ตอนที่ 63 แชมป์ที่หล่นมาจากฟ้า

"คุณลุงครับ ผมเป็นทนายความแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว บาสเกตบอลคงไม่เหมาะกับผมเท่าไหร่"

จางเหว่ยรู้ดีถึงความสามารถของตัวเอง เขาไม่ใช่คนที่เกิดมาเพื่อเล่นบาสเกตบอลเลยสักนิด แล้วจะมีนักบาสคนไหนบ้างที่ไม่เก่งอะไรเลยนอกจากชู้ตลูก?

"ก็จริงนะ ตอนที่คุณอยู่บนสนามเมื่อกี้ ผมดูออกว่าคุณยังอึดอัดอยู่"

พูดจบ หยางลี่ก็พลิกข้อมือดูนาฬิกา จากนั้นลุกขึ้นหันไปมองต้าลี่

"กลับกันเถอะ ต้าลี่ แม่ทำอาหารรออยู่ที่บ้านแล้ว"

"ค่ะ"

จูเก่อต้าลี่พยักหน้ารับ จากนั้นหันไปพูดกับจางเหว่ยว่า "จริงด้วย จางเหว่ย นายยังมีการแข่งขันเหลืออยู่อีกไหม?"

"พรุ่งนี้น่าจะมีนะครับ"

จางเหว่ยคิดทบทวน การแข่งขันวันนี้คือรอบ 16 ทีมสุดท้ายเข้า 8 ทีม ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด พรุ่งนี้ก็น่าจะต้องแข่งต่อ

"งั้นพรุ่งนี้ฉันจะมาดูใหม่อีกที!"

"ได้ครับ"

หยางลี่พาจูเก่อต้าลี่ลงจากอัฒจันทร์ แล้วเดินผ่านทางเชื่อมออกไป

จางเหว่ยเองก็ออกจากโรงยิมบาสเกตบอลพร้อมกับคนอื่นๆ เช่นกัน

ช่วงเที่ยง

จางเหว่ยกำลังทำอาหารอยู่ในครัว ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงร้องอุทานดังมาจากข้างหลัง

"จางเหว่ย เธอโด่งดังอีกแล้วนะ! วิดีโอการแข่งขันของเธอมันถูกอัปโหลดลงเน็ตไปแล้ว"

ฉินอวี่ม่อถือโทรศัพท์เดินเข้ามาหาจางเหว่ย เขามองข้ามไหล่ไปที่หน้าจอ เห็นคลิปวิดีโอของตัวเองในสนามพอดี

"ดูคอมเมนต์ข้างล่างสิ พวกเขาเรียกเธอว่า 'มือปืนเทพ' กันเลยนะ"

"ผมเนี่ยนะ? ไม่เอาหรอก..."

คำพูดของจางเหว่ยยังไม่ทันจบ ก็ถูกตัดขาดด้วยเสียงประตูที่เปิดเข้ามาอย่างกะทันหัน

อีกห้าคนเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าที่ตื่นเต้นสุดขีด

"จางเหว่ย เราได้ที่หนึ่งแล้ว!"

"ยังไม่ทันแข่งจบเลย ทำไมเรากลายเป็นที่หนึ่งไปได้ล่ะ?"

ตามกติกาแล้วยังเหลืออีกหลายแมตช์ที่ต้องแข่ง ไม่ใช่หรือ? ทำไมถึงได้กลายเป็นอันดับหนึ่งแบบกะทันหันขนาดนี้?

"ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของเธอทั้งนั้นแหละ! จางเหว่ย"

"ใช่ อาจารย์เจิงบอกว่าทีมอื่นๆ ยอมสละแชมป์ให้พวกเราเอง"

พอ กวานกู่ พูดแบบนี้ จางเหว่ยก็พอจะเดาสาเหตุที่พวกเขายอมถอยได้

คงเป็นเพราะทีมอื่นรู้สึกว่าเมื่อมีจางเหว่ยอยู่ การแข่งต่อไปก็ไม่มีความหมายอะไรแล้ว เพราะไม่มีใครสามารถควบคุมจังหวะเกมของเขาได้

ดังนั้น แทนที่จะเสียเวลาเปล่าสู้กับเขา สู้ไปแย่งชิงอันดับสองและสามน่าจะดีกว่า

นั่นจึงเป็นที่มาของฉากที่ทีมอื่นๆ "ยอม" ถอนตัวจากตำแหน่งแชมป์อย่างพร้อมเพรียงกัน

"ในเมื่อได้แชมป์แล้ว งั้นอาหารที่ผมทำนี่..."

