ตอนที่ 60 แบ่งท่อนการแสดงรอบสอง

ไม่เหมือนกับทีมอื่น ตอนหกโมงเย็นเสิ่นเย่ไป๋ปล่อยทุกคนไปกินข้าวตรงเวลา ดังนั้นพอถึงเวลาหนึ่งทุ่ม ทุกคนในทีม A ของเพลง "จ้าวเย่สิง" ก็กลับมาที่ห้องซ้อมกันครบแล้ว

ทุกคนนั่งลงบนพื้นพร้อมถือกระดาษเนื้อเพลงไว้ในมือ รอให้กัปตันเสิ่นออกคำสั่ง

เสิ่นเย่ไป๋เดินไปข้างเครื่องเสียงของห้องซ้อม "ตอนนี้ ทุกคนร้อง 'จ้าวเย่สิง' ให้จบเพลงคนละหนึ่งรอบก่อน"

"เยี่ยนโจว นายร้องคนแรก"

จี้เยี่ยนโจวพยักหน้า

เสียงดนตรีประกอบดังขึ้น ในห้องซ้อมไม่มีเสียงอื่นใด เสียงร้องเพลงจึงกังวานชัดเจนเป็นพิเศษ

ในฐานะ vocal คนเดียวในทีม จังหวะและลมหายใจของจี้เยี่ยนโจวมั่นคงมาก หาจุดบกพร่องแทบไม่เจอ

หลินหรั่นอดไม่ได้ที่จะปรบมือ

"พี่โจว พี่ร้องเพราะมากเลยครับ"

คนอื่น ๆ ก็ปรบมือตามไปด้วย

เสิ่นเย่ไป๋พยักหน้าพลางจดอะไรบางอย่างลงบนกระดาษ

"คนต่อไป สวี่จืออวี้ยน นายมาร้อง"

สวี่จืออวี้ยนลุกขึ้นยืน มือขยำชายเสื้อตัวเองแน่นแล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆ

"ผมพร้อมแล้วครับ เปิดเพลงได้เลย"

ตอนเริ่มเปล่งเสียงประโยคแรกมีอาการสั่นอยู่บ้าง แต่พอถึงประโยคที่สองเสียงก็ค่อย ๆ มั่นคงขึ้น

เนื้อเสียงของเขาใสสะอาดสะอ้าน แม้ทักษะการร้องจะด้อยกว่าเล็กน้อย แต่กลับเข้ากับเพลงนี้อย่างไม่น่าเชื่อ

เสิ่นเย่ไป๋คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า

"คนต่อไป หลินหรั่น"

หลินหรั่นทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก "ผมไม่เคยร้องเพลงแนวนี้มาก่อนเลย ถ้าร้องแย่ ทุกคนช่วยยกโทษให้ด้วยนะ"

ตอนที่เขาลุกขึ้นยืน เสิ่นเย่ไป๋ก็เตือนขึ้นมา "จริงสิ อย่าลืมแสดงผลลัพธ์ของความพยายามคูณสองออกมาด้วยล่ะ"

หลินหรั่น "พี่มันปีศาจชัด ๆ!"

ดนตรีเริ่มบรรเลง เสียงของเด็กหนุ่มดังขึ้น คุณภาพเสียงของเขายอดเยี่ยมมาก ท่อนฮุกเขาร้องออกมาจนได้ฟีลลิ่งของเด็กหนุ่มเลือดร้อนเลยทีเดียว

จี้เยี่ยนโจวยังอดประหลาดใจไม่ได้ ผลงานนี้ดีกว่าที่คาดไว้มากโข

"ปกตินายร้องแต่ rap ไม่ใช่เหรอ? vocal จริง ๆ ก็ใช้ได้เลยนี่"

หลินหรั่นตอบอ้อมแอ้ม

"จริง ๆ ตอนเด็ก ๆ ผมเรียนร้องเพลงมาตลอดเลยครับ"

"แต่ผมรู้สึกว่าการเป็น rapper มันเท่กว่า ก็เลยเปลี่ยนสาย"

"เอาละ ค่อยคุยกันทีหลัง" เสิ่นเย่ไป๋ตัดบทการสนทนาของพวกเขา "มาฟังเหอเจียซู่ร้องก่อน"

