ตอนที่ 68 เจิงเสี่ยวเสียนผู้ขยันหมั่นเพียรและมุ่งมั่นก้าวหน้า

ในคืนดึกดื่นวันหนึ่ง

"หิวจนจะตายอยู่แล้ว ลฺหวี่จื่อเฉียว นายมีอะไรกินบ้างไหม"

เจิงเสี่ยวเสียนเดินออกมาจากห้อง ก็เห็นลฺหวี่จื่อเฉียวนั่งอยู่ในห้องรับแขกพอดี

ขณะที่เจิงเสี่ยวเสียนกำลังจะเดินไปเปิดตู้เย็น ก็ได้ยินเสียงของลฺหวี่จื่อเฉียวดังมาจากข้างหลัง

"อย่าเพิ่งดูเลย อาจารย์เจิง ผมเปิดตู้เย็นสำรวจไปนานแล้ว มันว่างเปล่าไม่มีอะไรสักอย่าง"

เจิงเสี่ยวเสียนที่ท้อแท้ใจหันกลับไปมอง ก็เห็นลฺหวี่จื่อเฉียวกำลังกินอะไรบางอย่างที่ไม่รู้ชื่ออยู่บนโต๊ะกาแฟ ดูท่าทางกินเอร็ดอร่อยเหลือเกิน!

"จื่อเฉียว นายกินอะไรน่ะ?"

ลฺหวี่จื่อเฉียวกลืนอาหารในปากลง แล้วชี้ไปที่ของเหนียวๆ ในชาม กล่าวอย่างไม่ยี่หระว่า "ถามถึงนี่เหรอ? ไม่รู้สิ!"

พูดจบก็ตักเข้าปากอีกคำหนึ่ง

เจิงเสี่ยวเสียนเดินเข้ามาใกล้ มองดูของสีเทาๆ ในชาม สมองก็พลันนึกถึงสิ่งที่คล้ายกันขึ้นมาโดยอัตโนมัติ

"ทำไมมันดูเหมือนปูนซีเมนต์จัง? นายเอามาจากไหน?"

"ปูนซีเมนต์นี่ผมเจอในตู้เย็นของห้องชุดที่จางเหว่ยเขาอยู่ด้วยกันนั่นแหละ"

ลฺหวี่จื่อเฉียวตักกินอีกคำ แล้วกล่าวด้วยความดีใจเล็กน้อยว่า "รสชาติของสิ่งนี้ไม่เลวเลยนะ"

"สำหรับอาหารที่ไม่รู้ที่มาแบบนี้ ผมไม่กินหรอก"

เจิงเสี่ยวเสียนชี้ไปที่ของในชามแล้วพูดต่อว่า "แถมยังไม่รู้ว่าข้างในมีอะไรบ้าง แต่กลับกินอย่างเอร็ดอร่อยได้ยังไง!"

ลฺหวี่จื่อเฉียวชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงกล่าวว่า "ช่างมันเถอะ! กินได้อร่อยก็พอแล้วไม่ใช่หรือ!"

"ผมไม่เอา ผม... อือ..."

เจิงเสี่ยวเสียนเพิ่งปฏิเสธไป ก็ถูกยัดใส่ปากทันที กลิ่นหอมของงาดำดำแผ่ซ่านไปทั่วช่องปากและจมูกในชั่วพริบตา

รสชาติหวานหอมยิ่งทำให้ติดใจจนไม่อยากปล่อยวาง

"อืม... อืม..."

เจิงเสี่ยวเสียนกลืนลงคอ ใบหน้าแสดงออกถึงความสุขสมอย่างงดงาม

จากนั้นทั้งสองคนก็กิน 'ปูนซีเมนต์' ทั้งชามจนหมดเกลี้ยง

มองดูชามที่สะอาดเรียบร้อย เจิงเสี่ยวเสียนหันไปจ้องหน้าลฺหวี่จื่อเฉียว "ทีนี้จะทำไงดี เราจะถูกจับหรือเปล่า!"

"ไม่หรอก อีกเดี๋ยวเอาชามไปคืน ใครจะมาจับได้ว่าเราเป็นคนกิน"

ลฺหวี่จื่อเฉียวไม่สนใจนัก เลียเศษอาหารที่เหลือบนนิ้วมือจนสะอาด

เจิงเสี่ยวเสียนเริ่มร้อนรน "แต่ทุกครั้งที่ของหายในห้องชุด ทุกคนต้องคิดว่าเป็นนายก่อนเลย!"

"แบบนั้นยิ่งดีไม่ใช่เหรอ ถึงตอนนั้นแค่ขอโทษก็จบแล้ว"

ลฺหวี่จื่อเฉียวกำลังเตรียมตัวจะเอาชามไปคืน จู่ๆ ก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นได้ จึงหันกลับมามองเจิงเสี่ยวเสียน

"เจิงเสี่ยวเสียน ตอนนี้คุณไม่ควรนอนหลับอยู่เหรอ ทำไมมาอยู่ตรงนี้ล่ะ"

"ผมเพิ่งเขียนใบสมัครเสร็จ พอดีหิวเลยออกมาหาอะไรรองท้องน่ะสิ!"