จางเหว่ยชี้ไปยังสำรับอาหารที่ใกล้เสร็จด้านหลัง ส่วนคนอื่น ๆ ต่างพากันมองหน้าลฺหวี่จื่อเฉียว

ลฺหวี่จื่อเฉียวโบกมือกว้างๆ ประกาศว่า "เราต้องยึดมั่นในวิถีชีวิตเรียบง่าย ประหยัด ไม่ทิ้งขว้าง อาหารกลางวันกินกันที่นี่ในอพาร์ตเมนต์เลย"

"เฮ้ย ลฺหวี่จื่อเฉียว แกลืมเรื่องพนันไปแล้วเหรอ!"

เจิงเสี่ยวเสียนคว้าหัวลฺหวี่จื่อเฉียวมากอดไว้แน่น แล้วชี้ไปที่จางเหว่ย

"จื่อเฉียว เรื่องพนันน่ะ ทุกคนเห็นกันหมดนะ! ถ้าแกเบี้ยว ฮึฮึ..."

ลฺหวี่จื่อเฉียวสะบัดหัวหลุดจากวงแขนของเจิงเสี่ยวเสียน จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วพูดอย่างจริงจังว่า "ใครบอกว่าการพนันเป็นเรื่องน่าอาย? คนในวงการต้องยึดคำสัตย์เป็นใหญ่"

"กลางวันกินข้าวในอพาร์ตเมนต์ เย็นค่อยออกไปเลี้ยงฉลองกันข้างนอก"

"เท่จัง จื่อเฉียว เก่งนี่หว่า!"

หูอีเฟยมองลฺหวี่จื่อเฉียวใหม่ด้วยความประหลาดใจ ไม่นึกเลยว่าหมอนี้จะมีน้ำใจนักกีฬา ไม่โกงเงินเดิมพัน

"จริงด้วย! ไม่ผิดคนเลยนะ หลานชายตัวใหญ่"

ถังโยวโยวเอื้อมมือไปลูบหัวลฺหวี่จื่อเฉียว สีหน้าเต็มไปด้วยความภูมิใจราวกับพ่อแม่ที่เห็นลูกเติบโต

แม้ลฺหวี่จื่อเฉียวจะรู้สึกขัดใจกับการกระทำนั้น แต่เนื่องจากถังโยวโยวเป็นป้าเล็กของเขา จึงทำได้เพียงอดทนยอมรับเงียบๆ

"ไปล้างมือกันก่อนเถอะ อาหารใกล้จะเสร็จแล้ว"

จางเหว่ยหันกลับไปตักอาหารจากกระทะใส่จาน

ฉินอวี่ม่อยกจานไปวางบนโต๊ะอาหาร

ส่วนคนอื่นๆ พากันเดินไปล้างมือในห้องน้ำ

...

ช่วงบ่าย

จางเหว่ยกำลังนอนอยู่บนเตียง ทันใดนั้นประตูห้องก็เปิดออก เจิงเสี่ยวเสียนย่องเข้ามาอย่างเงียบเชียบ

"อาจารย์เจิง ทำอะไรน่ะ มาเป็นโจรหรือไง?"

"อะไรกัน ฉันมาหาเธอเพราะอยากถามว่า มีอะไรวะที่เหมาะสำหรับให้ผู้หญิง"

เจิงเสี่ยวเสียนนั่งลงบนเก้าอี้ แล้วจ้องหน้าจางเหว่ยเขม็ง

จางเหว่ยแบมือออก "เธอไม่คิดว่าถามผิดคนหรือไง เรื่องแบบนี้ควรไปถามจื่อเฉียวสิ เขาผ่านสนามรักมาเยอะ ประสบการณ์แน่นปึ้ก!"

เจิงเสี่ยวเสียนกลอกตา "เลิกพูดถึงเขาเถอะ ลฺหวี่จื่อเฉียวไม่มีความน่าเชื่อถือเลยสักนิด"

จางเหว่ยคิดตามอยู่ครู่หนึ่ง ก็เข้าใจจุดประสงค์ที่เจิงเสี่ยวเสียนมาหาเขาทันที

เขาพูดด้วยน้ำเสียงล้อเลียน "ดูท่าแล้ว ผู้หญิงที่จะให้ของขวัญนี่คงไม่ใช่ใครก็ได้หรอกนะ ใช่ไหม?"

สีหน้าของเจิงเสี่ยวเสียนชะงักไปเล็กน้อย เผยความกระอักกระอ่วนออกมาบ้าง

"บอกมาเถอะ ไม่ใช่พี่อีเฟยหรอกใช่ไหม!"