ดนตรีดังขึ้น เหอเจียซู่เริ่มร้อง เนื้อเสียงของเขาค่อนข้างทุ้มต่ำเมื่อเทียบกับคนอื่น ท่อนเสียงสูงไม่นิ่งเอามาก ๆ และเพี้ยนง่าย

เสิ่นเย่ไป๋ก้มมองโน้ตที่ตัวเองจดไว้ ในใจก็เริ่มมีความคิดชัดเจนขึ้น

ทุกคนร้องไปหมดแล้ว เหลือแค่กัปตันอย่างเขาคนเดียวที่ยังไม่ได้ร้อง

พอเหอเจียซู่ร้องจบ เสิ่นเย่ไป๋ก็กดเล่นเพลงใหม่อีกรอบอย่างไม่รีรอ

"ถึงตาผมแล้ว"

เขาหลับตาลงเพื่อฟังเสียงกู่เจิงและขลุ่ยในท่อนอินโทรของเพลงนี้

จี้เยี่ยนโจวรู้อยู่แล้วว่าเสิ่นเย่ไป๋มีฝีมือ แต่พอประโยคแรกดังออกมา เขาก็ยังคงรู้สึกทึ่งอยู่ดี

อารมณ์เพลงที่เขาร้องออกมาเหมือนกับเพลงต้นฉบับถึงเจ็ดแปดส่วน เมื่อเทียบกันแล้ว การแสดงของตัวเองเมื่อครู่นี้ เรียกได้ว่าเป็นแค่การเลียนแบบที่งุ่มง่ามเท่านั้น

คนอื่น ๆ ก็แสดงสีหน้าประหลาดใจออกมาเช่นกัน พวกเขารู้ว่าเสิ่นเย่ไป๋ได้คะแนนโหวตเดี่ยวเป็นอันดับสองในการแสดงรอบแรก แต่ไม่เคยรู้เลยว่าแท้จริงแล้วฝีมือของเขาสมควรได้รับความลำเอียงเหล่านั้นจริง ๆ

พอมาถึงท่อนฮุกที่สอง เนื้อเสียงของเสิ่นเย่ไป๋เย็นชาและสงบนิ่ง สิ่งที่สื่อออกมาไม่ใช่จอมยุทธ์หนุ่มผู้ฮึกเหิมอีกต่อไป หากแต่เป็นคนถือโคมที่ผ่านการลอกคราบเปลี่ยนแปลงไปแล้ว

ทุกคนถูกดึงดูดความสนใจไปที่เสิ่นเย่ไป๋อย่างถอนตัวไม่ขึ้น

ทั้งที่ร้องเนื้อเพลงท่อนเดียวกันแท้ ๆ แต่สิ่งที่เสิ่นเย่ไป๋ถ่ายทอดออกมากลับใกล้เคียงกับต้นฉบับมากที่สุด

เพลงจบลง ห้องซ้อมกลับคืนสู่ความเงียบสงบ ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากพูดขึ้นมาก่อนสักคนเดียว

เสิ่นเย่ไป๋มองสีหน้าแปลก ๆ ของทุกคนด้วยความไม่เข้าใจนัก

"ผมร้องมีปัญหาตรงไหนมากหรือเปล่า? ทุกคนพูดออกมาได้นะ"

หลินหรั่นอดไม่ได้ที่จะโอดครวญออกมา "พี่ครับ พี่ทำแบบนี้ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวตลกเลย"

เสิ่นเย่ไป๋ : ?

เด็กนี่สมองกลับอีกแล้วเหรอ?

"ถ้าใครมีอะไรอยากพูด ค่อยมาคุยกับผมส่วนตัวได้"

"ตอนนี้เริ่มแบ่งท่อนกันก่อน ผมอยากฟังความต้องการของพวกนาย"

ทั้งสี่คนก้มหน้ามองกระดาษเนื้อเพลงพลางรู้สึกลำบากใจ

ท่อน A คือตำแหน่งเซ็นเตอร์อย่างแท้จริง มีทั้งท่อนฮุกแรกและท่อนฮุกที่สอง อีกทั้งยังมีท่อนจบยาว ๆ ที่ต้องเน้นเสียงร้องเดี่ยวอีกด้วย ความยากถือว่าสูงมาก

ท่อน B ก็เป็นท่อนที่ค่อนข้างยากเช่นกัน มีครึ่งหลังของท่อนฮุกที่สอง ความยากอยู่ที่ต้องผลักดันอารมณ์เพลงทั้งหมดไปสู่จุดไคลแมกซ์

