ตอนที่ 55 คืนส่งท้ายปีเก่า (3)

"อีเฟย, เมื่อคืนบอกว่าจะมีหลายรายการไม่ใช่เหรอ ทำไมยังไม่มีใครกลับมาเลยล่ะ!"

"ไม่รู้สิ! ใครจะรู้ว่าพวกเขาเล่นอะไรกันอยู่!"

หูอีเฟยแสดงท่าทีว่าไม่รู้อะไรด้วย เธอเองก็ไม่ได้เห็นหน้าใครมาทั้งวันเช่นกัน ตอนบ่ายมีแค่เธอกับจางเหว่ยที่อยู่บ้านกันสองคน

จางเหว่ยเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกา

"โยวโยว, มาช่วยฉันหน่อยเถอะ ฉันเดาว่าคืนนี้พวกเธอคงไม่ได้เห็นกิจกรรมในแผนปฏิบัติการส่งท้ายปีเก่าครั้งสุดท้ายของลฺหวี่จื่อเฉียวแล้ว ได้แต่กินอาหารปีใหม่กับฉันแทน"

"ก็ได้, ฟังนายไว้ตั้งแต่แรกก็ดีจริงๆ ลฺหวี่จื่อเฉียวไอ้หมอนี่เชื่อใจไม่ได้เอาซะเลย"

ถังโยวโยวลอบมองเวลาแล้วรู้ดีว่าหมดหวัง แต่เมื่อเห็นกองอาหารมากมายตรงหน้า เธอก็พอจะจินตนาการออกว่ามื้ออาหารปีใหม่คืนนี้จะต้องหรูหราขนาดไหน

ดังนั้น จึงเริ่มลงมือช่วยเหลือ

จางเหว่ยเริ่มผัดอาหาร ส่วนฉินอวี่ม่อจัดการจัดโต๊ะอาหารอยู่ข้างๆ

เมนูอาหารปีใหม่ของจางเหว่ยมีทั้งหมดสิบห้าจาน เพียงพอที่จะตอบสนองความอยากอาหารของทุกคนในคืนนี้

หูอีเฟยวางปีกไก่ลง แล้วเริ่มติดต่อสมาชิกในกลุ่ม

คนแรกที่ติดต่อคือเจิงเสี่ยวเสียน

"ฮัลโหล เจิงเสี่ยวเสียน นายอยู่ที่ไหนนะ ไม่ใช่บอกว่าคืนนี้จะมาร่วมงานหรือไง คนอยู่ไหน?"

"อีเฟยขอโทษด้วย ผมอาจจะกลับมาร่วมฉลองวันส่งท้ายปีเก่ากับพวกคุณไม่ได้แล้ว"

คำพูดขอโทษของเจิงเสี่ยวเสียนปนไปด้วยความแค้นต่อหัวหน้างานที่น่าชังของเขา แค่เรื่องเข้าห้องน้ำ เขาก็หนีหายไปเลย ที่สำคัญคือพอโทรไปหา ยังทำเป็นว่าสัญญาณไม่ดีอีกต่างหาก

โกรธจนแทบคลั่งจริงๆ!

หูอีเฟยที่อยู่อีกฝั่งของสายรายงานข่าวว่าเจิงเสี่ยวเสียนไม่สามารถกลับมาได้

ถังโยวโยวกับฉินอวี่ม่อได้แต่แสดงความเสียใจ เพราะยังไงเรื่องงานก็สำคัญกว่านี่!

จางเหว่ยที่กำลังผัดอาหารอยู่ ปิดไฟ จัดใส่จานเสร็จแล้วจึงถามว่า "อีเฟย ลองถามอาจารย์เจิงดูสิว่าเทปบันทึกเสียงรายการเสร็จหรือยัง?"

"เสร็จแล้ว มีอะไรไหม จางเหว่ย นายมีทางออก!"

เจิงเสี่ยวเสียนที่ได้ยินเสียงจางเหว่ยจากปลายสาย ก็อดดีใจไม่ได้ เขารู้ดีว่าถ้าจางเหว่ยเปิดปากพูดเมื่อไหร่ ย่อมต้องมีวิธีแก้ปัญหาเสมอ

"อวี่ม่อ, โทรหาลฺหวี่จื่อเฉียวให้หน่อย ถามว่าเขาอยู่ที่ไหน หัวหน้าของเจิงเสี่ยวเสียนไม่ใช่แฟนเก่าของเขารึไง ให้เขาชวนออกมา ช่วยเซ็นชื่อให้อาจารย์เจิงสักใบก็จบแล้ว!"

