ตอนที่ 67 วันวาเลนไทน์

"ถึงจะโสด ก็ต้องโสดให้เท่ที่สุด!"

เสียงประตูห้องดังขึ้น ลฺหวี่จื่อเฉียวเปิดประตูเข้ามาด้วยท่าทางกระตือรือร้น ในมือถือเค้กครีมก้อนเล็กมาด้วย

พอเห็นจางเหว่ยอยู่ในห้องนั่งเล่น ลฺหวี่จื่อเฉียวก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เกิดอาการประหม่าจนทำอะไรไม่ถูก รีบดึงมือที่ถือเค้กไปไว้ข้างหลังทันที

"จางเหว่ย นายมาทำไม มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?"

"ไม่มีเรื่องอะไรหรอก แค่กวานกู่กับพวกนั้นบอกว่าไม่เห็นหน้านายมาวันกว่าแล้ว ฉันเลยแวะมาดูว่านายหลับอยู่ในห้องหรือเปล่า"

ลฺหวี่จื่อเฉียวก้มหน้ามองเข้าไปในห้องอย่างอัตโนมัติ เห็นว่าประตูยังปิดอยู่ จึงค่อยๆ ผ่อนคลายลง แล้วพูดว่า "จะไปได้ยังไง วัยรุ่นแบบฉันจะใช้เวลานอนทั้งวันได้ไง ฉันออกไปเที่ยวเล่นต่างหากเล่า"

"อ้อ งั้นก็ดี ฉันกลับก่อนนะ"

พูดจบ จางเหว่ยก็เดินจากไป

ลฺหวี่จื่อเฉียวรีบหิ้วเค้กกลับเข้าห้องตัวเองทันที

เปิดกล่องของขวัญออกดู เห็นเสื้อโค้ทในกล่องยังอยู่ที่เดิม ไม่มีร่องรอยว่ามีคนแตะต้อง ก็ค่อยโล่งใจ ปิดฝากล่องลงตามเดิม

ลฺหวี่จื่อเฉียวหันกลับมามองเค้กครีมที่วางอยู่บนโต๊ะ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา

เฉินเหม่ยเจีย สุขสันต์วันเกิด!

......

วันถัดมา

"พวกคุณเตรียมตัวจะอยู่บ้านฉลองวันวาเลนไทน์กันจริงๆ เหรอ?"

จางเหว่ยเพิ่งก้าวออกมาจากห้อง ก็เห็นสามสาวนั่งดูซีรีส์อยู่บนโซฟา

ถังโยวโยวยักไหล่ทำหน้าเบื่อหน่าย "แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ?"

"ฉันไม่ออกไปข้างนอกเด็ดขาด ไปเจอคนอื่นเขาควงคู่กัน มันน่าอึดอัดจะตาย!"

เช้าวันนี้ ฉินอวี่ม่อตื่นขึ้นมาแล้วก็ตระหนักว่าความคิดเมื่อวานของเธอผิดมหันต์ พอรู้ว่าวันนี้คือวันวาเลนไทน์ ความเศร้าโศกไร้เหตุผลก็ถาโถมเข้ามา รู้สึกเหมือนถูกความโดดเดี่ยวห่อหุ้มร่างกายทั้งตัว

อารมณ์จึงพลอยหดหู่ ไม่อยากสนุกไปด้วย

หูอีเฟยที่นั่งอยู่ข้างๆ ไม่ได้พูดอะไร แต่กลับจ้องมองจางเหว่ยด้วยความสนใจ

เธอเลิกคิ้ว ยิ้มกรุ้มกริ่ม มองจางเหว่ยแล้วแซวว่า "จางเหว่ย ไม่งั้นนายมาเป็นเพื่อนพวกเราฉลองวันวาเลนไทน์สิ!"

คำพูดของหูอีเฟยทำให้ฉินอวี่ม่อและถังโยวโยวตาเป็นประกายทันที ทำไมพวกเธอถึงไม่ได้คิดเรื่องนี้กันนะ

"ให้ผมคนเดียวเหรอ? หรือไม่ก็ชวนกวานกู่กับอาจารย์เจิงไปด้วยกันไหม เราไปเดินห้างด้วยกันดีมั้ย?"

จางเหว่ยไม่อยากออกไปคนเดียว เพราะถ้ากลับมาอาจโดนเจิงเสี่ยวเสียนกับกวานกู่แก้แค้นเอาได้

"เอ... เรื่องนี้..."

