรมาก "พวกเราไปเลือกอาหารเถอะ ฉันหิวจะแย่อยู่แล้ว"

ช่วงสองสามปีแรกเวลามีงานรวมรุ่นฟางเยี่ยนไปทุกครั้งจริงๆ ทว่าสองปีมานี้ แม้แต่ในหมู่เพื่อนร่วมรุ่นก็เริ่มแบ่งชนชั้น คนที่เรียนจบแล้วไม่ได้เข้าทำงานในโรงพยาบาลถือเป็นกลุ่มรอบนอกสุด ถัดมาคือคนที่ได้เข้าทำงานในโรงพยาบาล และเหนือกว่านั้นคือคนที่สอบติดปริญญาโท

พวกที่เรียนปริญญาโทก็มักจะดูแคลนคนที่จบแค่ปริญญาตรีอยู่บ้างไม่มากก็น้อย

ช่วงนี้เรื่องที่ฟางเยี่ยนทำไว้ที่โรงพยาบาลประจำมณฑลและมหาวิทยาลัยการแพทย์แผนจีนมณฑล ยังจำกัดอยู่ในกลุ่มคนไม่กี่คนเท่านั้น เพื่อนร่วมรุ่นส่วนใหญ่จึงยังไม่รู้เรื่อง

"เลือกอาหารกันเถอะ ไปเลือกอาหารกัน"

หลี่เส้าเผิงเอ่ยเร่งเช่นกัน จากนั้นพวกเขาก็เลือกอาหารแล้วเดินขึ้นไปยังห้องส่วนตัว

พอพวกของหลี่เส้าเผิงเพิ่งเดินพ้นไป พวกของฟางเยี่ยนก็ก้าวเข้ามาในร้านอาหารพอดี

"ห้าคนครับ มีห้องส่วนตัวไหมครับ"

"มีค่ะ เชิญทุกท่านทางนี้เลยค่ะ มาเลือกอาหารทะเลตรงนี้ก่อนนะคะ" พนักงานบริการพากลุ่มของฟางเยี่ยนไปยังโซนอาหารทะเลอย่างสุภาพ

"ว้าว พี่ฟางใจดีที่สุดเลย วันนี้ป๋ามาก วันนี้ฉันต้องกินให้พุงกางไปเลย"

จางเยฺว่เยฺว่ดึงแขนหลินหว่านเอ๋อร์ด้วยความตื่นเต้น "หว่านเอ๋อร์ ปูตัวนี้ใหญ่จังเลย"

"เอาปูครับ" ฟางเยี่ยนเริ่มสั่งอาหาร

.......

"หย่งเย่ ทานข้าวได้แล้วค่ะ"

ที่บ้าน เหอเจียทำกับข้าวเต็มโต๊ะ หยิบแก้วก้านทรงสูงสองใบมาวางเตรียมไว้ แล้วเปิดไวน์แดงหนึ่งขวด

ครั้งนี้ทั้งฟู่หย่งเย่และเหอเจียต่างเป็นสมาชิกทีมดูแลสุขภาพของโรงพยาบาลประจำมณฑล เมื่อภารกิจดูแลสุขภาพในวันนี้สิ้นสุดลง ทั้งคู่จึงไม่ต้องไปทำงาน ตลอดช่วงบ่ายเหอเจียจึงง่วนอยู่กับการทำอาหาร

"กับข้าวเยอะจัง"

ฟู่หย่งเย่เดินออกมาจากห้องหนังสือ ใบหน้าเปื้อนยิ้ม เขาเดินมาด้านหลังของเหอเจีย โอบกอดเอวเธอไว้ พลางมองกับข้าวเต็มโต๊ะแล้วยิ้มพูดว่า "ภรรยาผมน่ารักที่สุดเลย"

"ฉันอุตส่าห์ตั้งใจเรียนทำอาหารเพื่อคุณเลยนะคะ เมื่อก่อนฉันไม่เคยทำอาหารเลยด้วยซ้ำ"

เหอเจียค้อนใส่อย่างเอียงอาย

ช่วงแรกที่ตามฟู่หย่งเย่ไปอวิ๋นโจว เหอเจียกลัวว่าฟู่หย่งเย่จะชอบแม่บ้านเต็มเวลา จึงตั้งใจเรียนทำอาหาร ความจริงแล้วสำหรับเหอเจีย เธอไม่ได้รังเกียจการเป็นแม่บ้านเต็มเวลาเลยแม้แต่น้อย แต่แน่นอนว่าเงื่อนไขคือต้องดูว่าเป็นแม่บ้านเต็มเวลาของตระกูลไหน

หากเป็นแม่บ้านเต็มเวลาของตระกูลฟู่ เหอเจียย่อมยินดีเป็นอย่างยิ่ง

เพียงแต่ฟู่หงเซิ่งชอบหลานสะใภ้ที่เรียนแพทย์แผนจีนมาเหมือนกันอย่างเหอเจียมาก เหอเจียจึงได้เข้าทำงานในโรงพยาบาลด้วย ความจริงแล้วสำหรับเหอเจีย สิ่งที่เธอทำทั้งหมดก็เพื่อที่จะได้เป็นหลานสะใภ้ของตระกูลฟู่เท่านั้น

"ผมรู้ ลำบากคุณแล้วนะ"

