ตอนที่ 92 ตกใจแทบแย่

"ฟางเยี่ยน เป็นนายจริง ๆ ด้วยเหรอ?"

หลังกินข้าวเสร็จ ฟางเยี่ยนกับจ้าวเฉิงเหวินและพวกพ้องเพิ่งจะก้าวพ้นห้องส่วนตัว ก็ได้ยินเสียงที่เจือความประหลาดใจดังมาจากข้างหลังไม่ไกล

"พวกนายนี่เอง?"

ฟางเยี่ยนหันกลับไปมอง ก็เห็นว่าเป็นพวกหลี่เส้าเผิง

"เมื่อกี้มองแวบ ๆ ก็ว่าเหมือนนายอยู่ แต่ดูไม่ชัด"

เฉินจ้านขุยเดินเข้ามาหาฟางเยี่ยนเป็นคนแรกพร้อมกับยิ้มพูด

แม้ว่าเพราะเหมียวคังผิงทำให้พวกหลี่เส้าเผิงไม่ได้ไปหาฟางเยี่ยนที่ห้องส่วนตัว ทว่าทุกคนกลับคอยเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวทางฝั่งฟางเยี่ยนอยู่ตลอด พอพวกฟางเยี่ยนออกจากห้อง พวกเขาก็พากันเดินตามออกมาจากห้องส่วนตัวเช่นกัน

เมื่อครู่พวกหลี่เส้าเผิงเอาแต่พูดเรื่องของฟางเยี่ยนไม่หยุด ทำเอาทุกคนเกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมา

"ฟางเยี่ยน พวกเราชวนนายมากินข้าว นายบอกว่าไม่มีเวลา แต่กลับพาคนอื่นมาเองซะงั้น ไม่จริงใจเลยนะ" มีคนเอ่ยแซวปนตัดพ้ออย่างยิ้มแย้ม

"แนะนำให้รู้จักกันหน่อย นี่คือจ้าวเฉิงเหวิน ศิษย์น้องของผม ศิษย์น้องจ้าวเพิ่งเดินทางมาจากไห่โจว คืนนี้ผมเลยพาเขามาเลี้ยงต้อนรับน่ะครับ"

ฟางเยี่ยนรีบผลักเจ้าหนุ่มเสี่ยวจ้าวออกไปรับหน้าทันที เอาเสี่ยวจ้าวมาเป็นแพะรับบาป

เพราะอย่างไรเสียงานเลี้ยงรุ่นก็ชวนฟางเยี่ยนแล้ว แต่ฟางเยี่ยนไม่ไปแล้วดันมาเจอกันที่ร้านอาหาร ยังไงก็ต้องอธิบายสักหน่อย ให้จ้าวเฉิงเหวินรับเคราะห์แทนจึงเหมาะเจาะที่สุด

จ้าวเฉิงเหวินตีหน้านิ่งไร้อารมณ์ ถ้าไม่ใช่เพราะฝีมือสู้ฟางเยี่ยนไม่ได้ แถมฟางเยี่ยนยังเป็นศิษย์พี่ เขาอยากจะประเคนฝ่ามือใส่หน้าฟางเยี่ยนสักฉาดจริง ๆ

เมื่อกี้ตอนกินข้าวก็อ้างชื่อเขา ตอนนี้ยังโยนให้เขาเป็นแพะรับบาปอีก

ทั้งเป็นบันไดเหยียบ ทั้งเป็นแพะรับบาป จ้าวเฉิงเหวินรู้สึกเพียงว่า ตัวเองช่างขมขื่นใจเหลือเกิน

"พี่จ้าวเป็นหลานชายของผู้เฒ่าจ้าว จ้าวเจียเสวียค่ะ"

จางเยฺว่เยฺว่ฉลาดเฉลียวเอ่ยเสริมขึ้นมาจากด้านข้างทันที

ฟางเยี่ยนแนะนำมากไปไม่ได้ เพราะถ้าพูดเยอะจะดูเหมือนอวดเบ่ง อีกทั้งเดิมทีฟางเยี่ยนก็ไม่ได้คิดจะแนะนำให้ละเอียดอยู่แล้ว ที่เขาอธิบายก็เพื่อรักษาน้ำใจและบรรยากาศเท่านั้น ส่วนพวกหลี่เส้าเผิงจะคิดอย่างไร ฟางเยี่ยนไม่ได้ใส่ใจเลย

แต่จางเยฺว่เยฺว่คิดว่าในเมื่อพี่ฟางอธิบายแล้ว เธอก็ขอช่วยเสริมสักหน่อย ฐานะของแขกยิ่งสูงส่ง ย่อมยิ่งพิสูจน์ได้ว่าสำคัญมากจนไม่อาจปลีกตัวไปไหนได้

"ผู้เฒ่าจ้าว จ้าวเจียเสวียน่ะเหรอ?"

