ตอนที่ 74 ครูสอนเปียโนของต้าลี่

"อือ"

"กวานกู่ ร้องไห้ทำไมกัน! เรื่องนี้มันไม่ใช่สิ่งที่อาจารย์เจิงจะแก้ไขได้หรอก เขาไม่ได้เป็นทั้งคนเขียนบท ทั้งผู้กำกับเสียหน่อย"

เจิงเสี่ยวเสียนมองแผ่นหลังที่ยืนบังอยู่ตรงหน้าเขา จิตใจพลันอบอุ่นขึ้นทันที

เดิมทีเขาคิดว่าหูอีเฟยพอรู้เรื่องเข้าก็จะด่าทอเขาเสียยกใหญ่ ไม่นึกเลยว่าเธอจะออกหน้าช่วยพูดแทนเขา

ในชั่วขณะนั้น เจิงเสี่ยวเสียนรู้สึกตื้นตันจนน้ำตาคลอ

"เอาอย่างนี้แล้วกัน พวกนายไปหาคนที่พอจะคุยรู้เรื่อง ถามสาเหตุให้ชัดเจนก่อน ส่วนที่เหลือค่อยว่ากันหลังจากที่รู้เรื่องแล้ว"

กวานกู่คิดทบทวนดู แล้วรู้สึกว่าคำพูดของหูอีเฟยก็สมเหตุสมผลดี

เขาก้าวเดินมาขอโทษเจิงเสี่ยวเสียน "ขอโทษครับ อาจารย์เจิง ผมตื่นเต้นเกินไปหน่อย"

เจิงเสี่ยวเสียนโบกมือปัดๆ แล้วบอกว่า "ไม่เป็นไร ผมยังโอเคอยู่"

เจิงเสี่ยวเสียนลูบคอเบาๆ รอยแดงบนผิวจางลงไปมากแล้ว ดูท่าทางไม่น่าจะมีอะไรเกิดขึ้น

"แต่วิธีที่พี่อีเฟยเสนอมา เราต้องไปหาใครล่ะ?"

เจิงเสี่ยวเสียนและกวานกู่หันมามองหูอีเฟยที่ยืนอยู่ข้างพร้อมกัน ในเมื่อเธอเป็นคนเสนอไอเดีย คงต้องรู้แน่ๆ ว่าจะไปหาใคร!

หูอีเฟยเม้มปาก ทำหน้าเซ็ง "เจิงเสี่ยวเสียน ลิซ่าก็เป็นโปรดิวเซอร์นี่! ไปถามเธอก็รู้เองไม่ใช่เหรอ!"

"อ้อ จริงด้วยสิ! ทำไมผมถึงลืมลิซ่าไปได้นะ"

เจิงเสี่ยวเสียนเพิ่งจะนึกออก ตบหน้าผากตัวเองดังแปะ เขาจะไปลืมลิซ่าได้อย่างไร ในเมื่อเป็นลิซ่าที่เลือกถังโยวโยว เธอคงต้องมีทางออกแน่ๆ

กวานกู่กับเจิงเสี่ยวเสียนรีบวิ่งออกจากห้องไปทันที

……

บ้านของครูสอนเปียโนของต้าลี่

เสียงเพลงเปียโนไพเราะบรรเลงออกมาจากปลายนิ้วของจางเหว่ย กังวานอยู่ในห้องซ้อมเปียโนที่สะอาดเรียบร้อย

เมื่อจบเพลง ครูสอนเปียโนของต้าลี่มองจางเหว่ยด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น ระดับฝีมือการบรรเลงเปียโนของจางเหว่ยเมื่อครู่ ชัดเจนว่าเหนือกว่าเธอไปแล้ว

เธอเฝ้าดูการพัฒนาของจางเหว่ยมาตลอดทุกขั้นตอน ทุกครั้งที่พาต้าลี่มาเรียน ก็เห็นความก้าวหน้าทุกครั้ง

และแต่ละครั้ง ความก้าวหน้านั้นก็มหาศาล จนแทบไม่น่าเชื่อ

ต้าลี่ที่นั่งอยู่ด้านข้าง มองดูจางเหว่ยบรรเลงเปียโนอย่างสง่างาม แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจเช่นกัน

การแสดงของจางเหว่ยทุกครั้ง เป็นเหมือนเซอร์ไพรส์สำหรับต้าลี่เสมอ

เดิมทีความก้าวหน้าของเธอก็ทำให้ครูทึ่งจนอ้าปากค้างอยู่แล้ว แต่ไม่คาดคิดว่าจางเหว่ยจะพัฒนาเร็วกว่าเธอไปอีกหลายเท่าตัว

