ตอนที่ 57 การอวยพรปีใหม่

วันรุ่งขึ้น

เป็นวันแรกของตรุษจีน

"ว้ากกก!!!"

จางเหว่ยที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ต้องสะดุ้งตื่นเพราะเสียงกรีดร้องแหลมสูง

เขาหันไปมองรอบๆ เอ๊ะ! นี่ห้องของเรานี่นา

ลฺหวี่จื่อเฉียวนอนแผ่หลาอยู่บนพื้น หลับลึกเหมือนหมูตาย

จางเหว่ยผลักประตูออกไป ในห้องนั่งเล่นมีกวานกู่กับฉินอวี่ม่ออยู่ด้วย

"เกิดอะไรขึ้น? เมื่อกี้ใครส่งเสียง?"

ถังโยวโยวก็เดินออกมาจากห้องเช่นกัน เธอเอามือลูบผมที่ยุ่งเหยิงของตัวเอง

จางเหว่ยเห็นคนพวกนี้อยู่ครบ ก็พอจะเดาได้ว่าเสียงนั้นมาจากใคร

จางเหว่ยกำลังจะขึ้นบันไดพอดี หูอีเฟยก็เดินออกมาจากห้อง ยืนเกาะราวบันไดแล้วพูดว่า "ขอโทษทีนะ! มีแมลงสาบในห้องฉัน มันปีนขึ้นไปบนเตียง ตกใจแทบแย่"

"อีเฟย ทำเอาเราตกใจแทบตายเลย"

ฉินอวี่ม่อตบอกตัวเองเบาๆ เพื่อปลอบใจที่หัวใจเต้นรัว แล้วพูดขึ้น

เมื่อคืนเธอเมาหนัก ไม่ได้ขึ้นบันได เลยต้องนอนค้างบนโซฟาแทน

"ใช่ พี่อีเฟยไม่คิดเลยว่าพี่จะกลัวแมลงสาบ!"

ถังโยวโยวพูดจบก็กลับเข้าห้องไปนอนต่อ เมื่อคืนสนุกมาก กว่าจะได้ก็นอนตอนตีสองตีสาม ตอนนี้จึงง่วงจัด

กวานกู่รู้ความจริงแล้วก็ตามกลับไปนอนต่อ เหมียวเหมียวน้อยเล่า

หูอีเฟยที่อยู่ชั้นบนเห็นฉินอวี่ม่อขึ้นบันไดมา ก็กลับเข้าห้องปิดประตูทันที

จางเหว่ยรู้สึกแปลกใจ ผู้หญิงอย่างหูอีเฟยที่ไม่เคยกลัวแม้แต่หนู กลับมากลัวแมลงสาบได้ยังไง เป็นไปไม่ได้!

เรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำบางอย่างแน่นอน

เขาดูเหมือนจะคาดเดาความจริงได้แล้ว

ดังนั้นเมื่อกลับเข้าห้อง จางเหว่ยไม่ได้ปิดประตูลงกลอน แต่จงใจเว้นช่องว่างไว้เล็กน้อย

ผ่านไปไม่กี่นาที ได้ยินเสียงคนลงบันไดมาจากห้องนั่งเล่น แม้จะฟังดูเบามาก แต่ก็มีเสียงดังขึ้นจริงๆ

สมกับที่คิดไว้ เจิงเสี่ยวเสียนเดินลงมาจากบันได แล้วรีบวิ่งหนีออกไปทันที

จางเหว่ยเห็นภาพนั้นก็หัวเราะในลำคอ เมื่อคืนหูอีเฟยเมาหนัก เจิงเสี่ยวเสียนเห็นคนอื่นเมาหมด จึงอาสาไปส่งอีเฟยกลับห้อง ดูท่าแล้วเจิงเสี่ยวเสียนคงขึ้นไปแล้วไม่ได้ลงมาอีกเลย

แต่อีเฟยน่าจะไม่ได้ถูกเจิงเสี่ยวเสียนลวนลามอะไรมากนัก ไม่งั้นวันนี้เจิงเสี่ยวเสียนคงไม่กล้าแม้แต่จะลงบันไดมาหรอก

จางเหว่ยเหลือบดูเวลา เกินแปดโมงแล้ว

เขาจึงเริ่มล้างหน้าแปรงฟัน เพราะเดี๋ยวจะต้องไปอวยพรปีใหม่

จางเหว่ยเป็นเด็กกำพร้า จึงไม่มีญาติพี่น้องมากนัก สิ่งเดียวที่พอจะนึกออกคือคนที่ดูแลเขาดีมาตลอดอย่างจูเก่อต้าเซิ่งเท่านั้น

