ตอนที่ 58 การแข่งขันบาสเกตบอลระดับชุมชน

จางเหว่ยเพิ่งก้าวเท้าเข้าห้อง ก็เห็นลฺหวี่จื่อเฉียวกับเจิงเสี่ยวเสียนกำลังเก็บกวาดซากความเละเทะจากเมื่อคืนอยู่พอดี

ส่วนหูอีเฟยก็นั่งอยู่บนโซฟา คอยสั่งการทั้งสองคน

"เก็บให้เรียบร้อยหน่อย เมื่อคืนมีแค่พวกนายสองคนที่กินอาหารสำเร็จรูปตรงหน้า วันนี้ยังไม่รีบเก็บอีก"

"จางเหว่ย กลับมาแล้วเหรอ! เช้านี้ไปไหนมาล่ะ"

"ผมไปไหว้ปีใหม่บ้านต้าลี่มาครับ"

จางเหว่ยวางกล่องของขวัญที่หิ้วติดมือมาลงบนโต๊ะกลาง

หูอีเฟยขยับเข้ามาใกล้ แล้วมองสำรวจกล่องของขวัญนั้นรอบด้าน

เธอถามด้วยความสงสัยว่า "นี่อะไรน่ะ?"

"เป็นตาชั่งครับ ต้าลี่ให้เป็นของขวัญปีใหม่"

"ต้าลี่ดีกับเธอนะเนี่ย แถมยังให้ของขวัญปีใหม่ด้วย ถ้าให้ฉันเดา ต้าลี่ชอบเธอแน่ๆ"

หูอีเฟยมองจางเหว่ยที่ดูหล่อเหลาอย่างเพ่งพินิจ พลางส่งเสียง "จึ๊ก จึ๊ก" ออกมาจากปาก

"จริงเหรอ น้องสาวชอบพี่ชาย มันก็เรื่องปกติไม่ใช่หรือไง!"

จางเหว่ยมองอีเฟยแล้วตอบกลับ จากนั้นก็พูดต่อว่า "อีเฟย ไม่มีใครให้ของขวัญปีใหม่เธอเลยเหรอ?"

จางเหว่ยจงใจพูดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย เพื่อให้เจิงเสี่ยวเสียนที่อยู่ไกลๆ ได้ยิน

เจิงเสี่ยวเสียนเงยหน้าขึ้นมา แต่ดันพบว่าหูอีเฟยก็กำลังจ้องเขาอยู่เช่นกัน เขาจึงรีบก้มหัวลงทันที ไม่กล้าสบตา

เรื่องตอนเช้าเขายังจำได้ดีอยู่!

แต่ควรจะให้ของขวัญปีใหม่แก่อีเฟยสักชิ้นไหมนะ!

ทำแบบนี้แล้วเธอจะหายโกรธหรือเปล่า

คำพูดของจางเหว่ยจุดประกายความคิดให้เจิงเสี่ยวเสียน เพียงแต่สมาธิเริ่มหลุดลอย พลาดท่าทำจานในมือหล่นพื้นไปหนึ่งใบโดยไม่ได้ตั้งใจ

แปะ!

เสียงใสกังวานดังขึ้น

"อาจารย์เจิง คิดอะไรอยู่น่ะ ดื่มหนักเมื่อคืนยังไม่สร่างหรือไง! จับจานไม่อยู่เลย"

ลฺหวี่จื่อเฉียวที่กำลังล้างจานอยู่ ได้ยินเสียงก็หันกลับมาพอดี เห็นภาพเจิงเสี่ยวเสียนกำลังก้มเก็บเศษชิ้นส่วนบนพื้น

ลฺหวี่จื่อเฉียวยังคงเป็นคนปากแข็ง ปากก็พูดจาถากถาง แต่มือก็หยิบไม้กวาดจากข้างๆ มาเริ่มปัดกวาดเสียแล้ว

"อาจารย์เจิง ไหวไหมเนี่ย! หรือไม่ก็ไปพักก่อนเถอะ"

"ฮ่าๆ ผู้ชายห้ามบอกว่าไม่ไหวนะ"

เจิงเสี่ยวเสียนพยายามทำตัวให้ดูเข้มแข็งขึ้น แล้วกลับไปจัดเก็บอุปกรณ์บนโต๊ะอาหารต่อ

หูอีเฟยที่นั่งอยู่บนโซฟาเม้มปากเล็กน้อยแล้วพูดอย่างจนใจว่า "ไอ้ตัวไร้ประโยชน์! แค่นี้ก็ถือชามช้อนไม่อยู่ ยังต้องพึ่งฉันอีก"

ว่าแล้ว หูอีเฟยก็ลุกขึ้นเดินไปที่ข้างโต๊ะอาหาร ร่วมมือกับเจิงเสี่ยวเสียนเก็บกวาดอุปกรณ์บนโต๊ะ

ประตูห้องเปิดออกอีกครั้ง

"พี่น้องทั้งหลาย พี่สาวน้องสาวทั้งหลาย ดูสิว่าฉันเจอของดีอะไร ข่าวด่วนเลยนะ!"