"หลานชายของผู้เฒ่าจ้าว?"

"เป็นศิษย์น้องของฟางเยี่ยนเหรอ?"

เป็นไปตามคาด เพื่อนร่วมรุ่นของหลี่เส้าเผิงหลายคนเริ่มคาดเดากันไปต่าง ๆ นานาในใจอีกครั้ง

หลานชายของจ้าวเจียเสวียกลายมาเป็นศิษย์น้องของฟางเยี่ยนได้ยังไงกัน?

ฟางเยวียนหลินมีความสัมพันธ์กับจ้าวเจียเสวียด้วยงั้นเหรอ?

คนที่อารมณ์ซับซ้อนที่สุดย่อมหนีไม่พ้นเหมียวคังผิง ทำไมถึงมีจ้าวเฉิงเหวินโผล่ขึ้นมาอีกคนได้?

หลานชายของจ้าวเจียเสวีย แม้จะเทียบกับฟู่หย่งเย่ไม่ได้ แต่ก็เป็นทายาทตระกูลใหญ่ที่คนอย่างพวกเขาไม่อาจล่วงเกินได้ตามใจชอบ

หากเทียบด้านฝีมือ จ้าวเจียเสวียไม่ได้ด้อยไปกว่าฟู่หงเซิ่งเลย สิ่งที่ต่างกันมีเพียงรากฐานภูมิหลังของตระกูลจ้าวเท่านั้น

"วันนี้ต้องขอโทษจริง ๆ ครับ ไว้คราวหน้า ผมจะเลี้ยงทุกคนเอง"

ฟางเยี่ยนตอบรับอย่างง่าย ๆ ก่อนที่คนทั้งกลุ่มจะเดินลงไปที่เคาน์เตอร์ชั้นล่างพร้อมกันเพื่อเช็กบิล

เนี่ยจินผิงบอกว่ามื้อนี้เขาจะเลี้ยงเองก็จริง แต่ฟางเยี่ยนก็ทำเป็นนิ่งเฉยยอมให้เขายกเว้นค่าอาหารโดยไม่แม้แต่จะเดินไปจ่ายเงินไม่ได้

แน่นอนว่าทางพนักงานแคชเชียร์ยืนกรานเด็ดขาดว่าจะไม่คิดเงิน

ไม่เพียงแต่โต๊ะของฟางเยี่ยนจะไม่คิดเงินเท่านั้น ตอนที่พวกฟางเยี่ยนลงมา พนักงานแคชเชียร์ยังได้รับแจ้งจากเนี่ยจินผิง ให้ลดราคาโต๊ะของพวกหลี่เส้าเผิงเป็นพิเศษด้วย

"เถ้าแก่ของเราบอกว่า ทุกท่านเป็นเพื่อนของหมอฟาง เลยคิดแค่หกสิบเปอร์เซ็นต์ค่ะ"

"จะดีเหรอครับนี่..."

พวกเพื่อนร่วมรุ่นอย่างหลี่เส้าเผิงและเฉินจ้านขุยคิดไม่ถึงเลยว่าฟางเยี่ยนจะมีหน้ามีตาขนาดนี้ที่ร้านชิ่งเฟิงซีฟู้ด

คืนนี้พวกเขามีกันทั้งหมดเก้าคน แม้จะไม่ค่อยได้ดื่มเหล้า แต่มื้อหนึ่งก็หมดไปกว่าสองพันหยวน หากคิดแค่หกสิบเปอร์เซ็นต์ ต่อให้หารเท่ากัน ทุกคนก็ประหยัดไปได้คนละไม่ต่ำกว่าหนึ่งร้อยหยวนแล้ว

"ไม่เป็นไรหรอกครับ"

