ตอนที่ 65 สัญญา

เมื่อเห็นลฺหวี่จื่อเฉียวเดินจากไป กวานกู่ก็มองไปยังทุกคนด้วยแววตาแฝงความคาดหวัง แล้วถามขึ้นว่า "พวกคุณคิดว่าข้อเสนอของผมเป็นยังไงบ้าง?"

"กวานกู่ ข้อเสนอของนาย เอาไว้ก่อนเถอะ"

"ใช่แล้ว พวกเราเป็นเพื่อนกันทั้งนั้น จะมาทำพิธีรีตองอะไรให้ยุ่งยาก แค่เทศกาลเดียวเอง"

"ใช่แล้ว พอถึงตอนนั้นทุกคนมาอยู่รวมกันก็จบเรื่องแล้วไม่ใช่หรือ!"

ข้อเสนอของกวานกู่ถูกคัดค้านอย่างพร้อมเพรียงจากบรรดาสาวๆ ทั้งสามคน

ในเมื่อเป็นเช่นนั้น กวานกู่จึงไม่กล้าพูดอะไรมากไปกว่านี้ เพียงแต่ในใจรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง เหมียวเหมียวน้อยเล่า

แต่ยังไม่ทันที่กวานกู่จะเสียใจได้สักกี่วินาที ถังโยวโยวซึ่งยืนอยู่ข้างๆ ก็เอ่ยปากขึ้นว่า "ไปกันเถอะ กวานกู่คุง เราไปซูเปอร์มาร์เก็ตกัน นายเป็นคนขับนะ"

"ได้เลย!"

คำพูดของโยวโยวปัดเป่าความรู้สึกผิดหวังในใจของกวานกู่จนหมดสิ้น เขาดีใจจนออกนอกหน้า พยักหน้ารับอย่างหนักแน่น จากนั้นก็กลับเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

กวานกู่ที่มีอารมณ์เบิกบาน แม้แต่ก้าวเท้าตอนออกจากประตูยังดูเบาลงกว่าเดิมหลายส่วน

ถังโยวโยวลุกขึ้นยืน แล้วหันหลังกลับเข้าห้องไปเช่นกัน

หลังจากถังโยวโยวเข้าห้องไปแล้ว ฉินอวี่ม่อจึงขยับเข้ามาใกล้โต๊ะอาหาร แล้วกระซิบเบาๆ ว่า "พวกเธอรู้สึกว่าสองคนนั้นมีปัญหาอะไรไหม!"

"ฉันเดาว่าอีกไม่นานเราคงได้กินขนมมงคลแล้วล่ะ"

จางเหว่ยมองไปที่ห้องของโยวโยว ด้วยสีหน้าราวกับรู้แจ้งแทงตลอดทุกสิ่ง

"จางเหว่ย เธอหมายความว่าสองคนนั้นกำลังจะลงเอยกันแล้วเหรอ?"

หูอีเฟยค่อนข้างสนใจเรื่องซุบซิบแบบนี้ แต่เธอก็ไม่คาดคิดมาก่อนว่าความก้าวหน้าของกวานกู่และถังโยวโยวจะรวดเร็วขนาดนี้!

สองคนนั้นเพิ่งรู้จักกันนานแค่ไหน? ครึ่งปีหรือไง?

ยิ่งไปกว่านั้น ความประทับใจแรกตอนที่กวานกู่พบโยวโยวครั้งแรกมันไม่ค่อยดีเลยนี่นา!

ไม่น่าเชื่อเลยว่ากวานกู่จะกู้สถานการณ์กลับมาได้ทั้งหมด ช่างซ่อนลึกจริง ๆ!

"ประมาณนั้น น่าจะขาดแค่จุดเปลี่ยนสำคัญเท่านั้น"

"เรามาช่วยสร้างจังหวะโอกาสนั้นให้พวกเขาดีไหม?"

ฉินอวี่ม่อรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย เธอชอบทำกิจกรรมช่วยเหลือผู้อื่นแบบนี้ที่สุด

จางเหว่ยส่ายหน้ากล่าวว่า "ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติเถอะ พวกเราอย่าเข้าไปยุ่งเลยดีกว่า"

"อืม ฉันก็คิดแบบนั้น ดูท่าทางทั้งสองคนต่างก็ตรงไปตรงมาในเรื่องความรัก น่าจะไม่ต้องให้พวกเราช่วย เดี๋ยวถ้าช่วยแล้วยุ่งขึ้นมาก็จะแย่เอาได้"

หูอีเฟยแสดงความเห็นด้วย

ฉินอวี่ม่อไม่ได้พูดต่อ เพราะถังโยวโยวเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จและเดินออกมาพอดี

"ฉันไปก่อนนะ!"

