ตอนที่ 63 อุปกรณ์ประกอบฉาก

เสียงที่คุ้นหูดึงสติทุกคนให้กลับมา คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาผมสีชมพู ถ้าไม่ใช่เสิ่นเย่ไป๋แล้วจะเป็นใครได้อีก?

หลินหรั่นถอนหายใจยาวอย่างโอเวอร์ "ตกใจหมดเลยพี่ ที่แท้ก็พี่นี่เอง!"

เสิ่นเย่ไป๋ขอกระดาษเปียกเช็ดเครื่องสำอางจากจี้เยี่ยนโจวมาสองสามแผ่น แล้วค่อย ๆ เช็ดคราบสกปรกบนใบหน้าออกอย่างใจเย็น

"เย่ไป๋ ฉันเอาความเห็นของคนอื่นมาปรับ แล้วแก้งานเต้นเสร็จแล้วนะ" เหอเจียซู่ลุกขึ้นยืน "นายจะดูตอนนี้เลยไหม?"

เสิ่นเย่ไป๋พยักหน้า

หลินหรั่นเดินไปที่คอมพิวเตอร์ประจำห้องซ้อม แล้วกดเปิดเพลงต้นฉบับของ จ้าวเย่สิง

เสียงดนตรีดังขึ้นอีกครั้ง เหอเจียซู่ยืนหน้ากระจก จัดท่าทางเริ่มต้น

พอท่อนฮุคเริ่มขึ้น เขาก็ดึงกระดาษเนื้อเพลงที่ม้วนเป็นแท่งดาบออกมาจากด้านหลัง

เขาไม่ได้เข้าสู่ท่าเต้นยาก ๆ ทันทีเหมือนก่อนหน้านี้ แต่ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ปลายดาบชี้เฉียงลงพื้น

วินาทีต่อมา ร่างกายก็หมุนคว้างอย่างฉับพลัน วาดเส้นโค้งอันเฉียบคมออกมาสายหนึ่ง

ท่าทางที่เคยอ่อนช้อยถูกตัดทิ้งไปไม่น้อย แทนที่ด้วยการตวัดดาบที่เฉียบขาดและทะมัดทะแมงยิ่งกว่า

ชั่วขณะหนึ่ง เขาดูเหมือนเด็กหนุ่มในเรื่องเล่าที่เพิ่งก้าวเข้าสู่ยุทธภพและใช้ชีวิตอย่างเปิดเผยไร้ขอบเขตไม่มีผิด

"ดีมาก!" เพลงจบลง หลินหรั่นปรบมือเป็นคนแรก "เท่กว่าท่าเต้นที่ทีมงานรายการให้มาตั้งเยอะ!"

จี้เยี่ยนโจวก็พยักหน้าเช่นกัน "ดีกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลย!"

คนอื่น ๆ ต่างก็พอใจกับท่าเต้นเวอร์ชันนี้มาก จึงมองตรงไปยังเสิ่นเย่ไป๋ผู้มีสิทธิ์ตัดสินใจในฐานะหัวหน้าทีมโดยไม่รู้ตัว

"เก็บท่อนฮุคไว้ ส่วนอื่น ๆ ยังปรับให้สมบูรณ์ขึ้นได้อีก" เสิ่นเย่ไป๋ครุ่นคิดอยู่สองสามวินาทีแล้วพูดว่า "ผมว่ามันยังขาดอะไรไปอีกนิด"

เขาหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเลื่อนดู "โคมไฟที่สำคัญที่สุดยังไม่เด่นออกมา"

"ผมมีความคิดอย่างหนึ่ง"

"ตอนนี้บนเวทีเราต้องใช้อุปกรณ์ประกอบฉากสองอย่าง โคมถืออันหนึ่งกับกระบี่เล่มหนึ่ง ถ้าเกิดทำแบบนี้ล่ะ..."

เสิ่นเย่ไป๋เปิดแอปวาดรูปบนแท็บเล็ต แล้วร่างโครงร่างความคิดของตัวเองออกมาคร่าว ๆ

"พี่ไป๋ พี่วาดรูปเป็นด้วยเหรอเนี่ย?" หลินหรั่นมองเสิ่นเย่ไป๋ที่ตวัดเส้นแค่ไม่กี่ทีก็เห็นเป็นรูปเป็นร่างแล้วอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ทว่าสีหน้าของจี้เยี่ยนโจวกลับแฝงความกังวล "เย่ไป๋ ความคิดนายดีมาก ออกแบบมาก็สวยดี แต่ว่า... ทีมงานรายการจะยอมสั่งทำอุปกรณ์ให้พวกเราเหรอ?"

