ตอนที่ 66 เสื้อโค้ทสีแดงของเหม่ยเจีย

ผ่านไปไม่นาน ซือเฉิงก็เคาะประตู แล้วเดินเข้ามาในห้อง

ซือเฉิงเดินไปข้างโต๊ะกาแฟแล้วพูดกับจางเหว่ยว่า "คุณทนายความจาง ลูกความอ่านสัญญาเรียบร้อย ไม่มีข้อเรียกร้องเพิ่มเติมครับ"

"งั้นดีเลย นัดให้ลูกความของเราเจอกับฝ่ายตรงข้ามหน่อยเถอะ!"

จางเหว่ยพยักหน้า แล้วพูดช้าๆ ว่า

"ผมได้นัดฝ่ายตรงข้ามไว้แล้ว พรุ่งนี้บ่าย"

"โอเค ผมเข้าใจแล้ว"

...

บ่ายวันถัดมา

ในร้านกาแฟใต้ตึกสำนักงานทนายความต้าเซิ่ง

"สวัสดีครับ คุณหลิว"

"สวัสดีครับ คุณทนายความจาง ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้วนะครับ!"

"ขอบคุณครับ เรามาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า"

จางเหว่ยเชิญให้อีกฝ่ายนั่งลง

ซือเฉิงถือเอกสารนั่งอยู่ข้างๆ จางเหว่ย

"คุณทนายความจาง สัญญาที่คุณร่างขึ้น ผมดูแล้วไม่มีปัญหา ขอแค่ฝ่ายตรงข้ามเซ็นชื่อในสัญญาได้ ทางฝั่งผมก็สบายใจแล้ว"

"แต่คุณหลิวก็ยังต้องเตรียมพร้อมสำหรับขึ้นศาลด้วย สัญญาที่ผมร่างขึ้นนี้มีแนวโน้มสูงมากที่จะบีบจนฝ่ายตรงข้ามเผยจุดอ่อนออกมา ถ้าเป็นแบบนั้น ฝ่ายตรงข้ามอาจเลือกจะสู้คดีในศาลเพื่อแย่งชิงผลประโยชน์ให้ได้มากขึ้นได้ทุกเมื่อ"

จางเหว่ยจำเป็นต้องอธิบายรายละเอียดบางอย่างของสัญญาให้ชัดเจน เพราะการที่ฝ่ายตรงข้ามจะยอมเซ็นหรือไม่ ขึ้นอยู่กับตัวเขา หากฝ่ายตรงข้ามไม่ยอมรับสัญญานี้ ก็คงเลือกทางขึ้นศาล

ต้องรู้ไว้ว่า ข้อพิพาททางกฎหมายระหว่างลูกความทั้งสองฝ่าย คือสิทธิ์ความเป็นเจ้าของอสังหาริมทรัพย์สองหลังในเขตมหานครเซี่ยงไฮ้

ผู้สูงอายุเสียชีวิตกะทันหันโดยไม่ทิ้งพินัยกรรมไว้ ทำให้พี่น้องคลานตามกันมาต้องแตกหักกลายเป็นศัตรูเพราะการแบ่งบ้านสองหลังนี้

"อืม ผมทราบแล้ว"

"คุณทนายความจาง ฝ่ายตรงข้ามมาแล้วครับ"

ซือเฉิงขยับเข้าไปกระซิบเบาๆ

คุณหลิวหันกลับไปมอง ก็เห็นคนสองคนกำลังเดินมาจากที่ไกล

"เชิญนั่งครับ"

จางเหว่ยลุกขึ้นยืนเพื่อแสดงมารยาท แต่ลูกความของเขาอย่างคุณหลิวกลับไม่สนใจท่าทีของน้องชายตัวเองเลย ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม

"สวัสดีครับ! ผมคือทนายความของคุณหลี่อี้ ชื่อ หลู่หมิง"

หลู่หมิงยื่นมือมาให้จางเหว่ย ซึ่งจางเหว่ยก็จับตอบ

"สวัสดีครับ ผมคือทนายความของคุณหลี่เจิ้ง ชื่อ จางเหว่ย"

เดิมทีพอเห็นหน้าจางเหว่ย หลู่หมิงก็รู้สึกคุ้นตาบ้าง พอได้ยินชื่อเท่านั้น เขาก็จำได้ทันทีว่าคนที่อยู่ตรงหน้าคือใคร

เป็นเขาสินะ ดูท่าครั้งนี้คงหนักเอาการ

หลู่หมิงรู้จักมักจี่กับดาวรุ่งแห่งวงการกฎหมายของมหานครเซี่ยงไฮ้คนนี้พอสมควร ตั้งแต่ผลสอบเนติบัณฑิตที่ทำเอาทุกคนตะลึง ไปจนถึงสถิติชนะร้อยเปอร์เซ็นต์หลังจากเข้าร่วมสำนักงานทนายความต้าเซิ่ง ล้วนพิสูจน์ฝีมือของจางเหว่ยได้ทั้งสิ้น