จางเหว่ยส่งสายตาให้ฉินอวี่ม่อที่นั่งอยู่บนโซฟา

ฉินอวี่ม่อเข้าใจความคิดของจางเหว่ยทันที จึงหัวเราะแล้วพูดว่า "ก็ได้เหมือนกันนะ ถ้ามีแค่เราสี่คนออกไปข้างนอกคงดูไม่ดีเท่าไหร่!"

หูอีเฟยกับถังโยวโยวนึกภาพตาม สายตาของคนรอบข้างที่จะมองมายังพวกเขาตอนนั้น

คิดมาถึงตรงนี้ ก็รู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ

"โอเค ฉันเห็นด้วย"

"งั้นเดี๋ยวฉันโทรหาพวกเขาเอง"

จางเหว่ยหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาทั้งสองคน ส่วนสามสาวที่เหลือก็กลับเข้าห้องไปแต่งหน้าทำผม

แม้จะโสด ก็ต้องเป็นโสดที่โดดเด่นที่สุด

สี่สิบนาทีต่อมา

หลังจากรออยู่ในห้องนั่งเล่นอยู่นาน สุดท้ายสามสาวก็เดินออกจากห้องมา

กวานกู่กับเจิงเสี่ยวเสียนอึ้งไปเล็กน้อย แม้แต่จางเหว่ยก็ยังรู้สึกตะลึงกับการแต่งตัวของทั้งสาม

"กลับไปเปลี่ยนชุดเถอะ!"

"หมายความว่ายังไงจางเหว่ย พวกเราไม่สวยหรือไง?"

พอได้ยินคำพูดของจางเหว่ย ทั้งสามก็โกรธขึ้นมาทันที เลือกเสื้อผ้าตั้งนาน ทำไมต้องให้เปลี่ยนด้วย!

"สามสาวสวย ตอนนี้มันเดือนกุมภาพันธ์ เป็นฤดูหนาว สามคนนี่อยากเท่แต่ไม่แคร์อากาศหรือไง!"

"เร็ว กลับไปเปลี่ยนชุด แต่งตัวแบบนี้มันอะไรกัน!"

เจิงเสี่ยวเสียนลุกขึ้นยืน ดันทั้งสามกลับเข้าห้องไป แล้วมานั่งลงบนโซฟาตามเดิม

อีกไม่กี่นาทีต่อมา เมื่อออกมาอีกครั้ง การแต่งกายครั้งนี้ดูปกติมากขึ้น

คนทั้งหกขับรถสองคันมุ่งหน้าไปยังห้างสรรพสินค้า

จางเหว่ยพาฉินอวี่ม่อไปด้วย ส่วนเจิงเสี่ยวเสียนเป็นคนขับ พาอีกสามคนตามไป

บนรถ

"อวี่ม่อ ช่วงนี้เธอยังไม่มีใครที่ถูกใจบ้างเหรอ?"

จางเหว่ยถามขึ้นขณะกำลังขับรถ

"ไม่มีหรอก แต่แม่ฉันบอกว่ามีลูกชายของบ้านข้างๆ ที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศปีนี้ เรียนหมอมา อยากจะแนะนำให้เรารู้จักกัน"

"หมองั้นเหรอ ดีนี่ เธอเคยเห็นรูปเขารึยัง?"

"ยังเลย"

ฉินอวี่ม่อเคยเห็นเพื่อนบ้านคนนั้นตอนเด็กๆ แต่หลังจากเข้าโรงเรียนเธอก็อยู่หอพัก จึงไม่ค่อยได้พบกันบ่อยนัก

ยิ่งพอที่บ้านย้ายบ้าน ความสัมพันธ์ก็ค่อยๆ จางหายไปจนแทบไม่ได้ติดต่อกัน

ไม่รู้ว่าจู่ๆ แม่ของเธอไปติดต่อกลับมาได้ยังไง

"ว่าแต่ จางเหว่ย แล้วนายล่ะ ช่วงนี้มีสาวที่ชอบบ้างไหม? บอกพวกเรามาสิ เดี๋ยวจะช่วยคิดให้!"

ฉินอวี่ม่อหันมามองจางเหว่ยที่ขับรถอยู่ แววตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ตอนนี้ผมยังไม่คิดเรื่องนั้น ขอโฟกัสงานก่อนดีกว่า"

"ยังจะโฟกัสอีก! เงินเดือนนายมันสูงเป็นห้าหกเท่าของฉันแล้วนะ!"

ฉินอวี่ม่อรู้สึกพูดไม่ออกกับคำตอบของจางเหว่ย ถ้าคนอย่างเขายังต้อง 'พัฒนา' แล้วคนอื่นจะอยู่ยังไงกัน!

"ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปเถอะ ตำแหน่งงานของเธอกำลังจะได้เลื่อนไม่ใช่หรือ?"