"ขอบคุณมากเลยนะ จางเหว่ย อวี่ม่อ รีบถามไอ้หมอลฺหวี่จื่อเฉียวนั่นหน่อยว่ามันอยู่ไหน ผมจะได้ออกจากบ้านทันที"

เจิงเสี่ยวเสียนตื่นเต้นจนนั่งไม่ติด เขาเคยคิดว่าคืนนี้ตัวเองจะต้องนอนเหงาอยู่คนเดียว ไม่นึกเลยว่าสถานการณ์จะมีจุดเปลี่ยน เขาคว้าเสื้อและเทปบันทึกเสียง วางสายโทรศัพท์ทันที แล้ววิ่งลงไปขับรถ

ฉินอวี่ม่อโทรหาลฺหวี่จื่อเฉียว แต่ไม่มีคนรับสาย

ยังไม่ทันที่ฉินอวี่ม่อจะได้พูดอะไร โทรศัพท์ของจางเหว่ยก็ดังขึ้น

เป็นการโทรผ่านวิดีโอคอลจากกวานกู่

จางเหว่ยยังไม่ทันได้พูด ก็ได้ยินเสียงของกวานกู่ดังมาจากในสาย "คุณตำรวจ คุณตำรวจ ตอนนี้คุณสามารถคุยกับเขาได้แล้ว!"

"คุณตำรวจ?"

จางเหว่ยกดปุ่มลำโพงโดยไม่ได้ตั้งใจ ทำให้เสียงจากในสายดังออกไปจนอีกสามคนได้ยิน ต่างพากันมามุงดู

"สวัสดีครับ คุณท่าน คือคุณทนายความของคุณกวานกู่และคุณลฺหวี่จื่อเฉียวใช่ไหมครับ?"

สามสาวมองหน้ากันแวบหนึ่ง ลฺหวี่จื่อเฉียวเหรอ? มิน่าล่ะถึงโทรไม่ติด ที่แท้ถูกจับเข้าโรงพักนี่เอง!

"ใช่ครับ มีเรื่องอะไรหรือครับ?"

"ทั้งสองคนต้องสงสัยว่าขายดอกไม้ไฟและพลุโดยไม่ได้รับอนุญาต จึงถูกควบคุมตัวไว้ชั่วคราว"

"อย่างนั้นหรือ คุณตำรวจ ผมขอคุยกับลูกความของผมเพื่อสอบถามเรื่องราวได้ไหมครับ?"

คุณตำรวจส่งโทรศัพท์คืนให้กวานกู่

กวานกู่พูดว่า "จางเหว่ย เรื่องมันเป็นแบบนี้ ตอนแรกผมก็เสียใจอยู่หรอก แต่เจ้าลฺหวี่จื่อเฉียวคนนั้นมันอ้างว่ามีเรื่องเลยเรียกผมไป พอไปถึง ผมถึงเพิ่งรู้ตัวว่ามันให้ผมสอนผู้หญิงญี่ปุ่นสามคนจุดพลุ fireworks เจ้าหมอนั่นแค่ช่วยเสี่ยวเฮยเฝ้าร้านชั่วคราว แล้วกลับอยากจีบสาว มันลากเอาพลุอันใหญ่ยักษ์ออกมา บอกว่านี่คือสำหรับปาร์ตี้เที่ยงคืนของมันคืนนี้ถึงตอนนั้น จะมีสาวสวยใส่กระโปรงสั้นยืนล้อมรอบตัวมันเต็มไปหมด"

ลฺหวี่จื่อเฉียวที่อยู่ข้างๆ จู่ๆ ก็โบกไม้โบกมือพลางพูดขึ้นว่า "พวกเราสองคนคือชายหนุ่มผู้มีความมุ่งมั่นที่จะปล่อยวางอุดมคติบนท้องถนนในคืนส่งท้ายปีเก่า"

"หุบปาก ลฺหวี่จื่อเฉียว"

ความโกรธที่กวานกู่สะสมไว้นานเกินไประเบิดออกมาทันที ลฺหวี่จื่อเฉียวตกใจจนสะดุ้ง รีบแสดงท่าทีว่าจะเงียบ จากนั้นกวานกู่ก็พูดต่อ:

"ดังนั้นผมจึงถามเขาว่ามีใบอนุญาตขายดอกไม้ไฟไหม แล้วเราก็ถูกพาตัวเข้ามาโดยเจ้าหน้าที่ตำรวจ"

คำเล่าของกวานกู่ไม่ได้ทำให้ตำรวจในที่เกิดเหตุอึ้งจนพูดไม่ออกเท่านั้น แม้แต่คนที่ถือสายโทรศัพท์อยู่อีกฝั่งสี่คนก็ยังตกอยู่ในสภาพที่เงียบงันจนไร้คำพูด

"สมแล้วจริงๆ โรคพอกวนกู่พอรีบร้อนทีไร พูดจาไม่รู้เรื่องทุกที ไม่เคยเปลี่ยนเลยสักนิด"

