ตอนที่ 60 การแข่งขันบาสเกตบอลนัดแรก

จางเหว่ยตื่นนอน เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ แล้วเดินออกจากห้อง

ทั้งหกคนในโถงนั่งต่างจ้องมองจางเหว่ยด้วยสายตาแปลก ๆ มุมปากกลั้นยิ้มแทบไม่อยู่

จางเหว่ยเห็นสีหน้าของทุกคนแล้วรู้สึกจนใจ จึงเปิดปากอธิบาย "มีอะไรน่าขำกัน เมื่อวานผมจัดการธุระเสร็จ ก็ไปซ้อมยิงประตูที่สนามบาสเลยถึงได้เหนื่อยขนาดนี้"

พูดจบก็เหลือบตามองลฺหวี่จื่อเฉียวอย่างเอาเรื่อง ต้องเป็นไอ้หมอนี่แน่ ๆ ที่เอาไปพูดมั่วซั่ว!

"หา! จางเหว่ย นายไปซ้อมยิงประตูมาเหรอ?"

คำตอบของจางเหว่ยก่อให้เกิดความประหลาดใจ แม้พวกเขาจะรู้ว่าสิ่งที่ลฺหวี่จื่อเฉียวพูดเมื่อกี้ไม่ใช่ความจริง แต่ก็คาดไม่ถึงว่าจางเหว่ยจะไปซ้อมยิงประตูจริง ๆ

"จางเหว่ย ข้ออ้างนายฟังไม่ค่อยขึ้นนะ!"

ลฺหวี่จื่อเฉียวคิดอย่างไรก็นึกไม่ถึงว่าจางเหว่ยจะเหนื่อยขนาดนี้เพราะไปซ้อมยิงประตู

"อยากลองพิสูจน์ไหม ผมจะยิงสิบลูก ถ้าเข้าหมดทุก ลูก นายเลี้ยงข้าวพวกเรา แต่ถ้าพลาดแม้แต่ลูกเดียว ผมเลี้ยงเอง เป็นไง ท้าพนันหน่อยไหม"

"โอ้โห จางเหว่ย มั่นใจขนาดนี้ พนันนี้ฉันรับ!"

เรื่องแบบนี้เขาจะไม่รับได้อย่างไร รับรองว่าชนะแน่นอน

คิดถึงตรงนี้ ในใจลฺหวี่จื่อเฉียวก็พลอยชื่นบาน นี่มันชัดเจนว่าจางเหว่ยกำลังจะเลี้ยงข้าวเพื่อน ๆ ไงล่ะ

ทั้งเจ็ดคนถือลูกบาสเก็ตบอลไปยังสนาม บัดนี้สนามกลับมามีผู้คนพลุกพล่านเหมือนเดิม เพราะส่วนใหญ่พากันไปชมการแข่งขันในโรงยิมบาสเกตบอลแล้ว

เดินเข้าไปในสนาม

จางเหว่ยถือลูกบาสยืนประจำตำแหน่งเส้นชู้ตฟรี

"จัดการเรียบร้อย"

พูดจบ จางเหว่ยก็ปล่อยลูกแรกออกไป

ท่าทางมาตรฐาน แรงส่งมั่นคง ผลลัพธ์คือลูกแรกเข้าห่วงแบบไร้สัมผัสขอบ

"เก่งนี่นา จางเหว่ย ดูท่าเมื่อวานนายไปซ้อมจริง ๆ ด้วย!"

เจิงเสี่ยวเสียนรับลูกแล้วโยนให้จางเหว่ย จากลูกชู้ตแบบไร้สัมผัสขอบนี้ เห็นชัดว่าฝีมือการยิงประตูของจางเหว่ยพัฒนาขึ้นจริง

สีหน้าสบาย ๆ ของลฺหวี่จื่อเฉียวเริ่มค่อย ๆ หายไป

จางเหว่ยไม่ลังเล ยิงลูกที่สองทันที

"เข้าแล้ว!"

"สุดยอด! จางเหว่ย!"

จางเหว่ยไม่หวั่นไหวกับเสียงรอบข้าง ยังคงยิงต่อไป

ท่ามกลางเสียงเฮดังสนั่นจากด้านข้าง สีหน้าของลฺหวี่จื่อเฉียวยิ่งดำคล้ำลงเรื่อย ๆ น้ำตาคลอเบ้า

ลฺหวี่จื่อเฉียวมองจางเหว่ยที่ยิงลูกสุดท้ายได้อย่างง่ายดายด้วยความรู้สึกอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา

เขารู้แล้วว่ามื้อนี้ตัวเองต้องเลี้ยงแน่นอน

"เก่งมาก! จางเหว่ย ชู้ตฟรีสิบครั้งเข้าสิบครั้ง ถ้าตอนบ่ายในการแข่งจริง นายแสดงฝีมือระดับนี้ออกมา โอกาสชนะของทีมเราก็สูงลิ่วเลยนะ!"

