ตอนที่ 93 นักแสดงกันทั้งนั้นเลยเหรอ

มณฑลอวิ๋นโจว เมืองอวิ๋นจง ตระกูลฟู่

คฤหาสน์สไตล์ตะวันตกยุคสาธารณรัฐ บ่งบอกถึงสถานะของตระกูลฟู่ในมณฑลอวิ๋นโจวได้เป็นอย่างดี

ในช่วงกลียุคสมัยก่อน อสังหาริมทรัพย์ของตระกูลฟู่รวมถึงที่ดินต่างถูกจัดสรรแบ่งออกไปมากมาย ทว่าหลังจากนั้น ผู้ที่มีโฉนดที่ดินบางส่วนก็ได้รับบ้านเรือนคืนมา และคฤหาสน์ทรงยุโรปที่ตระกูลฟู่อาศัยอยู่นี้ก็คือหนึ่งในนั้น

สามทุ่ม คนในตระกูลฟู่รับประทานอาหารค่ำเสร็จแล้ว สองพี่น้องฟู่เสวียเจินและฟู่เสวียผิงต่างนั่งเป็นเพื่อนฟู่หงเซิ่งอยู่ในห้องนั่งเล่น

ตระกูลฟู่มีธรรมเนียมอย่างหนึ่ง ทุกสุดสัปดาห์ครอบครัวจะมารวมตัวกินข้าวเย็นด้วยกัน บางครั้งเป็นวันเสาร์ บางครั้งเป็นวันอาทิตย์ เมื่อทานอาหารเสร็จ พ่อลูกและคนอื่นๆ ก็จะนั่งคุยกันสักพัก

ยิ่งเป็นตระกูลเก่าแก่ที่มีรากฐานลึกซึ้ง กฎระเบียบในบ้านก็ยิ่งเข้มงวด สำหรับฟู่หงเซิ่งในตระกูลฟู่แล้ว แทบไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งเลย

ฟู่หงเซิ่งมีพี่น้องสองคน เขาเป็นบุตรคนโต น้องชายของฟู่หงเซิ่งเสียชีวิตไปตั้งแต่เนิ่นๆ ทิ้งลูกชายสองคนและลูกสาวหนึ่งคนไว้ ส่วนฟู่หงเซิ่งเองก็มีลูกชายสองคนและลูกสาวหนึ่งคนเช่นกัน ปัจจุบันในรุ่นของฟู่เสวียเจิน มีเพียงฟู่เสวียเจินคนเดียวที่ทำธุรกิจและก่อตั้งบริษัทยาหย่งซิง ส่วนคนอื่นๆ ล้วนทำงานด้านการแพทย์

รวมถึงลูกชายคนที่สองของฟู่หงเซิ่งอย่างฟู่เสวียเจิน ลูกสาวฟู่เสวียฮุ่ย ตลอดจนลูกชายสองคนและลูกสาวของน้องชายฟู่หงเซิ่ง

เพียงแค่ทายาทรุ่นที่สองของตระกูลฟู่ในปัจจุบัน ในแวดวงการแพทย์ของมณฑลอวิ๋นโจวล้วนมีชื่อเสียงและสถานะไม่ธรรมดา ไม่เป็นศาสตราจารย์ในมหาวิทยาลัย ก็เป็นแพทย์หัวหน้าแผนกในโรงพยาบาลระดับสามขั้นเอก

นี่ยังไม่นับรวมบรรดาลูกศิษย์ลูกหาของตระกูลฟู่อีกด้วย

นี่คือรากฐานอันลึกซึ้งของตระกูลใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลอย่างตระกูลฟู่

เวลานี้คนที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นนอกจากฟู่เสวียเจินและฟู่เสวียผิงแล้ว ยังมีลูกชายสองคนของน้องชายฟู่หงเซิ่ง ได้แก่ ฟู่เสวียหลินและฟู่เสวียเหว่ย

"ช่วงนี้หย่งฮุยเป็นยังไงบ้าง"

ฟู่เสวียเจินถามฟู่เสวียผิง ฟู่หย่งฮุยเป็นลูกชายของฟู่เสวียผิง

"ก็ดีครับ ปีนี้น่าจะคว้าปริญญาเอกมาได้"

ฟู่เสวียผิงยิ้มพลางกล่าว

"ยังไงก็ต้องเน้นการตรวจรักษาทางคลินิกด้วย"

ฟู่หงเซิ่งกล่าว "วุฒิการศึกษาน่ะสำคัญก็จริง แต่ฝีมือก็ทิ้งไม่ได้ จะมัวแต่ก้มหน้าก้มตาเรียนหนังสือจนทิ้งวิชาความรู้ในมือไปไม่ได้"

"ครับ ผมคอยเคี่ยวเข็ญด้วยตัวเองตลอด" ฟู่เสวียผิงพยักหน้า

"พี่ใหญ่ ช่วงนี้หย่งเย่อยู่ทางชิ่งโจวเป็นยังไงบ้าง ไม่ได้โทรกลับมาบ้านบ้างเหรอ" ฟู่เสวียหลินถาม