หูอีเฟยกับกวานกู่เป็นรูมเมทกันมานานกว่าหนึ่งปีแล้ว จึงเข้าใจดีถึงนิสัยข้อนี้ของกวานกู่

ถังโยวโยวได้ยินคำพูดของหูอีเฟย ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อเล็กน้อย ดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออก

โชคดีที่สีแดงนั้นไม่เด่นชัดนัก ไม่มีใครคนอื่นสังเกตเห็น

"กวานกู่ ต่อไปตั้งใจเรียนรู้การจัดเรียงประโยคภาษาจีนให้ดีกว่านี้ จำไว้ว่าต้องจับประเด็นสำคัญให้ได้"

จางเหว่ยรู้สึกว่าถ้าตัวเองต้องเจอคนพูดจาแบบนี้น่ะ ต่อให้อารมณ์ดีแค่ไหนก็คงบ้าไปเหมือนกัน

"คืนโทรศัพท์ให้เจ้าหน้าที่ตำรวจเถอะ!"

"คุณตำรวจครับ ผมเข้าใจเรื่องราวที่เกิดขึ้นแล้ว อยากทราบว่าตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ไหนครับ เราจะคุยกันต่อหน้า"

"ได้ครับ"

หลังจากรู้ที่อยู่จากจางเหว่ยแล้ว ทุกคนก็ขับรถไปยังสถานที่นั้น

……

หน้าสถานีตำรวจ

ผ่านการเจรจาต่อรองของจางเหว่ยกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ กวานกู่และลฺหวี่จื่อเฉียวทั้งสองคนจึงสามารถชี้แจงความเข้าใจผิด และถูกปล่อยตัวออกมาจากสถานีตำรวจ

"คืนวันปีใหม่ทำอะไรไม่ดีบ้าง ทำไมต้องไปช่วยคนอื่นเฝ้าร้านด้วย ครั้งหน้าระวังอย่าให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีกนะ!"

"ครับ คุณตำรวจ กลับไปผมจะอบรมสั่งสอนไอ้สองคนนี้ให้หนักแน่!"

กวานกู่เองก็ยืนอยู่ข้างๆ กล่าวขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เมื่อทุกคนเดินออกจากประตูสถานีตำรวจ ก็เห็นเจิงเสี่ยวเสียนรออยู่แล้วที่หน้าประตูนานพอสมควร

เจิงเสี่ยวเสียนเห็นลฺหวี่จื่อเฉียวออกมา ก็รีบเข้าไปดึงแขนลฺหวี่จื่อเฉียวแล้วหมุนตัวพาขึ้นรถ

"พวกนั้นจะไปไหนกันน่ะ!"

กวานกู่ถามด้วยความสงสัยขณะมองตามรถที่แล่นจากไป

"ไปช่วยชีวิตไง!"

"กวานกู่! ดูสิคราวหน้ายังจะเชื่อคำโกหกของลฺหวี่จื่อเฉียวอีกไหม"

หูอีเฟยชี้ไปที่หัวของกวานกู่แล้วพูดเสียงดัง เชื่อใครก็ได้ แต่ดันไปเชื่อไอ้เจ้าสารเลวลฺหวี่จื่อเฉียว

กวานกู่มีอารมณ์โมโหแต่ไม่รู้จะระบายลงที่ไหน ในเมื่อเป็นเขาเองที่เชื่อลฺหวี่จื่อเฉียวนี่นา

ไม่รู้จริงๆ ว่าสมองของตัวเองเพี้ยนไปตอนไหน

กวานกู่พบว่าตั้งแต่รู้จักลฺหวี่จื่อเฉียวมา ชีวิตของตัวเองไม่เคยราบรื่นเลย

"แล้วคืนนี้จะทำยังไงล่ะ! กลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว ดูท่าแผนการคืนนี้คงพังหมดแล้ว"

กวานกู่ก็รู้สึกจนปัญญาเช่นกัน พลางทอดสายตามองดูท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดสนิท

คืนส่งท้ายปีเก่าถูกทำลายจนกลายเป็นแบบนี้โดยไอ้เจ้าลฺหวี่จื่อเฉียวนั่น ยิ่งคิดยิ่งเจ็บใจ

"ไปเถอะ ขึ้นรถ กลับบ้านไปกินอาหารปีใหม่กัน"

"นั่นสินะ! โชคดีที่ยังมีจางเหว่ยที่ไม่เชื่อแผนของลฺหวี่จื่อเฉียว เขาใช้เวลาทั้งบ่ายเตรียมอาหารปีใหม่ไว้"

ฉินอวี่ม่อและถังโยวโยวยืนอยู่ข้างๆ กวานกู่ พูดปลอบใจ

ถ้าไม่ใช่เพราะอาหารปีใหม่ที่เราจางเหว่ยเตรียมไว้ พวกเขาคงไม่รู้เลยว่าจะไปไหนหรือทำอย่างไรในคืนนี้