ตอนที่ 61 สัมภาษณ์พิเศษ

สถานที่สัมภาษณ์ยังคงอยู่ในตึกฝึกซ้อม ทีมงานรายการได้ดัดแปลงห้องซ้อมว่างห้องหนึ่งขึ้นมาใหม่

แสงไฟในห้องดูเหมือนจะสลัวกว่าห้องซ้อมอื่น ๆ ผ้าม่านถูกดึงปิดจนมิดชิด เหลือไว้เพียงไฟเสริมโทนขาวเย็นดวงเดียว

ตรงกลางมีโต๊ะหนึ่งตัวกับเก้าอี้ไม่กี่ตัวตั้งอยู่ สถานที่สัมภาษณ์แห่งนี้ดูเหมือนห้องสอบปากคำมากกว่า

ฝั่งตรงข้ามโต๊ะมีตากล้องสองคนยืนอยู่ และผู้ช่วยที่เคยสัมภาษณ์เสิ่นเย่ไป๋ก็อยู่ในห้องด้วย

ทีมงานทักทายและบอกให้เหล่าเด็กฝึกนั่งลงก่อน

"พี่ ผม...ผมรู้สึกว่ามีอะไรแปลก ๆ" เสียงของหลินหรั่นค่อนข้างสั่น "รู้สึกเหมือนทีมงานกำลังจะเล่นพิเรนทร์เลย!"

สวี่จืออวี้ยนไม่พูดอะไร ได้แต่หดหัวตัวลีบอยู่ด้านหลังเสิ่นเย่ไป๋

พอเข้ามาในห้อง พวกเขาก็กอดแขนเสิ่นเย่ไป๋ไว้คนละข้าง

เสิ่นเย่ไป๋ "?"

"เป็นไปได้ว่าทีมงานจะแกล้งทำให้พวกเราตกใจ" เหอเจียซู่กดเสียงต่ำพูด "อย่ากลัวเลย ของปลอมทั้งนั้น ไม่อยากให้สีหน้ากรีดร้องถูกตัดเข้าไปในรายการหลัก เดี๋ยวก็ทำตัวนิ่ง ๆ เข้าไว้"

แม้ภายนอกจี้เยี่ยนโจวจะไม่ได้แสดงความกลัวออกมา แต่ในใจกลับลนลานสุดขีด

เขาไม่กลัวผี แต่เขากลัวผีโผล่มาจ๊ะเอ๋ใส่หน้าเนี่ยสิ!

การสัมภาษณ์เริ่มต้นขึ้น ผู้ช่วยเปิดดูเอกสารในมือ

"สวัสดีเด็กฝึกทีม A เพลง 'จ้าวเย่สิง' ทุกคนนะคะ ต่อไปฉันจะเริ่มถามคำถามแรกค่ะ"

"ทำไมพวกคุณถึงเลือกเพลงนี้กันคะ"

จี้เยี่ยนโจว "เพราะแม่ผมชอบเพลงนี้ครับ แล้วอีกอย่างเนื้อร้องกับทำนองของเพลงนี้ก็ยอดเยี่ยมมากจริง ๆ!"

ผู้ช่วย "คนอื่นล่ะคะ"

เสิ่นเย่ไป๋ "โดนย้ายมาครับ"

หลินหรั่น "โดนย้ายมาครับ"

เหอเจียซู่ "โดนย้ายมาครับ"

สวี่จืออวี้ยน "โดน...โดนย้ายมาครับ"

ผู้ช่วย "..."

ถึงมันจะเป็นเรื่องจริง แต่ต่อหน้ากล้อง ช่วยเสแสร้งสักนิดก็ยังดีเถอะ! คนอื่นก็ช่วยพูดเพิ่มอีกสักสองสามคำหน่อยสิ เรียงแถวตอบเหมือนกันเป๊ะขนาดนี้เป็นเครื่องเล่นเทปกันหรือไง

เธอรู้อยู่แล้วเชียวว่าท่อนสัมภาษณ์เดี่ยวของเสิ่นเย่ไป๋คงต้องตัดทิ้งหมด

ทุกอย่างดำเนินไปอย่างปกติมาก

หลินหรั่นถึงกับคิดว่านี่เป็นการสัมภาษณ์ธรรมดา ตัวเองคิดมากไปเอง

ผู้ช่วย "ตอนที่ถูกเบียดกระเด็นออกมา รู้สึกยังไงบ้างคะ หลินหรั่น คุณพูดก่อนเลยค่ะ"

หลินหรั่น "มันต้องรู้สึกแย่อยู่แล้วครับ ผมชอบเพลง 'Code Error' มาก เพลงนี้อยู่ในเพลย์ลิสต์ผมตลอดเลย..."