ทันใดนั้น หลู่หมิงก็หวั่นเกรงตั้งแต่ยังไม่เริ่มสู้

หลังนั่งลง จางเหว่ยก็เข้าประเด็นทันที เขาพูดว่า "นี่คือสัญญาฉบับหนึ่ง เชิญดูได้เลยครับ"

หลี่อี้หยิบสัญญาขึ้นมาพลิกดูผ่านๆ พออ่านไปได้แค่สองหน้า ก็ลุกพรวดขึ้นแล้วฟาดสัญญาลงบนโต๊ะ

เขาตะโกนใส่จางเหว่ยด้วยความโกรธจัดว่า "เป็นไปไม่ได้ อย่าคิดฝันว่าจะให้เซ็นสัญญาแบบนี้!"

จากนั้นเขาหันหลังเตรียมจะเดินออกไป แต่ถูกหลู่หมิงดึงไว้ หลู่หมิงพูดอะไรกับเขาไปไม่กี่คำ เขาก็กลับมานั่งอีกครั้ง เพียงแต่แววตาที่มองไปยังจางเหว่ยเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

หลู่หมิงรับสัญญาไปอ่านทั้งฉบับ แล้ววางลง พร้อมพูดเสียงต่ำว่า "คุณทนายความจาง สัญญาฉบับนี้จะไม่ได้รับการยอมรับหรอกครับ"

"คุณจะต้องยอมรับมัน"

จางเหว่ยเริ่มต้นสนทนากับหลู่หมิงโดยอ้างอิงบทบัญญัติกฎหมาย ด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ เมื่อเวลาผ่านไป เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายขึ้นเต็มหน้าผากของหลู่หมิง

หลู่หมิงเงยหน้าขึ้น มองจางเหว่ยที่นั่งพูดจาฉะฉานอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น

เขารู้แล้วว่า ตัวเองแพ้แล้ว

แม้แต่การขึ้นศาลก็หมดสิทธิ์ชนะ มิหนำซ้ำ ส่วนแบ่งที่หลี่อี้จะได้รับในสัญญา อาจถูกลดน้อยลงไปอีก

"คุณทนายความจาง พวกเราจะเซ็นครับ"

"หา? เป็นไปไม่ได้ ผมไม่เซ็นหรอก!"

หลี่อี้มองหลู่หมิงด้วยความงุนงง เขาไม่คาดคิดว่าทนายความที่จ้างมาด้วยราคาแพงหูฉี่ จะบอกให้เขาเซ็นสัญญาที่ไม่เป็นธรรมแบบนั้น

หลู่หมิงพาหลี่อี้ไปคุยด้านข้าง อธิบายถึงผลลัพธ์ที่อาจเกิดขึ้นหากเลือกขึ้นศาล

หลังจากฟังจบ หลี่อี้หันกลับไปมองจางเหว่ยที่นั่งดื่มร้อนนมอยู่ที่เดิม แววตาของเขาก่อตัวเป็นความตื่นตระหนกขึ้นมา

กลับไปนั่งที่ประจำแล้ว หลิวอี้จำใจต้องลงนามในข้อตกลง จากนั้นก็เดินจากไปด้วยความโกรธแค้น

ลู่หมิงก็รีบตามออกไปเช่นกัน

หลิวเจิ้งถือสัญญาไว้ในมือ ยิ้มกว้างมองจางเหว่ย "ขอบคุณมากนะครับ คุณทนายความจาง!"

"ไม่ต้องเกรงใจ ผมแค่ทำสิ่งที่ควรทำเท่านั้นเอง"

......

บนถนนด้านนอก แม้ช่วงนี้ยังคงอบอวลด้วยบรรยากาศเทศกาลตรุษจีน แต่กลับเริ่มมีกลิ่นอายของอีกเทศกาลหนึ่งแทรกเข้ามาอย่างเงียบๆ

การโปรโมตวันวาเลนไทน์ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว เนื่องจากปีนี้วันวาเลนไทน์ห่างจากวันหยวนเซียวเพียงวันเดียว ห้างสรรพสินค้าหลายแห่งจึงติดป้ายร่วมฉลองทั้งสองเทศกาลพร้อมกัน เหมียวเหมียวน้อยเล่า

วันวาเลนไทน์ได้หยั่งรากและเติบโตอย่างแข็งแกร่งบนแผ่นดินจีนโดยไม่มีใครรู้ตัว

ภายในห้อง 3601

"ดูเหมือนพรุ่งนี้พวกเราคงต้องฉลองวันวาเลนไทน์ด้วยกันทั้งแก๊งเลยนะ!"

