ตอนที่ 62 ผีชายเปิดตัว

"ทำไมห้องนี้มืดขนาดนี้เนี่ย" ตอนเดินเข้าประตูมา เจียงสิงโจวยังคงชวนคุยไปเรื่อย

"น่าจะเป็นทีมงานรายการจัดคนมาหลอกให้ตกใจน่ะสิ"

เหวินเพ่ยหลินพูดด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจ เมื่อกี้เขาได้ยินพวกทีม A บอกมาแล้วว่ามี "ผี" สองตัว

อิ่นซือกอดอก สีหน้าแฝงความภาคภูมิใจ "เดี๋ยวพอพวกนั้นกระโดดออกมาก็หลบหลังฉันได้เลยนะ ฉันไม่กลัวหรอก"

เซี่ยเจิ่นแอบกลอกตาในใจเงียบ ๆ ไปสืบลำดับขั้นตอนมาซะละเอียดยิบขนาดนี้ ถ้ายังกลัวก็แปลกแล้ว

การสัมภาษณ์เริ่มขึ้น ผู้ช่วยยิงคำถาม พวกเขาตอบ สามนาทีแรกทุกอย่างดำเนินไปตามปกติ

พอผู้ช่วยถามคำถามที่สามจบ ผีสาวก็กะจังหวะโผล่พรวดออกมาตอนที่เด็กฝึกกำลังตอบคำถามพอดี

"เหวอ!"

แม้ในใจจะเตรียมตัวไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่เจียงสิงโจวก็ยังสะดุ้งโหยงจนลุกพรวดขึ้นมา

คนอื่น ๆ แค่ตกใจเล็กน้อย ส่วนอิ่นซือนั้นไม่กระดิกเลยสักนิด

เขายักคิ้วให้อีกต่างหาก "แค่นี้เองเหรอ"

เหวินเพ่ยหลินถอนหายใจอย่างโล่งอก วิธีเปิดตัวแบบนี้เหมือนกับที่ทีม A บอกเป๊ะ ข้อมูลข่าวกรองไม่พลาดจริง ๆ

ผู้ช่วยส่งสายตาให้เสิ่นเย่ไป๋ที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด ถึงตานายออกโรงแล้ว!

เสิ่นเย่ไป๋ส่งสายตากลับไปให้เธอ จากนั้นก็เริ่มเคลื่อนไหวทันที

จู่ ๆ มุมห้องก็มีเสียงขยับเบา ๆ ดังขึ้น

รอยยิ้มบนหน้าอิ่นซือกว้างขึ้นกว่าเดิม เขารู้ว่า "ผี" ตัวที่สองกำลังจะมาแล้ว

เขาหันหลังกลับไปมองอย่างมั่นอกมั่นใจ

วินาทีถัดมา มือข้างหนึ่งก็ยื่นออกมาจากความมืด คว้าหมับเข้าที่ไหล่ของเขาอย่างแรง

อิ่นซือยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ถูกกระชากเข้าไปในเงามืดที่แสงไฟส่องมาไม่ถึง

พอเขาทรงตัวยืนได้อีกครั้ง หน้ากากสยองขวัญก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาพอดี

"อ๊ากกกก!"

หลุดจากมาดนิ่งสนิทเมื่อครู่ไปคนละเรื่อง เขาร้องลั่นออกมาด้วยความหวาดผวา

ยังไม่ทันสิ้นเสียงร้อง เสิ่นเย่ไป๋ก็ถอดหน้ากากออก แล้วส่งยิ้มให้เขาหนึ่งที

"อ๊ากกกก!"