ฟู่หย่งเย่หอมแก้มเหอเจียฟอดหนึ่งแล้วเอ่ยเสียงเบา "ก่อนหน้านี้ผมไม่ดีเอง ผมขอโทษคุณด้วย ต่อไปผมจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว"

"ใช่แล้ว จะไม่มีอีกแล้ว"

ฟู่หย่งเย่พึมพำในใจอย่างเงียบงัน เพราะฟางเยี่ยนกำลังจะกลายเป็นคนพิการแล้ว แค่คนไร้ประโยชน์คนหนึ่ง ในสายตาเขาไม่ต่างอะไรกับมดปลวกด้วยซ้ำ

"ค่ะ"

เหอเจียพยักหน้า พลางกดตัวฟู่หย่งเย่ให้นั่งลงบนเก้าอี้ จากนั้นจึงรินไวน์แดงลงในแก้วทรงสูง

"ทานข้าวเถอะค่ะ เสร็จแล้วพวกเราค่อยกลับอวิ๋นโจวกัน ที่จริงฉันยังชอบสภาพอากาศและสภาพแวดล้อมของอวิ๋นโจวมากกว่าอยู่ดี"

เหอเจียพูดพลางคีบเนื้อชิ้นหนึ่งใส่ลงในชามของฟู่หย่งเย่

"ครับ"

ฟู่หย่งเย่พยักหน้า ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้าง ๆ ก็ส่งเสียงเตือน มีข้อความส่งเข้ามา

ฟู่หย่งเย่กดเปิดอ่าน "คืนนี้ลงมือ เป้าหมายตอนนี้อยู่ที่ชิ่งเฟิงซีฟู้ด คาดว่าจะออกจากร้านในอีกประมาณสองชั่วโมง"

"มีธุระหรือคะ"

เหอเจียมองฟู่หย่งเย่

"กินข้าวก่อนเถอะ เดี๋ยวผมต้องออกไปข้างนอกสักหน่อย"

ฟู่หย่งเย่ยิ้มแล้วยกแก้วไวน์ขึ้น "มา ชนแก้วกันหน่อย ผมขอโทษคุณสำหรับเรื่องหลายวันมานี้"

อีกสักพักฟู่หย่งเย่ต้องออกไปข้างนอกจริง ๆ เขากำชับไว้เป็นพิเศษว่าจะต้องไปดูอีกฝ่ายเล่นงานฟางเยี่ยนจนพิการด้วยตาตัวเอง เขาต้องการเฝ้ามองดูอย่างเต็มตา มีเพียงได้เห็นกับตาเท่านั้นถึงจะทำให้เขาสะใจได้

"ยกโทษให้แล้วค่ะ"

เหอเจียส่งยิ้มอ่อนหวานให้เช่นกัน

"กินข้าวเถอะ เดี๋ยวผมรีบไปรีบกลับ"

แก้วไวน์สองใบชนกันเบา ๆ น้ำไวน์สีแดงในแก้วกระเพื่อมไหว ดูเย้ายวนใจยิ่งนักภายใต้แสงไฟ

มองผ่านน้ำไวน์สีแดง ฟู่หย่งเย่คล้ายมองเห็นเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดและแววตาสิ้นหวังของฟางเยี่ยนแล้ว

ภายในห้องส่วนตัวของร้านซีฟู้ด กลุ่มของหลี่เส้าเผิงกับกลุ่มของฟางเยี่ยนต่างกำลังนั่งรับประทานอาหารกันอยู่

"อย่าหาว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ ร้านนี้แพงไปหน่อยก็จริง แต่รสชาติดีจริง ๆ"

เหมียวคังผิงยิ้มพลางยกแก้วเหล้าขึ้น "มา พวกเราอุตส่าห์มารวมตัวกันได้เยอะขนาดนี้ไม่ง่ายเลย ผมขอเริ่มชนแก้วแรกก่อนนะ"

"รอเฉินจ้านขุยก่อนสิ เรื่องดื่มเหล้าจะปล่อยให้ไอ้หมอนั่นรอดตัวไปง่าย ๆ ไม่ได้นะ" หลี่เส้าเผิงพูด

ขณะกำลังพูดคุยกัน เฉินจ้านขุยก็ผลักประตูเดินเข้ามา พลันเอ่ยปากขึ้นทันที "ฉันเหมือนจะเห็นฟางเยี่ยนว่ะ"

"ฟางเยี่ยนเหรอ เขาก็มาด้วยเหรอ" ใครคนหนึ่งถามขึ้น

"มากินข้าวที่นี่เหมือนกัน อยู่ห้องส่วนตัวข้างหน้าเรานี่เอง ตอนฉันไปเข้าห้องน้ำพนักงานเสิร์ฟกำลังยกอาหารเข้าไปพอดี ฉันมองจากหน้าประตูดูเหมือนจะเป็นฟางเยี่ยนนะ"

ในห้องส่วนตัวนั้นมีสาวสวยอยู่หลายคน เฉินจ้านขุยจึงมองอยู่อีกสองสามตา เพียงแต่มุมที่ฟางเยี่ยนนั่งอยู่มองไม่ถนัด เขาเลยมองไม่เห็นหน้าตรง ๆ จึงไม่กล้าฟันธง