ตอนที่ 58 จ้าวเย่สิง (ท่องราตรี)

"ผมเลือกเขาครับ"

เสียงของอิ่นซือไม่ดังนัก แต่ทุกคนในห้องซ้อมกลับได้ยินกันถ้วนหน้า

สายตาทุกคู่หันขวับไปมองที่จุดเดียวกันทันที

อิ่นซือยืนอยู่ตรงหน้าเสิ่นเย่ไป๋

เจียงสิงโจวอ้าปากค้าง ตาเบิกกว้าง ตกตะลึงจนลืมไปแล้วว่ากำลังถ่ายทำรายการอยู่

"เดี๋ยวสิ?"

"ทำไมล่ะ?"

อย่าว่าแต่เจียงสิงโจวเลย แม้แต่เด็กฝึกคนอื่นก็ยังมึนงงไปตามกัน

ตามความคิดของคนส่วนใหญ่ ถ้าอยากให้ทีมมีศักยภาพที่ดีขึ้น อิ่นซือย่อมมีตัวเลือกอื่นที่ดีกว่านี้เห็น ๆ

ทีมงานเอ่ยถามเพื่อยืนยันกับเขา

"อิ่นซือ คุณแน่ใจนะว่าคนที่ต้องการแทนที่คือเด็กฝึกอันดับ 10 อย่างเสิ่นเย่ไป๋?"

อิ่นซือพยักหน้า "แน่ใจครับ" ไม่มีท่าทีลังเลแม้แต่น้อย

ภายในห้องซ้อมพลันเกิดเสียงกระซิบกระซาบวิพากษ์วิจารณ์ขึ้นทันที

"สองคนนี้มีปัญหากันเหรอ?"

"หรือว่าผิดใจกันตอนออกไปทำงานข้างนอกคราวก่อน?"

"ไม่รู้สิ"

เซี่ยเจิ่นขมวดคิ้วแน่น สีหน้าพลันเคร่งขรึมลงทันใด เขาจ้องมองอิ่นซือ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาควบคุมสีหน้าหน้ากล้องไม่อยู่

"ผมแค่เลือกคนตามกฎกติกาครับ" อิ่นซือยิ้มบาง "พวกนายก็อย่าทำท่าเป็นปฏิปักษ์ขนาดนั้นสิครับ"

"ผมแค่คิดว่าเสิ่นเย่ไป๋เป็นคนที่ไม่เหมาะกับเพลงนี้ที่สุดในทีม ก็เลยเลือกแบบนี้"

"ทุกคนอย่าเพิ่งคาดเดากันไปเองเลยครับ"

เขาพูดอย่างใสซื่อราวกับเป็นความจริง คำกล่าวอ้างนี้ฟังดูสมเหตุสมผลจนไม่มีใครจับผิดได้

เจียงสิงโจวพึมพำเสียงเบา "เชื่อก็ผีหลอกแล้ว"

เฮ่อเหยียนที่อยู่ไม่ไกลก็ขมวดคิ้ว ไม่เชื่อคำพูดนี้เช่นกัน

เสิ่นเย่ไป๋ขยับหลีกทางให้โดยไม่พูดอะไรสักคำ สีหน้าสงบนิ่งเป็นที่สุด สำหรับเขาแล้ว จะได้เพลงไหนมันไม่ได้สำคัญขนาดนั้นจริง ๆ

จังหวะที่อิ่นซือก้าวขึ้นไปยืน ทั้งสองสบตากันตรง ๆ

เขาเกิดความรู้สึกเหมือนถูกมองทะลุปรุโปร่งขึ้นมาอย่างประหลาด ในดวงตาคู่นั้นไม่มีความโกรธ มีเพียงความเย็นชา แววตาแบบนี้เขาเคยเห็นแค่จากพวกบุคคลระดับผู้มีอิทธิพลเท่านั้น

รอยยิ้มบนใบหน้าของอิ่นซือชะงักแข็งค้างไปเล็กน้อย

ทว่าชั่วครู่ต่อมา พอมองแผ่นหลังของเสิ่นเย่ไป๋ที่เดินจากไป เขาก็รู้สึกว่าตัวเองคงคิดเพ้อเจ้อไปเอง

ก็แค่เด็กฝึกในรายการออดิชัน จะไปก่อคลื่นลมอะไรได้เชียว?

