ตอนที่ 56 คืนวันสิ้นปี (จบ)

"จริงเหรอ!!"

"จางเหว่ย นายใจดีจังเลย!"

กวานกู่ยังไม่ค่อยเชื่อสิ่งที่ทั้งสองคนพูดว่าคืนนี้จะมีอาหารปีใหม่ด้วย!

หูอีเฟยที่นั่งอยู่ข้างคนขับโผล่หน้าออกมาเรียกสามคนที่กำลังคุยกันอยู่

"รีบขึ้นรถเร็ว หรือว่าจะนอนที่โรงพักทั้งคืนจริงๆ กันแน่!"

ทั้งสามคนรีบขึ้นรถ จางเหว่ยขับรถกลับอพาร์ตเมนต์

กลับถึงอพาร์ตเมนต์

กวานกู่ได้กลิ่นในห้องก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศอบอุ่นของเทศกาลปีใหม่ตามแบบฉบับคนจีน ซึ่งเป็นความรู้สึกพิเศษที่ไม่เคยได้รับเมื่ออยู่ที่ญี่ปุ่น

กลิ่นอายนี้ไม่ได้เกี่ยวกับรสชาติอาหาร แต่เป็นความรู้สึกที่ทำให้สบายใจตั้งแต่ภายในสู่ภายนอก

"คุณผู้หญิงทั้งสามท่าน ช่วยเตรียมเครื่องดื่ม เบียร์ อะไรพวกนั้นหน่อยนะ ส่วนกวานกู่ มาช่วยฉันทำกับข้าว"

ด้วยความที่กวานกู่มาจากตระกูลเชฟ จึงมีฝีมือเหนือกว่าถังโยวโยวอย่างเทียบไม่ได้ จางเหว่ยจึงให้กวานกู่มาเป็นผู้ช่วย ทำให้เสิร์ฟอาหารได้เร็วขึ้นมาก

"ได้เลยครับ คืนนี้ผมจะทำอาหารญี่ปุ่นแบบพิเศษให้ทุกคนชิม"

กวานกู่เดินเข้าครัว เห็นอาหารหลายจานที่ปรุงเสร็จแล้วถูกวางไว้ในตู้รักษาความร้อน นับดูคร่าวๆ ก็มีราวแปดเก้าจานแล้ว

กวานกู่สำรวจวัตถุดิบในครัวแล้วก็ต้องล้มเลิกความคิดที่จะทำอาหารญี่ปุ่น เพราะจางเหว่ยเตรียมวัตถุดิบไว้ครบถ้วนหมดแล้ว

ระหว่างมองจางเหว่ยทำอาหาร กวานกู่ก็หันไปมองหญิงสาวทั้งสามที่กำลังจัดโต๊ะอาหาร

กวานกู่เริ่มเข้าใจคำสอนของพ่อที่เขาเคยบอกไว้

อาหารสามารถส่งผ่านความจริงใจของเชฟไปถึงผู้กินได้

"กวานกู่ กุ้งต้มเกลือเสร็จแล้ว นายไปผสมน้ำจิ้มแบบญี่ปุ่นสำหรับกินกุ้งหน่อย แล้วทำสลัดอีกจานหนึ่งด้วย"

"ไม่มีปัญหา ผมถนัดเรื่องนี้อยู่แล้ว"

กวานกู่เข้าใจว่านี่คือโอกาสที่จางเหว่ยมอบให้ เพราะเขาเคยพูดไว้ก่อนหน้าแล้วว่าอยากทำอาหาร ถ้าบนโต๊ะไม่มีเมนูของเขาเลยก็คงจะดูไม่ดี

ทั้งสองคนยุ่งอยู่ครึ่งชั่วโมงกว่าจึงทำทุกอย่างเสร็จสมบูรณ์

"อีเฟย ลองโทรถามอาจารย์เจิงสิว่าเขายังไม่กลับมาเหรอ?"

หูอีเฟยเพิ่งจะหยิบมือถือขึ้นมาโทร ก็ได้ยินเสียงประตูเปิดพอดี

"พี่น้องทั้งหลาย ผมกลับมาแล้ว!"

