ตอนที่ 69 บังเอิญคือพรหมลิขิต

จางเหว่ยเลิกงานกลับถึงอพาร์ตเมนต์

ภายในห้องมีเพียงหูอีเฟยที่นั่งดูนิตยสารอยู่บนโซฟาคนเดียว

"อี้เฟย ทำไมอยู่บ้านคนเดียวน่ะ โยวโยวไปไหน ฉันจำได้ว่าช่วงนี้เธอไม่ได้ถ่ายละครนี่!"

"โยวโยวเอาของไปให้เจิงเสี่ยวเสียน"

พอหูอีเฟยพูดจบ เธอก็อดคิดไปถึงเนื้อหาในจดหมายฉบับนั้นไม่ได้ แค่หวนนึกถึงเท่านั้น กระเพาะอาหารก็เริ่มปั่นป่วนจนควบคุมไม่อยู่ หูอีเฟยรีบดื่มน้ำเปล่าหนึ่งแก้ว ทำใจให้ว่างสักพัก ถึงจะกดความรู้สึกนั้นลงได้

จางเหว่ยเห็นท่าทางของหูอีเฟย ก็รู้ทันทีว่าเนื้อหาในจดหมายเป็นอย่างไร

นอกจากเจิงเสี่ยวเสียนแล้ว คงหาคนที่สองที่เขียนบทความแบบนั้นออกมาไม่ได้

……

อีกด้านหนึ่ง

สถานีวิทยุมหานครเซี่ยงไฮ้

ลิซ่าเดินเข้ามายังห้องส่งของเจิงเสี่ยวเสียน มองเขาที่นั่งเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้ด้วยสีหน้ารังเกียจ แล้วเคาะกระจกกันเสียงอย่างไม่เต็มใจนัก

เจิงเสี่ยวเสียนตื่นตัวขึ้นมาทันที วิ่งหน้าเริ่ดไปยืนข้างลิซ่าด้วยรอยยิ้มประจบ

ลิซ่าพูดอย่างหงุดหงิด "ตามฉันทำไม ทำลับๆ ล่อๆ ไม่รู้หรือไงว่าฉันยุ่งมาก"

พูดตรงๆ ว่าพอเห็นหน้าเจิงเสี่ยวเสียน ลิซ่าก็รู้สึกขัดตาขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล เป็นความรำคาญที่อธิบายไม่ได้

เจิงเสี่ยวเสียนหัวเราะคิกคัก

"หัวหน้า เรื่องที่คุณฉู่ประธานแผนกเป็นลมชักจนสลบไม่ฟื้น คุณทราบไหมครับ"

"อย่าบอกนะว่าเป็นฝีมือเธอ?"

"เป็นไปไม่ได้! ผมแค่ได้ยินมาว่าตำแหน่งรองผู้อำนวยการของสถานีกำลังว่างอยู่ แล้วก็ยังได้ยินอีกว่าทางสถานีกำลังเปิดรับรองผู้อำนวยการคนใหม่"

ยิ่งพูด เจิงเสี่ยวเสียนยิ่งรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะได้เลื่อนตำแหน่งเข้าไปทุกที ในใจก็พลันตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย

ลิซ่ากวาดสายตามองเจิงเสี่ยวเสียนตั้งแต่หัวจรดเท้า "เรื่องนั้นมีจริง อย่าบอกนะว่าเธออยากไปสมัครแข่งด้วย?"

"จะเป็นไปได้ยังไง…"

เสียงของเจิงเสี่ยวเสียนสูงขึ้นตอนแรก ก่อนจะค่อยๆ เบาลง แล้วพูดต่อ "ถึงผมจะไม่ค่อยสนใจเรื่องนี้เท่าไหร่ แต่อยากให้ช่วยแนะนำผมไปด้วยหน่อยก็แล้วกัน จะได้มีโอกาสทำงานเพื่อสถานีในตำแหน่งที่สูงขึ้น"

"อย่างเธอน่ะเหรอ…"

ลิซ่าหลุดขำออกมาดังๆ พลางมองสำรวจเจิงเสี่ยวเสียนอีกครั้ง

"เจิงเสี่ยวเสียนเอ๊ย เจิงเสี่ยวเสียน บอกหน่อยสิว่ามีตรงไหนบ้างที่คุณค่าพอให้ฉัน'ถือโอกาส'ช่วยแนะนำให้ได้!"

