ตอนที่ 75 เช่าห้อง

ฉินอวี่ม่อทั้งอายทั้งโกรธ เดินเข้ามาตบหัวหูอีเฟยเบา ๆ แล้วหันไปมองจางเหว่ยพลางพูดว่า "พวกคุณคิดอะไรกันน่ะ ฉันแค่เล่นเกมกับจื่อเฉียวสักพักเท่านั้นเอง"

"เรื่องนั้นผมเป็นพยานได้"

ลฺหวี่จื่อเฉียวยกมือขึ้นพูด

"โธ่ ก็แค่เล่นเกม ทำไมต้องถึงขั้นถอดเสื้อด้วยล่ะ!"

หูอีเฟยโบกมือปัดทิ้ง ไม่สนใจจะฟังรายละเอียดต่อ เธอเชื่อใจอวี่ม่อมาก อวี่ม่อไม่โกหกแน่นอน

จางเหว่ยกลับเข้าห้องไปเปลี่ยนชุดแล้วออกมา เห็นสามคนนั่งอยู่บนโซฟา จู่ ๆ เขาก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้

"อีเฟย ห้องข้าง ๆ อย่าง 3603 มีคนเช่าอยู่ไหม?"

"ทำไมถามแบบนี้ล่ะ ต้องการอะไร?"

ทั้งสามคนหันมามองจางเหว่ยด้วยสายตาฉงน

จางเหว่ยเดินไปนั่งบนโซฟา แล้วตอบตรง ๆ ว่า "ถ้าห้องชุดนั้นว่าง ผมอยากเช่ามัน"

"หา! คุณจะไปย้ายออกเหรอ ทำไมล่ะ?"

หูอีเฟยร้องถามเสียงดังด้วยความตกใจ

ในดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย เธอไม่เข้าใจว่าทำไมจางเหว่ยถึงอยากย้ายออกกะทันหัน ทั้งที่แค่ย้ายไปห้อง 3603 ข้าง ๆ เท่านั้น แต่เธอก็ยังคาใจ หรือว่าอยู่ที่นี่แล้วไม่สบายใจ?

ฉินอวี่ม่อเองก็มองจางเหว่ยด้วยสายตาแบบเดียวกัน

ส่วนลฺหวี่จื่อเฉียวไม่ได้แสดงอาการอะไรมากนัก เพราะระยะห่างระหว่างห้อง 3601 กับ 3603 แค่ห้าเมตร เดินสองก้าวก็ถึงแล้ว

เขาก็แค่อิจฉาเล็กน้อย ที่จางเหว่ยสามารถเช่าห้องชุดได้อย่างง่ายดาย

ถ้าเทียบกับตัวเอง หากไม่มีค่าเช่าสองเดือนที่ได้จากรางวัลการแข่งขันบาสเกตบอลเมื่อครั้งก่อน ป่านนี้เขาคงต้องกลับไปทำ 'โครงการทดลอง' นั่นอีกแล้ว

แต่ก็เป็นเพียงความอิจฉาเล็ก ๆ น้อย ๆ ด้วยเงินเดือนของจางเหว่ย การเช่าห้องชุดสักห้องถือเป็นเรื่องสบายมาก

จางเหว่ยเห็นสายตาที่จับผิดของทั้งสอง จึงอธิบายว่า "พวกคุณคิดมากไป ผมแค่อยากซื้อของบางอย่าง แต่ห้องผมเล็กเกินไปวางไม่ลง เลยลองถามพวกคุณดูต่างหาก"

"อ๋อ เรื่องนี้เองเหรอ! แต่ถ้าคุณเช่าห้องชุดนั้น คุณก็ต้องย้ายไปอยู่นะ!"

ฉินอวี่ม่อเกิดความรู้สึกเศร้าขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เธอมองหน้าจางเหว่ยพลางพูด

หูอีเฟยถามบ้าง "จางเหว่ย คุณอยากซื้ออะไรล่ะ? ถึงขนาดที่ห้องวางไม่ลง เป็นของชิ้นใหญ่เหรอ?"

"เปียโนหนึ่งหลัง"

"เชี่ย!"

