ตอนที่ 59 หัวใจเดียวกัน หัวอกเดียวกัน

"อันดับแรก ผมคิดว่าทีมเรามีความสามารถพอที่จะทำโชว์บนเวทีนี้ออกมาให้ดีได้ครับ"

เสิ่นเย่ไป๋มองตาทั้งสี่คนแล้วเอ่ยทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ

"ทุกคนต่างมีด้านที่ตัวเองถนัด ปัญหาก็แค่ยังไม่รู้ว่าจะปรับจูนเข้ากับเพลงนี้ยังไง"

เมื่อได้ยินประโยคนี้ ความมั่นใจของคนอื่นๆ ก็เริ่มฟื้นกลับมาบ้าง ต่างพากันยืดตัวนั่งตรง

ทุกคนเป็นเด็กฝึกกันมาตั้งหลายปี ถึงจะไม่เคยลองสไตล์โบราณมาก่อน แต่ก็ใช่ว่าจะยอมถอยหนีทั้งที่ยังไม่ได้ลองทำ

"เรื่องแรกเลย เดโมท่าเต้นที่ทีมงานให้มา ผมอยากแก้ครับ" เสิ่นเย่ไป๋เปิดวิดีโอซ้อมเต้นขึ้นมาอีกครั้ง แล้วลากแถบเวลาไปหยุดตรงท่อนฮุก "ตรงนี้มีปัญหา"

"เพลงนี้จังหวะไม่ได้เร็วมากก็จริง แต่ท่าเต้นตรงนี้มันอ่อนช้อยเกินไป ไม่เหมือนภาพลักษณ์จอมยุทธ์หนุ่มที่เพลงเดิมเล่าถึงเลยสักนิด"

ทั้งสี่คนที่นั่งล้อมรอบเสิ่นเย่ไป๋ฟังกันอย่างตั้งใจมาก

พอเสิ่นเย่ไป๋สะกิดให้คิด พวกเขาก็เริ่มรู้ตัวถึงปัญหาของท่าเต้นนี้เช่นกัน

วิดีโอเล่นต่อไป ในจอครูสอนเต้นสะบัดแขนเสื้อกว้าง ท่วงท่าลื่นไหลไร้รอยต่อ มองแค่ท่าเต้นอย่างเดียวถือว่าไม่มีปัญหาเลย ทว่าพอประกบเข้ากับเนื้อเพลงกลับดูลอยๆ ไร้น้ำหนัก

"เพลงต้นฉบับเล่าถึงจอมยุทธ์หนุ่มผู้ถือโคมไฟ ท่องไปในยุทธภพ"

เสิ่นเย่ไป๋กดหยุดวิดีโอ

"คนดูอาจไม่ได้รู้จักเพลงต้นฉบับ พวกเขาจะรู้จักจอมยุทธ์ถือโคมคนนี้แค่ในช่วงเวลาสามนาทีเท่านั้น"

"ถ้าท่วงท่าดึงอารมณ์ไม่ขึ้น คนดูก็จะไม่เห็นเรื่องราว จะรู้แค่ว่านี่คือเพลงสไตล์โบราณเพลงหนึ่ง"

เหอเจียซู่จ้องหน้าจอ แววตาเริ่มเป็นประกายขึ้นเรื่อยๆ

"ฉันเข้าใจแล้ว!"

เดิมทีเขาเป็น dance อยู่แล้ว มีเซนส์เรื่องท่าเต้นที่เฉียบคม เพียงแต่เพราะเพิ่งเคยแตะสไตล์นี้เป็นครั้งแรกถึงได้จับต้นชนปลายไม่ถูก

ตอนนี้พอเสิ่นเย่ไป๋ชี้จุดให้เห็น ความรู้สึกเหมือนตาสว่างก็ผุดขึ้นมาทันที

"ถ้าท่อนฮุกใส่การร่ายรำดาบเข้าไปจะดีกว่าไหม"

"ถ้าท่าเต้นตรงท่อนฮุกลองใส่ระบำกระบี่เข้าไปด้วย มันจะดีกว่านี้ไหมครับ"

เขาเต้นท่าจากในคลิปเมื่อกี้ให้ดูช่วงหนึ่ง

"ท่าหมุนตัวมันดูนิ่มเกินไป ควรจะเปิดท่าให้กว้างกว่านี้ เปลี่ยนเป็นสะบัดแขนเสื้อแล้วค่อยหมุนตัว"

"ท่าตอนหมุนตัวมันดูนุ่มนิ่มเกินไป ท่าทางน่าจะต้องเปิดกว้างกว่านี้ เปลี่ยนเป็นสะบัดแขนเสื้อแล้วค่อยหมุนตัวน่าจะดีกว่า"

