ตอนที่ 59 การฝึกซ้อม

"มาทางนี้ๆ ในเมื่อครั้งนี้เราตั้งเป้าจะคว้าแชมป์ และการแข่งขันครั้งนี้ก็ถือเป็นรายการมาตรฐาน เราต้องจริงจังกับมันหน่อย มาแบ่งตำแหน่งกันดีกว่า"

หูอีเฟยเรียกอีกสี่คนมารวมตัวกัน แล้วตะโกนเสียงดัง

"แบ่งยังไงล่ะ?"

"กวานกู่ นายสูงที่สุด เล่นเซ็นเตอร์ จื่อเฉียว นายเล่นสมอลฟอร์เวิร์ด เจิงเสี่ยวเสียน นายเล่นพาวเวอร์ฟอร์เวิร์ด ฉันเล่นชู้ตติ้งการ์ด จางเหว่ย นายเล่นพอยต์การ์ด"

คำสั่งของหูอีเฟยทำให้การจัดวางตำแหน่งของทีมเสร็จสิ้นในทันที

คนอื่นไม่ได้โต้แย้งอะไร เพราะการแบ่งหน้าที่ของหูอีเฟยนั้นพอดีกับจุดแข็งของแต่ละคนเป๊ะ

เมื่อจัดตำแหน่งเสร็จ ทุกคนก็เริ่มฝึกซ้อม แต่ผ่านไปไม่นานพวกเขาก็พบปัญหาบางอย่าง

จางเหว่ยมีปัญหาเรื่องความอึด

"ไม่จริงน่า จางเหว่ย วิ่งแค่นี้เอง ทำไมนายดูอ่อนแอขนาดนี้!"

"นั่นสิ จางเหว่ย นายควรไปออกกำลังกายบ้างแล้วนะ แบบนี้ใช้ไม่ได้หรอก!"

ทุกคนมองจางเหว่ยที่ยืนหอบหายใจหนักๆ ตัวงอ หลังชุ่มไปด้วยเหงื่อ แล้วพูดขึ้น

หูอีเฟยหยิบขวดน้ำข้างตัวส่งให้จางเหว่ย

จางเหว่ยรับมาดื่มหนึ่งอึก พยายามปรับลมหายใจแล้วพูดว่า "พี่ครับ พวกเราฝึกมาเกือบชั่วโมงแล้ว ยังไม่ให้ผมพักสักนิดเลยเหรอ!"

"มีด้วยเหรอ รู้สึกว่ายังไม่นานนี่นา!"

กวานกู่พูดพลางเดินไปที่ขอบสนาม หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก็พบว่าเวลาผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมงแล้วจริงๆ โดยไม่รู้ตัว

กวานกู่หันกลับมามอง แล้วโบกมือตะโกนว่า "ทุกคนพักก่อนเถอะ เดี๋ยวค่อยฝึกต่อ"

ลฺหวี่จื่อเฉียวประคองจางเหว่ยเดินไปพร้อมทั้งแซวว่า "ฉันว่านะ จางเหว่ย นายขาดการออกกำลังกายจริงๆ ดูสิ พวกเราไม่มีใครเป็นอะไรเลย"

"เลิกพูดได้แล้ว ลฺหวี่จื่อเฉียว นายก็ไม่ได้ดีกว่ากันเท่าไหร่หรอก"

ทุกคนนั่งพักที่ขอบสนาม ส่วนหูอีเฟยกำลังอธิบายปัญหาที่เกิดขึ้นระหว่างการฝึกซ้อมเมื่อกี้

ทันใดนั้น จางเหว่ยก็เห็นข้อความเด้งขึ้นมาในหัว

ภารกิจสุ่ม: ยิงลูกบาสเกตบอลครบหมื่นครั้ง (0/10000)

รางวัล: การยิงลูกแม่นเป๊ะ

ภารกิจสุ่มที่มาแบบไม่ทันตั้งตัวทำให้จางเหว่ยอยากหัวเราะ มัน 'สุ่ม' จริงๆ สินะ!

เมื่อรอยยิ้มจางลง จางเหว่ยเริ่มวิเคราะห์ภารกิจนี้

ยิงลูกหมื่นครั้ง?

ภารกิจแบบนี้จะเป็นไปได้ยังไงที่จะเสร็จภายในวันเดียว!

จางเหว่ยมองดูสภาพสนามบาสเกตบอล ถ้าจะเคลียร์ภารกิจนี้คงต้องมีคนช่วยเยอะแยะ และต้องมีลูกบาสจำนวนมากด้วย

แต่ถ้าทำแบบนั้น อีเฟยและคนอื่นๆ จะต้องสงสัยแน่ๆ!