ฉินอวี่ม่อนั่งอยู่บนโซฟา กวาดตามองคนอื่นๆ รอบห้อง แล้วพูดเรียบๆ

เธอเตรียมใจที่จะอยู่คนเดียวในวันวาเลนไทน์ไว้เรียบร้อยแล้ว

หลังจากเลิกรากับหลี่ฉาเต๋อ ฉินอวี่ม่อพบว่าสภาพจิตใจของตัวเองดีขึ้นมาก เธอจึงตั้งใจจะครองตัวเป็นโสดไปสักระยะ ส่วนเรื่องที่บ้านเร่งให้แต่งงานนั้น ตราบใดที่ไม่กลับบ้าน ก็ไม่มีทางถูกเร่งใส่เธอได้

ถังโยวโยวพูดอย่างไม่ยี่หระ "แบบนั้นก็ดีนี่นา พวกเราถือว่าวันวาเลนไทน์เป็นงานอุ่นเครื่องก่อนถึงวันหยวนเซียวก็แล้วกัน!"

จางเหว่ยชูนิ้วโป้งขึ้นแสดงการเห็นด้วย

"ว่าแต่กวานกู่ แล้วลฺหวี่จื่อเฉียวล่ะ ทำไมไม่เห็นหน้าเขาเลย!"

ทุกคนอยู่กันครบ ยกเว้นลฺหวี่จื่อเฉียวคนเดียว หรือว่าเขาจะออกไปจีบสาวอีกแล้ว?

กวานกู่ส่ายหน้า แยกมือออกพลางตอบ "ผมก็ไม่ค่อยรู้เรื่องหรอก ทั้งวันยังไม่เห็นเงาหัวเขาเลย"

"พอคุณพูดแบบนี้ ก็จริงแฮะ วันนี้ผมเองก็ไม่ได้เห็นไอ้บ้านั่นทั้งวันเหมือนกัน"

เจิงเสี่ยวเสียนเหมือนเพิ่งตื่นจากภวังค์ พูดต่อ "แต่เมื่อคืนผมยังเห็นจื่อเฉียวอยู่ในห้องอยู่นะ!"

จางเหว่ยรู้สึกแปลกๆ นี่ไม่ใช่วิสัยของลฺหวี่จื่อเฉียวเลย!

ปกติถ้าคนอื่นอยู่กันพร้อมหน้า ลฺหวี่จื่อเฉียวก็น่าจะอยู่ด้วยเสมอ!

สายฟ้าแลบผ่านสมอง จางเหว่นึกขึ้นได้ว่าวันเกิดของเหม่ยเจียตรงกับวันก่อนหน้าวันวาเลนไทน์พอดี

หรือว่าไอ้บ้านั่นลฺหวี่จื่อเฉียวจะ......

คิดได้ดังนั้น จางเหว่ยก็ลุกขึ้น เดินผ่านระเบียงเข้าไปในห้อง 3602

คนอื่นๆ บนโซฟามองการกระทำของจางเหว่ยด้วยความสงสัย แต่ไม่มีใครลุกขึ้นไปตาม

จางเหว่ยมาถึงหน้าประตูห้องของลฺหวี่จื่อเฉียว ค่อยๆ หมุนลูกบิดประตูเบาๆ

ผลักประตูเข้าไป

ภายในห้องไร้เงาของลฺหวี่จื่อเฉียว แต่จางเหว่ยมองเห็นกล่องของขวัญใบใหญ่ตั้งอยู่ตรงมุมห้องมุมหนึ่ง

"กล่องนี้ไม่ใช่กล่องโค้ตตัวนั้นหรอกเหรอ?"

"แต่โค้ตตัวนั้นเหม่ยเจียขายไปแล้วนี่นา ทำไมลฺหวี่จื่อเฉียวยังเก็บกล่องของขวัญไว้อีก?"

จางเหว่ยค่อยๆ เปิดกล่องออก

สภาพภายในกล่องเกินความคาดหมายของจางเหว่ย ในกล่องไม่ได้ว่างเปล่า

โค้ตสีแดงพับเรียงรายอย่างเรียบร้อยอยู่ในกล่อง

จางเหว่ยเอื้อมมือไปเปิดปกเสื้อ ดูด้านในปกเสื้อปักชื่อ 'เฉินเหม่ยเจีย' ไว้ชัดเจน

โค้ตตัวนี้ดูท่าจะเป็นตัวเดียวกับที่เหม่ยเจียเคยขายไป แต่ไอ้บ้านั่นลฺหวี่จื่อเฉียวซื้อกลับมาได้ยังไงกันแน่?

จางเหว่ยจัดโค้ตให้เรียบร้อย แล้วปิดฝากล่องลงตามเดิม

จางเหว่ยออกจากห้องของลฺหวี่จื่อเฉียว

มองรูปถ่ายสองใบที่วางชิดกันแน่นหนาในห้องนั่งเล่น จางเหว่ยเกิดความรู้สึกซึ้งใจขึ้นมา ไม่คิดว่าลฺหวี่จื่อเฉียวที่ทำทีเป็นคนเจ้าชู้ จะมอบหัวใจจริงให้เฉินเหม่ยเจียและเก็บรักษาไว้อย่างถาวรมาตั้งแต่ไหน