เจิงเสี่ยวเสียนโอบไหล่จางเหว่ย ชมเชยพร้อมรอยยิ้มกว้าง

คำพูดนั้นจุดประกายความคิดให้ลฺหวี่จื่อเฉียวซึ่งกำลังเศร้าเสียใจอยู่ข้าง ๆ

จริงสิ! ถ้าเราคว้าแชมป์ได้ ก็จะได้ค่าเช่าสองเดือนฟรีไงล่ะ!

คิดถึงตรงนี้ ลฺหวี่จื่อเฉียวเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแฉ่งทันที วิ่งเล็ก ๆ ไปหาจางเหว่ย

"เหว่ยเกอ สู้ ๆ นะ! ค่าเช่าของฉันฝากไว้กับพี่ทั้งก้อน ถ้าชนะเมื่อไหร่ อาหารเลี้ยงฉลองใหญ่ฉันออกเอง!"

"ฉันจะพยายาม แต่ขอกลับไปพักที่อพาร์ตเมนต์ก่อน เมื่อวานซ้อมยิงประตูจนแขนปวดร้าวไปหมด"

จางเหว่ยลูบแขนทั้งสองข้าง การชู้ตเมื่อสักครู่ดูเหมือนง่าย ๆ แต่กลับกระตุ้นอาการบาดเจ็บจากการซ้อมเมื่อวานให้ฟื้นคืน

ณ วินาทีนี้ จางเหว่ยรู้สึกว่าแขนทั้งสองข้างปวดเมื่อยเล็กน้อย

"พอไม่ได้ออกกำลังกายมานาน จู่ ๆ ไปเล่นหนักก็เกิดอาการแบบนี้แหละ จางเหว่ย นายกลับไปพักเถอะ พวกเราจะไปดูที่โรงยิมบาสเกตบอลกัน"

"พี่อีเฟยพูดถูกนะ! จางเหว่ย รีบกลับไปพักเถอะ!"

หูอีเฟยและถังโยวโยวกล่าวด้วยความห่วงใย

"อืม"

จางเหว่ยพยักหน้า แล้วหันหลังเดินออกจากสนามบาส

ระหว่างทางกลับอพาร์ตเมนต์ จางเหว่ยเห็นฟิตเนสแห่งหนึ่งริมถนน ในสมองก็อดคิดเปรียบเทียบตัวเองไม่ได้

ดูท่าผมคงต้องไปออกกำลังกายสักหน่อยแล้ว

……

ช่วงบ่าย

แขนของจางเหว่ยหายดีแล้ว เขาจึงติดตามคนอื่น ๆ ไปด้วยกันยังโรงยิมบาสเกตบอล

"จางเหว่ย เกมของเราเริ่มตอนบ่ายสาม เล่นสี่ควอเตอร์ มีเวลาพักตรงกลาง แต่พอคุณลงเล่นแล้วไม่ต้องกังวลมากหรอก เช้านี้เราดูเกมของพวกมันมาแล้ว ฝีมือธรรมดาๆ ทั้งนั้น"

เจิงเสี่ยวเสียนเดินพลางอธิบายให้จางเหว่ยฟังเกี่ยวกับเกมที่ได้ดูมาเมื่อเช้า

เป็นไปดังที่คาดไว้ การแข่งขันนั่นแย่มากจริงๆ แทบไม่มีทีมไหนเล่นครบสี่ควอเตอร์ ส่วนใหญ่เล่นไปสักพักก็หมดแรง แล้วขอถอนตัวไปเลย

เมื่อทั้งเจ็ดคนเข้าไปในโรงยิม บนอัฒจันทร์มีชายหญิงนั่งอยู่ไม่น้อย

จางเหว่ยกวาดตามองผู้ชมบนอัฒจันทร์ แล้วยอดถามด้วยความสงสัยเล็กน้อยว่า "การแข่งขันบาสเกตบอลชุมชนนี่ฮิตขนาดนี้เลยเหรอ?"