เจิงเสี่ยวเสียนอธิบาย "ใช่ คราวก่อนตอนที่ไปทำความสะอาดห้องของพี่อีเฟย เกิดเรื่องเข้าใจผิดกับพี่เขาขึ้นมาหน่อย ฉันก็เลยอยากซื้อของขวัญไปขอโทษเพื่อลดความตึงเครียดน่ะ"

"อ้อ... จริงเหรอ..."

จางเหว่ยมองเข้าไปในดวงตาของเจิงเสี่ยวเสียน เหมือนพยายามจะค้นหาบางสิ่งจากสายตาของเขา

พอไม่ได้พูดก็ลืมไป แต่พอได้ยินเรื่องนี้ จางเหว่ยก็พลันนึกถึงเหตุการณ์ที่เขาเห็นในตอนเช้าวันนั้นขึ้นมาได้

มุมปากของเขาเม้มเข้าหากัน ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

เจิงเสี่ยวเสียนมองรอยยิ้มบนใบหน้าของจางเหว่ย ใจก็เริ่มหวั่นๆ ขึ้นมา

"มีอะไรตลกนักหนา แค่ซื้อของขวัญเท่านั้นเอง! รีบๆ บอกมาสิ ซื้ออะไรถึงจะเหมาะ!"

จางเหว่ยเก็บรอยยิ้ม ทำสีหน้าจริงจัง มองเจิงเสี่ยวเสียนแล้วพูดว่า "อาจารย์เจิง ถ้าอยากซื้ออะไรให้พี่อีเฟย ก็ไปถามเธอตรงๆ สิ ทำไมต้องมาถามผมด้วย"

เจิงเสี่ยวเสียนด่าด้วยความหงุดหงิด "เชี่ย แบบนั้นก็ไม่เท่ากับไปหาเรื่องตายหรอกเหรอ?"

"อย่าเพิ่งโกรธสิครับ อาจารย์เจิง ลองคิดดูนะ เธอและพี่อีเฟยอยู่ใต้ชายคาเดียวกันมานานขนาดนี้ พี่เขาไม่มีของที่ชอบเป็นพิเศษเลยเหรอ?"

คำพูดของจางเหว่ยทำให้เจิงเสี่ยวเสียนตกอยู่ในภวังค์ความคิด

ของที่ชอบ?

หูอีเฟยมีของที่ชอบด้วยเหรอ?

เจิงเสี่ยวเสียนคิดอยู่นานจนหัวแทบแตก แต่ก็ยังนึกไม่ออกว่าหูอีเฟยชอบอะไรเป็นพิเศษ

สุดท้ายจึงต้องหันกลับมาพึ่งพาจางเหว่ย

"เฮ้ย ไม่จริงหรอกมั้ง อาจารย์เจิง คุณอยู่กินกับอีเฟยมาตั้งหลายปี ทำไมถึงไม่รู้ว่าเธอชอบอะไรกัน!"

จางเหว่ยมองเจิงเสี่ยวเสียนด้วยอาการหมดคำพูด ใบหน้าบิดเบ้ขึ้นลงอย่างไม่หยุด

จางเหว่ยโบกมือเรียก เจิงเสี่ยวเสียนจึงขยับเข้ามาใกล้

"คืนนี้ดึกๆ เธอมาหาอะไรกินแถวนี้ ตู้เย็นน่าจะว่างเปล่า เหลือแต่วัตถุดิบเพียงเล็กน้อย กับข้าวที่เหลืออยู่ จากนั้นเธอโทรหาพี่อีเฟย ให้เธอมาทำข้าวผัดไข่ ส่วนเธอก็แค่กินข้าวผัดไข่ให้หมดเกลี้ยงแค่นั้นก็พอ"

เจิงเสี่ยวเสียนมองจางเหว่ยอย่างสงสัย "ง่ายแค่นี้เหรอ?"

เขาคาดไม่ถึงว่าแผนการที่จางเหว่ยเสนอมาให้ จะเรียบง่ายขนาดนี้ แม้กระทั่งเงินสักแดงเดียวก็ยังไม่ต้องใช้

"ไม่ว่าวิธีจะยังไง ขอแค่ตอนนั้นมันได้ผลก็พอแล้วไม่ใช่หรือ"

เจิงเสี่ยวเสียนตัดสินใจเด็ดขาด ตบเข่าฉาด "เอาล่ะ เป็นตามที่เธอบอก คืนนี้ฉันจะลองดู แต่ถ้าเกิดปัญหาอะไร เธอต้องออกมาช่วยฉันนะ!"

"วางใจเถอะ ไม่มีปัญหาหรอก"

จางเหว่ยตบไหล่เจิงเสี่ยวเสียนเบาๆ

ร่างกายก็ดูแข็งแรงดี น่าจะทนต่อการถูกทุบตีได้นะ!