ตอนที่ 73 บทละคร

ไม่กี่วันต่อมา วันเสาร์

ลฺหวี่จื่อเฉียวเดินเข้ามาจากระเบียง ทิ้งก้นลงนั่งบนขอบโซฟาข้างๆ จางเหว่ย พาดแขนข้างหนึ่งกอดคอเขาไว้ แล้วเอ่ยอย่างมีความหมายลึกซึ้งว่า "จางเหว่ย ว่างไหม ออกไปเที่ยวข้างนอกด้วยกันหน่อยสิ! เดี๋ยวฉันพานายไปเปิดหูเปิดตาเอง"

"ไม่อ่ะ กิจกรรมพวกนั้นของนายไม่เหมาะกับฉันหรอก อีกเดี๋ยวฉันต้องออกไปเป็นเพื่อนต้าลี่ที่ชั้นเรียนเปียโนแล้ว"

จางเหว่ยปฏิเสธลฺหวี่จื่อเฉียวทันทีโดยแทบไม่ต้องคิด กิจกรรมพวกนั้นของลฺหวี่จื่อเฉียวนอกจากไปเหล่สาวแล้ว มันยังมีจุดประสงค์อื่นอีกหรือไง!

ลฺหวี่จื่อเฉียวตบไหล่จางเหว่ย ถอนหายใจเฮือกใหญ่ "นายนี่นะ! วัยหนุ่มแน่นช่วงเวลาทองแท้ๆ กลับต้องไปเฝ้าต้าลี่เรียนหนังสือ เสียของชะมัด!"

"ไม่อย่างนั้นจะให้ทำอะไร ไปเหล่สาวที่บาร์กับนายเหรอ นายแน่ใจนะว่าอยากให้ฉันไปด้วย?"

จางเหว่ยเหลือบมองลฺหวี่จื่อเฉียว แววตามีรอยยิ้มล้อเลียนแฝงอยู่จางๆ

ลฺหวี่จื่อเฉียวเพิ่งจะคิดได้ทันที นี่เขาจะมาชวนจางเหว่ยทำไมกันเนี่ย!

ด้วยฐานะและหน้าตาอย่างจางเหว่ย นี่มันหนุ่มหล่ออนาคตไกลตัวจริงเสียงจริงเลยนะ!

ขืนไปบาร์กับเขา ตัวเองคงไม่ได้เป็นแม้แต่ฉากหลังด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงตำแหน่งเพื่อนคู่หูเลย

"งั้นช่างมันเถอะ ฉันไปคนเดียวก็ได้!"

พูดจบ ลฺหวี่จื่อเฉียวก็เดินคอตกจากไป

จางเหว่ยเงยหน้าขึ้นดูเวลา

อืม เวลาใกล้ได้ที่แล้ว

จางเหว่ยลุกขึ้นสวมเสื้อโค้ทแล้วเดินออกจากห้องไปเช่นกัน

……

หน้าประตูสถานีวิทยุกระจายเสียงและโทรทัศน์มหานครเซี่ยงไฮ้

เจิงเสี่ยวเสียนที่ก้าวพ้นประตูใหญ่ออกมาหันกลับไปมอง

วันนี้เป็นการสัมภาษณ์รอบที่สองของเขา แต่เริ่มสัมภาษณ์ไปได้ยังไม่ถึงห้านาที เขาก็ตกรอบเสียแล้ว

นั่นหมายความว่าความฝันที่จะได้เลื่อนขั้นสู่ฝ่ายบริหารของเขาพังทลายลงเรียบร้อย

เหตุผลที่ตกรอบมีเพียงข้อเดียว เรตติ้งผู้ฟังรายการวิทยุไม่เข้าเป้า

พอยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูด เจิงเสี่ยวเสียนก็ไร้ข้อโต้แย้งจริงๆ เขารู้ดีว่าเรตติ้งรายการตัวเองไม่สูง เรื่องนี้เขาเถียงไม่ออกจริงๆ ได้แต่โทษตัวเองว่ายังพยายามไม่มากพอ

"ดูท่าฉันคงต้องพยายามต่อไปสินะ!"

จากนั้นเจิงเสี่ยวเสียนก็ขับรถกลับมาที่อพาร์ตเมนต์

พอเพิ่งจะเดินเข้ามาในห้อง ก็ได้ยินเสียงเปิดประตูดังมาจากด้านหลัง

"อาจารย์เจิง กลับมาแล้วเหรอครับ สัมภาษณ์เป็นยังไงบ้าง?"