จางเหว่ยปรับอารมณ์ที่เพิ่งจมดิ่งอยู่กับเสียงดนตรีให้กลับคืนมา แล้วหันไปถามเบาๆ "เพลงที่ผมเล่นเมื่อครู่เป็นอย่างไรบ้างครับ คุณครู"

ครูสอนเปียโนก็ไม่รู้จะประเมินอย่างไรดี ระดับฝีมือเปียโนของจางเหว่ยทะลุขีดจำกัดของเธอไปแล้ว ในสายตาของเธอ จางเหว่ยอาจมีฝีมือเทียบเท่าระดับ 9 ได้เลย

"คุณจาง คุณคือคนที่เก่งที่สุดที่ผมเคยพบเจอ เพียงแค่สามสี่เดือนเท่านั้น ระดับฝีมือของคุณอย่างน้อยก็ถึงขั้น 9 แล้ว ความเร็วแบบนี้ ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน"

ได้ยินคำชมจากครู จางเหว่ยก็รู้สึกงงงวย นี่มันระดับ 9 แล้วเหรอ?

เขาสงบสติลงเล็กน้อย เหลือบมองหน้าจอระบบในส่วนวิชาเปียโน พบว่าการบรรเลงเมื่อครู่ดันทำให้ค่าทักษะพุ่งไปถึงระดับ 5 เสียแล้ว

จูเก่อต้าลี่มองจางเหว่ยด้วยความฉงน ไม่คาดคิดว่าครูจะประเมินจางเหว่ยสูงขนาดนี้ แถมยังบอกอีกว่าฝีมือของเขาแซงหน้าครูไปแล้ว

"คุณจาง ถ้าคุณยังอยากเรียนเปียโนต่อ คงต้องไปลงเรียนในวิทยาลัยดนตรีแล้วครับ ด้วยความสามารถของผม ไม่สามารถสอนคุณต่อไปได้อีกแล้ว"

ครูสอนเปียโนหยุดเว้นจังหวะสักครู่ แล้วกล่าวต่อ "อีกอย่าง ด้วยระดับฝีมือเปียโนของคุณ การติวให้ต้าลี่ถือเป็นเรื่องง่ายมาก"

จางเหว่ยเข้าใจความหมายของครูแล้ว

จางเหว่ยลุกขึ้นจากเก้าอี้เปียโน โค้งคำนับครูอย่างสุภาพ

"ขอบคุณสำหรับการสอนของท่านในช่วงที่ผ่านมาครับ"

"ไม่ต้องเกรงใจหรอก คุณจาง การที่ได้พบนักเรียนอย่างคุณและต้าลี่ ถือว่าเป็นพรสวรรค์ของครูทุกคนแล้ว"

ครูสอนเปียโนพยักหน้าด้วยความปลาบปลื้ม

ม้าพันลี้มีให้เห็นบ่อย แต่ป๋อเล่อ (ผู้รู้ม้า) กลับหายาก ทว่าจางเหว่ยและต้าลี่นั้น ไม่ใช่แค่ 'ม้าพันลี้' อีกต่อไป หากแต่เป็น 'ม้าเลือดหยาด' ที่หาได้ยากยิ่งหนึ่งในหมื่น

เธอรู้สึกว่าตนเองโชคดีเหลือเกิน ที่ได้พานักเรียนเช่นนี้ แม้จะได้เป็นครูของพวกเขาเพียงสามสี่เดือนก็ตาม

จางเหว่ยพาต้าลี่ออกจากบ้านของอาจารย์ ส่วนค่าเรียนที่เหลือเขาไม่ได้ขอคืนจากอาจารย์ ถือว่าเป็นอั่งเปาขอบคุณไปแล้วกัน

ระหว่างทาง

ต้าลี่หันมามองจางเหว่ยแล้วถามว่า "จางเหว่ย ต่อไปจะเป็นคุณที่สอนฉันใช่ไหม!"

จางเหว่ยหยุดเดิน ย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง มองหน้าต้าลี่ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "ถ้าต้าลี่เห็นชอบ ผมก็พร้อมครับ!"

"อือ!"

ต้าลี่พยักหน้าแสดงการยอมรับ

"งั้นเอาเป็นว่า ตั้งแต่ตอนนี้ไป ผมคืออาจารย์เปียโนของต้าลี่แล้วนะครับ"

จางเหว่ยลุกขึ้น จับมือต้าลี่ เดินไปยังลานจอดรถ

หลังจากส่งต้าลี่กลับบ้านแล้ว จางเหว่ยก็นำเรื่องที่จะรับหน้าที่เป็นอาจารย์เปียโนมาบอกกับครอบครัวของต้าลี่

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนในห้องต่างมองจางเหว่ยด้วยความประหลาดใจ

จางเหว่ยเพิ่งจะเรียนเปียโนมาได้แค่ไม่กี่คาบเอง!

