ตอนที่ 91 เถ้าแก่จิน

"ไม่น่าใช่หรอกมั้ง?"

หลี่เส้าเผิงพูดเสียงแห้งๆ "ฉันชวนฟางเยี่ยนแล้ว เขาบอกว่าติดธุระ"

คืนนี้เชิญฟางเยี่ยนไม่สำเร็จ หลี่เส้าเผิงก็ไม่สบอารมณ์อยู่แล้ว หากมาเจอหน้าฟางเยี่ยนที่ร้านอาหารเดียวกันอีก คงทำเอาเขาหน้าชาอยู่ไม่น้อย

"หรือไม่ตอนนี้ฟางเยี่ยนเขาอาจจะมองไม่เห็นหัวพวกเราแล้วก็ได้มั้ง?"

เหมียวคังผิงพูดกระพือไฟอย่างจงใจ "ก็แหม ช่วงนี้ร้านฝูเซิงถังกำลังรุ่งสุดขีดนี่นา กระทั่งเต๋อฮุ่ยกรุ๊ปยังต้องลงหนังสือพิมพ์ขอโทษเลย"

"เต๋อฮุ่ยกรุ๊ปเหรอ ไปเกี่ยวอะไรกับเต๋อฮุ่ยกรุ๊ปเข้าล่ะ?"

ใช่ว่าทุกคนจะอ่านหนังสือพิมพ์ จึงมีบางคนที่ไม่รู้เรื่อง คนที่รู้จึงช่วยเล่าให้อีกฝ่ายฟังคร่าวๆ

"ก่อนหน้านี้มีคนคาดเดากันเยอะแยะว่าผู้เฒ่าฟางไม่มีเส้นสายอะไร โดนโรงพยาบาลเต๋อฮุ่ยรังแกก็ไม่มีใครออกหน้าให้ ใครจะไปรู้ว่าจู่ๆ โรงพยาบาลเต๋อฮุ่ยจะยอมขอโทษ แถมอดีตผู้อำนวยการซุนชิ่งหยางยังโดนจับเข้าคุกไปแล้วด้วย"

หลี่เส้าเผิงรู้เรื่องนี้ละเอียดที่สุด ที่เขาตั้งใจจัดนัดรวมตัวเพื่อฟางเยี่ยนโดยเฉพาะ ก็ย่อมเป็นเพราะรู้ข้อมูลมาเยอะนั่นเอง

"นี่แหละที่เขาเรียกว่าไม่ลงมือก็แล้วไป แต่ถ้าลงมือเมื่อไหร่ก็ไม่เหลือทางให้ฝ่ายตรงข้ามดิ้นรนได้เลย"

"นั่นมันเต๋อฮุ่ยกรุ๊ปเลยนะ"

เฉินจ้านขุยเพิ่งรู้เรื่อง ตกใจจนแทบอ้าปากค้าง

เรื่องที่ร้านฝูเซิงถังโดนหาเรื่องก่อนหน้านี้เฉินจ้านขุยรู้อยู่ แต่ไม่ได้สนใจติดตามเรื่องราวหลังจากนั้น เมื่อครู่ที่เฉินจ้านขุยพูดเหมือนไม่เห็นฟางเยี่ยนอยู่ในสายตา ก็เป็นเพราะเห็นว่าตอนโรงพยาบาลเต๋อฮุ่ยมาหาเรื่องร้านฝูเซิงถัง ฟางเยวียนหลินไม่มีการตอบโต้อะไรเลยแม้แต่น้อย

คิดไม่ถึงเลยว่า แม้แต่เต๋อฮุ่ยกรุ๊ปก็ยังต้านทานเส้นสายเบื้องหลังของฟางเยวียนหลินไม่ไหว

การจะบีบให้เต๋อฮุ่ยกรุ๊ปยอมอ่อนข้อได้ ต้องมีอิทธิพลและบารมีมหาศาลขนาดไหนกัน

"จริงๆ แล้วไม่ใช่เพราะฟางเยวียนหลินหรอก"

เหมียวคังผิงแค่นเสียงหึ "ก็แค่ประธานเกาแห่งเต๋อฮุ่ยกรุ๊ปป่วย แล้วบังเอิญฟางเยี่ยนกำลังรักษาอาการให้ประธานเกาอยู่ต่างหาก จะไปมีเบื้องหลังอะไรกัน"

ข่าวนี้เหมียวคังผิงได้ยินมาจากปากของฟู่หย่งเย่

"ฟางเยี่ยนรักษาอาการป่วยให้เกาฮุ่ยเฉียงแห่งเต๋อฮุ่ยกรุ๊ปเนี่ยนะ?"

