ตอนที่ 64 ถังโยวโยวเพิ่งจะผ่านคืนที่แสนสาหัสมาได้

คืนนั้นเอง

ภายในห้องนั่งเล่น

เจิงเสี่ยวเสียนเดินเข้ามาจากทางระเบียง เปิดตู้เย็นดูก็เห็นว่ามีข้าวเหลือและไข่ตกค้างอยู่เพียงเล็กน้อยจริงๆ

เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา มองชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอด้วยความลังเล

ในใจคิด: ควรโทรไปดีไหม? ถ้าโทรไปแล้วจะถูกอีเฟยด่าหรือเปล่า? แต่ถ้าไม่โทร ก็เท่ากับมาเสียเที่ยวแล้วล่ะสิ โทรหรือไม่โทรดี?

เจิงเสี่ยวเสียนติดอยู่ในวังวนแห่งความขัดแย้งในใจอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

แต่ใครจะรู้ว่าเพราะเผลอตัว นิ้วมือก็กดปุ่มโทรออกไปแล้ว สายเรียกกำลังต่อเชื่อม

"ฮัลโหล? เจิงเสี่ยวเสียน เธอว่างมากหรือไง ดึกดื่นป่านนี้ยังไม่หลับมานอนโทรหาฉันเนี่ย"

ขณะที่เจิงเสี่ยวเสียนยังลังเล เสียงคุ้นเคยของหูอีเฟยก็ดังลอดออกมาจากปลายสาย

เจิงเสี่ยวเสียนอยากพูดแต่รู้สึกว่าริมฝีปากของตัวเองเหมือนถูกกาวติดไว้ อ้าปากไม่ออกเลยสักนิด

"เฮ้ เป็นใบ้หรือยังไง! ไม่พูดฉันจะวางแล้วนะ!"

คำพูดของอีเฟยทำให้กำแพงในใจของเจิงเสี่ยวเสียนพังทลายลงจนเขาเอ่ยปากได้ "อีเฟย เดี๋ยวก่อน"

"มีอะไร พูดมา!"

"ฉันหิว แต่ในตู้เย็นมีแค่ข้าวเหลือกับไข่ เธอช่วยมาทำข้าวผัดไข่ให้หน่อยได้ไหม!"

หลังพูดจบประโยคนี้ เจิงเสี่ยวเสียนก็ถอนหายใจยาว รู้สึกผ่อนคลายขึ้นทันทีเยอะเลย

"ชิ่วๆ เมื่อคืนกินไม่อิ่มหรือไง! ฉันว่าเธอกินไปเยอะแล้วนะ!"

พอได้ยินคำนี้ เจิงเสี่ยวเสียนก็รู้สึกใจแป้วขึ้นมาบ้าง

จางเหว่ย ดูแผนการของเธอเข้าสิ บอกแล้วว่าไม่ได้เรื่อง!

แต่ก่อนที่เจิงเสี่ยวเสียนจะทันได้พูดอะไรต่อ เสียงจากปลายสายก็ตอบกลับมา "รอเดี๋ยว ฉันกำลังลงบันได"

สายโทรศัพท์ถูกตัดขาดไปทันที

เจิงเสี่ยวเสียนชะงักไปเล็กน้อย อีเฟยตกลงแล้วเหรอ?

เสียงประตูเปิดดังขึ้น หูอีเฟยเดินลงมาจากชั้นบน

"ฉันถามจริงเถอะเจิงเสี่ยวเสียน เมื่อคืนเธอไม่ได้กินข้าวหรือไง ถึงต้องกินมื้อดึกด้วย"

ปากก็บ่นไปอย่างนั้น แต่หูอีเฟยกลับเดินสวนผ่านหน้าเจิงเสี่ยวเสียนไปเปิดตู้เย็น หยิบไข่และข้าวเหลือออกมา

"กินแล้ว แต่ตอนนี้มันหิวอีกนี่นา"

เจิงเสี่ยวเสียนนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร มองดูหูอีเฟยที่กำลังทำกับข้าว

ไม่รู้ทำไม เขาดูจะชอบความรู้สึกแบบนี้เหลือเกิน

ข้าวผัดไข่ของหูอีเฟยเสร็จอย่างรวดเร็ว

เจิงเสี่ยวเสียนหยิบช้อนตักกิน ส่วนหูอีเฟยไม่ได้จากไปไหน เธอหันไปหยิบแก้วน้ำเทน้ำอุ่นใส่ แล้ววางไว้บนโต๊ะ จากนั้นก็นั่งลงข้างๆ