จางเหว่ยเกิดไอเดียแวบขึ้นมาในหัวทันที เป็นวิธีที่จะเคลียร์ภารกิจนี้ได้เร็วที่สุด

หูอีเฟยที่อยู่ข้างๆ กำลังพูดอยู่ แต่กลับพบว่าจางเหว่ยไม่ได้ฟังเลย จึงเอ่ยปากถามว่า "จางเหว่ย คิดอะไรอยู่!"

"ไม่ได้คิดอะไร อีเฟย เธอพูดต่อเถอะ"

หูอีเฟยไม่ได้พูดอะไรต่อ จากนั้นทุกคนก็กลับมาเริ่มฝึกซ้อมอีกครั้ง

......

ช่วงเที่ยงวัน นอกจากหูอีเฟยแล้ว อีกสี่คนหมดแรงจนล้มตัวนอนอยู่บนพื้นไม้ของสนามบาสเกตบอล

"อีเฟย ให้พวกเราผ่อนเบาๆ ตอนบ่ายได้ไหม การฝึกหนักขนาดนี้มันไม่เหมาะกับพวกเรานะ"

เจิงเสี่ยวเสียนนอนอยู่กับพื้น พลางโบกมือรัวๆ ไปทางหูอีเฟยที่ยืนอยู่ข้างๆ

"ใช่แล้ว อีเฟย พรุ่งนี้เราก็ต้องแข่งด้วย อย่าเพิ่งทำพวกเราหมดแรงตั้งแต่ตอนนี้ ไม่งั้นพรุ่งนี้จะไม่มีฟอร์มดีๆ เหลือไว้โชว์หรอก!"

ลฺหวี่จื่อเฉียวก็ไม่ฝืนอีกต่อไป การออกกำลังกายนานขนาดนี้เป็นครั้งแรกในชีวิตของเขาจริงๆ

กวานกู่กับจางเหว่ยไม่พูดจาอะไร ต่างฝ่ายต่างเงียบและพยายามปรับลมหายใจของตัวเอง

"พวกแกสี่คนไร้ประโยชน์ ฝึกแค่นิดเดียวเอง ทำไม่ได้แล้วเหรอ"

"จอมยุทธหญิงโปรด thaชีวิตไว้เถิด! ผมไม่อยากตายตั้งแต่ยังหนุ่ม"

ต่อหน้าคำตำหนิของหูอีเฟย ลฺหวี่จื่อเฉียวไม่สนใจอะไรแล้ว ขอแค่นอนบนพื้นได้นานอีกหน่อยก็พอ

จางเหว่ยค่อยๆ ลุกขึ้นยืน

"อีเฟย พักก่อนเถอะ ตอนนี้เที่ยงแล้ว ไปกินข้าวกันเถอะ"

พอได้ยินคำว่ากินข้าว คนสามคนที่นอนอยู่บนพื้นก็ลุกขึ้นทันทีโดยไม่ลังเล แล้วเดินออกไปข้างนอก

หูอีเฟยมองตามหลังร่างของสามคนที่เดินจากไปโดยไม่หันกลับ เธอกระทืบเท้าด้วยความโกรธแล้วด่าว่า "ชิบหาย พอได้ยินเรื่องกินก็ตื่นเต้นกว่าหมูอีก!"

"ไปกันเถอะ อีเฟย"

จางเหว่ยกับหูอีเฟยต่างก้าวตามทันสามคนข้างหน้า

หลังมื้ออาหาร

จางเหว่ยอ้างเหตุผลว่าสำนักงานทนายความมีงานด่วนแทรกเข้ามา จึงถือโอกาสขอตัวกลับก่อน

คนอื่นไม่ได้พูดอะไรมาก เพราะไม่ว่าจะเป็นการแข่งขันหรือการฝึกซ้อม ก็เป็นเพียงเรื่องบันเทิงเท่านั้น ไม่สามารถให้มากระทบกับงานจริงได้!