ท่อน C มีเนื้อร้องเยอะที่สุด ต้องร้องท่อนอินโทรและท่อนบริดจ์

ท่อน D ค่อนข้างง่ายกว่าหน่อย ความกดดันไม่มากเท่า เนื้อเพลงส่วนใหญ่รวมอยู่ที่ท่อนพรีฮุก

ท่อน E เนื้อเพลงส่วนใหญ่อยู่ที่ท่อนเวิร์สและครึ่งหลังของท่อนฮุกแรก จุดยากอยู่ที่เนื้อร้องค่อนข้างออกเสียงยาก

ในบรรดาทุกพาร์ต มีแค่ท่อน D เท่านั้นที่ง่ายกว่าหน่อย

"ใครอยากชิงตำแหน่งเซ็นเตอร์ ยกมือขึ้น"

ต่างจากบรรยากาศการแย่งชิงอย่างดุเดือดในการแสดงรอบแรกอย่างสิ้นเชิง คราวนี้ทุกคนกลับเงียบกริบ

ตำแหน่งเซ็นเตอร์โดดเด่นสะดุดตาจริง แต่ความกดดันของตำแหน่งเซ็นเตอร์เพลงนี้ก็มากที่สุดเช่นกัน ทำออกมาดีหรือไม่ดีเป็นตัวตัดสินความสำเร็จหรือล้มเหลวของเวทีโดยตรง

ปล่อยให้คุมเชิงกันอยู่อย่างนี้ก็ไม่ใช่ทางออก เสิ่นเย่ไป๋ตบมือดึงสายตาทุกคนให้มองมาที่เขา

"ผมขอพูดความคิดเห็นของผมหน่อย"

"ท่อน E หลินหรั่น นายร้อง"

หลินหรั่นโบกมือพัลวัน "พี่ครับ ผมว่าท่อน D ก็เหมาะกับผมดีนะ"

"ในหมู่พวกเรา นายออกเสียงชัดถ้อยชัดคำที่สุด และเนื้อเสียงของนายก็เหมาะจะร้องท่อนฮุกด้วย"

"ท่อน D เหอเจียซู่ นายเอาไป"

"เสียงนายทุ้มต่ำ เหมาะกับการผลักดันอารมณ์เพลงมากกว่า แถมการเต้นเดี่ยวในท่อนบริดจ์ยังต้องให้นายรับหน้าที่อีกด้วย"

เหอเจียซู่พยักหน้า เห็นด้วยกับการจัดสรรนี้

"ท่อน C สวี่จืออวี้ยน"

สวี่จืออวี้ยนเงยหน้า สีหน้าเผยความตื่นตระหนก "ผมคิดว่าผมไปท่อน D น่าจะเหมาะกว่า คราวก่อนในการแสดงรอบแรก ผมก็พลาดเพราะตื่นเต้นไปแล้ว"

"ให้ร้องท่อนอินโทร ผมกลัวว่าแค่ประโยคแรกจะทำพังทั้งเวที"

เสิ่นเย่ไป๋ตบไหล่เขา

"เนื้อเสียงนายใสกังวาน ดึงดูดหูคนดูได้ทันที เหมาะกับท่อน C ที่สุด"

"นายทำได้"

ใบหูของสวี่จืออวี้ยนขึ้นสีแดงระเรื่อ นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนยอมรับในตัวเขาขนาดนี้

สุดท้ายเหลือเพียงสองท่อน เสิ่นเย่ไป๋สบตากับจี้เยี่ยนโจว

"เยี่ยนโจว ด้วยความสามารถของนาย จะท่อน A หรือท่อน B นายก็รับมือได้ทั้งนั้น"

"เพราะงั้นผมยกสิทธิ์ตัดสินใจให้นาย"

ท่อน A นี้เหมือนเผือกร้อน จี้เยี่ยนโจวลังเลอยู่นานก็ยังไม่เอ่ยปาก

ถ้าเป็นเมื่อครึ่งเดือนก่อน เขาต้องเลือกท่อน A แน่นอน

เขาอยากเป็นเซ็นเตอร์ ในรายการนี้เขายังไม่เคยได้เป็นเซ็นเตอร์เลยสักครั้ง

แต่ความจริงวางอยู่ตรงหน้า เสิ่นเย่ไป๋เหมาะจะเป็นเซ็นเตอร์นี้มากกว่าเขา

ไม่รู้ว่าหลังจบการแสดงรอบแรกไปเจออะไรมา จี้เยี่ยนโจวรู้สึกว่าเสิ่นเย่ไป๋ในตอนนี้เหมือนตื่นจากหลับใหล ไม่ทำตัวเหมือนอะไรก็ได้ และไม่ขี้เกียจแสดงความสามารถของตัวเองอีกแล้ว