ฟู่เสวียเจินเป็นบุตรคนโตของฟู่หงเซิ่ง ในตระกูลฟู่มีสถานะเป็นรองแค่ฟู่หงเซิ่งเท่านั้น ดังนั้นถึงแม้ฟู่เสวียเจินจะไม่ได้เรียนแพทย์ แต่การที่บริษัทยาหย่งซิงมีวันนี้ได้ ก็เป็นเพราะทั้งตระกูลฟู่ช่วยกันลงแรงผลักดัน

"หย่งเย่เพิ่งโทรหาฉันแค่ครั้งเดียว แต่ผู้อำนวยการถังโทรมาหาฉันสองสามครั้ง บอกว่าหย่งเย่ผลงานใช้ได้ทีเดียว"

ฟู่เสวียเจินยิ้มพลางพูดว่า "เรื่องนี้ฉันไม่ค่อยห่วงเท่าไหร่ หย่งเย่เรื่องอื่นยังพอว่า แต่ความทะเยอทะยานอยากเอาชนะน่ะสูงมากทีเดียว"

"อยากเอาชนะน่ะเป็นเรื่องดี แต่ก็ทำให้หน้ามืดตามัวได้ง่ายเหมือนกัน"

ฟู่หงเซิ่งกล่าว "เจ้าหย่งเย่น่ะแกควรจะจับตาดูให้มากกว่านี้ อะไรที่มันเกินพอดี ย่อมไม่ใช่เรื่องดี"

ฟู่เสวียเจินทุ่มเทแรงกายแรงใจส่วนใหญ่ไปกับบริษัท จึงไม่ได้ใส่ใจฟู่หย่งเย่มากพอ ทว่าฟู่หงเซิ่งยังพอมองออกอยู่บ้าง ฟู่หย่งเย่มีความทะเยอทะยานอยากเอาชนะสูงจริง แต่ก็สูงจนเกินพอดีไปมาก

"คุณพ่อครับ ผมว่าพ่อไม่ต้องกังวลเกินไปหรอก นิสัยใจคอของหย่งเย่ยังถือว่าใช้ได้อยู่นะครับ"

ฟู่เสวียผิงกล่าว "ในบรรดาคนรุ่นใหม่ หย่งเย่นับว่าเป็นหัวกะทิ คนที่จะเหนือกว่าหย่งเย่ได้มีไม่มากหรอกครับ"

"ถ่อมตนนำมาซึ่งความก้าวหน้า เย่อหยิ่งนำพาซึ่งความล้าหลัง บางครั้งจิตใจก็ยังต้องขัดเกลาบ่มเพาะกันบ้าง"

แนวคิดและทัศนะบางอย่างของฟู่หงเซิ่ง แม้ฟางเยี่ยนจะไม่เห็นด้วยและรู้สึกว่าไม่ถูกต้อง แต่ระดับฝีมือโดยรวมของฟู่หงเซิ่งยังถือว่าใช้ได้ ในระดับประเทศก็นับเป็นแพทย์จีนชื่อดังที่มีชื่อชั้นคนหนึ่ง

เมื่อมาถึงระดับอย่างฟู่หงเซิ่ง เรื่องบางเรื่องย่อมมองออกได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

........

ชายฉกรรจ์สามคนลงมาจากรถ ไม่พูดพร่ำทำเพลง พุ่งตรงเข้าใส่ฟางเยี่ยนทันที ในมือเงื้อประแจขึ้นหมายฟาดอย่างไม่ปรานี

พวกที่รับงานสกปรกแบบนี้แตกต่างจากอันธพาลทั่วไป พวกเขาไม่ได้ทำเพื่อวางท่าอวดเบ่งหรือเพื่อความเท่ เป้าหมายหลักมีเพียงเงินเท่านั้น ต่อให้ฟู่หย่งเย่ไม่กำชับ พวกเขาก็รู้ดีว่าต้องเผด็จศึกให้เร็วที่สุด

"อ๊าก......."

จางเยฺว่เยฺว่ตกใจจนหน้าถอดสี กรีดร้องลั่นออกมา ส่วนหลินหว่านเอ๋อร์ก็หน้าซีดเผือดไปแล้ว ตัวแข็งทื่อจนส่งเสียงไม่ออก

จ้าวเฉิงเหวินก็ไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน ยืนตะลึงทำอะไรไม่ถูก ยืนทื่ออยู่กับที่

"เสี่ยวเยี่ยนจื่อ"

กลับเป็นอานเหยาที่ตะโกนขึ้นมา กวาดสายตามองรอบตัว เห็นก้อนอิฐก้อนหนึ่งอยู่ข้างทาง จึงรีบคว้ามาถือไว้ในมือ แล้วพุ่งไปทางฟางเยี่ยนทันที

"พลั่ก!"