ถังโยวโยวยิ้มกว้างโบกมือลาแล้วเดินจากไป

เมื่อมองตามร่างของถังโยวโยวที่หายไปแล้ว ทั้งสามคนที่นั่งอยู่บนโต๊ะอาหารก็หัวเราะพรืดออกมา ดูท่าทางสองคนนั้นคงใกล้จะได้ข่าวดีเต็มทีแล้ว

......

เช้าวันที่แปด

ทันทีที่จางเหว่ยก้าวเข้าสู่สำนักงานกฎหมาย เขาก็ได้รับสายตามากมายจับจ้องมาที่เขา

สำหรับสายตาแบบนั้น จางเหว่ยคุ้นเคยเป็นอย่างดี ครั้งก่อนตอนที่วิดีโอที่เขาสอนต้าลี่เรียนดังเปรี้ยงปร้าง ทุกคนก็มองเขาด้วยสายตาแบบเดียวกัน

แต่ครั้งก่อนตอนที่พวกเขาร้องเฮฮา ถูกจูเก่อต้าเซิ่งเตือนสติ ทำให้ไม่มีใครกล้าลุกขึ้นมาส่งเสียงเอะอะอีก ได้แต่นั่งเงียบๆ อยู่บนที่นั่งของตัวเองแล้วชำเลืองมองจางเหว่ย

จางเหว่ยไม่ได้หยุดฝีเท้า เดินตรงเข้าห้องทำงานของเขาไปเลย

พอเข้าไปปุ๊บ ก็เห็นใบหน้าคุ้นเคยปรากฏอยู่บนโซฟาภายในห้องทันที

"ต้าลี่ มาเร็วขนาดนี้เชียว!"

"จางเหว่ย คุณมาแล้ว!"

จางเหว่ยเดินไปหน้าโซฟา แล้วมองไปที่กระดานหมากล้อมที่วางอยู่บนโต๊ะกลาง

"ต้าลี่ ไปเรียนหมากล้อมมาเหรอ?"

"อืม เรียนไปสองคาบ อาจารย์บอกว่าช่วงนี้มีธุระ เลยให้ฉันกลับไปฝึกเองที่บ้านก่อน"

เสียงประตูเปิดดังขึ้น ซือเฉิงเดินเข้ามาพร้อมถือแก้วนมอุ่นสองใบ ส่วนมืออีกข้างหนึ่งถือแฟ้มเอกสารมาด้วย

"ทนายจาง สวัสดีปีใหม่ครับ"

"สวัสดีปีใหม่"

ซือเฉิงวางนมอุ่นลงบนโต๊ะกลาง จากนั้นยื่นแฟ้มเอกสารให้จางเหว่ย

"ทนายจาง นี่คือคดีใหม่ครับ ช่วยดูหน่อยนะครับ"

จางเหว่ยรับแฟ้มคดีมาพลิกอ่าน

ซือเฉิงยืนรออยู่ด้านข้าง ส่วนต้าลี่ก็ก้มหน้าอ่านหนังสือหมากล้อมของเธออย่างเงียบๆ

เมื่ออ่านจบ จางเหว่ยวางแฟ้มเอกสารไว้บนตัก หลับตาลง เพื่อเรียบเรียงความคิดในหัว

ผ่านไปประมาณห้านาที จางเหว่ยลุกขึ้นเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน

เขาหยิบเครื่องบันทึกเสียงออกมา แล้วเริ่มพูดเล่าแนวคิดที่เรียบเรียงไว้ในหัวออกมา

ยี่สิบนาทีต่อมา จางเหว่ยจึงหยุดพูด

"ซือเฉิง พิมพ์สัญญานี้เสร็จแล้วเอามาให้ผมดูก่อน คดีนี้ไม่จำเป็นต้องขึ้นศาล"

"ได้ครับ ผมจะจัดการให้เดี๋ยวนี้เลย"

ซือเฉิงรับเครื่องบันทึกเสียงไป แล้วหันหลังเดินออกจากห้อง

จางเหว่ยหยิบหนังสือเล่มหนึ่งจากชั้นวางข้างหลัง แล้วเปิดอ่าน

นี่ถือเป็นนิสัยอย่างหนึ่งของจางเหว่ย ทุกครั้งที่จัดการคดีเสร็จ เขาชอบใช้การอ่านเพื่อผ่อนคลายจิตใจ

"จางเหว่ย คุณเล่นหมากล้อมเป็นไหม?"