"ได้ครับ"

"เรื่องแก้ออกแบบท่าเต้นส่วนนี้ ยกให้นายจัดการนะ"

เหอเจียซู่อึ้งไป

"ฉันเหรอ"

"อืม" เสิ่นเย่ไป๋ยื่นแท็บเล็ตไปให้

"ตั้งแต่นี้ไปนายรับผิดชอบปรับท่าเต้น เน้นแก้ท่อนฮุกกับท่อนบริดจ์เป็นหลัก พยายามแก้ให้เสร็จก่อนพรุ่งนี้ค่ำๆ"

เหอเจียซู่รับแท็บเล็ตมา จู่ๆ ก็รู้สึกว่าไหล่ตัวเองหนักอึ้งขึ้นมาบ้าง แต่ที่มากกว่านั้นคือความตื่นเต้น

นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนมอบหมายงานสำคัญขนาดนี้ให้เขา แถมยังไว้ใจเขามากขนาดนี้

"ได้ ฉันจะพยายามสุดฝีมือเลย!"

เมื่อจัดการเรื่องท่าเต้นเสร็จ เสิ่นเย่ไป๋ก็หันไปมองคนอื่นๆ

"ใครมีข้อเสนอแนะเรื่องท่าเต้นก็เสนอมาได้ตรงๆ เลยนะ"

"ต่อไปคือการเลือกตำแหน่งเซ็นเตอร์กับการแบ่งท่อน เก็บไว้ตัดสินใจคืนนี้"

ตอนนี้นอกจากจี้เยี่ยนโจวแล้ว คนอื่นยังไม่คุ้นกับเพลงนี้กันเลย

"ตอนนี้ทุกคนต้องร้องเพลงนี้ให้เป็นก่อน"

"เยี่ยนโจว นายช่วยพาทุกคนร้องทีนะ"

จี้เยี่ยนโจวพยักหน้า สายตาที่มองเสิ่นเย่ไป๋แฝงความเลื่อมใสเพิ่มขึ้นอีกชั้น

แค่ครึ่งชั่วโมงสั้นๆ เสิ่นเย่ไป๋ก็รวมทีมที่เดิมทีเหมือนทรายแตกกลุ่มให้เป็นหนึ่งเดียวได้ แถมยังทำให้ทุกคนที่กำลังหมดไฟฮึดสู้ขึ้นมาอีก

เสิ่นเย่ไป๋ทำหน้าที่หัวหน้าทีมได้ดีกว่าเขาตั้งเยอะ

ห้องซ้อมเปิดให้ใช้งานแล้ว เด็กฝึกทุกคนทยอยออกจากโถงฝึกซ้อมเพื่อไปยังห้องที่ทีมงานจัดสรรไว้ให้

ห้องซ้อมเปิดให้ใช้งานแล้ว เด็กฝึกทุกคนต่างแยกย้ายออกจากโถงฝึกซ้อมไปยังห้องที่ทีมงานรายการจัดสรรไว้ให้เรียบร้อย

หน้าลิฟต์เนืองแน่นไปด้วยเด็กฝึก ทีมของพวกเขาจึงตัดสินใจเดินขึ้นบันไดแทน

ในบันไดหนีไฟแทบไม่มีคน อย่างมากก็มีแค่เด็กฝึกสักทีมสองทีม เงียบสงบมาก

หลินหรั่นแอบเดินเข้ามาข้างตัวเสิ่นเย่ไป๋

"พี่ อิ่นซือมีความแค้นกับพี่เหรอครับ"

เสิ่นเย่ไป๋คิดดูว่าควรตอบอย่างไรถึงจะเหมาะ จึงเอ่ยไปประโยคหนึ่ง

"ตอนนี้ยังไม่มีหรอก"

คำว่า 'ตอนนี้' ช่างใช้ได้เหมาะเจาะ หลินหรั่นได้กลิ่นความผิดปกติขึ้นมาทันที

"แล้วทำไมเขาถึงพุ่งเป้าใส่พี่ล่ะ"

เสิ่นเย่ไป๋ยักไหล่ "คงสงสัยว่าผมรู้มากเกินไปมั้ง เลยขัดหูขัดตาผม"

พอหลินหรั่นได้ยินคำตอบนี้ก็รู้สึกว่าพวกเขาสองคนหัวอกเดียวกันแท้ๆ

เขากระซิบข้างหูเสิ่นเย่ไป๋เบาๆ

"ผมกับเฉินจิ่งหรานก็ไม่ถูกกันเหมือนกัน"

"พี่รู้ไหมว่าทำไมเขาไม่ไปแย่งที่พวกอันดับท้ายๆ แต่มาแย่งผม"