ฟางเยี่ยนยิ้มพลางพูดกับพนักงานแคชเชียร์ "ช่วยขอบคุณบอสจินแทนผมด้วยนะครับ บอกว่าวันหลังผมจะเลี้ยงข้าวเขา"

"หมอฟางเกรงใจเกินไปแล้วครับ"

เนี่ยจินผิงเดินเข้ามาพอดี และออกมาส่งพวกฟางเยี่ยนถึงหน้าประตูด้วยตัวเอง

ขณะเดินไปเนี่ยจินผิงก็เอ่ยขึ้นว่า "ถ้าหมอฟางไม่ติดธุระอะไร พรุ่งนี้ผมจะไปขอเยี่ยมคารวะหมอฟางนะครับ"

"ได้ครับ"

ฟางเยี่ยนพยักหน้า

โบราณว่ากินของเขาปากก็อ่อน รับของเขาใจก็เกรง คืนนี้ได้รับน้ำใจจากเนี่ยจินผิงแล้ว ฟางเยี่ยนย่อมไว้หน้าเนี่ยจินผิงอย่างเต็มที่

เพราะเป็นอาหารทะเลจึงกินกันค่อนข้างช้า มื้อนี้กินกันไปกว่าสองชั่วโมง

พวกฟางเยี่ยนเก็บร้านฝูเซิงถังเสร็จแล้วค่อยออกเดินทาง มาถึงที่นี่ก็ทุ่มกว่าแล้ว ตอนนี้จึงเกือบจะสี่ทุ่มแล้ว

ในช่วงปี 2010 นี้ รถราในเมืองชิ่งเฉิงยังไม่เยอะเท่ากับหลายปีให้หลัง พอตกกลางคืนก็ไม่ได้คึกคักเท่ากับหลายปีต่อมา

ช่วงนี้เพิ่งเข้าสู่กลางเดือนกันยายน กลางคืนของเมืองชิ่งเฉิงเริ่มมีความเย็นอยู่บ้าง ทว่ายังไม่ถึงกับหนาว เพิ่งกินข้าวเสร็จมาเจอลมพัดเอื่อย ๆ จึงรู้สึกสบายตัวไม่น้อย

หลังจากแยกย้ายกับพวกหลี่เส้าเผิง พวกฟางเยี่ยนก็เดินคุยกันไปตามทาง

"ว้าว อิ่มจนพุงจะแตกแล้ว กินแบบนี้ทุกวันต้องอ้วนขึ้นแน่ ๆ เลยค่ะ"

จางเยฺว่เยฺว่เดินไปพลางเอามือลูบหน้าท้องตัวเองไปพลางอย่างออกท่าทาง

"คิดอะไรสวยหรูขนาดนั้น กินทุกวันแบบนี้เว้นเสียแต่เธอจะหาแฟนเป็นทายาทเศรษฐีแล้วละ" หลินหว่านเอ๋อร์ยิ้มพลางเอ่ย

"อืม ใช่เลย"

ฟางเยี่ยนพยักหน้า "ก็มีแต่เสี่ยวจ้าวเท่านั้นแหละ ร้านฝูเซิงถังยังเลี้ยงไม่ไหวเลย"

จ้าวเฉิงเหวิน "......."

ขณะกำลังพูดคุย สมาธิของฟางเยี่ยนกลับไม่ได้อยู่ที่การสนทนากับพวกจางเยฺว่เยฺว่ หากแต่เพิ่มความระแวดระวังขึ้น สายตาก็คอยสังเกตมองรอบตัวโดยตั้งใจและไม่ตั้งใจ

เดินออกจากร้านอาหารมาได้ไม่ไกล ในใจของฟางเยี่ยนก็ผุดความรู้สึกไม่ค่อยดีขึ้นมาอย่างหนึ่ง เป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก บอกไม่กระจ่าง รู้สึกขนลุกพิกลอยู่ในใจตลอดเวลา

ความรู้สึกเช่นนี้เป็นสิ่งที่ฟางเยี่ยนบ่มเพาะขึ้นมาตลอดพันกว่าปีในความฝัน เพราะยุคสมัยในห้วงฝันล้วนไม่สงบสุข ผ่านอันตรายมามาก ย่อมค่อย ๆ เกิดความตื่นตัวระวังภัย นานวันเข้า ผ่านมาหลายครั้งเข้า ความรู้สึกนี้จึงค่อย ๆ กลายเป็นสัญชาตญาณ