ตำแหน่งสุดท้ายที่เหลืออยู่คือทีม A ของเพลง "จ้าวเย่สิง" เสิ่นเย่ไป๋ผละออกจากกลุ่ม dance แล้วเดินตรงไปยังกลุ่ม vocal

เหล่าเด็กฝึกยังคงกระซิบกระซาบกันต่อ

"เสิ่นเย่ไป๋น่าสงสารชะมัด"

"ได้ตั้งอันดับ 10 แท้ ๆ สุดท้ายกลับไม่มีสิทธิ์เลือก"

"เดิมทีกระแสของเขาถ้าได้อยู่ทีมเพลงฮิต เผลอ ๆ อาจจะติดโควตาตำแหน่งเดบิวต์ได้แท้ ๆ"

"ทีมงานรายการไม่ได้จัดฉากตุกติกเบื้องหลังแน่นะ?"

หลินหรั่นที่ยืนอยู่ในทีม A เพลง "จ้าวเย่สิง" มองดูเสิ่นเย่ไป๋ที่กำลังเดินเข้ามา ถึงกับอึ้งกิมกี่ไปเลย

ปากของเขาอ้ากว้างโดยไม่รู้ตัว มือยังขยำผมตัวเองอยู่ พลางมองดูเสิ่นเย่ไป๋เดินมายืนข้าง ๆ ในตำแหน่งสุดท้ายตาค้าง

จู่ ๆ เขาก็นึกถึงบทสนทนาระหว่างตนกับเสิ่นเย่ไป๋เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนขึ้นมา เสิ่นเย่ไป๋บอกไว้ว่าพวกตนจะได้อยู่ทีมเดียวกัน แต่เขาไม่เชื่อ ตอนนี้เลยรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าฉาดใหญ่เข้าเต็มเปา

"พี่... เย่ไป๋"

อาจเพราะสีหน้าของหลินหรั่นดูเอ๋อเกินไป เสิ่นเย่ไป๋จึงเอ่ยถามอย่างนึกระอานิด ๆ

"มีอะไร?"

"พี่ พี่มีพลังวาจาสิทธิ์จริง ๆ ด้วยเหรอเนี่ย!" สายตาที่หลินหรั่นมองเสิ่นเย่ไป๋เปลี่ยนเป็นเลื่อมใสบูชาทันที "หรือว่าพี่เป็นผู้บำเพ็ญเซียน?"

"สอนผมหน่อยได้ไหม ต่อไปพี่เป็นพี่ชายแท้ ๆ ของผมเลยนะ"

เสิ่นเย่ไป๋ : ?

วัยสิบเจ็ดสิบแปดเป็นวัยที่กำลังเพ้อฝัน เสิ่นเย่ไป๋จึงสาดน้ำดับจินตนาการของเขาอย่างไร้ความปรานี

"มือถือนายโหลดแอปฯ ป้องกันมิจฉาชีพไว้หรือยัง ฉันว่านายจำเป็นต้องใช้มากเลยนะ"

เดิมทีคิดจะดึงสติเด็กคนนี้กลับมา แต่ผลลัพธ์กลับทำให้เขาเตลิดเปิดเปิงหลงทิศหลงทางยิ่งกว่าเดิม

เมื่อเห็นว่าตนถามอะไรไม่ได้ความ หลินหรั่นก็ยอมถอดใจไปก่อน ถึงอย่างไรหลังจากนี้พวกเขาก็อยู่ทีมเดียวกัน เดี๋ยวเขาจะตามหาเบาะแสมาพิสูจน์ให้ได้ว่า เสิ่นเย่ไป๋ไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน

เด็กฝึกทุกคนเลือกเพลงสำหรับการแสดงรอบสองของตนเองเสร็จสิ้น ครูฝึกหลี่ฮ่าวก็ออกจากห้องซ้อมไป

ทีมงานถือเอกสารมาแจกให้เด็กฝึกทุกคน นอกจากแผ่นเนื้อเพลงแล้ว ยังมีตารางการสอนของครูฝึกแนบมาด้วยอีกหนึ่งชุด

เวลาหลังจากนี้คือช่วงเวลาฝึกซ้อมส่วนตัว สมาชิกแต่ละคนต่างต้องทำความคุ้นเคยกัน

จี้เยี่ยนโจวทักทายเพื่อนร่วมทีมเป็นคนแรกเหมือนคราวก่อน "สวัสดีครับทุกคน เรามาแนะนำตัวกันก่อนดีกว่า ผมชื่อจี้เยี่ยนโจวครับ"

พูดกันตามตรง ในทีมนี้เสิ่นเย่ไป๋รู้จักแค่จี้เยี่ยนโจวคนเดียว

เด็กหนุ่มข้างกายจี้เยี่ยนโจวหน้าตาน่ารัก นิสัยค่อนข้างขี้อาย เขาก้มหน้าพูด "สะ...สวัสดีครับทุกคน ผมชื่อสวี่จืออวี้ยน ขอโทษด้วยนะครับ"

หลินหรั่นตรงข้ามกับเขาโดยสิ้นเชิง จัดอยู่ในประเภทเปิดเผย เข้ามานั่งข้างสวี่จืออวี้ยนอย่างไม่ถือตัว

"จะขอโทษทำไมกันเล่า"

"ฉันชื่อหลินหรั่น วันหลังมีอะไรก็มาหาฉันได้เลย พี่ช่วยเอง!"