พูดไปได้ครึ่งหนึ่ง โต๊ะก็เหมือนจะขยับเล็กน้อย

หลินหรั่นก้มหน้ามองลงไปด้านล่าง

ทันใดนั้น ใต้โต๊ะก็มี "ผีสาว" ผมเผ้ากระเซิงมุดพรวดออกมา

"อ๊ากกกก!"

หลินหรั่นตกใจจนหงายหลังล้มทั้งคนทั้งเก้าอี้

ม่านตาของ "ผีสาว" เป็นสีขาว ดวงตามีเลือดไหลออกมา ริมฝีปากเหมือนแหว่งเน่าไปแถบหนึ่ง บนเนื้อเน่ายังมีน้ำหนองไหลเยิ้ม

เผอิญหลินหรั่นนั่งตรงกลางพอดี เลยพลอยพาเก้าอี้ของเหอเจียซู่กับเสิ่นเย่ไป๋ล้มคว่ำไปด้วย

เหอเจียซู่ตอบสนองไม่ทัน หงายหลังล้มตึงตามกันไป

ในวินาทีที่เก้าอี้ขยับ เสิ่นเย่ไป๋ก็ลุกขึ้นยืนแล้ว

สวี่จืออวี้ยนกับจี้เยี่ยนโจวก็ตกใจ ลุกพรวดขึ้นตามกัน กรีดร้องลั่น รีบถอยหลังหนีอย่างรวดเร็ว

ยังไม่หมดแค่นั้น

ด้านหลังยังมี "ผี" อีกตัว สวมหน้ากากสุดสยองขวัญ เตรียมจะพุ่งเข้าจู่โจม

"อ๊ากกกก!"

หลินหรั่นยังคงนอนแผ่อยู่บนพื้น โดนทำให้ตกใจอีกรอบจนต้องตะเกียกตะกายหนีไปขดตัวอยู่ตรงมุมห้อง

คนอื่น ๆ พากันวิ่งหนี มีเพียงเสิ่นเย่ไป๋ที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น

ทีมงานที่แต่งเป็นผีรู้สึกไม่ยอมแพ้ คนอะไรจะไม่ไว้หน้ากันขนาดนี้ ยื่นมือออกไปกะจะหลอกคนคนนี้อีกรอบ

พอมือเพิ่งยื่นออกไป เสิ่นเย่ไป๋ก็คว้าข้อมืออีกฝ่ายไว้ตามสัญชาตญาณ

หมุนตัวออกแรงครั้งเดียว ทีมงานที่แต่งเป็นผีก็ถูกทุ่มข้ามไหล่กระแทกพื้นดังอั่ก

"อ๊ากกกก!"

เสียงกรีดร้องไม่ได้หายไป แค่ย้ายไปอยู่ที่คนอื่นเท่านั้น

ผู้ช่วยกับตากล้องแตกตื่นขึ้นมาทันที รีบวิ่งไปหาทีมงานที่แต่งเป็นผี

"นายเป็นอะไรไหม"

สีหน้าของทีมงานเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เอวของเขาเนี่ยสิ!

หลังจากตรวจดูคร่าว ๆ น่าจะแค่เคล็ดขัดยอก ไม่มีอะไรร้ายแรง แต่เพื่อความปลอดภัยก็ยังต้องส่งไปตรวจที่โรงพยาบาลอยู่ดี

เสิ่นเย่ไป๋ผู้เป็นต้นเหตุยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าดูไร้เดียงสาอยู่บ้าง พอสัมผัสได้ถึงการจู่โจม ร่างกายก็สวนกลับไปตามสัญชาตญาณ ไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ

ตอนนี้สามทุ่มแล้ว ทีมงานส่วนใหญ่เลิกงานกันหมดแล้ว ทว่าการสัมภาษณ์เดี่ยวนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น กำลังหลักคนหนึ่งก็บาดเจ็บอย่างสมเกียรติไปเสียแล้ว