ชั่วพริบตานั้น อิ่นซือรู้สึกเหมือนตัวเองจะตกใจจนเป็นลม เบ้าตากลวงโบ๋สองข้างบนหน้ากากดูราวกับไร้ก้นบึ้ง พอบวกกับรอยยิ้มบนหน้านั่นแล้ว มันยิ่งหลอนประสาทถึงขีดสุด

คนอื่น ๆ หันขวับไปมองตรงจุดที่อิ่นซือส่งเสียงร้อง ทว่ากลับเห็นแค่เขานั่งคุดคู้ตัวสั่นอยู่คนเดียว

คนที่ปากบอกว่าไม่กลัวที่สุด ตอนนี้กลับกลัวจนตัวสั่นงันงก คนที่เหลือเริ่มระแวงขึ้นมาทันที

เสิ่นเย่ไป๋โผล่มาอยู่ข้างหลังพวกเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ โดยยืนค้างไว้ในท่าทางพิลึกพิลั่น

เซี่ยเจิ่นสังเกตเห็นขึ้นมากะทันหันว่า บนพื้นมีเงาเพิ่มขึ้นมาอีกสายหนึ่ง อยู่ข้างหลังเขานี่เอง

"ใครน่ะ"

เขาหันขวับไปมองทันที ทว่ากลับพบว่า ไม่มีใครเลย

หมายถึงไม่มีใครจริง ๆ ตามตัวอักษร ทั้งผู้ช่วยและตากล้องสองคนต่างหายตัวไปหมดแล้ว

ไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองหรือเปล่า แสงไฟดูเหมือนจะริบหรี่ลงไปอีก มองเห็นแค่โต๊ะกับเก้าอี้ ส่วนจุดอื่นล้วนถูกความมืดกลืนกินไปจนสิ้น

เขาตบไหล่เหวินเพ่ยหลินเบา ๆ "คน...หายไปหมดแล้ว"

"ว่าไงนะ" ทุกคนหันหลังกลับไป อิ่นซือที่เริ่มได้สติตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา แล้วมองตามทิศทางของคนอื่น ๆ

หายไปหมดแล้วจริง ๆ ด้วย...

เสียงหอบหายใจของทั้งห้าคนเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ

เสียงของเจียงสิงโจวสั่นเทาไม่หยุด "คน...ล่ะ"

ทันใดนั้น ข้างโคมไฟก็มีใบหน้าที่สวมหน้ากากสยองขวัญโผล่ออกมา

"พวกนายตามหาฉันอยู่เหรอ"

"อ๊ากกกกก!"

เสียงกรีดร้องดังระงม ทุกคนถอยกู่ไปข้างหลังคนละสองสามก้าว

ระหว่างที่พวกเขายังช็อกจนตั้งสติไม่ได้ เสิ่นเย่ไป๋ก็แวบไปอยู่ข้างหลังพวกเขาแล้ว

"ฉันอยู่นี่ต่างหาก"

คนอื่น ๆ รีบหันขวับไปมองข้างหลัง ก็ยังคงเป็นผีหน้ากากตัวเดิม

พอรู้ว่าหน้าตาเป็นยังไง ทุกคนก็เห็นได้ชัดว่าไม่ได้กลัวขนาดนั้นแล้ว ทว่าจู่ ๆ ผีตัวนั้นกลับดึงหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่สยดสยองยิ่งกว่าเดิม

"อ๊ากกกก!"

ทั่วร่างเขาคล้ายมีแสงสีเขียวคล้ำเปล่งออกมา ใบหน้าอาบไปด้วยคราบเลือด ดวงตาเหลือเพียงเบ้าตากลวงโบ๋สองข้าง หลอนจนน่าขนลุก

สมาชิกทีมหลิงจ้งลี่ ทีม B ทุกคนตกใจจนวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิง

เซี่ยเจิ่นเป็นคนแรกที่เปิดประตูห้องแล้วเผ่นพรวดออกไป คนอื่น ๆ ก็พากันวิ่งตามออกไปติด ๆ

เสิ่นเย่ไป๋หันไปมองผู้ช่วยที่แอบอยู่ตรงมุมห้อง

"แบบนี้ถือว่าผมทำภารกิจสำเร็จหรือยังครับ"

ผู้ช่วยที่มองเห็นทุกอย่างจากมุมสูงก็ตกใจจนยืนอึ้งตาค้างไปเหมือนกัน "สะ...สำเร็จแล้ว"