เจิงเสี่ยวเสียนผลักประตูเข้ามา กางแขนออกกว้างประกาศก้อง

บรรยากาศเงียบลงชั่วขณะ ไม่มีใครสนใจท่าทางของเจิงเสี่ยวเสียนเลยสักคน

"มาๆ โยวโยว ยกอาหารออกไป เตรียมตัวกินข้าวได้แล้ว"

"อวี่ม่อ เปิดทีวีเปลี่ยนช่องไปรายการกาล่าตรุษจีน"

หญิงสาวทั้งสามลุกขึ้นเริ่มทำงาน

เมื่อไม่มีใครสนใจ เจิงเสี่ยวเสียนก็จำต้องเก็บแขนลงอย่างกระอักกระอ่วน

ลฺหวี่จื่อเฉียวได้กลิ่นอาหารหอมหวน ก็ตรงดิ่งไปนั่งที่โต๊ะทันที

หูอีเฟยเอามือวางบนไหล่ลฺหวี่จื่อเฉียว ร่างกายของเขาก็ตกอยู่ในสภาพแข็งทื่อ ไม่กล้าขยับเขยื้อน

"จื่อเฉียว อย่าดื้อสิ นายชวนสาวใส่กระโปรงสั้นขึ้นไปดูพลุบนดาดฟ้าไม่ใช่เหรอ รีบไปเถอะ อย่าปล่อยให้เวลาทองของนายเสียเปล่า"

ลฺหวี่จื่อเฉียวรู้ตัวดีว่าชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย จึงพูดเสียงสะอื้น "อีเฟย ขอโทษครับ ผมผิดไปแล้ว ยกโทษให้ผมครั้งนี้ที!"

"จื่อเฉียว นายผิดตรงไหนล่ะ? ไม่ได้ผิดสักหน่อย แผนคืนวันสิ้นปีขั้นสุดท้ายของนายมันเยี่ยมยอดขนาดนั้น!"

น้ำเสียงอ่อนโยนของหูอีเฟยเปรียบเสมือนมีดทื่อ ค่อยๆ กรีดแทงจิตใจของลฺหวี่จื่อเฉียวทีละนิด

ความทุกข์ระทมและความไม่มั่นคงยังคงปกคลุมจิตใจของลฺหวี่จื่อเฉียวตลอดเวลา

จางเหว่ยมองลฺหวี่จื่อเฉียว เขาตัดสินใจจะช่วยเขาครั้งนี้

"อีเฟย ให้จื่อเฉียวกินเถอะ เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไป"

เมื่อได้ยินคำของจางเหว่ย ลฺหวี่จื่อเฉียวก็เงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกตะลึง ในสายตาของเขาตอนนี้ จางเหว่ยเหมือนเทพเจ้าที่เปล่งรัศมีสว่างไสว ลงมาช่วยเหลือเขาให้พ้นจากทุกข์

"จางเหว่ย..."

จางเหว่ยเห็นอารมณ์ของลฺหวี่จื่อเฉียวพร้อมแล้ว จึงพูดต่อ "แต่ว่าค่าอาหารปีใหม่วันนี้แพงเอาเรื่องอยู่นะ!"

"ผมจ่ายเอง ผมจ่ายเอง"

ลฺหวี่จื่อเฉียวรู้ว่าตัวเองหนีไม่รอด จึงเลือกยอมควักกระเป๋าเพื่อแลกกับความสงบสุข มิฉะนั้นหูอีเฟยอาจเล่นงานเขาจนยับเยินก็ได้ เขาไม่อยากเข้าโรงพยาบาลในวันสิ้นปี

"อ้อ จริงด้วย คุณลฺหวี่ คุณยังค้างค่าอาหารผมอยู่หนึ่งเดือน อย่าลืมจ่ายคืนให้ครบด้วยนะ"

……เหมียวเหมียวน้อยเล่า

บนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยอาหารเลิศรส

ทั้งเจ็ดคนนั่งล้อมวงกันเป็นวงกลม

"มาฉลองตรุษจีนครั้งแรกหลังจากที่ย้ายเข้าอพาร์ตเมนต์รักกันเถอะ ดื่ม!"

จางเหว่ยยกแก้วขึ้นเป็นคนแรก แล้วพูดชวน

"นี่ก็เป็นของพวกเราด้วยเช่นกัน ดื่ม!"

ฉินอวี่ม่อและถังโยวโยวก็ไม่น้อยหน้า ยกแก้วขึ้นบ้าง

เมื่อเทียบกับสามคนนั้น อีกสี่คนที่เหลือกลับรู้สึกซาบซึ้งใจจนพูดไม่ออก

ไม่รู้เริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ การรวมตัวกันกินข้าวในเทศกาลสำคัญดูเหมือนจะกลายเป็นธรรมเนียมปฏิบัติไปแล้ว แม้ว่าจะผ่านความวุ่นวายในคืนนี้ไป ทุกคนก็ยังมานั่งกินอาหารปีใหม่ด้วยกันได้

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะจางเหว่ย!