ถังโยวโยวโบกกระดาษแผ่นหนึ่งในมือ พูดตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้นดีใจ

"ชุมชนจัดงานแข่งขันบาสเกตบอลเพื่อฉลองปีใหม่โดยเฉพาะเลย"

"ป้าเล็ก บาสเกตบอลจะมีอะไรให้น่าเล่น เบื่อจะตาย เหนื่อยเปล่าๆ"

ลฺหวี่จื่อเฉียวได้ยินคำพูดของถังโยวโยวก็ไม่ได้แม้แต่จะหันหน้ากลับ เพียงโบกมือปัดๆ แล้วพูดไป

"ปีนี้ไม่เหมือนเดิม ได้ข่าวว่านำบทเรียนจากปีที่แล้วมาปรับปรุง การแข่งบาสจะจัดในโรงยิมบาสเกตบอล แถมทีมที่ชนะยังได้รางวัลเป็นค่าเช่าห้องฟรีสองเดือนต่อคนด้วย"

"อะไรนะ!"

ลฺหวี่จื่อเฉียวไม่ทันแม้แต่จะเช็ดมือ ก็วิ่งปรี่มาฉีกเอกสารประชาสัมพันธ์จากมือของถังโยวโยวไปแล้ว

"การแข่งขันบาสเกตบอลชุมชนกำลังเปิดรับสมัครอย่างร้อนแรง ทีมละห้าคน ไม่จำกัดเพศ"

"ค่าเช่าบ้านสองเดือน!!"

ลฺหวี่จื่อเฉียวจมดิ่งเข้าไปในจินตนาการถึงตำแหน่งแชมป์ เขากำลังกลุ้มใจว่าจะหาเงินค่าเช่าบ้านเดือนหน้ามาจากไหน โอกาสก็ลอยมาตรงหน้าแบบนี้แล้ว

"ฉันขอสมัครด้วย!"

"ใครอยากไปด้วยบ้าง ไม่จำกัดเพศนะ!"

ลฺหวี่จื่อเฉียวหันหน้าไปมองคนอื่น ส่วนถังโยวโยวที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาไม่คิดจะนับรวมอยู่ในตัวเลือกเลย

ทั้งรูปร่างและส่วนสูงไม่ผ่านเกณฑ์

"ลฺหวี่จื่อเฉียว ปีที่แล้วเรียกให้ไปร่วมทีม บอกว่ามีธุระไม่อยากไป ปีนี้พอเห็นมีเงินรางวัลก็อยากไปทันที สายเกินไปแล้ว"

"พี่เสี่ยวเสียน ปีที่แล้วผมยังเด็กไม่ประสา ปีนี้พี่ต้องไปร่วมด้วยนะ! แมลงวันตัวเล็กแต่ก็เป็นเนื้อเหมือนกัน ยิ่งเป็นค่าเช่าบ้านตั้งสองเดือน พี่ไม่สนใจหรือไง!!"

ลฺหวี่จื่อเฉียวโบกเอกสารประชาสัมพันธ์ในมือ พยายามโน้มน้าวเจิงเสี่ยวเสียนไม่หยุด

เจิงเสี่ยวเสียนมองเอกสารประชาสัมพันธ์ในมือของลฺหวี่จื่อเฉียว จู่ๆ ก็เกิดความคิดขึ้นมาว่า ถ้าเขาคว้าแชมป์ได้ล่ะก็ เขาสามารถใช้เงินรางวัลซื้อของขวัญดีๆ ให้พี่อีเฟยได้เลยนะ!

เงินค่าเช่าบ้านตั้งสองเดือน ถือว่าไม่น้อยเลย แบบนี้ตัวเลือกก็จะมากขึ้นไปด้วย

พอคิดแบบนี้เข้า ใจเขาก็เริ่มหวั่นไหวบ้างแล้ว

ใครจะรู้ว่าเจิงเสี่ยวเสียนยังไม่ได้ทันพูดอะไร หูอีเฟยก็ตัดสินใจแทนเขาไปเรียบร้อยแล้ว

"พวกเราเข้าร่วมด้วย ปีที่แล้วการแข่งขันบาสต้องหยุดกลางคันเพราะฝนตก ยังไม่ได้ตัดสินแพ้ชนะกันเลย ปีนี้ฉันต้องชนะให้ได้"

ลฺหวี่จื่อเฉียวได้ยินหูอีเฟยพูดอย่างนั้น ใบหน้าก็สว่างไสวด้วยความดีใจทันที ทีมห้าคนตอนนี้มีสมาชิกครบสี่คนแล้ว ขาดอีกแค่คนเดียวเท่านั้น

ดังนั้น ลฺหวี่จื่อเฉียวจึงเล็งเป้าหมายสุดท้ายไปที่จางเหว่ยซึ่งกำลังนั่งอยู่บนโซฟา

"จางเหว่ย นายจะร่วมทีมไหม!"

ลฺหวี่จื่อเฉียวเดินเข้าไปใกล้ๆ แล้วถาม

"แต่ผมเล่นไม่เป็นนะครับ!"