ข่าวนี้ทำให้ทุกคนตกตะลึงยิ่งกว่าเรื่องที่โรงพยาบาลเต๋อฮุ่ยขอโทษร้านฝูเซิงถังเสียอีก

เฉินจ้านขุยไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง "ถ้าอย่างนั้น ที่แท้ก็เป็นเพราะฟางเยี่ยนน่ะสิ เชี่ยเอ๊ย นั่นมันเต๋อฮุ่ยกรุ๊ปเชียวนะโว้ย"

"จริงเหรอเนี่ย ตอนนี้ฟางเยี่ยนเก่งกาจขนาดนี้แล้วเหรอ" คนอื่นๆ ก็พากันถามขึ้น

เหมียวคังผิงเห็นปฏิกิริยาของคนอื่นแล้วก็นึกอยากจะตบหน้าตัวเองสักฉาด

ความหมายเดิมของเขาคืออยากจะบอกว่าเบื้องหลังของร้านฝูเซิงถังไม่ได้มีแบ็กอะไร เป็นแค่ฟางเยี่ยนโชคดีสบโอกาสพอดี แต่คนอื่นกลับไม่ได้คิดแบบนั้น

ดังที่เฉินจ้านขุยทอดถอนใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า นั่นมันเต๋อฮุ่ยกรุ๊ปเชียวนะ ยักษ์ใหญ่แห่งมณฑลชิ่งโจว กลุ่มทุนมหาศาลที่มีสินทรัพย์ระดับหมื่นล้าน

"เฉินจ้านขุย เมื่อกี้นายเห็นว่าเป็นฟางเยี่ยนจริงๆ เหรอ" มีคนถามขึ้น

พอนาทีนี้ได้ฟังเรื่องของฟางเยี่ยน บางคนก็เริ่มมีความคิดผุดขึ้นมาในใจ

ตอนนี้ฟางเยี่ยนเจ๋งขนาดนี้แล้วเหรอ

ไม่ว่าจะเป็นเพราะฟางเยี่ยนกำลังรักษาอาการป่วยให้เกาฮุ่ยเฉียงแห่งเต๋อฮุ่ยกรุ๊ปอยู่ หรือเป็นเพราะสาเหตุอื่นใดที่ทำให้เต๋อฮุ่ยกรุ๊ปต้องยอมก้มหัวขอโทษร้านฝูเซิงถัง ทั้งหมดนั้นก็ล้วนบ่งบอกว่าตอนนี้ฟางเยี่ยนไม่ธรรมดาแล้วจริงๆ

อันที่จริงในสายตาของเพื่อนร่วมรุ่นทุกคน สถานการณ์แบบแรกกลับยิ่งดูร้ายกาจกว่าแบบที่สองเสียอีก

หากฟางเยี่ยนกำลังรักษาอาการป่วยให้เกาฮุ่ยเฉียง นั่นก็แปลว่าฟางเยี่ยนได้เกาะติดเต๋อฮุ่ยกรุ๊ปแล้ว รักษาให้เกาฮุ่ยเฉียงขนาดนั้น จะไม่มีบุญคุณความแค้นติดค้างกันได้ยังไง

"ฉันมองดูแล้วเหมือนจริงๆ นะ"

เฉินจ้านขุยกล่าว "แต่เมื่อกี้ฉันก็ไม่กล้าเสียมารยาทเดินเข้าไป"

"หรือว่าพวกเราลองแวะไปดูหน่อยดีไหม ถ้าเป็นฟางเยี่ยนจริงๆ จะได้ถือโอกาสเข้าไปทักทายคุยกันสักสองสามคำ" มีคนเสนอขึ้นมา

"จะไม่ดีมั้ง"

หลี่เส้าเผิงกล่าว "ถ้าเกิดวันนี้ฟางเยี่ยนกำลังเลี้ยงต้อนรับแขกสำคัญอยู่ พวกเราบุ่มบ่ามเข้าไปมันจะดูเป็นยังไงกัน"

เหมียวคังผิงฟังแล้วแทบจะแทรกบทสนทนาไม่ได้ เดิมทีเขากำลังเสนอให้ทุกคนร่วมชนแก้วกันสักหน่อย ผลปรากฏว่าพอเฉินจ้านขุยกลับมาพูดเรื่องฟางเยี่ยน ทั้งโต๊ะก็หันไปคุยเรื่องฟางเยี่ยนกันหมด