เสิ่นเย่ไป๋ในตอนนี้น่าจะพาพวกเขาทำโชว์เพลง "จ้าวเย่สิง" ให้ออกมาสมบูรณ์แบบถึงขีดสุดได้จริง ๆ

เมื่อจี้เยี่ยนโจวคิดตกก็เลิกสับสนลังเล พูดออกมาอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา

"ผมเลือกท่อน B"

เสิ่นเย่ไป๋พยักหน้า "งั้นท่อน A ผมร้องเอง คนอื่นมีความเห็นอะไรไหม"

ทุกคนส่ายหน้า ไม่มีใครคัดค้าน

การแสดงออกของเสิ่นเย่ไป๋เมื่อครู่ เพียงพอที่จะทำให้ทุกคนยอมรับเขาจากใจจริง

หลังจากกำหนดพาร์ตเสร็จ เสิ่นเย่ไป๋ไม่ได้ให้ทุกคนซ้อมทันที แต่กลับหยิบแท็บเล็ตขึ้นมา

"ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง"

ทั้งสี่คนเงยหน้า แววตาเผยความงุนงง

เสิ่นเย่ไป๋เล่าเนื้อหาที่เขาค้นคว้ามาเมื่อช่วงบ่ายให้ฟังคร่าว ๆ

จุดสำคัญไม่ใช่จอมยุทธ์กระบี่ ไม่ใช่ยุทธภพ แต่เป็นโคมไฟ

สวี่จืออวี้ยนสลัดความเงียบขรึมก่อนหน้านี้ทิ้งไปแล้วเอ่ยปากขึ้นมาทันที

"ดังนั้นเพลงนี้ไม่ได้ร้องถึงเรื่องเด็กหนุ่มผดุงคุณธรรมในยุทธภพเหรอครับ"

"อืม" เสิ่นเย่ไป๋พยักหน้าเบา ๆ "ผมคิดว่าแก่นแท้ของเรื่องนี้อยู่ที่การเติบโต"

"ฉากหน้าคือเด็กหนุ่มสืบทอดวิชา กลายเป็นคนถือโคมลงเขาไปท่องโลก แต่ความจริงแล้ว ตอนที่เรื่องราวจบลงต่างหาก เขาถึงกลายเป็นคนถือโคมอย่างแท้จริง"

หลินหรั่นฟังจนอึ้งไป สีหน้าดูเหม่อลอยเล็กน้อย

เหอเจียซู่อ่านเนื้อเพลงใหม่อย่างตั้งใจอีกรอบ

จุดที่เคยคิดไม่ตกจู่ ๆ ก็กระจ่างขึ้นมา แนวคิดในการดัดแปลงท่าเต้นก็ชัดเจนขึ้นตามไปด้วย

สายตาที่จี้เยี่ยนโจวมองเสิ่นเย่ไป๋ยิ่งทวีความเลื่อมใส ขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกละอายใจอยู่บ้าง

เพลงนี้เขาฟังมาไม่ต่ำกว่าหลายสิบรอบ แต่กลับไม่เคยคิดจะทำความเข้าใจเรื่องราวเบื้องหลัง เอาแต่คิดเองเออเองร้องไปตามความเข้าใจของตัวเองตลอด

แถมยังมั่นอกมั่นใจเลือกเพลงนี้ด้วยตัวเองอีก

คำพูดของเสิ่นเย่ไป๋ทำให้ทุกคนเข้าใจเพลงนี้อย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น นี่เป็นจังหวะเหมาะที่จะเริ่มการฝึกซ้อมในขั้นถัดไปพอดี

"ก๊อก ๆ!"

ประตูห้องซ้อมถูกทีมงานเปิดออกกะทันหัน

"เด็กฝึกทีม A เพลง 'จ้าวเย่สิง' มาสัมภาษณ์เดี่ยวหลังซ้อมได้แล้ว"