หากจางเหว่ยต้องการทำภารกิจสุ่มนั้นให้เสร็จเร็วที่สุด มีเพียงสถานที่เดียวเท่านั้นที่ทำได้

ซึ่งนั่นก็คือจุดหมายปลายทางที่เขาตั้งใจจะมาในวันนี้—ห้างเกม

จางเหว่ยขับรถไปยังห้างเกมใกล้ๆ ซื้อเหรียญเกมสองร้อยหยวน แล้วตรงไปที่เครื่องชู้ตบาสทันที

เครื่องชู้ตบาส คือวิธีที่จางเหว่นึกออกว่าจะช่วยให้งานสำเร็จเร็วที่สุด

เครื่องชู้ตบาสในห้างเกมนี้มีลูกบาสหกใบ ถือว่าเหมาะสมสำหรับมือใหม่อย่างจางเหว่ย

พอหยอดเหรียญเสร็จ ก็เริ่มชู้ตทันที

จางเหว่ยไม่ได้สนใจคะแนนที่อยู่ด้านข้าง เขาชู้ตเข้าไปหนึ่งลูกเพื่อลองดูก่อน

จากนั้นจางเหว่ยหันไปมองระบบ ระบบยอมรับจำนวนลูกที่ชู้ตเข้านี้แล้ว

เมื่อรู้แบบนี้ จางเหว่ยก็วางใจ เริ่มเดินทางแห่งการชู้ตบาสอย่างต่อเนื่องไม่หยุดยั้ง

ถ้าแขนล้าก็พักสักครู่ พอหายเมื่อยก็กลับไปชู้ตต่อ

พนักงานในห้างเกมรู้สึกแปลกใจกับพฤติกรรมของจางเหว่ย

โดยปกติคนที่มาเล่นเครื่องชู้ตบาสต่างก็สนใจคะแนน แต่ชายคนนี้ชู้ตอย่างเดียว ไม่เคยแม้แต่จะเหลือบตามองคะแนนเลย

แต่ถ้าเป็นการฝึกชู้ตบาส ทำไมต้องมาฝึกที่นี่ด้วยล่ะ?

ยังไงเสีย เครื่องชู้ตบาสก็เป็นแค่เกมเท่านั้น!

จางเหว่ยเล่นอยู่ที่หน้าเครื่องชู้ตบาสกว่าหกชั่วโมง ในที่สุดก็ทำภารกิจสุ่มที่ระบบมอบหมายสำเร็จ ได้ทักษะ "ชู้ตแม่น" มาไว้ในครอบครอง

ขณะนั้น แขนทั้งสองข้างของจางเหว่ยหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว ยกไม่ขึ้นเลยสักนิด

จางเหว่ยยิ้มขมปนจนใจกับสภาพตัวเอง จำเป็นต้องหาที่นั่งพักชั่วคราว

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง จางเหว่ยถึงรู้สึกว่าอาการดีขึ้นบ้าง แต่ด้วยสภาพร่างกายตอนนี้ เขายังไม่สามารถขับรถได้ จางเหว่ยจึงเรียกคนขับรับจ้างให้พาเขากลับอพาร์ตเมนต์

ตอนที่จางเหว่ยกลับถึงอพาร์ตเมนต์ เวลาผ่านสิบโมงไปแล้ว

ห้องนั่งเล่นมืดสนิท คาดว่าคนอื่นคงนอนกันตั้งแต่หัวค่ำเพราะเตรียมตัวสำหรับการแข่งขันในวันพรุ่งนี้!

จางเหว่ยกลับเข้าห้อง เอนตัวลงบนเตียง ยังไม่ถึงนาทีดี ก็หลับไปเสียแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น จางเหว่ยถูกใครบางคนปลุกให้ตื่น

"จางเหว่ย ทำไมนายไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนอนเล่า!"

จางเหว่ยลืมตาขึ้น ก็เห็นเจิงเสี่ยวเสียนกับลฺหวี่จื่อเฉียวยืนอยู่ข้างเตียงของเขา

"โอย เมื่อคืนผมเหนื่อยมาก กลับมาถึงก็นอนเลย"

ได้ยินเช่นนั้น ภาพบางอย่างไม่เหมาะแก่เด็กก็ผุดขึ้นมาในหัวของลฺหวี่จื่อเฉียว เขายิ้มแบบลามกแล้วพูดว่า "จางเหว่ย นายอย่าบอกนะว่าเมื่อคืนไปทำกิจกรรมที่เปลืองแรงอะไรมา!"

เจิงเสี่ยวเสียนเข้าใจความนัยในคำพูดของลฺหวี่จื่อเฉียวทันที ยืนหัวเราะร่าอยู่ที่เดิม

จางเหว่ยกูร์ยังหายไม่ทันหมด ถูกทั้งสองคนล้อเล่นแบบนี้ ชี้มือไปที่ประตู แล้วด่าออกไปด้วยความโมโห

"ไสหัวไป!"

ลฺหวี่จื่อเฉียวกับเจิงเสี่ยวเสียนสบตากันแวบหนึ่ง ก่อนหัวเราะเสียงดังแล้วออกจากห้องไป