ดังนั้นเมื่อวานตอนโทรคุยกัน จางเหว่ยก็ได้บอกกับจูเก่อต้าลี่ไปแล้วว่าวันนี้จะไปอวยพรปีใหม่ที่บ้านของเธอ

เกือบเก้าโมง จางเหว่ยขับรถมุ่งหน้าไปยังบ้านของต้าลี่

จอดรถไว้ในช่องจอดของหมู่บ้านแล้ว จางเหว่ยก็เดินเท้าต่อไปยังบ้านของต้าลี่

กริ๊ง!

จางเหว่ยกดกริ่ง ประตูใหญ่ก็เปิดออก

"จางเหว่ย มาแล้วเหรอ เข้ามาสิ"

"ต้าลี่ สวัสดีปีใหม่ครับ"

"จางเหว่ย สวัสดีปีใหม่ค่ะ"

จางเหว่ยตามต้าลี่เข้าไปในห้องนั่งเล่น

"สวัสดีครับคุณลุง สวัสดีครับพี่สาว"

"คุณลุง?"

จูเก่อต้าเซิ่งมองหยางลี่ด้วยสายตาขี้เล่น ดูก็ไม่แก่อะไรนี่นา ทำไมถึงกลายเป็นคุณลุงไปได้ล่ะ

"ทำไมเรียกไม่ได้เหรอ จางเหว่ยเรียกผมว่าคุณลุงไม่ได้หรือไง ไม่ให้เรียกแล้วจะให้เรียกว่าอะไร!"

หยางลี่ถูกจูเก่อต้าเซิ่งจ้องจนรู้สึกอึดอัด จึงพูดขึ้นบ้าง

"ไม่มีอะไรนี่คะ! พี่สาว! คุณลุง! ดูท่าในสายตาของจางเหว่ย ฉันยังดูหนุ่มแน่นอยู่นะเนี่ย!"

"จางเหว่ย ไม่ต้องสนใจป้าของเธอ นั่งลงเถอะ"

หยางลี่ตอบโต้กลับด้วยการเรียกแบบนั้น แล้วรีบชวนจางเหว่นั่งลง

จูเก่อต้าเซิ่งฮึ่ม ขึ้นหนึ่งครั้งโดยไม่สนใจหยางลี่ แล้วหมุนตัวเดินเข้าครัวไป

ต้าลี่หยิบกล่องของขวัญออกมาจากห้อง ดูเหมือนจะเป็นกล่องขนาดใหญ่

"จางเหว่ย หนังสือที่คุณให้ฉัน ฉันชอบมากจริงๆ นี่คือของขวัญปีใหม่ของฉันให้คุณ ลองทายสิว่าเป็นอะไร?"

จางเหว่ยมองกล่องของขวัญ คิดอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ไร้หนทาง จึงต้องขอความช่วยเหลือจากต้าลี่

"ต้าลี่ พอจะมีคำใบ้อะไรไหมครับ"

ต้าลี่ยื่นมือชี้ไปที่ตัวจางเหว่ยเอง "เกี่ยวกับอาชีพของคุณ"

เกี่ยวกับทนายความ?

หรือว่าจะเป็นสิ่งนั้น?

"จางเหว่ย ทายออกแล้วใช่ไหม?"

จูเก่อต้าลี่นั่งลงข้างๆ จางเหว่ย แล้วถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเล็กน้อย

จางเหว่ยทำมือวัดขนาดกล่องอย่างมั่นใจแล้วพูดว่า "เป็นตาชั่งใช่ไหม!"

"ใช่แล้ว เป็นตาชั่ง ฉันหวังว่าในอนาคตคุณจะได้เป็นทนายความที่ยิ่งใหญ่"

จูเก่อต้าลี่แกะห่อของขวัญออกอย่างกระตือรือร้น ข้างในมีตาชั่งโลหะวางอยู่

บนถาดตาชั่งทั้งสองด้านยังมีตุ๊กตาตัวเล็กที่น้ำหนักเท่ากันเป๊ะวางอยู่

จูเก่อต้าเซิ่งถือถ้วยชาเดินเข้ามา จากนั้นวางไว้ตรงหน้าจางเหว่ย

"ของขวัญชิ้นนี้ของต้าลี่ เธอคิดนานมากกว่าจะนึกออก หนังสือสองเล่มที่คุณให้ต้าลี่ เธอรักมันมาก"

"จางเหว่ย ฉบับแปลภาษาไทยนั้นคุณเป็นคนแปลเองไหม รวมถึงภาพประกอบข้างในด้วย?"