เจิงเสี่ยวเสียนตอบกลับไป แล้วเดินกลับเข้าห้องอย่างอิ่มเอิบใจ คืนนี้ได้กินอิ่มหนำสำราญ!

ลฺหวี่จื่อเฉียวส่งเสียง "อ้อ" แล้วจากไป

ใบสมัคร?

ก็ไม่ได้เกี่ยวกับเขาสักหน่อย!

......

บ่ายวันต่อมา

สามคนที่ไม่มีอะไรทำ กำลังนั่งเล่น Flying Chess อยู่ในห้องทำงานของห้อง 3602

"ลฺหวี่จื่อเฉียว คุณช่วยหยุดกินหน่อยได้ไหม นิ้วเปื้อนน้ำมันของคุณโดนหมากของฉันแล้ว"

หูอีเฟยเห็นนิ้วมันเยิ้มของลฺหวี่จื่อเฉียวแตะโดนหมากของตัวเอง ก็รู้สึกขยะแขยงขึ้นมาทันที

แต่ลฺหวี่จื่อเฉียวกลับไม่สนใจเลย ยังคงกินต่อไปอย่างสบายอารมณ์

กวานกู่ถือซองจดหมายเดินเข้ามา

"พวกคุณเห็นอาจารย์เจิงไหม ผมเจอซองจดหมายบนพื้นห้องนั่งเล่น มีลายเซ็นของเขาอยู่ น่าจะหล่นออกมาจากกระเป๋าของอาจารย์เจิง"

"ซองจดหมาย หรือว่าจะเป็นจดหมายรัก?"

ถังโยวโยวเห็นซองจดหมาย ความอยากรู้อยากเห็นในใจก็ลุกโชนขึ้นทันที

หูอีเฟยชำเลืองมองซองจดหมายในมือกวานกู่ สีหน้าดูไม่ค่อยปกติ

ลฺหวี่จื่อเฉียวคว้ามันมาทันที

กวานกู่รีบพูดว่า "จื่อเฉียว นี่เป็นจดหมายส่วนตัว คุณแอบอ่านไม่ได้"

"กวานกู่ ช่วยใช้คำให้ถูกต้องหน่อย แอบอ่านหมายถึงคนเดียวดู แต่พวกเราที่นี่มีสี่คน จะเรียกว่าแอบอ่านได้ยังไง นี่เป็นการเปิดเผยอย่างชัดเจนต่างหาก!"

คำแก้ตัวของลฺหวี่จื่อเฉียวทำให้อีกสามคนพูดไม่ออก อ่านก็อ่านไปสิ จะพูดมากทำไมกัน!

"หรือว่าพวกคุณไม่อยากดูหรอกเหรอว่าใน 'จดหมายรัก' ฉบับนี้เขียนอะไรไว้กันแน่?"

ลฺหวี่จื่อเฉียวโบกซองจดหมายในมือไปมา พูดด้วยน้ำเสียงยั่วยวนชวนสงสัย

ทั้งสามคนยอมรับว่า พวกเขาถูกคำพูดของลฺหวี่จื่อเฉียวกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นจนสุดขีด

ลฺหวี่จื่อเฉียวแกะซองจดหมายออกมา กำลังจะดึงกระดาษข้างใน

หูอีเฟยหน้าตาขยะแขยง มองลฺหวี่จื่อเฉียวแล้วพูดว่า "ขอเถอะน่า ตอนเปิดจดหมายน่ะ ช่วยล้างมือที่เลอะเทอะให้สะอาดก่อนได้ไหม!"

"อ้อ เรื่องนี้เอง ง่ายจะตาย!"

ลฺหวี่จื่อเฉียวยื่นนิ้วเข้าปาก แล้วเลียทีละนิ้วจนสะอาด ภาพนั้นทำเอาหูอีเฟยกับถังโยวโยวคลื่นไส้ขึ้นมาทันที

ที่แย่ที่สุดคือ ลฺหวี่จื่อเฉียวยังแกล้งเชื่องช้าลงอีก ทำให้ปฏิกิริยาของทั้งสองคนยิ่งรุนแรงขึ้น

กวานกู่ยืนอยู่ข้างๆ กลับไม่ได้รู้สึกอะไรเลย

พอเปิดกระดาษจดหมายออก ลฺหวี่จื่อเฉียวอ่านไปได้แค่สองบรรทัด ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังดันขึ้นมาจากกระเพาะ

"ขอโทษนะ ผมรู้สึก... คลื่นไส้นิดหน่อย"