เสิ่นเย่ไป๋เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอให้อีกฝ่ายเล่าต่อ

เสิ่นเย่ไป๋ส่ายหน้า เขาจะไปรู้เรื่องเยอะขนาดนั้นได้ยังไง ปกติข่าวซุบซิบในค่ายฝึกเขาไม่เคยสนใจเลยสักนิด และไม่ได้รู้จักตัวตนของเฉินจิ่งหรานเลยแม้แต่น้อย

เสียงของหลินหรั่นเบาลงไปอีกหลายระดับ

"เรื่องนี้ผมอัดอั้นมานานมากแล้ว ไม่กล้าไปเล่าให้คนอื่นฟัง แต่วันนี้ทนไม่ไหวจริงๆ!"

"ผมกับเขาเป็นรูมเมทกัน แล้วพี่ว่าบังเอิญไหมล่ะที่ผมดันไปรู้ความลับของเขาเข้า"

เสิ่นเย่ไป๋เริ่มสนใจขึ้นมา ที่แท้ก็ไม่ได้มีแค่เขาคนเดียวที่ "โชคดี" ขนาดนี้

"เหรอ"

หลินหรั่นเหลียวซ้ายแลขวา พอแน่ใจว่าคนอื่นๆ อยู่ห่างจากพวกเขาสองคนพอสมควรถึงยอมเปิดปาก

"เฉินจิ่งหรานแอบคบกับลูกสาวเจ้านายบริษัทตัวเองอยู่"

"วันนั้นฝนตกหนักมาก ผมกลับหอเร็วกว่าปกติ ก็เลยบังเอิญไปเจอตอนเขาโทรศัพท์คุยกับแฟนพอดี"

"เขากลัวผมจะแฉความลับออกไป ก็เลยเริ่มพุ่งเป้าเล่นงานผม"

เสิ่นเย่ไป๋ตบไหล่หลินหรั่นเบาๆ แสดงความเห็นใจ

จู่ๆ ตาของหลินหรั่นก็เป็นประกายขึ้นมา

"พี่ ช่วยผมหน่อยได้ไหม"

เสิ่นเย่ไป๋สงสัย "ช่วยยังไง"

หลินหรั่นกดเสียงต่ำลง "พี่ แค่พูดออกมาประโยคเดียว ว่าเรื่องที่เฉินจิ่งหรานมีความรักจะต้องโดนแฉแน่ๆ"

"ผมจะรอให้วาจาสิทธิ์ของพี่เห็นผล"

เสิ่นเย่ไป๋ : ...

เด็กคนนี้มีปัญหากับคำว่าวาจาสิทธิ์ไม่เลิกใช่ไหมเนี่ย

"แทนที่จะไปเชื่อเรื่องพวกนี้ สู้เอาเวลาไปซ้อมโชว์ให้ดีดีกว่า"

"แล้วก็ อย่าลืมโหลดแอปป้องกันแก๊งคอลเซ็นเตอร์ติดเครื่องไว้ด้วยล่ะ"

หลินหรั่นไม่ได้ยอมแพ้ง่ายๆ แบบนี้ เขาดึงแขนเสื้อเสิ่นเย่ไป๋ไว้ไม่ยอมปล่อย

"พี่ครับ พูดแค่ประโยคเดียวเอง พูดเสร็จแล้วผมสัญญาว่าจะขยันซ้อมเพิ่มเป็นสองเท่าเลย"

เสิ่นเย่ไป๋ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง

เรื่องที่เฉินจิ่งหรานคบกับลูกสาวเจ้าของค่ายเพลงน่ะ บอกตามตรงว่าไม่แน่ว่าจะโดนแฉเสมอไปหรอก สมัยที่เขาช่วยเซิ่งซือเยี่ยนจัดการเรื่องข่าวฉาว เคยคุยกับทีมพีอาร์มาเจ้าหนึ่ง

ขอแค่จ่ายเงินถึง แอ็กเคานต์ที่ปล่อยข่าวพวกนั้นก็โดนสั่งปิดได้หมดนั่นแหละ

แต่เพื่อให้เด็กนี่ตัดใจยอมรามือไปเร็วๆ เขาเลยพูดส่งๆ ไป

"ก็ได้"

"เรื่องที่เฉินจิ่งหรานมีความรักจะโดนแฉแน่นอน"

หลินหรั่นฉีกยิ้มกว้างด้วยความพึงพอใจทันที

เสิ่นเย่ไป๋มองสีหน้าของอีกฝ่ายแล้วก็เริ่มนึกสงสัยขึ้นมาตงิดๆ ว่าพ่อแม่เลี้ยงดูเด็กคนนี้มายังไงถึงได้เพี้ยนไปทางนี้ได้