เมื่อคนประเภทเก็บตัวอย่างชาว i ต้องมาเจอกับคนกล้าแสดงออกขั้นสุดแบบชาว e สวี่จืออวี้ยนก็เริ่มกลัว ยิ่งก้มหน้าต่ำลงไปอีก

"ผะ...ผมอายุมากกว่านายนะ"

หลินหรั่นหันขวับไปมองเขา "ได้เลย! งั้นฉันเรียกนายว่าพี่! พี่จืออวี้ยน!"

คำว่า "พี่จืออวี้ยน" เสียงดังเสียจนทีมข้างๆ ยังได้ยิน

สวี่จืออวี้ยนจึงขยับตัวไปทางจี้เยี่ยนโจวอีกนิดอย่างแนบเนียน

"สวัสดีครับทุกคน ผมชื่อเหอเจียซู่ ถนัดสาย dance ครับ"

คนนี้ขยับมานั่งอีกฝั่งของหลินหรั่น ดูท่าทางใจเย็น น่าจะเป็นคนที่เข้ากับคนอื่นได้ง่าย

ในที่สุดก็วนมาถึงคิวของเด็กหนุ่มผมสีชมพูที่นั่งอยู่ริมสุด

"ผมเสิ่นเย่ไป๋ครับ" ยังคงสั้นกระชับได้ใจความเหมือนเดิม

"ก่อนอื่นเรามาเลือกหัวหน้าทีมกันก่อนดีกว่า"

แม้จี้เยี่ยนโจวจะเป็นคนเปิดประเด็น แต่เขาก็ได้ลิ้มรสความยากลำบากของการเป็นหัวหน้าทีมมาแล้ว

เขายกมือขึ้น "ผมขอผ่านนะ การแสดงรอบแรกก็เป็นหัวหน้าทีมไปแล้ว"

หลินหรั่นส่ายหน้าทันที "ฉันไม่เหมาะหรอก ฉันสละสิทธิ์"

สวี่จืออวี้ยนอึกอัก "ผมก็..."

ในทีมจึงเหลือแค่เหอเจียซู่กับเสิ่นเย่ไป๋

จี้เยี่ยนโจวเอ่ยถามเหอเจียซู่ก่อน "นายอยากเป็นหัวหน้าทีมไหม"

เหอเจียซู่ส่ายหน้า "ตอนการแสดงรอบแรกผมก็เป็นไปแล้วเหมือนกันครับ"

จี้เยี่ยนโจวจึงเอ่ยอย่างลังเลเล็กน้อย "เย่ไป๋ นายมารับหน้าที่หัวหน้าทีมนี้ไหม"

"ได้ครับ"

เสิ่นเย่ไป๋ตอบตกลงอย่างเด็ดขาด เมื่อก่อนเขาคุมคนทั้งบริษัทยังไม่เคยมีปัญหา ตอนนี้แค่ดูแลเด็กน้อยสี่คน ย่อมเป็นเรื่องง่ายดาย

คนอื่นต่างก็พอใจกับผลลัพธ์นี้ เพราะอย่างไรเสียคนที่อันดับสูงที่สุดในทีมนี้ก็คือเสิ่นเย่ไป๋

เสิ่นเย่ไป๋แปะสติกเกอร์สัญลักษณ์หัวหน้าทีมลงบนตัวลวกๆ ก่อนจะหยิบแท็บเล็ตที่ทีมงานแจกให้ขึ้นมา

"ทุกคนขยับมานั่งรวมกันก่อน ฟังเพลงตัวเต็มแล้วก็ดูเดโมท่าเต้นสักรอบครับ"

พอน้ำเสียงของเขาดังขึ้น คนอื่นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง พวกเขารู้สึกว่าออร่าของเสิ่นเย่ไป๋ดูเปลี่ยนไป ราวกับกลายเป็นผู้บริหารขึ้นมาเสียอย่างนั้น

ไม่รู้ทำไม ร่างกายของทุกคนถึงได้ทำตามที่เสิ่นเย่ไป๋สั่งอย่างว่าง่าย

เพลงฉบับเต็มนี้ชวนตะลึงยิ่งกว่าท่อนที่ได้ยินตอนทดลองฟังเสียอีก

ความหมายโดยรวมของเนื้อเพลง เล่าถึงเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่สืบทอดวิชาของอาจารย์ ออกจากสำนัก และกลายมาเป็นผู้ถือโคมไฟ

พอเสียงดนตรีจบลง หลินหรั่นก็นอนแผ่ลงกับพื้นทันที

"จบเห่แล้ว"

"จบเห่จริงๆ เพลงนี้มันยากเกินไปแล้ว!"