หูอีเฟยนั่งไขว่ห้าง กอดอก จับจ้องมองเจิงเสี่ยวเสียนกินข้าว

ทันใดนั้น เจิงเสี่ยวเสียนก็รู้สึกเหมือนมีหนามแหลมแทงหลัง ทนไม่ไหวทั้งตัว

สุดท้ายจึงเลือกที่จะไม่เงยหน้า คงก้มหน้ากินข้าวต่อไป

จนกระทั่งกินข้าวผัดไข่ในจานหมดเกลี้ยง จึงค่อยเงยหน้าขึ้น

"อีเฟย ขอบคุณสำหรับข้าวผัดไข่นะ"

"อืม ล้างจานให้สะอาดก่อนค่อยไป"

พูดจบ หูอีเฟยก็ลุกขึ้นเดินกลับขึ้นชั้นบน ส่วนเจิงเสี่ยวเสียนถือจานไปล้าง

ก่อนที่หูอีเฟยจะเข้าห้อง เธอมองเจิงเสี่ยวเสียนอย่างลึกซึ้ง มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย แววตาเปี่ยมสุข แล้วจึงปิดประตูเข้าไป

...

เช้าวันถัดมา

จางเหว่ยมองตู้เย็นที่ว่างเปล่าตรงหน้า ก็รู้ทันทีว่าเหตุการณ์เมื่อคืนคงสำเร็จลุล่วงแล้ว

แต่อาหารเช้าวันนี้ก็หายไปด้วย ดูท่าคงต้องลงไปซื้อข้างล่างแล้ว

จางเหว่ยซื้ออาหารเช้ากลับมาถึงอพาร์ตเมนต์ ก็เห็นสาวสวยสามคนนั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหาร

ถังโยวโยวพอเห็นจางเหว่ย ก็รีบวิ่งกรูเข้ามาแย่งถุงอาหารเช้าจากมือเขาทันที

"จางเหว่ย ซื้ออะไรมาน่ะ?"

"ปาท่องโก๋กับเต้าหู้ทรงเครื่อง"

"โอ้ จางเหว่ย เต้าหู้ทรงเครื่องที่ซื้อมาเป็นรสหวานหรือเค็ม?"

"มีทั้งสองแบบ"

จางเหว่ยนั่งลงบนเก้าอี้เตรียมจะกิน ก็เห็นสองคนเดินมาจากทางระเบียง

"ลฺหวี่จื่อเฉียว จมูกเธอไวดีจัง จางเหว่ยเพิ่งจะมาถึงบ้านแท้ๆ เธอก็ได้กลิ่นตามมาแล้วเหรอ!"

"ฉันว่ากวานกู่ก็คงถูกเธอตามตัวมาเหมือนกันสินะ!"

ลฺหวี่จื่อเฉียวหัวเราะร่า นั่งลงบนเก้าอี้โดยไม่สนใจคำแซว

ทุกคนต่างชินกับหน้าด้านๆ ของเขานานแล้ว ปล่อยไปเถอะ

"จื่อเฉียว อาจารย์เจิงล่ะ? ทำไมยังไม่ลงมา?"

"ฉันเรียกเขาแล้ว เขาบอกว่าไม่หิวก็เลยไม่ลงมา"

ลฺหวี่จื่อเฉียวตอบพลางกัดปาท่องโก๋กินไปด้วย

จางเหว่ยฟังแล้ว ก็ชำเลืองมองไปทางหูอีเฟย

สีหน้าของหูอีเฟยไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เธอยังคงกินอาหารเช้าของตัวเองตามปกติ

"ว่าแต่ กวานกู่ เดี๋ยวพวกคุณจะไปซื้อของกันไหม? ของในนี้หมดเกลี้ยงแล้ว"

ถังโยวโยวชี้ไปที่ตู้เย็น ซึ่งตอนนี้ข้างในว่างเปล่าจนสะอาดเอี่ยม

"เอาสิ! พอดีฉันต้องไปซื้อของใช้ในห้องน้ำด้วย!"

กวานกู่พยักหน้าอย่างตื่นเต้น นี่เป็นครั้งแรกที่ถังโยวโยวชวนเขาออกไปข้างนอก

ลฺหวี่จื่อเฉียวโบกมือ "ฉันไม่ไปด้วยหรอก ในห้องชุดของเรายังมีของกินอีกเยอะ"

หูอีเฟยชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะกินต่อ

"ไม่ได้ชวนนายสักหน่อย!"

ถังโยวโยวมองลฺหวี่จื่อเฉียวอย่างไม่สบอารมณ์ รู้แค่ว่าจะกินอย่างเดียว

ฉินอวี่ม่อเหลือบมองเขาแล้วพูดขึ้น "ใช่แล้ว คุณชายลฺหวี่ ห้องชุดของคุณมีของกินเยอะแยะ แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าของของเราทั้งหมดเข้าไปอยู่ในท้องของคุณหมดแล้วหรือยัง?"

"เอ่อ..."