ผู้ช่วยรู้สึกปวดหัวตุบ ๆ รีบรายงานสถานการณ์ให้ผู้กำกับทราบทันที

ผู้กำกับที่อยู่อีกฝั่งของสายถึงกับเงียบไป เพิ่งเคยเห็นเด็กฝึกที่ไม่เพียงไม่ตกใจ แต่ยังซัดคนล้มพับไปกองเป็นครั้งแรก

"ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะผู้กำกับ เดี๋ยวฉันคุยกับเขาเองค่ะ"

ผู้ช่วยวางสายแล้วกวักมือเรียกเสิ่นเย่ไป๋ "เย่ไป๋ เธอมานี่หน่อยสิ"

"เรื่องมันเป็นแบบนี้นะ ตอนนี้เราไม่มีคนสลับตัวมาแทนเลย ผู้กำกับบอกว่าใครเป็นคนลงมือ คนนั้นต้องรับผิดชอบ"

"เพราะงั้นเธอต้องมารับหน้าที่แต่งเป็นผีแทน ร่วมมือกับพวกเราถ่ายสัมภาษณ์นี้ต่อให้จบ"

"แน่นอนว่าไม่ให้ทำฟรี ๆ หรอก เพื่อชดเชยเวลาซ้อมที่เธอเสียไป งบทำเวทีของทีมเธอจะเพิ่มให้อีกหน่อย"

ข้อเสนอนี้ฟังดูไม่เลวเลย ทว่าเสิ่นเย่ไป๋เคยเป็นนักธุรกิจเขี้ยวลากดินมาก่อน เมื่อเห็นว่ายังมีช่องให้ต่อรองได้ เขาจึงไม่รีบตอบตกลงทันที

"ถ้าผมช่วยพวกคุณหลอกคนจนได้แอร์ไทม์รายการเด็ด ๆ มีส่วนแบ่งให้ไหมครับ"

ผู้ช่วยนึกไม่ถึงว่าเขาจะกล้าเอ่ยปากขอข้อเสนอเอง

"แล้วเธออยากได้ส่วนแบ่งอะไรล่ะ งบเพิ่มอีกเหรอ"

"เปล่าครับ" เสิ่นเย่ไป๋ส่ายหน้า "สิทธิ์ขาดในการตัดสินใจเรื่องโปรดักชันเวทีของทีมเราต้องเป็นของผม ผมจะคุยกับดีไซเนอร์เอง"

ผู้ช่วยตกใจ ข้อเรียกร้องนี้ถือว่าอ้าปากกว้างเกินตัวไปหน่อย งานโปรดักชันเวทีนั้นเริ่มเขียนแบบกันตั้งแต่ตอนที่ทีมงานเคาะเพลงเลือกของการแสดงรอบสองเสร็จแล้ว

ถ้าจะมารื้อแก้ตอนนี้ ทีมงานรายการต้องควักกระเป๋าจ่ายเพิ่มอีกก้อนโต

"เรื่องนี้ฉันตัดสินใจเองไม่ได้ ต้องถามผู้กำกับก่อน"

ผู้กำกับที่ปลายสายหัวเราะเยาะ "ตกลงไปเลย พวกเด็กฝึกรู้กันหมดแล้วว่านี่เป็นการสัมภาษณ์แกล้งคน"

"ถ้าหลอกคนให้ตกใจได้จริง ๆ จนได้ซีนเด็ดในรายการ ทีมงานก็ไม่ได้ขาดทุนอะไร แต่ว่า..."

ปลายสายชะงักไปครู่หนึ่ง "ถ้าทำออกมาแล้วกร่อย สิทธิ์ตัดสินใจโปรดักชันเวทีก็ไม่ต้องเอา งบพิเศษที่เพิ่งรับปากว่าจะเพิ่มให้ก็อดเหมือนกัน"

อีกอย่าง แค่เด็กฝึกคนเดียวจะไปเข้าใจเรื่องการออกแบบโปรดักชันเวทีอะไร ถึงเวลานั้นคิดแผนไม่ออก สุดท้ายก็ต้องกลับไปใช้แบบเดิมอยู่ดี

ผู้ช่วยถ่ายทอดความต้องการของผู้กำกับให้เสิ่นเย่ไป๋ฟัง

"ได้ครับ" เสิ่นเย่ไป๋หยิบหน้ากากบนโต๊ะขึ้นมา "ตกลงตามนี้"