หยางลี่ถามด้วยความอยากรู้ เขามีโอกาสได้แอบดูผ่านๆ ตอนต้าลี่พลิกอ่านบ้าง การแปลไม่มีจุดบกพร่องเลย แม้แต่ศัพท์เฉพาะทางฟิสิกส์ที่เป็นภาษาอังกฤษก็แปลได้ถูกต้องหมด

"อืม ผมแปลตอนที่ไม่มีคดีครับ"

การแปลหนังสือเล่มนั้นไม่ใช่เรื่องยากสำหรับจางเหว่ย แต่ที่ยากที่สุดคือการคัดลอกออกมาเป็นรูปเล่ม ซึ่งต้องใช้สมาธิและพลังงานมากที่สุด

"ถ้าอย่างนั้นดูเหมือนความรู้ฟิสิกส์ของคุณจะต้องดีมากแน่ ในหนังสือมีศัพท์เทคนิคทางฟิสิกส์เยอะ คนทั่วไปคงไม่ได้สัมผัสบ่อยนัก"

"ก็พอใช้ครับ แค่ธรรมดา ไม่งั้นผมจะมาทำงานเป็นทนายความได้อย่างไร"

"ฮ่าฮ่าฮ่า คุณถ่อมตัวเกินไป เมื่อสองวันก่อนผมดูวิดีโอที่คุณอธิบายเคมีฟิสิกส์ให้ต้าลี่อย่างละเอียด ระดับแบบนั้นแม้แต่เด็กมหาวิทยาลัยที่เรียนฟิสิกส์โดยตรงยังทำได้ยาก"

หลังจากหยางลี่เข้าทำงานที่มหาวิทยาลัยฟู่ตันสำเร็จ มีนักเรียนพูดถึงเรื่องนี้ในชั้นเรียน หลังเลิกเรียนเขาจึงไปศึกษาเพิ่มเติมเป็นการส่วนตัว

การอธิบายฟิสิกส์ให้กระชับ ชัดเจน และเป็นระบบแบบนี้ ไม่ใช่คนทั่วไปจะทำได้อย่างแน่นอน ต้องเป็นผู้ที่มีความเข้าใจลึกซึ้งในฟิสิกส์ระดับสูงเท่านั้นถึงจะทำได้

"ไม่ทราบว่าคุณศึกษาฟิสิกส์ในระดับปริญญาตรีมาดีแค่ไหนแล้วครับ!"

"พ่อ..."

ต้าลี่ตะโกนแทรกขึ้นมา เพราะชัดเจนว่าจางเหว่ยมาหาเธอ แต่กลับถูกพ่อของเธอจับคุยแทน

หยางลี่เห็นท่าไม่ดี รีบขอโทษต้าลี่ทันที "พ่อผิดเอง ติดนิสัยจากงานจนลืมไปว่าวันนี้เป็นวันแรกของตรุษจีน"

จากนั้นเขาก็ลูบหัวต้าลี่อย่างเอ็นดู

ต้าลี่หันไปบอกจางเหว่ย "จางเหว่ย เที่ยงนี้กินข้าวที่นี่ก่อนนะ ตอนนี้ใกล้เที่ยงแล้ว"

"ใช่แล้ว จางเหว่ย อยู่กินข้าวกลางวันก่อนค่อยกลับสิ"

จูเก่อต้าเซิ่งที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็พูดเสริมเช่นกัน

มองสายตาที่คาดหวังของต้าลี่ จางเหว่ยก็ปฏิเสธไม่ลง จึงได้แต่พยักหน้ารับคำ

ช่วงเที่ยง คู่สามีภรรยาจูเก่อจิ่งกับโจวฮุ่ยที่ออกไปอวยพรปีใหม่ข้างนอกก็กลับมา จูเก่อจิ่งเห็นจางเหว่ยก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่พอนึกถึงเหตุผลก็เข้าใจได้ทันที

ในฐานะเด็กกำพร้า การที่จางเหว่ยมาอวยพรปีใหม่ที่บ้านพวกเขา ย่อมหมายความว่าเขามองพวกเขาเป็นผู้อาวุโสที่เคารพอย่างแท้จริง!

หลังทานอาหารเสร็จ จางเหว่ยคุยกับจูเก่อจิ่งต่ออีกสักครู่ ก่อนจะขับรถกลับ