ไม่ว่าจะในชีวิตก่อนหรือชาตินี้ จางเหว่ยไม่เคยลงแข่งบาสเกตบอลมาก่อนเลย เคยแค่ฝึกยิงลูกตอนเรียนพละศึกษาเท่านั้นเอง

"ไม่เป็นไร นายแค่ไปร่วมสนุกก็พอถึงตอนนั้นส่งบอลมาให้ฉัน เดี๋ยวฉันพาเจาะแนวป้องกันเอง"

"งั้นก็ได้ครับ!"

ในเมื่อพวกเขาต่างบอกว่าไม่เป็นไร ตัวเขาก็ขอร่วมสนุกด้วยแล้วกัน

"ตอนนี้สมาชิกครบแล้ว เดี๋ยวผมจะไปสมัครเลย"

"อ้อ จริงสิ จางเหว่ย ห้องชุดของเรามีลูกบาสอยู่ เวลาว่างๆ ก็ซ้อมกันบ้างถึงตอนนั้น คนมาดูเยอะแยะ โดยเฉพาะสาวๆ ถ้าแพ้ขึ้นมาจะเสียหน้าเอาได้นะ"

พูดจบ ลฺหวี่จื่อเฉียวตบไหล่จางเหว่ยดังแปะหนึ่งที แล้วหันหลังเดินจากไป

"รอคอยมานานแสนนาน ในที่สุดก็ถึงวันนี้ ฝันมานานนักหนา ในที่สุดความฝันก็เป็นจริง..."

เสียงร้องเพลงอย่างฮึกเหิมตื่นเต้นของลฺหวี่จื่อเฉียวลอยมาจากทางเดิน

...

เช้าวันถัดมา

กวานกู่ที่กำลังเตรียมตัววาดรูปได้รับแจ้งจากลฺหวี่จื่อเฉียวว่า ได้สมัครเข้าร่วมแข่งขันบาสเกตบอลให้เขาเรียบร้อยแล้ว กวานกู่แทบอยากฆ่าอีกฝ่ายทิ้ง ทำไมไม่มีใครถามความเห็นเขาก่อนเลย

ลฺหวี่จื่อเฉียวจำต้องบอกว่าเป็นหูอีเฟยที่สมัครแทนเขา

กวานกู่ที่ตั้งใจจะด่าทออย่างรุนแรง พอได้ยินว่าเป็นชื่อของหูอีเฟย ก็รีบกลับคำพูดอย่างจริงจังทันที โดยระบุว่าเขาไม่เคยพูดแบบนั้นมาก่อนเลย

ทั้งห้าคนตั้งใจจะมาฝึกซ้อมความเข้าขากันล่วงหน้า แต่พอไปถึงสนามบาสเกตบอล กลับเห็นผู้คนมากมายเบียดเสียดกันจนแน่นขนัด รอบข้างเต็มไปด้วยคนเต็มไปหมด

"ลฺหวี่จื่อเฉียว นี่น่ะเหรอที่นายว่าคนไม่เยอะ ตาบอดหรือไง!"

"เฮ้ย หรือว่าทั้งหมดนี่คือคนที่แย่งเงินรางวัลของฉัน มันมากเกินไปหน่อยหรือเปล่า! ไม่น่าแปลกใจที่ตอนสมัครจะได้ยินว่าปีนี้คนเยอะ แต่ฉันก็ไม่คิดว่าจะเยอะขนาดนี้!"

ลฺหวี่จื่อเฉียวมองไปรอบๆ ทุกสนามบาสเกตบอลล้วนมีคนเล่นจนเต็มหมด

คราวนี้ไม่มีทางฝึกซ้อมได้เลย

"อีเฟย ที่โรงยิมบาสเกตบอลของมหาวิทยาลัยคุณมีคนไหม?"

จางเหว่ยตัดสินใจหาทางออกใหม่ ทำไมต้องมาแย่งพื้นที่ตรงนี้ด้วย ในมหาวิทยาลัยก็มีสนามบาสเกตบอลตั้งเยอะไม่ใช่เหรอ!

"ใช่แล้ว! จางเหว่ยขับพาเราไป ไปฝึกที่มหาวิทยาลัยของเรา"

ทั้งห้าคนขับรถมุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัยถงจี้ของหูอีเฟย

เพราะมีหูอีเฟยอยู่ในรถ รปภ.จึงจดบันทึกข้อมูลเสร็จเรียบร้อยแล้วก็เปิดทางให้ผ่านเข้ามาโดยตรง

แม้ตอนนี้จะอยู่ในช่วงปิดเทอมฤดูหนาว แต่ภายในมหาวิทยาลัยยังคงมีนักศึกษาที่ไม่เลือกกลับบ้านอยู่ไม่น้อย ดังนั้นตลอดทางจางเหว่ยจึงเห็นนักศึกษาเดินสวนกันไปมามากมาย

ทั้งกลุ่มมาถึงโรงยิมบาสเกตบอลแบบเปิดโล่งแห่งหนึ่ง

ภายในโรงยิมตอนนี้ว่างเปล่าไร้ผู้คน เหมาะอย่างยิ่งสำหรับการฝึกซ้อมความเข้าขากันของทั้งห้า