ลิซ่ามองไม่เห็นจุดสว่างในตัวไอ้หมอนี่เลยสักนิด ยังจะมาทำแสงสว่างและให้ความอบอุ่นอีก!

ตำแหน่งพิธีกรรายการวิทยุยามดึกของเจิงเสี่ยวเสียนไม่มีใครแทนที่ได้จนถึงทุกวันนี้ แค่นี้ก็พิสูจน์ทุกอย่างแล้ว

ลิซ่ายังคิดไม่ออกเลยว่าฝ่ายบุคคลของสถานีรับคนแบบนี้เข้ามาได้อย่างไร หรือตอนรับสมัครมีคนสมัครแค่เขาคนเดียว?

เจิงเสี่ยวเสียนเห็นสายตาที่ไล่มองสำรวจของลิซ่า จึงตัดสินใจงัดไม้เด็ดออกมา

"ผมจะแลกกับอัลบั้มภาพชุดล่าสุดของลฺหวี่เซี่ยวปู้"

ตาของลิซ่าเป็นประกายขึ้นมาทันที กัดฟันพูดว่า "เธอชนะแล้ว"

"ลิซ่า จริงๆ นะ คุณแค่ยื่นใบสมัครที่ผมเขียนเสร็จแล้วขึ้นไป แล้วช่วยพูดจาสนับสนุนผมหน่อย รับรองว่าเรื่องนี้จะสำเร็จ"

"คุณเขียนใบสมัครด้วยเหรอ?"

"ผมเขียนระหว่างเข้าห้องน้ำนั่นแหละ เอ๊ะ ใบสมัครของผมหายไปไหนแล้วล่ะ หาไม่เจอเลย?"

เจิงเสี่ยวเสียนร้อนรนค้นกระเป๋าเสื้อทุกช่องบนร่างกาย แต่ไม่เจอเลยสักใบ

ลี่ซาหัวเราะเย็นชา "อย่าบอกนะว่าตอนเข้าห้องน้ำ คุณก็'ถือโอกาส'ใช้มันหมดแล้วล่ะ!"

"เป็นไปไม่ได้ ตอนออกจากบ้านยังอยู่เลยนี่นา!"

"อาจารย์เจิงคะ จดหมายของคุณลืมไว้ที่บ้านค่ะ"

ถังโยวโยวยืนอยู่ที่ประตู ถือมุมกระดาษจดหมายไว้

เจิงเสี่ยวเสียนมองถังโยวโยว เหมือนเห็นเทพเจ้าผู้มาโปรด รีบวิ่งสามก้าวสี่ก้าวไปหาเธอ แล้วรับจดหมายมา

"โยวโยว ขอบคุณมากจริงๆ"

ถังโยวโยวยิ้มอย่างเขินอาย แล้วพูดว่า "ไม่เป็นไรค่ะ พอดีออกมาซื้อของเข้าซูเปอร์มาร์เก็ตด้วย"

"'บังเอิญ' คือพรหมลิขิต!"

เจิงเสี่ยวเสียนหันหลังส่งจดหมายในมือให้ลิซ่า

หลังจากรับจดมาแล้ว ลิซ่าดมกลิ่น

"เจิงเสี่ยวเสียน ตอนเขียนสิ่งนี้กินเฟรนช์ฟรายส์หรือเปล่า? ทำไมกลิ่นเหม็นอับแบบเฟรนช์ฟรายส์จัง!"

"ช่างเถอะ เอาอย่างนี้ ฉันขอเช็กเวลาก่อน"

ลิซ่าเหลือบมองตารางนัดหมายในมือถือของตัวเอง "วันจันทร์หน้าฉันจะส่งให้"

"ลิซ่า แต่ปิดรับสมัครวันจันทร์หน้านะ! ช่วยดูหน่อยสิว่ามีเวลาที่เร็วกว่านี้ไหม!"

"ฮึ่ย เธอคิดว่าตัวเองเป็นใครกันเล่า! ไม่มีเวลาหรอก ฉันยังต้องยุ่งกับการหานางเอกอยู่เลย!"

ลิซ่าจนใจกับเจิงเสี่ยวเสียนจริงๆ ไม่รู้ทำไมถึงได้ลูกน้องแบบนี้มา

"นางเอกเหรอ? ถ้าฉันช่วยหาคนมาให้เธอได้ เธอจะรีบส่งจดหมายให้เร็วขึ้นไหม?"

"เธอ... มีคอนเนกชันด้วยเหรอ?"