สมาชิกคนอื่น ๆ ของทีม A เพลงจ้าวเย่สิงพากันกลับไปซ้อมก่อน พวกเขารู้แค่ว่าลีดเดอร์ต้องอยู่ทำงานชดใช้ แต่ไม่รู้เรื่องข้อตกลงลับนี้

ตอนจะไป หลินหรั่นยังคงอาลัยอาวรณ์ "พี่ครับ พี่โดนกักตัวไว้จริง ๆ เหรอ กลับไม่ได้แน่นะ"

"อืม" เสิ่นเย่ไป๋เดินไปส่งพวกเขาที่หน้าประตู "ก่อนฉันจะกลับไป ทุกคนซ้อมกันเองไปก่อน ทางที่ดีช่วยเจียซู่คิดเรื่องท่าเต้นด้วยนะ"

จี้เยี่ยนโจวพยักหน้า "พวกเราจะรอนายกลับมา"

สวี่จืออวี้ยนก็พยักหน้าตามด้วยอีกคน

พอลับหลังพวกเขา ภายในห้องก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

ผู้ช่วยกับตากล้องช่วยกันจัดวางข้าวของให้กลับไปอยู่ในสภาพเดิม

เสิ่นเย่ไป๋เจออุปกรณ์แต่งหน้าที่มุมห้อง จึงเอาสีดำมาทารอบดวงตาจนดูเหมือนเบ้าตากลวงโบ๋ จากนั้นก็ป้ายรอยเลือดเป็นทางยาว ๆ บนใบหน้าอย่างส่งเดช

แม้ว่าพอมองใต้แสงไฟจะเห็นร่องรอยการแต่งหน้าชัดเจน แต่ในสภาพแวดล้อมมืดสลัว เด็กฝึกพวกนั้นจะมองเห็นเป็นอะไรก็ยากจะเดาได้

เมื่อมั่นใจว่าจะไม่มีใครจำตัวเองได้ง่าย ๆ แล้ว เขาก็สวมหน้ากากแล้วซ่อนตัวลงในเงามืดตรงมุมห้อง

เหลือเวลาอีกแค่หนึ่งนาทีก่อนที่เด็กฝึกกลุ่มต่อไปจะมาถึง

ผู้ช่วยแอบชำเลืองมองไปที่มุมห้องแวบหนึ่ง

ไม่รู้ทำไม ทั้งที่เป็นอุปกรณ์ชิ้นเดิมแท้ ๆ แต่พอมาอยู่บนตัวเสิ่นเย่ไป๋ กลับแผ่กลิ่นอายความน่าขนลุกออกมาอย่างบอกไม่ถูก

บรรยากาศรอบตัวเขาดูเหมือนจะเปลี่ยนไป ไม่เหมือนคนแต่งตัวเป็นผี แต่เหมือนยมทูตจากนรกที่กำลังจะมารับวิญญาณคนมากกว่า

ผู้ช่วยรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ

"เย่ไป๋ เดี๋ยวอย่าจริงจังเกินไปนะ หลอกพอเป็นพิธีก็พอ"

"วางใจเถอะครับ" เสิ่นเย่ไป๋เงยหน้าขึ้น หน้ากากอันพิลึกพิลั่นหันตรงมาทางผู้ช่วย "ผมรู้ขอบเขตดี"

ผู้ช่วยกลืนน้ำลายลงคอไปโดยสัญชาตญาณ ไม่กล้ามองไปทางเขาอีก เมื่อเทียบกันแล้ว เธอรู้สึกว่า "ผีสาว" ใต้โต๊ะยังดูน่ารักขึ้นมาหน่อย

"ผีสาว" ถามขึ้น "กลุ่มต่อไปเป็นใครเหรอ"

ผู้ช่วยเปิดดูรายชื่อในมือ

"เพลงหลิงจ้งลี่ ทีม B"

เสิ่นเย่ไป๋เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ในทีมนี้มีคนคุ้นเคยอยู่ไม่น้อยทีเดียว

และในเวลานี้เอง ตรงระเบียงทางเดิน เด็กฝึกทั้งห้าคนของเพลงหลิงจ้งลี่ ทีม B กำลังเดินมุ่งหน้ามาทางนี้

แต่ละคนมีสีหน้าผ่อนคลาย โดยไม่รู้เลยสักนิดว่าตัวเองกำลังจะต้องเผชิญหน้ากับอะไรต่อไป