พอเดินขึ้นมาถึงชั้นสี่ ผังห้องซ้อมยังคงเหมือนเดิมทุกประการ เพียงแต่มีสปอนเซอร์เพิ่มเข้ามาอีกหลายเจ้า

บนโต๊ะนอกจากเครื่องดื่มชูกำลังอัดแก๊สแล้ว ยังมีขนมปังก้อนเล็กเพิ่มขึ้นมาอีก

คราวนี้พวกเด็กฝึกก็สามารถสิงอยู่ในตึกซ้อมได้ยาวๆ โดยไม่ต้องก้าวขาออกไปไหนจริงๆ แล้ว

การซ้อมเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ ภายในห้องซ้อมเปิดเสียงเพลงต้นฉบับวนไปเรื่อยๆ

เนื้อเพลง "จ้าวเย่สิง" (ท่องราตรีส่องทาง) จำยากกว่าเพลงก่อนหน้านี้ทั้งหมด แต่ยังโชคดีที่ในฐานะเพลงประกอบซีรีส์ ทำนองมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวสูงมาก ฟังท่อนฮุกซ้ำอีกแค่สองรอบก็จำได้แล้ว

เสิ่นเย่ไป๋ฟังไปด้วย ขณะเดียวกันก็ใช้แท็บเล็ตค้นหาข้อมูลของซีรีส์เรื่องนี้ไปด้วย

ซีรีส์เรื่องนี้ดัดแปลงมาจากนิยาย เพลง "จ้าวเย่สิง" ก็แต่งขึ้นตามเนื้อเรื่องของต้นฉบับเช่นกัน

ดูไปดูมา จู่ๆ เขาก็ขมวดคิ้วมุ่น

ดูเหมือนพวกเขาทุกคนจะเข้าใจผิดไปเรื่องหนึ่ง

พอพูดถึงยุทธภพ คนเรามักจะนึกถึงความแค้นชำระด้วยดาบ บุญคุณต้องทดแทน พอพูดถึงวัยเยาว์ ก็มักจะนึกถึงภาพเด็กหนุ่มบนหลังม้าในชุดหรูหราสง่างาม

แม้แต่ตอนวิเคราะห์ท่าเต้นเมื่อครู่ ก็ยังเน้นย้ำถึงภาพลักษณ์ของจอมยุทธ์อยู่ตลอดเวลา

แต่ตัวเอกในหนังสือเล่มนี้ ในฐานะ "คนถือโคม" สิ่งที่สำคัญที่สุดของเขาไม่เคยเป็นกระบี่ หากแต่เป็นโคมไฟต่างหาก

กระบี่เป็นแค่อาวุธประจำกาย แต่โคมไฟคือตัวตนของเขา

เสิ่นเย่ไป๋หยิบแผ่นกระดาษเนื้อเพลงขึ้นมา สายตาหยุดลงที่เนื้อเพลงไม่กี่ท่อนนั้นอีกครั้ง

จุดที่ทำให้เรื่องราวนี้กินใจผู้คนได้อย่างแท้จริง ไม่ใช่การที่เด็กหนุ่มท่องไปในยุทธภพอย่างไร แต่เป็นโคมไฟของเด็กหนุ่มต่างหาก

จากแรกเริ่มที่ส่องสว่างเพียงเส้นทางใต้ฝ่าเท้าของตัวเอง จนกระทั่งต่อมาได้ส่องสว่างเส้นทางให้แก่ผู้คนอีกมากมาย

สิ่งที่เติบโตและพัฒนาขึ้นมาโดยตลอดไม่เคยเป็นวิชากระบี่ แต่เป็นหัวใจของคน

เสิ่นเย่ไป๋เงยหน้าขึ้นมองคนอื่นๆ ในห้องซ้อม

หลินหรั่นร้องเพี้ยนเป็นรอบที่ห้า

สวี่จืออวี้ยนซ้อมจนริมฝีปากแห้งผาก

เหอเจียซู่ซ้อมร้องไปพลาง นึกทบทวนท่าเต้นไปพลาง

จี้เยี่ยนโจวคอยช่วยทุกคนเช็กคีย์เสียงให้ตรงทีละรอบอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

เสิ่นเย่ไป๋พลันผุดยิ้มบางๆ

ในยามนี้ พวกเขากับคนถือโคมในหนังสือนั้น แตกต่างกันตรงไหนหรือ

ก็ล้วนเป็นคนที่กำลังก้าวโซซัดโซเซไปข้างหน้าเหมือนๆ กันทั้งนั้น