"อย่าคิดมาก ก็เพราะตอนนี้ช่วงตรุษจีน ทุกคนว่างกันหมด เลยมาดูล่ะสิ"

ลฺหวี่จื่อเฉียวตอบอย่างสมเหตุสมผล

ฉินอวี่ม่อและถังโยวโยวที่ยืนอยู่ด้านข้างและไม่เข้าร่วมแข่ง มองสำรวจรอบๆ จากนั้นทั้งสองก็จับจ้องไปยังทิศทางเดียวกัน

"โยวโยว เธอคิดว่ามุมตรงนั้นดูเกมเป็นไง!"

"ดีจัง ทิวทัศน์สวยงาม มุมมองเหมาะสม"

คนอื่นๆ หันไปมองตามทิศทางที่ทั้งสองคุยกัน ที่นั่นมีหนุ่มหน้าตาดีกลุ่มหนึ่งกำลังดูเกมอยู่บนอัฒจันทร์

หูอีเฟยโกรธจนควันออกหู เอื้อมมือคว้าแขนทั้งสองคนไว้

"พวกเธอมาเพื่อดูเกมของพวกเรา ไม่ใช่มาให้หาแฟนนะ!"

เจอกับความเกรี้ยวกราดของหูอีเฟย ทั้งสองจึงได้แต่ยิ้มแหยๆ กล่าวขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะไปนั่งประจำที่บนอัฒจันทร์อย่างเรียบร้อย

จางเหว่ยกับคนอื่นๆ กำลังเตรียมตัวก่อนแข่ง ก็ได้ยินเสียงคนมาแจ้งว่าใกล้ถึงเวลาขึ้นสนามแล้ว

ทุกคนเปลี่ยนชุดบาสเกตบอล แล้วก้าวลงสนาม

ฝ่ายตรงข้ามเป็นผู้ชายล้วน ในขณะที่ทีมของพวกเขามีหูอีเฟยอยู่คนหนึ่ง นับรวมแล้วอาจถือเป็นการรังแกฝ่ายตรงข้ามก็ได้

พอเห็นหูอีเฟยอยู่ในทีมของฝ่ายตรงข้าม มุมปากของผู้เล่นฝั่งนั้นกลับกระตุกเล็กน้อย

"โอ้โห นี่ไม่ใช่คนรู้จักกันนี่นา!"

"ใช่แล้ว!"

เจิงเสี่ยวเสียนกับกวานกู่จำได้ว่าคนที่อยู่อีกฝั่งคือใคร ไม่นึกเลยว่าเคราะห์ร้ายจะตามมาทัน ปีนี้เกมแรกก็ชนกันพอดี

หูอีเฟยขยับข้อมือ ส่ายหัวเบาๆ

เมื่อทุกคนเข้าประจำตำแหน่ง กวานกู่ในฐานะเซ็นเตอร์ก็วิ่งไปที่วงกลมกลางเพื่อทำการทอยลูก (Tip-off)

จางเหว่ยยืนประจำตำแหน่งของเขา ความรู้สึกฮึกเหิมก็พลุ่งพล่านขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

เขาเพิ่งเคยเข้าร่วมการแข่งขันแบบนี้ครั้งแรก

เสียงนกหวีดดังขึ้น ผู้ตัดสินโยนลูกบอลขึ้นสูง กวานกู่และเซ็นเตอร์ฝ่ายตรงข้ามกระโดดขึ้นพร้อมกัน

กวานกู่เหนือกว่าเล็กน้อย เขาใช้ท่าปัดลูกแบบ Hook shot ตีลูกบอลส่งไปด้านหลังทันที

เจิงเสี่ยวเสียนรับลูกได้ก็เตรียมทะลุเข้าทำแต้ม แต่ถูกขวางทางไว้ด้านหน้า

เขาจึงทำท่าหลอกเบี่ยงตัว แล้วส่งลูกไปให้คนเดียวที่อยู่ในสายตา นั่นคือจางเหว่ย

จางเหว่ยแทบไม่ได้วิ่งเลยตั้งแต่อยู่บนสนาม พอก้าวมาถึงเส้นกลางสนาม ก็เห็นเจิงเสี่ยวเสียนส่งลูกมาให้พอดี

ทันทีที่ลูกมาถึงมือจางเหว่ย เพื่อนร่วมทีมคนอื่นก็ปรับรูปขบวนตั้งรับทันที

แต่สิ่งที่พวกเขาไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

จางเหว่ยไม่ได้เลือกที่จะบุกทะลุ แต่เขายืนอยู่กับที่แล้วชู้ตลูกทันที