ตอนที่ 94 ฟู่หย่งเย่ คุณจะทำอะไร

"ดึงสติกลับมาได้แล้ว"

ฟางเยี่ยนยื่นมือไปโบกตรงหน้าอานเหยา

สมแล้วที่เป็นคนกันเองอย่างอานเหยา ในขณะที่คนอื่นตกใจจนยืนอึ้ง อานเหยากลับถือก้อนอิฐวิ่งพุ่งเข้ามา แถมยังน่าทึ่งที่เธอหาก้อนอิฐมาได้เร็วขนาดนี้

"เสี่ยวเยี่ยนจื่อ นาย..."

อานเหยาอ้าปากค้างจนพูดแทบไม่เป็นคำ "นาย... นายเป็นใครกันแน่เนี่ย"

"ท่านอา ข้าคือก้วยยี้อย่างไรเล่า" ฟางเยี่ยนเอ่ยด้วยน้ำเสียงซาบซึ้ง

อานเหยา "......"

เจ้าคนกวนประสาทคนนี้ ถึงเวลาขนาดนี้แล้วยังไม่วายจะเล่นมุกกวนประสาทอีก

"พี่ฟาง"

"พี่ฟาง"

ตอนนี้เอง จางเยฺว่เยฺว่ หลินหว่านเอ๋อร์ และจ้าวเฉิงเหวินถึงเพิ่งได้สติ สองสาวรีบวิ่งเหยาะๆ เข้ามาข้างกายฟางเยี่ยน

"โทรแจ้งความ ระวังตัวด้วยนะ ผมไปเดี๋ยวเดียวกลับมา"

ฟางเยี่ยนกำชับประโยคหนึ่ง จากนั้นก็เหลือบมองรถเบนซ์สีดำที่อยู่อีกฝั่งของถนน เขาวิ่งเหยาะๆ ข้ามแปลงดอกไม้และแผงกั้นตรงกลาง ไม่นานก็มาถึงข้างรถเบนซ์

พอฟางเยี่ยนเข้ามาใกล้ ฟู่หย่งเย่ถึงเพิ่งได้สติ เขารีบเข้าเกียร์เตรียมจะออกรถ ทว่าประตูกลับถูกฟางเยี่ยนกระชากเปิดออกเสียก่อน

"หัวหน้าฟู่ บังเอิญจังเลยนะครับ"

เมื่อครู่นี้ฟางเยี่ยนยังนึกสงสัยอยู่เลยว่าใครกันที่มาดักทำร้ายเขา

อย่าเห็นว่าเมื่อครู่ฟางเยี่ยนจัดการชายฉกรรจ์สามคนนั้นได้อย่างเด็ดขาดหมดจด ความจริงแล้วสามคนนั้นไม่ใช่พวกที่จะตอแยได้ง่ายๆ เลย นอกจากจะรูปร่างกำยำแข็งแรงแล้ว ยังไม่พูดพร่ำทำเพลง ถือประแจเหล็กพุ่งเข้าใส่แบบกะเอาตาย ลงมือหนักไม่เบา

ดูจากท่าทางเมื่อครู่ ทั้งสามคนตั้งใจจะเอาฟางเยี่ยนให้ไม่ตายก็ต้องพิการอย่างเห็นได้ชัด

มีความแค้นความเคืองใหญ่โตอะไรกันนักหนา

ฟางเยี่ยนคิดไปคิดมาก็คิดไม่ออกว่าเป็นใคร

แต่รถเบนซ์คันนี้น่าสงสัยเกินไป ฟางเยี่ยนจึงตั้งใจจะเดินมาดู ไม่นึกเลยว่าจะเป็นฟู่หย่งเย่

ไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง?