หลังจากนั้น เสิ่นเย่ไป๋ก็ใช้วิธีหลอนสารพัดแบบ หลอกเด็กฝึกจนขวัญผวากันถ้วนหน้า

ประตูห้องเปิดออกอีกครั้ง เสิ่นเย่ไป๋หลบอยู่ในมุมมืด ในมือถือหน้ากากไว้อย่างสบายอารมณ์

"ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าพวกคนที่ออกไปจะตกใจกลัวอะไรกันขนาดนั้น"

คนที่ยืนอยู่หน้าแถวมีสีหน้ามั่นอกมั่นใจเต็มเปี่ยม "ฉันไม่เชื่อหรอกว่าทีมงานจะกล้าหลอกฉันจริง ๆ"

"คุณชายลู่ แกล้งทำเป็นตกใจหน่อยดีไหมครับ ไม่อย่างนั้นจะดูไม่ไว้หน้าทีมงานเกินไป"

เสิ่นเย่ไป๋เงยหน้าขึ้นมอง สองคนที่กำลังคุยกันอยู่คือลู่จื่ออางกับหลี่เจ๋อข่าย

มุมปากของเขายกยิ้มขึ้นบาง ๆ ศัตรูคู่อาฆาตโคจรมาเจอกันจริง ๆ ถือโอกาสนี้ช่วยเสี่ยวไป๋เก็บดอกเบี้ยล่วงหน้าไปก่อนแล้วกัน

ผู้ช่วยเห็นสีหน้าของเสิ่นเย่ไป๋เต็มสองตา ในใจแอบจุดธูปสวดภาวนาให้เด็กฝึกกลุ่มนี้เงียบ ๆ

ด่านแรกมี "ผีผู้หญิง" คลานออกมาจากใต้โต๊ะ ไม่ค่อยมีใครตกใจเท่าไร

มีแค่หลี่เจ๋อข่ายที่แกล้งทำท่าทางเหมือนตกใจกลัว แล้วถือโอกาสเบียดตัวเข้าไปพิงลู่จื่ออาง

กลุ่มนี้เห็นได้ชัดว่ารู้ขั้นตอนทั้งหมดล่วงหน้ามาแล้ว จึงไม่ได้รู้สึกกลัว "ผี" ที่ทีมงานจัดเตรียมไว้เลยสักนิด

ลู่จื่ออางยืนขึ้น ใบหน้ายังเผยแววดูถูกออกมา "ผู้กำกับ แผนที่คุณเตรียมไว้นี่ไม่ได้เรื่องเลยนะ"

"แซ่ก... แซ่ก..."

จู่ ๆ ในห้องก็มีเสียงประหลาดดังขึ้น พวกเขารู้ว่า "ผี" ตัวที่สองกำลังจะมาแล้ว

ไฟเสริมดับวูบลงกะทันหัน ก่อนจะสว่างขึ้นมาใหม่อีกครั้งในสามวินาทีต่อมา ทว่าแสงไฟสลัวลงไปมาก

ข้าวของทุกอย่างยังอยู่ที่เดิม มีเพียงทีมงานตรงหน้าพวกเขาที่หายตัวไป ทำเอาหลายคนสะดุ้งเบา ๆ

ภายในห้องเงียบสงัดจนดูพิลึกพิลั่น

ลู่จื่ออางมองซ้ายมองขวา

"คนล่ะ"

ไม่มีใครตอบ ในอากาศเหลือเพียงเสียงลมหายใจของทุกคน

ลู่จื่ออางขมวดคิ้ว เขารู้สึกตลอดเวลาว่ามีสายตาเย็นยะเยือกคู่หนึ่งกำลังจับจ้องตัวเองอยู่

"ถ้าไม่สัมภาษณ์ พวกเราจะไปก่อนแล้วนะ"

หลายคนอาศัยแสงสลัวคลำทางเดินไปทางประตูห้อง เมื่อเห็นว่าเหลือระยะห่างเพียงช่วงแขนเดียวจะถึงที่จับประตู

ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็ห้อยดิ่งลงมาจากกรอบประตู

หน้ากากสยองขวัญอยู่ห่างจากลู่จื่ออางไม่ถึงครึ่งเมตร แขวนต่องแต่งอยู่ตรงนั้นเหมือนคนถูกแขวนคอกลับหัว

"ยัง... ไปไม่ได้นะ!"