กวานกู่ก้าวเข้ามาเห็นเจิงเสี่ยวเสียนพอดี จึงรีบเดินปรี่เข้ามาถามด้วยความกระตือรือร้น

"ถูกคัดออกน่ะ เหตุผลคือเรตติ้งผู้ฟังรายการวิทยุไม่ดี"

กวานกู่ได้ยินแบบนั้นก็ไม่รู้จะปลอบใจเจิงเสี่ยวเสียนอย่างไรดีเหมือนกัน เพราะขนาดพวกเขาก็ยังไม่ฟังรายการของหมอนี่เลย

เจิงเสี่ยวเสียนนั่งลงบนโซฟา แหงนหน้ามองเพดานแล้วบ่นพึมพำ "ช่างเถอะ ตกรอบก็ตกรอบไป ฉันเองก็รู้ว่าผลงานตัวเองไม่ดี ฉันตัดสินใจแล้วว่าต่อจากนี้จะตั้งใจพยายาม ค่อยๆ พัฒนารายการให้ดีขึ้นให้ได้"

กวานกู่นั่งลงข้างๆ กอดไหล่เจิงเสี่ยวเสียนพลางพูดอย่างยินดี "มันต้องอย่างนี้สิครับ อาจารย์เจิง"

เจิงเสี่ยวเสียนสังเกตเห็นของในมือกวานกู่ จึงชี้ไปถามว่า "ในมือนายถืออะไรอยู่น่ะ? จดหมายของใคร ทำไมถึงมีรอยเท้าเบ้อเริ่มติดอยู่ด้วยล่ะ!"

"น่าจะเป็นของโยวโยวน่ะครับ ไม่รู้ว่าข้างในเป็นอะไรเหมือนกัน"

กวานกู่พลิกดูไปมา ด้านข้างซองมีรอยฉีกขาดอยู่พอดี

กวานกู่จึงเปิดออก แล้วดึงของข้างในออกมา

"'วีรบุรุษพลิกโลก' ตอนที่หก นี่มันบทละครของโยวโยวนี่นา!"

กวานกู่ชูบทละครให้เจิงเสี่ยวเสียนดูด้วยความตื่นเต้น เจิงเสี่ยวเสียนส่ายหน้าอย่างเอือมระอา ช่วงนี้เขารู้สึกจริงๆ ว่ากวานกู่ดูหมกมุ่นจนเพี้ยนไปแล้ว ไม่รู้ว่าคนที่ตกอยู่ในห้วงความรักเป็นแบบนี้กันทุกคนหรือเปล่า

"กวานกู่ นี่มันบทละครของโยวโยว ไม่ใช่นายแสดงสักหน่อย นายจะตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น!"

"คุณจะไปเข้าใจอะไรล่ะครับ! ผมขอดูเนื้อเรื่องช่วงหลังก่อน เผื่อจะเจอเบาะแสของฆาตกร"

กวานกู่พลิกดูติดต่อกันหลายหน้า แล้วพบว่าตัวเองอ่านตัวอักษรจีนตัวเต็มบนนั้นไม่ออกเลยสักตัว จึงต้องหันไปขอความช่วยเหลือจากเจิงเสี่ยวเสียนที่อยู่ข้างๆ

"อาจารย์เจิง คุณช่วยอ่านให้ผมฟังหน่อยสิครับ ในบทมีแต่ตัวเต็มทั้งนั้นเลย อ่านให้ผมฟังหน่อยนะ"

เจิงเสี่ยวเสียนหัวเราะฮ่าๆ แล้วรับบทละครจากมือกวานกู่มา

เขาเปิดหน้าแรกออก

"วีรบุรุษพลิกโลกบอกเล่าเรื่องราวของทนายความปลอมกับนักข่าวซุบซิบที่ร่วมมือกันคลี่คลายคดีอยุติธรรมเพื่อตามหาความจริง"

ซี้ด!

เจิงเสี่ยวเสียนรู้สึกทะแม่งๆ ขึ้นมา จึงหันไปถามว่า "กวานกู่ โยวโยวเล่นเป็นบทอะไรนะ?"

"คุณตำรวจเติ้งไงครับ! หรือว่าอาจารย์เจิงไม่เคยดูละครของโยวโยวเลยเหรอครับ"

กวานกู่จ้องเขม็งไปที่เจิงเสี่ยวเสียน แววตาเริ่มแผ่รังสีอำมหิตออกมา

"จะเป็นไปได้ยังไง ฉันดูแล้วสิ!"

เจิงเสี่ยวเสียนเชิดคอพูดเสียงแข็ง เพียงแต่มีความรู้สึกผิดอยู่ลึกๆ เลยทำให้พูดได้ไม่เต็มเสียงเท่าไหร่

ความจริงเขาแทบไม่เคยดูเลยจริงๆ นั่นแหละ ก็ตอนที่ละครเรื่องนี้ออกอากาศเขากำลังทำงานอยู่ จะเอาเวลาที่ไหนไปดูล่ะ!

"เพียงแต่ฉันจำได้ว่าโยวโยวเป็นนางเอกไม่ใช่เหรอ แล้วเธอจะไปเล่นเป็นคุณตำรวจเติ้งได้ยังไง ละครเรื่องนี้มันเป็นเรื่องราวระหว่างทนายความกับนักข่าวชัดๆ นะ?"

เจิงเสี่ยวเสียนชี้ไปที่หน้าแรกของบทละครแล้วพูดขึ้น เขาไม่น่าจำผิดนี่นา คราวก่อนผู้กำกับยังมาที่ห้องอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?