กระทั่งเพื่อนร่วมรุ่นผู้หญิงสองคนบนโต๊ะยังแอบกระซิบกระซาบกันไม่หยุดว่า หลังจากฟางเยี่ยนเลิกกับเหอเจียไปแล้ว ดูเหมือนจะยังโสดอยู่ตลอดเลยนี่นา

"จะกลัวอะไรเล่า เราก็แค่บอกว่าเห็นหน้าคุ้นๆ เหมือนนาย เลยแวะเข้ามาดูให้แน่ใจก็แค่นั้น"

คนที่เสนอความคิดลุกขึ้นยืนแล้วถาม "ใครจะไปบ้าง"

"ฉันว่าพวกนายประสาทปะเนี่ย ถึงขนาดนั้นเลยเหรอ"

เหมียวคังผิงถึงกับพูดไม่ออก "หลี่เส้าเผิงก็ชวนฟางเยี่ยนไปแล้ว ฟางเยี่ยนไม่ยอมมา แล้วพวกเรายังจะหน้าด้านเสนอหน้าไปหาเขาอีกเนี่ยนะ"

ในห้องส่วนตัวของฟางเยี่ยน ขณะที่กำลังกินข้าวกันอยู่นั้น ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออก ทว่าคนที่เดินเข้ามากลับไม่ใช่พวกหลี่เส้าเผิง แต่เป็นชายวัยกลางคนอายุสี่สิบกว่าปีคนหนึ่ง

ด้านหลังของชายวัยกลางคนยังมีพนักงานเสิร์ฟเดินตามมาด้วย ในมือพนักงานถือถาดใบหนึ่ง บนถาดมีเหล้าอู่เหลียงเย่หนึ่งขวด โถรินเหล้าหนึ่งใบ และจอกเหล้าใบเล็กอีกสองสามใบ

"หมอฟางครับ!"

ชายวัยกลางคนเดินเข้ามาในห้องแล้วรีบแนะนำตัวทันที "ผมเนี่ยจินผิงครับ เป็นเจ้าของร้านแห่งนี้ พอได้ยินว่าหมอฟางมากินข้าวที่นี่ เลยตั้งใจมาชงเหล้าคารวะสักจอก"

พูดพลางเนี่ยจินผิงก็หยิบอู่เหลียงเย่ขึ้นมารินให้ตัวเองหนึ่งจอก "ผมขอหมดจอกเพื่อแสดงความนับถือก่อนเลยนะครับ"

ว่าแล้วเนี่ยจินผิงก็ดื่มรวดเดียวจนหมด

"เถ้าแก่จินเกรงใจไปแล้วครับ"

ฟางเยี่ยนยังไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์เท่าไรนัก ทว่าก็ไม่ได้รีบร้อนพูดอะไรออกไป เพราะเขารู้ดีว่าเรื่องบางเรื่องตัวเองอาจจะจำไม่ได้แล้ว

คำว่าเถ้าแก่จินจากปากฟางเยี่ยนทำให้เนี่ยจินผิงฟังแล้วรู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่ง นามสกุลของเขานี้เรียกค่อนข้างยาก หากถูกเรียกว่าเถ้าแก่เนี่ย ฟังดูอย่างไรก็ขัดหูพิลึก แต่เพราะชื่อของเขามีคำว่า 'จิน' อยู่ จึงมีคนเรียกเขาว่าพี่จิน ประธานจิน หรือเถ้าแก่จินบ้าง

แต่คนที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกแล้วเรียกแบบฟางเยี่ยนได้นั้น นับว่ามีไม่มากจริง ๆ

"ร้านนี้ของผมอยู่ไม่ไกลจากร้านฝูเซิงถัง ก่อนหน้านี้ผมป่วยตั้งหลายครั้งก็ได้ผู้เฒ่าฟางช่วยไว้ทั้งนั้น เพียงแต่ผู้เฒ่าฟางไม่ค่อยได้มาที่นี่ ผมเลยไม่มีโอกาสได้ต้อนรับขับสู้สักทีครับ"

ขณะที่พูด เนี่ยจินผิงก็ให้คนวางขวดเหล้าลงบนโต๊ะ "เหล้าขวดนี้เปิดแล้ว หมอฟางกับทุกท่านค่อย ๆ ดื่มกันไปนะ อย่าให้เสียของ วันนี้โต๊ะนี้ผมเลี้ยงเองครับ"