ระดับเก้าแล้วเหรอ?

หรือว่าบนโลกนี้จะมีคนแบบนี้อยู่จริง ๆ ?

เชี่ยวชาญกฎหมาย เล่นบาสเกตบอลเก่ง ตอนนี้แม้แต่เปียโนก็ยังไปถึงระดับสูงมาก

จูเก่อต้าเซิ่งเพิ่งจะตระหนักได้ว่าน้องชายร่วมสถาบันคนนี้ของเธอช่างเป็นสมบัติล้ำค่าเสียจริง!

ส่วนเรื่องที่จางเหว่ยจะเป็นผู้สอนต้าลี่นั้น ทุกคนต่างไม่มีข้อขัดแย้ง เพราะเมื่ออาจารย์เปียโนยืนยันในฝีมือของจางเหว่ยแล้ว ก็ไม่มีปัญหาอะไรอีกต่อไป

หลังจางเหว่ยกลับไปแล้ว จูเก่อจิ่งก็โทรหาคณบดีจางว่านเหิงแห่งคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยเจียงหนาน ทั้งสองคนรู้จักกันมานาน เป็นเพื่อนสนิทสมัยเรียนที่ใช้หอพักเดียวกัน

เขาอยากถามว่า คนเก่งอย่างจางเหว่ย ถูกฝังกลบไว้ได้อย่างไรกันแน่

แน่นอนว่าจุดประสงค์หลักของการโทรศัพท์ครั้งนี้ คือจูเก่อจิ่งต้องการโอ้อวดสายตาแหลมคมของตนเอง ที่สามารถค้นพบเพชรเม็ดงามอย่างจางเหว่ยท่ามกลางฝูงชนได้ตั้งแต่แรกเห็น

เมื่อได้ยินคำพูดของจูเก่อจิ่ง คนอื่น ๆ ในห้องต่างพากันนิ่งเงียบ มองดูเขาด้วยความเอือมระอา

นิสัยชอบโอ้อวดของจูเก่อจิ่งไม่เคยเปลี่ยนเลยสักนิด

ระหว่างขับรถกลับบ้าน จางเหว่ยนึกถึงเรื่องการสอนเปียโนให้ต้าลี่

ถ้าจะสอนเปียโนก็ต้องมีเปียโนก่อน แต่ถ้าวางเปียโนไว้ในห้องของเขา มันก็จะแออัดเกินไป ดูท่าคงต้องซื้อเปียโนไปวางที่บ้านของต้าลี่แทน

แบบนั้นจะได้สอนเธอที่บ้าน และในเวลาว่างเขาก็สามารถฝึกซ้อมเองได้ด้วย

กลับถึงอพาร์ตเมนต์ ภายในห้องนั่งเล่นมีเพียงหูอีเฟยที่อยู่คนเดียว

"อีเฟย เย็นนี้กินอะไรดี?"

"ดูในตู้เย็นว่ามีอะไรเหลือบ้างก็ได้ ฉันกินอะไรก็ได้ เย็นนี้คนน้อย ไม่ต้องทำเยอะ"

หูอีเฟยคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อว่า "โยวโยวอยู่ที่กองถ่าย ไม่กลับมากินข้าว ส่วนอวี่ม่อกับจื่อเฉียว ฉันไม่เห็นหน้ามาครึ่งวันแล้ว เจิงเสี่ยวเสียนกับกวานกู่ก็ออกไปข้างนอก"

"งั้นเย็นนี้ก็ง่ายหน่อย มีแค่เราสองคน"

จางเหว่ยกำลังจะกลับเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ก็เห็นชายหญิงคู่หนึ่งที่มีเสื้อผ้าหลุดลุ่ยเดินเข้ามาจากทางระเบียง

จางเหว่ยชี้ไปที่เสื้อผ้าของคนทั้งสอง แล้วอุทานว่า "พวกนายทำอะไรกัน?"

หูอีเฟยหันกลับไปมอง เห็นทั้งสองคนกำลังจัดเสื้อผ้าของตัวเองอยู่

"อวี่ม่อ จื่อเฉียว พวกนาย... ไม่นะ!"

หูอีเฟยชี้ไปที่คนทั้งสอง พูดด้วยความตกใจ สายตาของเธอกราดไปมาระหว่างคนทั้งคู่