ทั้งสามคนอุทานออกมาพร้อมกัน

"คุณจะซื้อเปียโนไปทำไม? คุณเล่นเป็นเหรอ จางเหว่ย"

ลฺหวี่จื่อเฉียวพูดพลางยิ้มมุมปาก เขาคิดว่าจางเหว่ยซื้อเปียโนคงเพราะอยากอวดมากกว่า เขาเพิ่งเรียนเปียโนไปไม่กี่คาบเอง จะซื้อเปียโนแล้วเหรอ

"ระดับการเล่นเปียโนของผมอยู่ที่เก้า นี่เป็นสิ่งที่ครูสอนเปียโนของต้าลี่บอกผมมาวันนี้"

จางเหว่ยหัวเราะแห้ง ๆ ให้ลฺหวี่จื่อเฉียว

สีหน้าของลฺหวี่จื่อเฉียวแข็งค้างทันที คำพูดของจางเหว่ยเหมือนตบหน้าเขาชัด ๆ!

แต่เขาก็ไม่กล้าเถียงต่อ เพราะรู้ว่าจางเหว่ยไม่จำเป็นต้องโกหกพวกเขา ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ระดับเปียโนของจางเหว่ยคงแตะถึงเก้าจริง ๆ!

"พระเจ้าช่วย จางเหว่ย คุณแน่ใจนะว่าจำไม่ผิด?"

หูอีเฟยคาดไม่ถึงอย่างสิ้นเชิง จางเหว่ยเล่นเปียโนเป็น แถมฝีมือยังสูงมากอีกด้วย

ฉินอวี่ม่อเองก็แสดงสีหน้าประหลาดใจเช่นกัน คนรอบตัวเธอที่เล่นเปียโนเป็นก็มีไม่น้อย แต่คนที่เก่งถึงระดับเก้าแทบจะนับนิ้วได้

"ไม่ผิดหรอก พอดีช่วงนี้มีการสอบวัดระดับเปียโน ผมจะสมัครคืนนี้ ปีนี้ก็น่าจะได้ใบประกาศนียบัตรระดับสิบมาครอง!"

"เก่งมาก!"

หูอีเฟยยกนิ้วโป้งให้ทันที

"เรื่องห้องนั่น เดี๋ยวฉันจะช่วยถามให้ คุณต้องการเช่าเป็นห้องชุดเลยใช่ไหม?"

"ครับ"

จางเหว่ยพยักหน้า ในเมื่อจะเช่า ก็เอาให้จบไปทีเดียว จะได้มีพื้นที่วางของอื่น ๆ ได้อีก

......

เช้าวันถัดมา

"อาจารย์เจิง กวานกู่ เมื่อคืนพวกคุณหายไปไหน ทำไมไม่มากินข้าวด้วยกัน!"

"มีธุระนิดหน่อย"

"โยวโยว นี่คือบทละครของคุณ ได้มาเมื่อคืน แต่มันดึกไปแล้วก็เลยไม่ได้ส่งให้"

กวานกู่ยื่นบทละครในมือให้ถังโยวโยว

บทละครนี้เป็นฉบับที่เขาแก้ไขจนเสร็จสมบูรณ์ แถมยังถ่ายสำเนาแจกจ่ายให้ทีมงานกองถ่ายทั้งหมด เพียงเพื่อสานฝันของโยวโยว ฝันที่เธอทุ่มเทกับการแสดงมาสิบปี ต่อสู้มาสิบปี

วันนี้คือวันครบรอบสิบปีที่เธอเริ่มแสดง ไม่ใช่เวลาที่เธอจะตื่นจากฝัน อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในวันนี้

"ขอบคุณนะ กวานกู่"

ถังโยวโยวรับบทละครมา เปิดอ่านผ่าน ๆ ไปหลายหน้า แล้ววิ่งกลับห้องไปอย่างตื่นเต้นดีใจ

เมื่อเห็นถังโยวโยวกลับห้องไปแล้ว กวานกู่จึงขอตัวกลับเช่นกัน

บนโต๊ะอาหารเหลือเพียงห้าคนเท่านั้น

หูอีเฟยมองเจิงเสี่ยวเสียนแล้วกระซิบถามเบา ๆ "เรื่องเมื่อวานจัดการยังไงแล้ว บทไม่ถูกส่งให้โยวโยวอีกเหรอ!"

"ไม่มีอะไร นั่นเป็นบทที่กวานกู่แก้เนื้อเรื่องใหม่แล้ว และทางกองถ่ายก็ตกลงกันเรียบร้อย วันนี้โยวโยวจะไม่ตาย"

การสนทนาของคนทั้งสองทำให้อีกสามคนที่นั่งร่วมโต๊ะงุนงง พวกเขาพลาดอะไรไปหรือเปล่า?