ลู่จื่ออางตกใจจนสะดุ้งตัวลอย เป็นการกระโดดตัวลอยขึ้นมาจริง ๆ แบบนั้นเลย

"อ๊ากกกกก!"

เสียงกรีดร้องดังระงมขึ้นภายในห้อง

หลี่เจ๋อข่ายตกใจจนคุมสีหน้าไม่อยู่ อ้าปากค้างกว้างสุดขีด เทียบไม่ได้เลยกับท่าทางเสแสร้งเมื่อครู่นี้

สมาชิกทีม A เพลง Neon Riot ทุกคนถอยกรูดกลับมาข้างโต๊ะตัวเดิม พอหันกลับไปมองที่ประตูอีกครั้ง หน้ากากสยองขวัญก็หายไปแล้ว

เสียงลมหายใจของพวกเขาเริ่มหอบหนักขึ้นเรื่อย ๆ

ลู่จื่ออางเริ่มกลัวขึ้นมาในใจ เขาตัดสินใจว่าออกไปได้เมื่อไรจะฟ้องร้องผู้กำกับทันที

"คนที่อยู่ตรงประตูเมื่อกี้ล่ะ ไปไหนแล้ว"

พูดยังไม่ทันขาดคำ ขาของเขาก็ถูกคว้าหมับเข้าให้

"หาฉันอยู่เหรอ"

ตอนนี้เสิ่นเย่ไป๋ถอดหน้ากากออกแล้ว ดวงตาดำขลับคู่หนึ่งจ้องเขม็งไปที่ลู่จื่ออางตรง ๆ

"อ๊ากกกกก!"

เขาก้าวถอยหลังตามสัญชาตญาณ

แม้ตอนนี้เสิ่นเย่ไป๋จะชักมือกลับแล้ว แต่ลู่จื่ออางก็ยังล้มก้นจ้ำเบ้า ขอบตาแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าตกใจจนร้องไห้ไปแล้ว

พอโดนหลอกจนขวัญผวาแบบนี้ พวกเด็กฝึกก็แตกฮือกระเจิงไปคนละทิศละทาง

ทว่าเสิ่นเย่ไป๋ยังไม่หยุดเพียงเท่านั้น เดิมทีเขานอนราบอยู่กับพื้น จากนั้นก็เกร็งเอวดันตัวขึ้นมา ทำท่าสะพานโค้งโดยใช้สองมือและสองเท้ายันพื้นเอาไว้

ท่าทางนี้ดูพิลึกพิลั่นอย่างยิ่ง ดูราวกับเป็นผีจริง ๆ ก็ไม่ปาน

"กรี๊ด! ผีหลอก!"

เสิ่นเย่ไป๋วิ่งไล่ตามหลี่เจ๋อข่าย ทำเอาอีกฝ่ายตกใจจนหน้าตาบิดเบี้ยว แม้แต่ภาพลักษณ์ไอดอลที่อุตส่าห์ดูแลรักษามาอย่างดีในยามปกติก็ยังไม่สนใจแล้ว

ลู่จื่ออางกลัวจนแข้งขาอ่อน วิ่งโซซัดโซเซไปข้างหน้า ด้วยกลัวว่าจะถูก "ผี" ตัวนี้จับได้

แน่นอนว่าเสิ่นเย่ไป๋ก็หลอกเด็กฝึกคนอื่นด้วย แต่ลู่จื่ออางกับหลี่เจ๋อข่ายได้รับการดูแลเป็นพิเศษ

ภายในห้องโกลาหลวุ่นวายไปหมด

ผู้ช่วยที่หลบอยู่ในมุมมืดกุมขมับด้วยความปวดหัว ถ้ารู้ไปถึงหูลู่จื่ออางแล้วโดนฟ้อง เงินโบนัสของเธอคงลอยหายไปกับสายน้ำแน่