"ขอแนะนำอย่างยิ่ง ถังโยวโยว นักแสดงมืออาชีพ ฝีมือดี ราคาถูก รับประกันคุณภาพ หากใช้ไม่ได้คืนเงิน"

เจิงเสี่ยวเสียนดึงตัวถังโยวโยวที่ยืนอยู่ข้างๆ และยังไม่เดินจากไป ออกมาตะโกนแนะนำต่อหน้าลิซ่าเสียงดัง

ลิซ่ากวาดตามองถังโยวโยวตั้งแต่หัวจรดเท้า "เธอ... ใช้ได้จริงหรือ!"

เจิงเสี่ยวเสียนขยับเข้าใกล้ลิซ่าแล้วกระซิบเบาๆ "เธอเป็นป้าเล็กของลฺหวี่เซี่ยวปู้ ป้าแท้ๆ นะ"

พูดมาถึงขนาดนี้แล้ว ลิซ่าก็ย่อมเข้าใจความหมายโดยนัย

เธอมองถังโยวโยวพร้อมยิ้มและพยักหน้าเล็กน้อย

"อืม ดีจริงๆ"

ถังโยวโยวงงุนงงตลอดทั้งเรื่อง แค่มาส่งจดหมายธรรมดา ทำไมถึงได้งานแสดงด้วยล่ะ?

...

ภายในอพาร์ตเมนต์

"เฮ้ จื่อเฉียว ทำอะไรน่ะ หอมจัง!"

จางเหว่ยเดินจากระเบียงเข้ามาในห้อง 3602 พอเข้ามาปุ๊บก็ได้กลิ่นหอมจางๆ ของงาดำลอยอยู่ในอากาศ

เดินเข้าไปในครัว ก็เห็นลฺหวี่จื่อเฉียวกำลังกวนของเหลวเหนียวสีเทาในหม้อไม่หยุด

"นี่คือของที่ฉันกินเข้าไปโดยที่เอาของหยู่ม่อแช่ไว้ในตู้เย็น ตอนแรกฉันอยากขอโทษหยู่ม่อ แต่ใครจะรู้ว่าเธอไม่สงสัยฉันเลย นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ไม่มีใครสงสัยฉัน

ฉันจึงตัดสินใจขอโทษด้วยการลงมือทำ ฉันเลยเอาสูตรของหยู่ม่อออกมาเตรียมทำคืนให้เธอ เพื่อขอบคุณที่เธอไว้ใจฉัน"

ลฺหวี่จื่อเฉียวเพิ่งจะรู้สึกเป็นครั้งแรกว่าการได้รับความไว้วางใจจากคนอื่นมันมีรสชาติแบบนี้

จางเหว่ยพยักหน้าพลางชมเชยว่า "จื่อเฉียว เธอเป็นคนดีนะ แต่เธอรู้สาเหตุที่แท้จริงที่ทำให้หยู่ม่อไม่สงสัยเธอไหม?"

ความอยากรู้อยากเห็นของลฺหวี่จื่อเฉียวถูกปลุกขึ้นมาด้วยคำพูดของจางเหว่ย สาเหตุที่แท้จริงอะไรกัน!

"ของที่เธอทำน่ะ มันคือโคลนพอกหน้า ใช้สำหรับทาหน้าต่างหาก!"

"หา!"

ลฺหวี่จื่อเฉียวไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าของอร่อยขนาดนี้จะถูกเอาไปทำเป็นโคลนพอกหน้า ถ้าพูดแบบนี้ งั้นคืนนั้นเขากับเจิงเสี่ยวเสียนกินเข้าไปก็คือโคลนพอกหน้าของฉินอวี่ม่อนั่นเอง!

ไม่น่าแปลกใจเลยที่อวี่ม่อจะสงสัยอีเฟยกับโยวโยว แต่ไม่สงสัยผมสักนิด

อย่างไรก็ตาม ลฺหวี่จื่อเฉียวหันกลับไปมองหม้อใหญ่ที่ตัวเองทำเสร็จจนล้น กลิ่นหอมจากหม้อที่เพิ่งยกออกจากเตายิ่งหอมหวนกว่าตอนที่เอาออกมาจากตู้เย็นเสียอีก

ลฺหวี่จื่อเฉียวตัก'ซีเมนต์'ในหม้อออกมาบางส่วน

ส่วนที่เหลือ ลฺหวี่จื่อเฉียวไม่ลังเลแม้แต่วินาที เขาคว้าช้อนขึ้นมาแล้วกินทันที

"หอมจริงๆ!"