เจิงเสี่ยวเสียนเคาะโต๊ะเบา ๆ ดึงความสนใจของทุกคนมาให้สายตาจับจ้อง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า "จากการสังเกตของผม ดูท่าวันนี้กวานกู่มีแนวโน้มสูงมากที่จะสารภาพรักกับโยวโยว"

"ดูสิ ทั้งสองคนคืบหน้าเร็วจริงแฮะ! เป็นฝ่ายกวานกู่ที่รุกก่อนด้วย!"

ลฺหวี่จื่อเฉียวไม่ได้รู้สึกประหลาดใจอะไรมากนัก เพราะเขารู้อยู่แก่ใจมานานแล้วว่ากวานกู่ชอบป้าเล็กของเขา

คนอื่น ๆ ก็ไม่ได้แปลกใจเช่นกัน ในเมื่อระหว่างกวานกู่กับถังโยวโยวนั้นต่างฝ่ายต่างชอบพอกัน ต่างถอยเข้าหากันไม่ช้าก็เร็วต้องลงเอยด้วยกัน แค่ช้าหรือเร็วเท่านั้นเอง

"ถ้าไม่มีใครติดธุระอะไร อยากจะไปเป็นสักขีพยานด้วยกันไหมล่ะ!"

ข้อเสนอของเจิงเสี่ยวเสียนได้รับการโหวตเห็นชอบเป็นเอกฉันท์

หลังอาหารเช้า

จางเหว่ยขับรถพาห้าคนไปยังสถานที่ตั้งกองถ่ายของโยวโยว

จางเหว่ยจอดรถเสร็จ ห้าคนก็ลงจากรถ

"ข้างในกำลังถ่ายทำอยู่ เราอย่าเข้าไปรบกวนเลย"

จางเหว่ยเดินมาถึงหน้าสตูดิโอของกองถ่าย ชี้เข้าไปด้านในแล้วพูดขึ้น

หูอีเฟยมองซ้ายมองขวา แต่ไม่เห็นเงาของกวานกู่เลยสักนิด!

เธอจึงเอ่ยปากถาม "เจิงเสี่ยวเสียน กวานกู่หายไปไหน?"

"กวานกู่อยู่ในสตูดิโอนั่นแหละ ตัวหมีสังหารนั่นคือเขาที่สวมบทบาทอยู่"

เจิงเสี่ยวเสียนตอบพลางชะโงกหน้ามองลอดช่องประตูเข้าไปด้านใน

ความคืบหน้าของการถ่ายทำในสตูดิโอค่อนข้างรวดเร็ว แทบไม่มีฉากที่ต้องถ่ายใหม่ (NG) เลย ส่วนใหญ่เลนส์กล้องถ่ายครั้งเดียวผ่านฉลุย

เจิงเสี่ยวเสียนชมเปาะ "ต้องยอมรับว่าฝีมือการแสดงของโยวโยวใช้ได้จริง ๆ!"

"ถ้าฝีมือการแสดงของโยวโยวไม่ดี จะดึงดูดแฟนคลับของคุณได้ยังไงล่ะ... พวกผักดอง..."

หูอีเฟยพูดแซวอย่างขำขัน

ถูกหูอีเฟยเยาะเย้ยแบบนี้ เจิงเสี่ยวเสียนก็อดนึกถึงต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดไม่ได้ นั่นคือไอ้หมอนั่น เป่ยหย่งจวิ้น

เจิงเสี่ยวเสียนตั้งปณิธานว่าจะเอาเป่ยหย่งจวิ้นมาเป็นหัวข้อล้อเลียนในรายการวิทยุช่วงดึกของเขาให้ได้ เขาจะ 'ฟันทิ้ง' ให้แหลกเลย

"ดูนั่น! ฉากของโยวโยวจบแล้ว กวานกู่กำลังจะสารภาพรัก!"

ห้าคนค่อย ๆ แง้มประตูเปิดออกเล็กน้อย เพื่อสะดวกในการแอบดู

ภายในสตูดิโอ ถังโยวโยวอาศัยจังหวะที่ไม่มีใครทันระวัง หยิบบทละครจากที่นั่งของผู้กำกับขึ้นมาเปิดอ่านเบา ๆ

เอ๊ะ!

ทำไมบทละครนี้ถึงไม่ตรงกับฉากที่เธอกำลังถ่ายทำวันนี้ล่ะ!

สายตาของถังโยวโยวเต็มไปด้วยความสงสัย

ตามบทละครฉบับนี้ เธอควรจะต้องตายไปแล้ว แต่ทำไม... เธอยังมีชีวิตอยู่ล่ะ!