เธอเลียบกำแพงย่องไปที่ข้างประตูอย่างเงียบเชียบ แล้วเปิดประตูห้องออก

แสงสว่างที่สาดเข้ามาจากทางเดินมอบความหวังให้เหล่าเด็กฝึกในทันที ทั้งห้าคนพุ่งพรวดไปทางทางออกสุดชีวิต

หลังจากทุกคนออกไปหมดแล้ว เสิ่นเย่ไป๋ก็ลุกขึ้นยืน

"ผู้ช่วย จดบันทึก เด็กฝึกที่ตกใจเพิ่มอีกห้า"

"ค่ะ" ผู้ช่วยเม้มปาก สีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

พอเสิ่นเย่ไป๋หลอกกลุ่มที่สองเสร็จ เขาก็เริ่มจดบันทึก โดยบอกว่าจะได้เอาไว้คิดบัญชีทีหลัง

ปรากฏว่าตอนนี้ผ่านไปครบหกกลุ่ม หลอกเด็กฝึกจนขวัญกระเจิงไปแล้วยี่สิบเก้าคน

มีพลาดไปแค่คนเดียว เพราะเด็กฝึกคนนั้นเป็นโรคตาบอดกลางคืนขั้นรุนแรง มองไม่เห็นอะไรเลยสักอย่าง

ผู้ช่วยกุมขมับ ไม่เหมือนทีมงานคนอื่นเลยสักนิด เสิ่นเย่ไป๋นี่มันมาปั่นยอดชัด ๆ

ห้าทุ่ม การสัมภาษณ์เสร็จสิ้นลงทั้งหมด

นอกจากคนที่เป็นตาบอดกลางคืนแล้ว ยังมีอีกคนที่ป่วยจนไม่ได้มา สรุปผลงานของเสิ่นเย่ไป๋คือสี่สิบแปดคน

หลังจากเก็บอุปกรณ์ทั้งหมดเสร็จแล้ว ผู้ช่วยก็ยังขวัญผวาไม่หาย

เธอท่องไว้ในใจเลยว่า ต่อไปไม่เพียงแต่สัมภาษณ์เดี่ยวที่จะไม่หาเสิ่นเย่ไป๋เด็ดขาด แม้แต่เวลาปกติถ้าเจอกันก็ต้องเดินเลี่ยงไปให้ไกล

คนคนนี้อย่าว่าแต่เคลื่อนไหวได้เร็วเหลือเชื่อเลย ร่างกายยังทำท่าทางยาก ๆ ได้สารพัดแบบ ที่สำคัญคือแผนการแกล้งคนยังพิสดารสุด ๆ น่ากลัวจนขนลุกจริง ๆ

ในห้องซ้อมของเพลงจ้าวเย่สิง ทีม A เหอเจียซู่แก้ไขท่าเต้นเวอร์ชันหนึ่งเสร็จเรียบร้อยอย่างราบรื่นด้วยความช่วยเหลือจากคนอื่น ๆ

หลินหรั่นเหลือบมองเวลา "ทำไมพี่ไป๋ของฉันยังไม่กลับมาอีกเนี่ย"

จี้เยี่ยนโจวก็ขมวดคิ้ว "คงไม่ได้โดนทีมงานรายการกักตัวไว้จนกลับมาไม่ได้หรอกนะ"

ทันใดนั้น ประตูห้องซ้อมก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหัน

เงาร่างมอมแมมไปทั้งตัวยืนอยู่ตรงประตู ตรงส่วนดวงตายังเป็นรูกลวงโบ๋สีดำสนิทสองข้าง บนหน้าเต็มไปด้วยคราบเลือดแห้งกรัง

"อ๊ากกกกก!"

ห้องซ้อมวุ่นวายโกลาหลไปหมด หลินหรั่นกับสวี่จืออวี้ยนอาการหนักสุด สองคนนั้นพุ่งไปขดตัวกอดกันกลมตัวสั่นงันงกอยู่ตรงมุมห้องทันที

"ผมเอง" เสิ่นเย่ไป๋สงสัย "พวกนายจะวิ่งหนีกันทำไม"