พอเจิงเสี่ยวเสียนพูดทักขึ้นมาแบบนี้ กวานกู่ก็ได้สติขึ้นมาทันที เขารีบเร่งให้เจิงเสี่ยวเสียนช่วยหาบทของโยวโยวในตอนนี้ทันที

เจิงเสี่ยวเสียนเปิดบทละครพลิกหาบทพูดของคุณตำรวจเติ้งอย่างละเอียด

จนกระทั่งถึงหน้าสุดท้าย เจิงเสี่ยวเสียนถึงหาเจอ แต่พอเห็นข้อความแล้ว เขาก็ตาค้างไปทันที ไม่รู้ว่าจะอธิบายเรื่องนี้ให้กวานกู่ฟังยังไงดี

ตอนนี้ใครๆ ต่างก็ดูออกว่ากวานกู่รู้สึกยังไงกับถังโยวโยว

จะให้เขาเป็นคนบอกกวานกู่ตรงๆ ได้ยังไงล่ะ ว่าในบทน่ะ โยวโยวตายอีกแล้ว?

"อาจารย์เจิง หาเจอหรือยังครับ"

กวานกู่ถามด้วยความร้อนใจ ถ้าเขาอ่านบทพวกนี้เข้าใจเองได้ จะต้องมาพึ่งเจิงเสี่ยวเสียนทำไมกัน

ตัวเต็มภาษาจีนกับตัวเต็มภาษาญี่ปุ่นความหมายต่างกันเกินไป เขาอ่านยังไงก็ไม่เข้าใจ

"หะ...หาเจอแล้ว"

เจิงเสี่ยวเสียนคิดวนไปเวียนมาจนปัญญา จึงจำใจต้องบอกความจริงกับกวานกู่

"ตรงนี้ นายดูสิ 'ปากกระบอกปืนสีดำสนิทพ่นเปลวเพลิงแห่งความชั่วร้ายออกมา คุณตำรวจเติ้งกรีดร้องเสียงดัง อา แล้วโชคร้ายเสียชีวิตคาที่ทันที'"

กวานกู่ทิ้งตัวลงนอนแผ่บนโซฟา เขาแทบไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า

กวานกู่นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ทันควัน เขาก็พลิกตัวขึ้นไปกดทับเจิงเสี่ยวเสียนไว้ สองมือบีบคอเจิงเสี่ยวเสียนแน่น

"เป็นเพราะคุณคนเดียวเลย อาจารย์เจิง! คุณบอกว่าแนะนำบทนางเอกให้โยวโยวไม่ใช่เหรอ มีนางเอกที่ไหนตายตั้งแต่ตอนที่หกกันเล่า!"

เจิงเสี่ยวเสียนดิ้นรนพลางตะโกนลั่น "ปล่อยฉัน กวานกู่ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้!"

เสียงเอะอะมะเทิ่งของทั้งสองคนดังไปถึงห้องข้างๆ หูอีเฟยได้ยินเสียงจึงรีบเดินดุ่มๆ เข้ามา

ผลปรากฏว่าพอเข้ามาก็เห็นกวานกู่นั่งคร่อมอยู่บนตัวเจิงเสี่ยวเสียน สองมือกำลังบีบคอเจิงเสี่ยวเสียนอยู่

หูอีเฟยสาวเท้าเข้าไปสองก้าวแล้วกระชากกวานกู่ออกมา พลางตวาดลั่น "กวานกู่ นายบ้าไปแล้วเหรอ เจิงเสี่ยวเสียนจะโดนนายบีบคอตายอยู่แล้วนะ"

"อีเฟย ฉันยังไหว ไม่เป็นไรมากหรอก"

เจิงเสี่ยวเสียนลูบคอตัวเองเบาๆ แม้จะถูกกวานกู่บีบคอ แต่กวานกู่ก็ไม่ได้ลงมือรุนแรงอะไร แค่คอขึ้นรอยแดงนิดหน่อยเท่านั้น

"พวกนายสองคนทำบ้าอะไรกันอยู่เนี่ย ทำไมถึงได้ตีกันได้"

หูอีเฟยมองสลับไปมาระหว่างคนทั้งสอง

เจิงเสี่ยวเสียนรู้สึกกระดากอายอยู่บ้าง เพราะเรื่องนี้เขาก็มีส่วนต้องรับผิดชอบอยู่จริงๆ

"เป็นเพราะเขานั่นแหละ พูดเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะแนะนำบทนางเอกให้โยวโยว แต่คราวนี้ก็ตายอีกแล้ว ตายตั้งแต่ตอนที่หกเลยเนี่ย!"

กวานกู่ชี้หน้าเจิงเสี่ยวเสียนด้วยความโกรธจัด ยิ่งพูดยิ่งน้ำตาคลอเบ้า

พรุ่งนี้ก็จะเป็นวันครบรอบสิบปีที่โยวโยวเข้าวงการการแสดงแล้วแท้ๆ จะต้องเอาจุดจบแบบนี้มาเป็นของขวัญครบรอบสิบปีให้เธอจริงๆ เหรอนี่!