ลฺหวี่จื่อเฉียวไม่รู้จะอธิบายอย่างไร เพราะสิ่งที่ฉินอวี่ม่อพูดนั้นเป็นเรื่องจริง

"พอเถอะ อวี่ม่อ เห็นแก่ที่เมื่อวานจื่อเฉียวเลี้ยงข้าวทุกคน ยกโทษให้เขาเถอะ!"

จางเหว่ยเอ่ยปากช่วยแก้สถานการณ์ให้ลฺหวี่จื่อเฉียว

"อืม ฉันแค่ล้อเล่นน่ะ"

"ว่าแต่ อีกไม่กี่วันก็ถึงวันวาเลนไทน์แล้ว ทุกคนอยากฉลองกันยังไงล่ะ?"

เมื่อฉินอวี่ม่อถามจบ ทุกคนต่างเงยหน้าขึ้นมองหน้ากัน แล้วส่ายหัวไปตามๆ กัน

ฉินอวี่ม่ออดไม่ได้ที่จะกุมขมับ เธอเองก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน!

สองห้องชุด เจ็ดคนโสด ที่นี่คืออพาร์ตเมนต์รักจริงๆ หรือเนี่ย?

"ไม่งั้นเราจัด 'คืนคนโสด' ขึ้นมาประกาศอิสรภาพของคนโสดให้คู่รักที่เดินเต็มถนนได้รู้ตัวกันบ้างดีไหม!"

ลฺหวี่จื่อเฉียวยืนขึ้นแล้วประกาศเสียงดัง

ถ้ามีงานปาร์ตี้คืนคนโสดแบบนี้ ต้องมีสาวโสดสวยๆ มาเข้าร่วมเยอะแน่ คืนวันวาเลนไทน์นั่นก็ต้องเป็นค่ำคืนอันน่าหลงใหลอีกครั้ง

คิดมาถึงตรงนี้ ลฺหวี่จื่อเฉียวก็จมดิ่งลงไปในจินตนาการอันสวยงามอีกครั้ง

จนเมื่อเขารู้สึกตัวและหันมามองทุกคน ก็พบว่าแต่ละคนกำลังจ้องเขาด้วยสายตาแปลกๆ

"ลฺหวี่จื่อเฉียว จำได้แต่เรื่องกิน ไม่จำบทเรียนเลยเหรอ วันนี้เพิ่งจะเป็นวันที่ 5 เอง ผ่านคืนส่งท้ายปีเก่าอันแสนสุขของเรามาได้แค่ห้าวันเท่านั้น"

"คุณคิดว่าเราจะเชื่อคำโกหกของคุณอีกเหรอ!"

ลฺหวี่จื่อเฉียวที่เริ่มเข้าใจสถานการณ์ เอามือปิดปากทันที แล้วนั่งลงเงียบๆ ไม่พูดอะไรอีก

"หรือว่าปีนี้วันวาเลนไทน์ ทุกคนจะต้องฉลองคนเดียวอีกแล้ว?"

"จะช่วยอะไรได้ล่ะ ใครใช้ให้เราเป็นคนโสดกันเล่า"

ถังโยวโยวก็รู้สึกจนใจอยู่บ้างอุตส่าห์ไม่ต้องกลับบ้านให้ครอบครัวเร่งเร้า แต่ยังไม่ทันได้ใช้ชีวิตดี ๆ สักกี่วัน ก็ต้องถูกวันวาเลนไทน์ตามจี้อีก แถมครั้งนี้ยังเป็นการโจมตีแบบรอบด้านทั้งจากภายในและภายนอก

กวานกู่ที่อยู่ด้านข้างดูท่าทางสนใจ แอบเหลือบมองถังโยวโยว

จากนั้นจึงยกมือขึ้นพูดว่า "หรือไม่ พวกเราก็รวมตัวกันฉลองวันวาเลนไทน์ดีไหม?"

"กวานกู่ วิธีนี้ฟังดูคุ้นๆ นะ! นี่ไม่ใช่แผนของปีที่แล้วหรอกเหรอ!"

ลฺหวี่จื่อเฉียวเงยหน้าขึ้นมองหูอีเฟย

หูอีเฟยสีหน้าไม่ค่อยพอใจ ตาโตขึ้นพลางพูดว่า "มองฉันทำไม ไปหาเหม่ยเจียโน่น"

"เหม่ยเจียใครนะ? ฉันไม่รู้จักนี่นา?"

ลฺหวี่จื่อเฉียวเริ่มทำหน้าโง่ ทำทีเป็นงงงวยไม่รู้เรื่อง

"ฉันอิ่มแล้ว ขอไปก่อนนะ บาย!"

พูดจบ ลฺหวี่จื่อเฉียวก็ลุกขึ้นแล้วเดินจากไป