พูดจบก็เอามือปิดปาก รีบลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีออกจากห้องไปทันที

"เฮ้ย พวกเรายังไม่ทันคลื่นไส้เลยนะ เขาคลื่นไส้ไปซะแล้ว"

ถังโยวโยวมองตามแผ่นหลังของลฺหวี่จื่อเฉียวที่ไกลออกไป แล้วบ่นอุบอิบ

จากนั้นก็ค่อยๆ หลบรอยน้ำลายที่เขาทิ้งไว้บนกระดาษ แล้วหยิบจดหมายขึ้นมา

"เรียนหัวหน้าสุดที่รัก ผมคือลูกน้องผู้จงรักภักดี เจิงเสี่ยวเสียนครับ"

หูอีเฟยกลอกตาอย่างหมดคำพูด แล้วพูดว่า "เจิงเสี่ยวเสียนนี่มันแน่จริง เขียนจดหมายรักถึงหัวหน้า!"

ถังโยวโยวอ่านต่อ "ลมตะวันออกพัดพาธงแดงปลิวไสว มาตุภูมิเปลี่ยนโฉมใหม่หลายปีที่ผ่านมา ขอบคุณองค์กรที่อบรมดูแลผมมาตลอด เมื่อไม่นานมานี้ ผมได้ยินข่าวร้ายว่า 'อาจารย์เฉียน' รองผู้อำนวยการช่อง เกิดอาการชักกะทันหันจนหมดสติจนถึงปัจจุบัน ผมนอนไม่หลับพลิกตัวไปมา เศร้าโศกเสียใจ น้ำ... ตา... ไหลอาบแก้ม"

กวานกู่ที่กำลังกินเฟรนช์ฟรายส์อยู่ เงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน มองถังโยวโยวด้วยท่าทางสงสัยแล้วถามว่า "นี่เป็นสำนวนใหม่เหรอ? ขอลองจำไว้บ้าง"

"จำอะไรกันเล่า! นั่นเป็นเพราะไอ้บ้าเจิงเสี่ยวเสียนเขียนคำไม่เป็นต่างหาก มันต้องเป็น 'น้ำตาไหลอาบแก้ม' ไม่ใช่ 'น้ำ... ตา... ไหลอาบแก้ม'"

ถังโยวโยวหมดแรงจะอธิบาย จึงอ่านต่อ "อย่างไรก็ตาม หมู่บ้านขาดผู้นำไม่ได้ ช่องวิทยุขาดผู้อำนวยการไม่ได้ เพื่อรับมือกับตำแหน่งสำคัญที่ว่างลง ผมในฐานะทหารผ่านศึกที่ทุ่มเทให้อุตสาหกรรมกระจายเสียงมาอย่างเงียบๆ มานานหลายปี ควรแสดงทัศนคติแบบ 'ถ้าไม่ใช่ฉันแล้วจะเป็นใคร' ดังนั้น ผมจึงขอยื่นเรื่อง... สมัคร... ตำแหน่งอย่างเป็นทางการต่อหัวหน้า"

"ที่แท้ก็เป็นจดหมายสมัครงานนี่นา นึกว่าจะอะไรที่ไหน!"

กวานกู่ทำสีหน้าเหมือนเพิ่งเข้าใจ แล้วพูดขึ้น

หูอีเฟยยิ่งรู้สึกหมดคำพูดกับเจิงเสี่ยวเสียนมากขึ้นไปอีก

เจ้าหมอนี่ได้ปริญญาโทสองใบมาได้อย่างไรกัน จดหมายสมัครงานถึงได้เขียนออกมาแบบนี้ได้

ถังโยวโยวที่อยู่ข้างๆ ไม่รู้ว่าจะอ่านต่ออย่างไร เพราะเนื้อหาหลังจากนั้น เธอไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้เลยจริงๆ

ยิ่งไปกว่านั้น พออ่านไปนานเข้า เธอก็เริ่มรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาบ้างแล้ว

เธอโยนกระดาษจดหมายทิ้ง แล้วเอามือปิดปาก

ท่าทีของถังโยวโยวทำให้คนสองคนที่อยู่ข้าง ๆ งง ไม่ก็แค่จดหมายสมัครงานเรื่องเดียว ทำไมต้องแสดงออกแรงขนาดนี้ด้วย!

กวานกู่กับหูอีเฟยพากันเข้ามาดูเนื้อหาในกระดาษจดหมาย

ผ่านไปไม่ถึงนาที กระเพาะของทั้งสองก็เกิดปฏิกิริยาทางกายภาพ พากันวิ่งหนีออกจากห้องทันที

หลังจากทั้งสองออกไปแล้ว ลฺหวี่จื่อเฉียวก็เดินเข้ามา กลั้นอาการคลื่นไส้ในท้องอย่างสุดชีวิต พับกระดาษจดหมายใหม่แล้วใส่กลับเข้าไปในซอง