ต้าลี่เงยหน้าขึ้น มองจางเหว่ยที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ แล้วถาม

"ไม่เป็น"

"งั้นให้ฉันสอนคุณเองไหม!"

"ได้เลย ขอบคุณอาจารย์ต้าลี่มากครับ"

จางเหว่ยยิ้มพลางวางหนังสือกลับเข้าที่เดิม

......

ระหว่างที่ต้าลี่กำลังสอนจางเหว่ยเล่นหมากล้อมอยู่ในห้อง ซือเฉิงก็เคาะประตูแล้วเดินเข้ามา

"ทนายจาง สัญญาพิมพ์เสร็จแล้วครับ เชิญตรวจสอบดูหน่อย"

ซือเฉิงยื่นเอกสารในมือให้จางเหว่ย จางเหว่ยรับมาอ่านผ่านๆ แล้วชี้จุดผิดออกมาหลายแห่ง

จากนั้นจึงพูดว่า "แก้ตรงที่ผิดให้เรียบร้อย แล้วค่อยเอามาให้ผมดูอีกครั้ง"

"ได้ครับ"

ไม่กี่อึดใจต่อมา ซือเฉิงก็ถือสัญญาฉบับใหม่ที่แก้ไขเสร็จแล้วเดินเข้ามาอีกครั้ง

จางเหว่ยอ่านจนแน่ใจว่าไม่มีปัญหา จึงบอกกับซือเฉิงว่า "ส่งสัญญานี้ไปให้ลูกความของเรา ให้เขาตัดสินใจว่ารับเงื่อนไขนี้ได้ไหม ถ้าเขายินยอม เราค่อยนัดพบคู่กรณีและทนายฝ่ายโน้น"

"ครับ ผมทราบแล้ว"

จูเก่อต้าลี่ที่นั่งอยู่ข้างๆ มองจางเหว่ยด้วยความสงสัย แล้วถามว่า "จางเหว่ย ทำไมวิธีจัดการคดีของคุณถึงไม่เหมือนแม่ล่ะคะ?"

"จริงๆ แล้วนี่ก็เป็นแค่เทคนิคของผมเท่านั้น พอผมจำข้อกฎหมายทั้งหมดขึ้นใจแล้ว ผมมักเลือกที่จะปิดทางหนีทีไล่ของอีกฝ่ายโดยใช้กฎหมายเป็นเครื่องมือ ทำแบบนี้ทุกฝ่ายจะยุ่งยากน้อยลง

เพราะผมวางข้อกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับคดีนี้ไว้บนโต๊ะหมดแล้ว ให้ฝั่งโน้นรู้ชัดว่าต่อให้ฟ้องร้องกันขึ้นศาล ผลลัพธ์ก็ยังเหมือนเดิม"

"แต่วิธีนี้ใช้ได้กับบางสถานการณ์เท่านั้น ส่วนใหญ่แล้วต้องพูดคุยกับลูกความก่อน ถึงจะตัดสินใจขั้นสุดท้ายได้"

"โอ้ ยุ่งยากจัง!"

"ต้าลี่ โตขึ้นอยากทำอาชีพอะไรเหรอ?"

จางเหว่ยมองต้าลี่ แล้วถามเบาๆ

"หนูหรือ? หนูอยากเป็นนักฟิสิกส์เหมือนพ่อ อยากเข้าใกล้ไอดอลของหนูให้ได้มากที่สุด"

"งั้นก็ต้องพยายามนะ ไว้ถ้ามีเวลา ผมจะพาคุณไปดูบ้านเก่าของนายแม็กซ์ พลังค์ด้วย"

จูเก่อต้าลี่มองจางเหว่ย ปากเล็กๆ อ้าออก แสดงสีหน้าตื่นเต้นดีใจ

"จริงหรือคะ!"

"จริงสิ คำไหนคำนั้น รอให้คุณสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้เมื่อไหร่ ผมจะไปด้วยกันแน่นอน"

ต้าลี่ได้ยินดังนั้น ก็ยื่นมือขวาออกมา

"เกี่ยวก้อยสัญญา"

"ตกลง เกี่ยวก้อย ผูกมัดสัญญา"

ทั้งสองคนเกี่ยวนิ้วก้อยเข้าหากัน แล้วใช้นิ้วโป้งกดทับกันแน่น สัญญาระหว่างจางเหว่ยกับจูเก่อต้าลี่ก็เกิดขึ้น ณ วินาทีนั้น