พอเห็นว่าเป็นฟู่หย่งเย่ ฟางเยี่ยนก็รู้สึกงุนงงไม่น้อย เขากับฟู่หย่งเย่มีความแค้นเคืองใหญ่โตขนาดนั้นเชียวหรือ

หากจะพูดถึงความแค้นกันจริงๆ มันไม่ควรเป็นเขาฟางเยี่ยนหรือที่ต้องหาคนมาซ้อมฟู่หย่งเย่ เพราะถึงอย่างไรเหอเจียก็เป็นแฟนเก่าของเขา ไม่มีทางวนมาถึงมือคนที่มาทีหลังเป็นฝ่ายมาแก้แค้นหรอก

"นั่นสิ บังเอิญจัง"

ฟู่หย่งเย่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงแห้งแล้ง "เมื่อกี้ผมเห็นเหมือนมีคนทะเลาะวิวาทกันอยู่ฝั่งตรงข้าม ก็เลยจอดดูสักหน่อย ไม่นึกเลยว่าจะเป็นหมอฟาง หมอฟางไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ"

กระอักกระอ่วนอยู่เพียงไม่กี่วินาที ฟู่หย่งเย่ก็กลับมาทำตัวเป็นปกติได้อย่างรวดเร็ว

ฟางเยี่ยนไม่มีหลักฐานเสียหน่อย ตัวเขาเองก็ไม่ได้โผล่หน้าไปจ้างคนพวกนี้โดยตรง แต่ไหว้วานผ่านคนอื่นให้หาคนมา

อีกทั้งพวกที่ลงมือเมื่อกี้ก็เป็นแค่พวกปลายแถว ต่อให้ถูกจับได้แล้วจะทำอะไรได้

ถ้าเมื่อกี้คนพวกนั้นซ้อมฟางเยี่ยนจนพิการจริงๆ เรื่องก็อาจจะใหญ่โต แต่นี่ฟางเยี่ยนยังอยู่ดีมีสุข ต่อให้ถูกจับได้ อย่างมากก็แค่ถูกควบคุมตัวขังไว้ระยะหนึ่งเท่านั้น

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ความกังวลก่อนหน้าของฟู่หย่งเย่ก็มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหงุดหงิดเจ็บใจ

เขาฝันยังไม่เคยคิดเลยว่าฟางเยี่ยนจะมีวิทยายุทธ์ติดตัวด้วย

เสี้ยววินาทีก่อนหน้านี้ ฟู่หย่งเย่สะใจจนแทบจะสะกดอารมณ์ตัวเองไว้ไม่อยู่แล้ว

ทว่าในจังหวะสำคัญ กลับถูกขัดจังหวะเอาดื้อๆ มิหนำซ้ำยังทำให้เขาตกใจจนเหงื่อกาฬแตกพลั่ก

"ผมไม่คิดเลยจริงๆ ว่าจะเป็นหัวหน้าฟู่"

ฟางเยี่ยนมองฟู่หย่งเย่ "พวกเรามีความแค้นต่อกันขนาดนั้นเลยเหรอครับ"

"ผมไม่เข้าใจว่าหมอฟางกำลังพูดเรื่องอะไร ผมแค่ผ่านมาเท่านั้น"

ฟู่หย่งเย่เอนหลังพิงพนักเบาะคนขับ สีหน้าสงบนิ่ง

"หัวหน้าฟู่ คุณดูเหมือนจะเข้าใจอะไรผิดไปเรื่องหนึ่งนะ"

รอยยิ้มบนใบหน้าของฟางเยี่ยนหุบลง "ผมไม่ใช่ตำรวจ จึงไม่จำเป็นต้องใช้หลักฐาน ขอแค่ผมปักใจเชื่อว่าเป็นคุณ มันก็เพียงพอแล้ว"

"แล้วยังไงล่ะ"

ฟู่หย่งเย่ไม่เสแสร้งอีกต่อไป ใบหน้ากลับผุดรอยยิ้มเยาะขึ้นมา "ต่อให้คุณปักใจเชื่อว่าเป็นผม แต่ถ้าไม่มีหลักฐาน คุณจะทำอะไรผมได้งั้นเหรอ"