ความรู้สึกนี้เคยช่วยชีวิตฟางเยี่ยนในความฝันมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน เคยช่วยให้เขารอดตายอย่างหวุดหวิดมาแล้วหลายครา

เมื่อตื่นจากฝันกลับสู่เมืองหลวง ความรู้สึกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของฟางเยี่ยนคือความสงบใจและผ่อนคลายที่หาได้ยากยิ่ง ไม่จำเป็นต้องคอยกังวลถึงเพียงนั้นอีกต่อไป

ทว่าในครั้งนี้ ความรู้สึกเช่นนั้นกลับผุดขึ้นมาในใจของฟางเยี่ยนอีกครั้ง

เวลานี้คนเดินถนนมีไม่มาก นาน ๆ ทีจะมีรถยนต์แล่นผ่าน ดูเผิน ๆ เหมือนไม่มีอะไรผิดปกติแม้แต่น้อย กระทั่งยังมีคู่รักเดินจูงมือกันเดินเล่น และมีชายหญิงหลบอยู่ริมทางยืนกอดจูบกันอยู่ตรงมุมกำแพง

"?"

เดินไปได้ราวไม่กี่นาที ฟางเยี่ยนก็สังเกตเห็นรถเบนซ์สีดำคันหนึ่ง รถเบนซ์สีดำคันนั้นจอดอยู่ในมุมมืดฝั่งตรงข้ามร้านอาหารตั้งแต่ตอนที่พวกฟางเยี่ยนเดินออกจากร้าน หากไม่ใช่เพราะความเคยชินนานหลายปีของฟางเยี่ยนที่มักจะกวาดสายตาสังเกตรอบข้างโดยไม่รู้ตัว เมื่อครู่ก็คงไม่ได้สังเกตเห็น

ถึงตอนนี้พวกเขาก็เดินมาได้ราวเจ็ดแปดร้อยเมตรแล้ว ทว่ารถเบนซ์คันนั้นกลับค่อย ๆ แล่นช้า ๆ อยู่บนทางคู่ขนานฝั่งตรงข้าม ราวกับกำลังสะกดรอยจับตาดูพวกเขาอยู่ห่าง ๆ

เมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ ประกอบกับความรู้สึกในใจ ฟางเยี่ยนจึงดึงสติระมัดระวังตัวเต็มที่ในทันที

ถ้ามีแค่เขาคนเดียวก็ไม่น่าเป็นห่วงเท่าไร ด้วยฝีมือของเขา เว้นแต่จะเจออาวุธปืน มิเช่นนั้นคนธรรมดาสักสิบกว่าคนก็ไม่ใช่ปัญหาเลย ทว่าครั้งนี้ยังมีพวกผู้หญิงอย่างอานเหยากับจางเยฺว่เยฺว่เดินมาด้วย หากมีใครคิดมุ่งร้ายขึ้นมาจริง ๆ ลำพังเขาคนเดียวอาจจะดูแลได้ไม่ทั่วถึง

เดินต่อไปอีกราวสามร้อยเมตร ข้างหน้าเป็นหัวมุมถนน ไม่ว่าจะกลับร้านฝูเซิงถังหรือกลับบ้าน พวกฟางเยี่ยนก็ต้องเลี้ยวที่ตรงนี้

"ศิษย์น้อง ดูแลพวกผู้หญิงให้ดีนะ"

ฟางเยี่ยนดึงจ้าวเฉิงเหวินไว้เล็กน้อย แล้วเร่งฝีเท้าขึ้นอีกนิด เดินนำไปถึงหัวมุมก่อนก้าวหนึ่ง

จ้าวเฉิงเหวินชะงักไป ยังไม่ทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ก็เห็นฟางเยี่ยนหยุดยืนอยู่ตรงหัวมุมเสียแล้ว

ตรงหัวมุมมีรถตู้สีขาวจอดอยู่คันหนึ่ง ประตูรถตู้เปิดออกแล้ว ชายร่างกำยำสามคนก้าวลงมาจากรถ ในมือของแต่ละคนถือประแจเลื่อนขนาดใหญ่เอาไว้

"เฮ้อ!"

ฟางเยี่ยนถอนหายใจโล่งอก แค่สามคนเอง ตกอกตกใจหมด