สวี่จืออวี้ยนส่งเสียงเออออตามเบาๆ

"ยากมากจริงๆ ด้วย"

เหอเจียซู่ถอนหายใจ "เสียงแตกๆ อย่างผมจะร้องเพลงนี้รอดไหมเนี่ย"

หลินหรั่นดีดตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว "พี่ยี่โจว ทำไมพี่ถึงได้นิ่งขนาดนี้ล่ะ"

เมื่อเทียบกับสีหน้ากลัดกลุ้มของคนอื่นแล้ว มีเพียงจี้เยี่ยนโจวเท่านั้นที่สีหน้ายังดูปกติ

เขาเกาผมตัวเองอย่างเก้อเขินเล็กน้อย "ผมตั้งใจเลือกเพลงนี้เองน่ะ"

"ซีรีส์เรื่องนี้พี่สาวผมชอบดูมาก ผมก็เลยฟังเพลงนี้มาหลายรอบแล้ว"

คนอื่นล้วนโดนเบียดมาทั้งสิ้น ลืมไปเสียสนิทเลยว่าจี้เยี่ยนโจวอยู่ตรงนี้ตั้งแต่แรก

เสิ่นเย่ไป๋ย้อนนึกถึงลำดับการเลือกเพลงเมื่อครู่

หลินหรั่นโดนเบียดมาจากทีม rap ส่วนตัวเขา เหอเจียซู่ และสวี่จืออวี้ยนล้วนโดนเบียดมาจากทีม dance

นั่นหมายความว่าในบรรดาพวกเขาทั้งห้าคน มีคนที่อยู่สาย vocal แค่คนเดียวเท่านั้น

เสิ่นเย่ไป๋ปรบมือเรียกความสนใจของทุกคนกลับมา

"ยังมีเดโมท่าเต้นอีกนะ ดูจบแล้วทุกคนค่อยบอกความคิดเห็นของตัวเองครับ"

เสียงดนตรีดังขึ้น ครูฝึกในวิดีโอสอนเต้นต่างสวมชุดโบราณแบบเรียบง่ายแล้วเริ่มขยับร่ายรำ

แม้การออกแบบท่าเต้นจะไม่ได้ยาก ทว่าการที่ต้องร้องเพลงยากขนาดนี้ไปด้วยแล้วเต้นไปด้วย ในฐานะเด็กฝึกคงไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะทำให้ออกมาดีได้

ดนตรีหยุดลง เสิ่นเย่ไป๋เก็บแท็บเล็ต "พูดกันคนละหน่อยสิครับ"

หลินหรั่นเปลี่ยนจากท่าทางร่าเริงก่อนหน้านี้ กลายสภาพเป็นนักเรียนที่กลัวโดนเรียกชื่อตอนเข้าเรียน หดตัวไปแอบอยู่ข้างหลังสวี่จืออวี้ยน

ส่วนสวี่จืออวี้ยนที่อยู่ข้างหน้าก็ก้มหน้าก้มตา ราวกับกำลังบอกว่าถ้าฉันมองไม่เห็นนาย ก็เท่ากับนายมองไม่เห็นฉันเหมือนกัน

เหอเจียซู่มองเสิ่นเย่ไป๋พลางนิ่งเงียบ

เสิ่นเย่ไป๋เบนสายตาไปทางโวคอลคนเดียวของทีม

จี้เยี่ยนโจวอ้าปากค้างแต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้ควรทำอย่างไร ถึงจะประคับประคองทีมที่จับฉลากรวมตัวกันมาอย่างทุลักทุเลทีมนี้ ให้เดินหน้าไปในทิศทางที่ถูกต้องได้

ทั้งสี่คนหันมองหน้ากันไปมา จากนั้นก็พร้อมใจกันหันไปมองเสิ่นเย่ไป๋เป็นตาเดียว

ทีมของพวกเขาตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า

"เอาละ" เสิ่นเย่ไป๋นั่งลงบนพื้น "งั้นผมขอพูดอะไรหน่อยแล้วกัน"