"แค่หนึ่งระดับเองน่า"

ฉินอวี่ม่อทำท่าไม่ยี่หระ ตั้งแต่เรียนจบมหาวิทยาลัย เธอก็เข้าทำงานที่ลอรีอัลและทุ่มเทอย่างมาก กว่าจะมาถึงจุดนี้ได้

จางเหว่ยกล่าวต่อว่า "ชีวิตของเธอเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นก็ได้"

"อย่าพูดถึงเรื่องนี้เลย พอพูดถึงแล้วปวดหัว"

เมื่อฉินอวี่ม่อนึกถึงเรื่องอนาคตของตัวเอง ก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงอายุของเธอ และเมื่อนึกถึงอายุ เธอก็รู้สึกเศร้าเล็กน้อย เพราะหลังตรุษจีนนี้เธอจะอายุครบ 28 ปีแล้ว

อายุจริง 28 ปี นั่นหมายความว่าเธอเข้าใกล้หลักกิโลเมตรที่ 30 ของชีวิตไปอีกก้าวหนึ่งแล้ว

ในชั่วขณะหนึ่ง ฉินอวี่ม่อจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกโศกเศร้าในใจ

"คิดอะไรอยู่น่ะ อวี่ม่อ ถึงแล้ว ลงรถสิ!"

จางเหว่ยจอดรถแล้วพบว่าอวี่ม่อนั่งเหม่อลอยอยู่ข้างๆ เขาจึงเอามือโบกไปมาตรงหน้าเธอ

คราวนี้ฉินอวี่ม่อจึงได้สติกลับมา

"อ้อ ถึงแล้วเหรอ!"

ฉินอวี่ม่อตั้งสติได้ก็เงยหน้ามองรอบๆ ตัว

จากนั้นก็ลงจากรถ

ตลอดทั้งวัน คนทั้งหกพากันเดินเที่ยวจนทั่วห้างสรรพสินค้าแถวๆ นั้น

ตกเย็นพวกเขาก็ทานข้าวด้วยกัน ดูหนังด้วย แล้วก็กลับอพาร์ตเมนต์

ทันทีที่ทุกคนก้าวเท้าเข้าห้อง ก็เห็นร่างหนึ่งคนที่พวกเขาหลงลืมไปตลอดทั้งวัน

"พวกเธอกลับมาแล้วเหรอ!"

ลฺหวี่จื่อเฉียวลุกขึ้นยืน หันหน้ามา สีหน้าของเขาแย่มาก เขากล่าวถามว่า "พวกเธอไปไหนกันมา?"

"พวกเรา... พวกเรา..."

ถังโยวโยวไม่รู้จะอธิบายอย่างไร จะบอกได้ไหมว่าพวกเขาทิ้งลฺหวี่จื่อเฉียวไว้แล้วออกไปเที่ยวกัน?

จางเหว่ยก้าวออกมาแล้วพูดว่า "จื่อเฉียว เราไปเดินห้างมา แล้วก็ซื้ออาหารติดไม้ติดมือกลับมาให้นายด้วย"

"ยังมีความเป็นคนอยู่บ้างนี่!"

ลฺหวี่จื่อเฉียวกำลังจะยื่นมือมารับอาหารจากมือจางเหว่ย แต่หูอีเฟยก็ยื่นมือมาขวางไว้เสียก่อน

หูอีเฟยยิ้มเย็นชาแล้วกล่าวว่า "ลฺหวี่จื่อเฉียว! นายถูกผู้หญิงทิ้งมาใช่ไหมถึงได้กลับมาแบบนี้!"

"อะ อะไรกัน เป็นไปไม่ได้"

สายตาของลฺหวี่จื่อเฉียวเหลือบไปมาอย่างไม่มั่นคง พยายามบังคับสีหน้าให้ปกติ แล้วพูดต่อว่า "ข้า ลฺหวี่เซี่ยวปู้ เร่ร่อนในยุทธจักรมานาน มีแต่ข้าที่ทิ้งคนอื่น ไม่มีใครกล้าทิ้งข้าหรอก!"

"เลิกแกล้งทำได้แล้ว ลฺหวี่จื่อเฉียว"

เจิงเสี่ยวเสียนชี้ไปที่ของบนโซฟา แล้วกระโดดขึ้นตะโกนเสียงดังว่า "จัดการเขาเลย! ทำตัวใหญ่โตนัก ท้าตี!"

ลฺหวี่จื่อเฉียวถูกรุมซ้อมจนล้มลงนอนกับพื้น ทุกคนรุมชกต่อยเตะถีบเขา