"คุณไม่รู้อะไรเกี่ยวกับผมเลยสักนิด"

ฟางเยี่ยนยิ้มบางๆ พลางยื่นมือไปค่อยๆ ปลดเข็มทองออกจากนิ้วมือ

ม่านตาของฟู่หย่งเย่หดเกร็ง สีหน้าเปลี่ยนไปทันที "ฟางเยี่ยน นายจะทำอะไร"

"ถ้าใช้บทพูดในละคร มีประโยคหนึ่งว่ายังไงนะ หัวหน้าฟู่เป็นฝ่ายลงมือก่อน ในเมื่อคุณชักกระบี่ออกมาก่อนแล้ว ก็อย่ามาโทษว่าผมชักกระบี่ออกมาบ้างก็แล้วกัน"

ขณะที่เอ่ย ฟางเยี่ยนก็ปลดเข็มทองออกจากนิ้วมือจนหมด แล้วค่อยๆ รูดให้ตรงอย่างแผ่วเบา

สีหน้าของฟู่หย่งเย่ปรากฏแววตระหนกขวัญขึ้นมาแล้ว เขาเคยเห็นการฝังเข็มของฟางเยี่ยนมาก่อน วันนั้นที่ช่วยบรรเทาอาการปวดกระเพาะให้ผู้เฒ่าเหยียน ฟางเยี่ยนก็ใช้เข็มทองเล่มนี้นี่เอง

แม้ว่าภาพตอนที่ฟางเยี่ยนรักษาผู้เฒ่าหวังนั้นฟู่หย่งเย่จะไม่ได้เห็นกับตา ทว่าแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ในฐานะทายาทตระกูลแพทย์จีน ฟู่หย่งเย่ย่อมรู้เรื่องพวกนี้ลึกซึ้งกว่าคนทั่วไป

หมอสามารถช่วยชีวิตคนได้ และในทางกลับกันก็เชี่ยวชาญการฆ่าคนได้ไม่แพ้กัน เหมือนที่ละครหลายเรื่องถ่ายทอดออกมา คดีประหลาดซับซ้อนมากมาย โดยเฉพาะเรื่องการชำแหละศพหรือตัดแยกร่าง หมอนี่แหละคือระดับมืออาชีพตัวจริง

ยิ่งเป็นหมอที่เก่งกาจมากเท่าไร ก็ยิ่งสามารถปลิดชีพคนได้โดยไร้ร่องรอย และหลงเหลือหลักฐานไว้น้อยนิด

ส่วนยอดฝีมือแพทย์จีนที่ร้ายกาจ ถึงขั้นทำให้คนคนหนึ่งตายไปอย่างเงียบเชียบได้โดยทิ้งหลักฐานไว้น้อยยิ่งกว่าเสียอีก

ฟู่หย่งเย่เชื่อมั่นว่าฟางเยี่ยนไม่มีทางกล้าฆ่าเขาแน่ ทว่านอกจากฆ่าคนแล้ว ฟางเยี่ยนยังมีกลเม็ดวิธีอื่นอีกสารพัด

ท่วงท่าของฟางเยี่ยนเชื่องช้ามาก เข็มทองขนาดยาวหนึ่งฉื่อค่อยๆ เลื่อนผ่านปลายนิ้วของเขา ความหวาดกลัวในใจของฟู่หย่งเย่ก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นทุกขณะ

เมื่อได้ประจักษ์ในฝีไม้ลายมือของฟางเยี่ยนเมื่อครู่นี้ ตอนนี้ฟู่หย่งเย่กระทั่งความกล้าที่จะวิ่งหนีก็ยังไม่มีเหลือ

"ความจริงผมจะลงมือแบบเงียบๆ ไม่ให้รู้ตัวเลยก็ได้นะ แต่ทำแบบนั้นมันจะไปสนุกอะไร"