ชายฉกรรจ์สามคนเพิ่งจะพุ่งมาถึงตรงหน้าฟางเยี่ยน ฟางเยี่ยนก็เบี่ยงตัวหลบ ซัดฝ่ามือเข้าใส่หน้าอกของชายคนหนึ่งอย่างจัง อีกฝ่ายส่งเสียงครางอึ้ก งอตัวทรุดลงไปทันที ใบหน้าแดงก่ำ หายใจแทบไม่ออก

จากนั้นฟางเยี่ยนก็ใช้นิ้วจิ้มเข้าใส่เส้นเอ็นตรงแขนของชายอีกคน ประแจในมือของอีกฝ่ายก็ร่วงลงพื้นทันที

จังหวะที่สวนกัน ฟางเยี่ยนก็ถีบเข้าที่ข้อพับเข่าของอีกคน ทำเอาหมอนั่นล้มคว่ำคะมำหน้าทิ่มพื้นไปทันที

ชายที่ถูกจี้เส้นเอ็นยังไม่ทันได้หันกลับมา ฟางเยี่ยนก็ชกเข้าใส่จุดชีเหมินหมัดหนึ่ง เล่นเอาอีกฝ่ายกุมท้องทรุดตัวลงไปเช่นกัน.......

จากนั้นฟางเยี่ยนก็ซัดฝ่ามือใส่อีกคนละที ทั้งสามคนก็นอนร้องครวญครางอยู่บนพื้นอย่างทรมาน หมดสภาพการต่อสู้โดยสิ้นเชิง

เรื่องทั้งหมดดูเหมือนยาว แต่ความจริงผ่านไปไม่ถึงหนึ่งนาทีด้วยซ้ำ พออานเหยาถืออิฐวิ่งมาถึงตรงหน้า ทั้งสามคนก็ถูกฟางเยี่ยนจัดการเรียบร้อยแล้ว

อานเหยาถืออิฐค้างอยู่อย่างนั้น อ้าปากค้างตาค้างไม่ต่างจากจ้าวเฉิงเหวิน

หนึ่งพันปีในความฝัน นอกจากวิชาแพทย์แล้ว ฟางเยี่ยนย่อมได้เรียนรู้วิชาป้องกันตัวมาไม่น้อย เพียงแต่ในฝันเป็นเพียงประสบการณ์ เมื่อตื่นขึ้นมา ร่างกายนี้ย่อมไม่ได้ผ่านการฝึกฝนมาก่อน

ทว่าฟางเยี่ยนอายุแค่ยี่สิบแปดถึงยี่สิบเก้าปี ร่างกายกำยำแข็งแรง ประกอบกับมีประสบการณ์และยังเป็นหมอ แม้ร่างกายจะไม่ได้ฝึกฝนจนตอบสนองได้เหมือนในฝัน แต่ทิศทางและน้ำหนักมือที่ฟางเยี่ยนลงไปนั้นล้วนเล่นงานจุดตายทั้งสิ้น แทบจะเรียกว่าโจมตีครั้งเดียวก็ทำให้อีกฝ่ายจุกจนลุกไม่ขึ้นไปพักใหญ่

ก่อนหน้านี้ที่ฟางเยี่ยนรู้สึกถึงความผิดปกติ เพราะเป็นห่วงพวกผู้หญิงสามคนกับจ้าวเฉิงเหวินเป็นหลัก ไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายจะมาแค่สามคน สามคนแค่นี้ยังไม่พอให้ฟางเยี่ยนเคี้ยวเล่นเสียด้วยซ้ำ

"ฟางเยี่ยน......"

ในรถเบนซ์ฝั่งตรงข้าม ฟู่หย่งเย่กำลังมองดูสถานการณ์ทางนี้จากระยะไกล

แม้จะเป็นเวลากลางคืนและแสงไฟข้างทางไม่ได้สว่างมากนัก แต่ด้วยระยะที่ไม่ไกลเท่าไร ฟู่หย่งเย่จึงยังมองเห็นภาพตรงนี้ได้

ตอนที่ชายฉกรรจ์สามคนพุ่งเข้าใส่ฟางเยี่ยน สีหน้าของฟู่หย่งเย่บิดเบี้ยวไปหมดแล้ว เขาแทบรอไม่ไหวที่จะได้เห็นฟางเยี่ยนถูกทำร้ายจนพิการ แทบรอไม่ไหวที่จะได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนของฟางเยี่ยน

ทว่าทันทีที่ชายฉกรรจ์สามคนเข้าประชิดตัวฟางเยี่ยน ภาพที่เกิดขึ้นในชั่วพริบตากลับทำให้ฟู่หย่งเย่อึ้งงันไปทั้งตัว

"เป็น......เป็นไปได้ยังไง"

ฟู่หย่งเย่อ้าปากค้าง ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

เขาอึ้งไปร่วมครึ่งนาทีเต็มๆ ถึงได้ขยี้ตาตัวเองอย่างอดไม่ได้ คิดว่าตัวเองต้องตาฝาดไปแน่ๆ

ให้ตายเถอะ นี่มันไม่ใช่กองถ่ายละครโทรทัศน์สักหน่อย จะเกิดฉากแบบเมื่อกี้ขึ้นได้ยังไงกันวะ

เขาเสียเงินไปตั้งสามแสนหยวน เพื่อจ้างนักแสดงมาเล่นละครสามคนเนี่ยนะ