"แบบนี้ไม่ได้หรอกครับ"

ฟางเยี่ยนลุกขึ้นยืนแล้ว "หมอรักษาคนไข้เป็นเรื่องที่สมควรทำอยู่แล้ว อีกอย่างพวกเราก็คิดค่าตรวจตามปกติครับ"

"ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่หมอฟางก็ต้องให้โอกาสพวกเราได้แสดงความขอบคุณบ้างสิครับ"

เนี่ยจินผิงกล่าว "อีกอย่างผมยังมีเรื่องอยากขอให้หมอฟางช่วยด้วยเหมือนกัน แต่วันนี้หมอฟางกำลังกินข้าวอยู่ ผมคงไม่รบกวนแล้วครับ"

"ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณเถ้าแก่จินมากครับ"

ฟางเยี่ยนไม่ได้ปฏิเสธต่อ เขาเดินอ้อมเก้าอี้ออกมาและไปส่งเนี่ยจินผิงจนพ้นประตูห้องส่วนตัว

"พี่ฟางนี่หน้าตากว้างขวางจังเลยนะคะ แค่มากินข้าวยังได้กินฟรีด้วย"

พอฟางเยี่ยนกลับเข้ามา สองสาวอย่างหลินหว่านเอ๋อร์กับจางเยฺว่เยฺว่ต่างก็มองเขาด้วยความชื่นชม ร้านอาหารทะเลแห่งนี้ระดับไม่ธรรมดาเลย และเถ้าแก่จินเมื่อครู่ก็ไม่ใช่คนทั่ว ๆ ไปแน่นอน

"บารมีของคุณปู่ทั้งนั้นแหละ"

ฟางเยี่ยนนั่งกลับลงไปด้วยความจนใจเล็กน้อย ถ้ารู้ล่วงหน้าว่าเจ้าของร้านเคยติดค้างน้ำใจคุณปู่ ฟางเยี่ยนคงไม่เลือกมากินข้าวที่นี่จริง ๆ

อีกด้านหนึ่ง เนี่ยจินผิงกลับไปที่ห้องทำงาน ภายในห้องทำงาน มีหญิงวัยสามสิบกว่าปีคนหนึ่งเดินปรี่เข้ามาหาด้วยสีหน้าร้อนใจ

"เจอหมอฟางแล้วเหรอคะ"

"เจอแล้ว ยังหนุ่มมากเลย ไม่รู้ว่าจะไหวหรือเปล่า"

เนี่ยจินผิงถอนหายใจพลางกล่าว "ถ้าเป็นผู้เฒ่าฟางก็คงไม่มีปัญหา แต่ช่วงนี้ผู้เฒ่าฟางไม่ได้ออกตรวจแล้ว ได้ยินว่าสุขภาพไม่ค่อยดี พวกเราก็ไม่กล้าไปรบกวน"

"แต่ไม่ใช่ว่าถึงฝั่งร้านฝูเซิงถังผู้เฒ่าฟางจะไม่ออกตรวจแล้ว แต่คนไข้ก็ยังเยอะมากอยู่หรอกเหรอคะ แสดงว่าฝีมือของหมอฟางก็น่าจะไม่เลวเลยนะ" หญิงคนนั้นกล่าว

ท่าทีของคนไข้คือเกณฑ์ชี้วัดฝีมือการรักษาของหมอที่ดีที่สุด หมอประจำคลินิกของร้านฝูเซิงถังเปลี่ยนคนแล้ว แต่จำนวนคนไข้กลับไม่ได้ลดลง เสียงชื่นชมก็ยังคงเดิม นั่นย่อมแสดงว่าฝีมือของหมอประจำคลินิกไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย

ก็เหมือนร้านอาหาร หากเปลี่ยนพ่อครัวแล้วลูกค้าลดลง ย่อมแปลว่าพ่อครัวฝีมือไม่เอาไหน แต่ถ้าลูกค้าไม่ลด แถมยังมีคำชมล้นหลามเหมือนเดิม ย่อมแสดงว่าฝีมือพ่อครัวคนใหม่ไม่ได้ด้อยไปกว่าคนเดิม

"เพราะงั้นถึงต้องลองให้หมอฟางมาดูให้นี่ไง"

เนี่ยจินผิงกล่าว "ตอนนี้เขากำลังกินข้าวอยู่ ฉันเลยยังไม่อยากพูดอะไรมาก พรุ่งนี้ฉันจะไปที่ร้านฝูเซิงถังด้วยตัวเองสักรอบ"