ขณะที่ฟางเยี่ยนเอ่ย เข็มทองก็ถูกเขารูดจนตรงแหน็บ ข้อมือของฟางเยี่ยนสะบัดเบาๆ เข็มทองก็สั่นไหววูบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาอยู่ในมือของเขาอีกครั้ง

จากนั้นฟางเยี่ยนก็ค่อยๆ พันเข็มทองกลับเข้าที่นิ้วมือต่อหน้าต่อตาฟู่หย่งเย่

ภาพเหตุการณ์นี้ยิ่งทำให้ฟู่หย่งเย่ตกใจกลัวจนขวัญผวา

"นายทำอะไรกับฉัน"

ฟู่หย่งเย่แทบไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใดๆ เลยสักนิด ทว่าเขารู้ดีว่าฟางเยี่ยนได้ลงมือไปแล้ว เพียงแต่เพราะมันรวดเร็วเกินไป เขาจึงไม่ทันได้รู้ตัวเท่านั้นเอง

"บอกไปก็หมดสนุกสิครับ ค่อยๆ สัมผัสดูเอาเองเถอะ"

ฟางเยี่ยนพูดพลางนั่งลงบนเบาะผู้โดยสารข้างคนขับ

"ตอนนี้ฉันไปได้หรือยัง"

ฟู่หย่งเย่นั่งไม่ติดแล้ว เขาต้องรีบกลับไปตรวจร่างกายให้เร็วที่สุด ไม่อย่างนั้นคืนนี้เขาคงนอนไม่หลับแน่

"รอตำรวจมาก่อนค่อยว่ากันเถอะครับ แม้ว่าผมจะไม่มีหลักฐาน แต่หัวหน้าฟู่ก็ไม่มีหลักฐานเหมือนกันไม่ใช่เหรอ ยังไงก็ต้องสอบสวนกันสักหน่อยสิครับ"

ฟางเยี่ยนเอ่ยอย่างเนิบช้า

ใช่แล้ว เรื่องในคืนนี้เนื่องจากฟางเยี่ยนไม่ได้รับบาดเจ็บ ต่อให้มีหลักฐานก็ทำอะไรฟู่หย่งเย่ไม่ได้มาก อย่างมากที่สุดก็แค่ถูกควบคุมตัวไว้ชั่วคราว ดังนั้นฟางเยี่ยนจึงลงมือจัดการด้วยตัวเอง

แน่นอนว่า ลงมือก็ส่วนลงมือ แต่การโดนควบคุมตัวก็ยังต้องโดนอยู่ดี คืนนี้ฟู่หย่งเย่อย่าหวังว่าจะได้กลับไปนอนเลย ไปให้ปากคำกับตำรวจเสียก่อนเถอะ

อีกด้านหนึ่ง อานเหยาได้โทรศัพท์แจ้งความไปแล้ว

บริเวณนี้ยังคงอยู่ในเขตรับผิดชอบของถนนชิ่งหยาง สายที่อานเหยาโทรไปจึงเป็นสถานีตำรวจถนนชิ่งหยาง

หลังจากได้รับแจ้งเหตุ ราวสิบนาทีต่อมา รถตำรวจคันหนึ่งก็เปิดไซเรนแล่นเข้ามาอย่างรวดเร็ว หม่าโหย่วผิงนำกำลังเจ้าหน้าที่ลงมาจากรถ

คืนนี้บังเอิญเป็นเวรของซุนอวิ๋นจงพอดี

"เกิดเรื่องอะไรขึ้น"

เจ้าหน้าที่ตำรวจอีกนายที่เป็นคู่หูของซุนอวิ๋นจงเดินหน้าตึงเข้าไปสอบถามด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ เพียงแต่เพิ่งก้าวขาออกไป ก็ถูกซุนอวิ๋นจงคว้าดึงตัวไว้ทันควัน

"หมออานนี่เอง"

ซุนอวิ๋นจงรีบก้าวเข้าไปทักทาย เขาจำอานเหยาได้แล้ว