ทุกคนมองไปที่จางเหว่ย ตั้งแต่เขาย้ายเข้ามาอยู่ในอพาร์ตเมนต์ บรรยากาศภายในก็ดูอบอุ่นและสมานฉันท์ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เป็นเขาที่ทำให้เกิดมื้ออาหารปีใหม่นี้ เป็นเขาที่มอบความรู้สึกอบอุ่นเหมือนบ้านให้ทุกคนในช่วงวันส่งท้ายปีเก่าที่ครอบครัวควรจะได้พร้อมหน้ากัน

เจิงเสี่ยวเสียนกับลฺหวี่จื่อเฉียวมองจางเหว่ยด้วยความรู้สึกผิดที่ทวีคูณ หากไม่มีเรื่องของพวกเขาทั้งสองคน บางทีจางเหว่ยอาจจะแต่งงานไปแล้ว แต่ถ้าไม่มีเหตุการณ์ในคืนนั้น พวกเขาก็คงพลาดเพื่อนดีๆ อย่างจางเหว่ยไปตลอดชีวิต!

ในชั่วขณะนั้น อารมณ์ของทั้งสองคนช่างสับสนวุ่นวายจนอธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้

"มา จางเหว่ย พวกเราขอชนแก้วให้คุณสักครั้ง ขอบคุณที่ไม่เชื่อคำโกหกของไอ้บ้าลฺหวี่จื่อเฉียว และเตรียมมื้ออาหารปีใหม่ไว้ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ ป่านนี้พวกเราก็คงต้องอยู่คนเดียวเปล่าเปลือยแล้ว"

หูอีเฟยยกรượuขึ้นกล่าวจบ ก็กระดกดื่มจนหมดแก้ว

คนอื่นๆ ก็ดื่มจนหมดแก้วเช่นกัน

กวานกู่ยกแก้วขึ้นพูดกับจางเหว่ยว่า "ขอบคุณนะ จางเหว่ย ถ้าไม่ใช่เพราะคุณช่วยผมออกมา คืนนี้คงจะเป็นความอัปยศอดสูที่สุดในชีวิตของผม เพราะต้องฉลองตรุษจีนในสถานีตำรวจ"

พูดจบ กวานกู่ก็ถลึงตาใส่ลฺหวี่จื่อเฉียวอย่างแค้นเคือง จากนั้นก็ยกแก้วดื่มจนหมด

จางเหว่ยทำได้เพียงยกแก้วขึ้นดื่มร่วมวงตามมารยาท

"จางเหว่ย ขอบคุณสำหรับแผนการที่คุณคิดขึ้นมา ไม่งั้นคืนนี้ผมคงต้องไปแข่งเรตติ้งกับผู้ชมรายการกาล่าตรุษจีนแน่ๆ"

เจิงเสี่ยวเสียนรู้สึกขอบคุณจางเหว่ยอย่างมาก ถ้าไม่ใช่เพราะคำแนะนำของจางเหว่ย เขาคงไม่มีทางได้นั่งกินข้าวอยู่กับพวกเขาที่นี่หรอก!

พูดจบ เขาก็ยกแก้วขึ้น ดื่มจนหมด

"พวกคุณน่ะ ผลัดกันเทเหล้าใส่ผมอีกแล้ว!"

จางเหว่ยถือแก้วไวน์ มองหน้าทุกคน เพียงครู่เดียวเขาก็กระดกไปแล้วสามสี่แก้ว

"ใช่ เป้าหมายคือเทเหล้าใส่คุณนั่นแหละ"

ลฺหวี่จื่อเฉียวลุกขึ้นยืน ยกแก้วเสียงดังลั่น กล่าวจบก็เงยหน้าดื่มจนหมดทันที

"จางเหว่ย ผมดื่มแล้ว คุณล่ะ?"

ลฺหวี่จื่อเฉียวยิ้มแป้นมองจางเหว่ย

ที่ทำให้ฉันเสียเงินไง คืนนี้ฉันต้องดื่มเอาคืนให้ได้!

จางเหว่ยเองก็จับเจตนารมณ์แก้แค้นของลฺหวี่จื่อเฉียวได้ เขาแค่ยักไหล่อย่างไม่สะทกสะท้าน แล้วก็ดื่มจนหมดแก้วเช่นกัน

"เย่!"

ทันทีที่แอลกอฮอล์ไหลลงท้องจางเหว่ย บรรยากาศทั้งงานก็คึกคักขึ้นในพริบตา

ดื่มเหล้า กินกับข้าว สลับกันไปมา เสียงแก้วกระทบกันดังกรุ๋งกริ๋ง

ทีวีข้างๆ เปิดรายการกาล่าตรุษจีนอยู่ แต่ไม่มีใครสนใจดูเลยสักคน ทุกคนต่างจมดิ่งอยู่ในความสุขของช่วงเวลานี้