สีหน้าของสวี่จืออวี้ยนก็ไม่ต่างกัน "แถมยังเหลือเวลาอีกไม่นานก็จะถึงการแสดงรอบสองแล้ว ถ้าต้องเร่งงานด่วน ราคาก็ต้องแพงขึ้นแน่นอน"

ทีมพวกเขาไม่มีใครติดอันดับที่จะได้เดบิวต์สักคน เหอเจียซู่ก็คิดว่าผู้กำกับไม่มีทางยอมแน่ ๆ

"ไม่เป็นไร ผมมีวิธี"

พอเสิ่นเย่ไป๋พูดประโยคนี้ออกมา ไม่มีใครรู้สึกว่าเขากำลังคุยโม้เลยสักคน กลับรู้สึกว่าเรื่องนี้อาจจะสำเร็จจริง ๆ ก็ได้

เวลาต่อจากนั้น สมาชิกทุกคนของทีม A เพลง จ้าวเย่สิง ก็ซ้อมท่าเต้นไล่เรียงกันไปรอบหนึ่ง

เที่ยงคืนตรง เสิ่นเย่ไป๋หยุดซ้อมตรงเวลาพอดี

"การซ้อมของวันนี้สิ้นสุดแค่นี้ ผมจะกลับหอพักก่อนนะ"

"พรุ่งนี้เช้าเก้าโมงเจอกันที่ห้องซ้อมนี้เหมือนเดิม ผมอาจจะมาสายหน่อย พวกนายซ้อมกันไปก่อนเลย"

-

เจ็ดโมงเช้าของวันรุ่งขึ้น เสิ่นเย่ไป๋เริ่มวิ่งจ็อกกิงยามเช้าตรงเวลา

ระหว่างทางเห็นกิ่งไม้ร่วงอยู่ เขาก็หยุดฝีเท้าลงกะทันหัน ก้มตัวลงหยิบขึ้นมาท่อนหนึ่งแล้วลองชั่งน้ำหนักในมือดู

ขนาดยาวกำลังพอดี น้ำหนักก็เหมาะสม เขาจึงตั้งใจเลือกกิ่งไม้ที่มีขนาดใกล้เคียงกันอีกสี่กิ่งแล้วเก็บขึ้นมา

กิ่งไม้ห้ากิ่งแม้จะไม่หนัก แต่ก็ถือไม่ค่อยสะดวก

ดังนั้นตอนกินอาหารเช้า เขาจึงขอยืมเชือกจากคุณป้าที่โรงอาหารมาสองสามเส้น มัดกิ่งไม้รวมกันแล้วสะพายไว้ข้างหลัง

การแต่งกายประหลาดของเสิ่นเย่ไป๋ดึงดูดสายตาคนเป็นอย่างมาก อัตราคนเหลียวมองพุ่งสูงลิบ

"เสิ่นเย่ไป๋จะทำอะไรน่ะ?"

"เขาบ้าไปแล้วเหรอ?"

"เป็นใครก็ต้องบ้าทั้งนั้นแหละ โดนเบียดตกจากอันดับ 10 ขนาดนั้น"

"เขาดูเหมือนจะไปตีคนเลย เราอยู่ห่าง ๆ ไว้ดีกว่า"

"ตามกระแสของเขาตอนนี้ เดิมทีหลังจบการแสดงรอบสองอาจจะมีลุ้นตำแหน่งเดบิวต์แท้ ๆ ตอนนี้ชักไม่แน่แล้วสิ"

เสิ่นเย่ไป๋ไม่ได้สนใจคำนินทาของคนอื่นเลย เดินดิ่งตรงไปยังจุดหมายปลายทางทันที

เก้าโมงเช้า ผู้กำกับเพิ่งก้าวเข้าห้องทำงาน ก้นยังไม่ทันแตะเก้าอี้จนอุ่น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากหน้าห้อง

ผู้ช่วยผู้กำกับถือแก้วกาแฟแล้วผลักประตูเข้ามา "ผู้กำกับครับ เสิ่นเย่ไป๋มาขอพบครับ"

ผู้กำกับรู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก "บอกให้เขากลับไปซ้อมก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง..."

เขายังพูดไม่ทันขาดคำก็ถูกขัดจังหวะเสียก่อน

"ผู้กำกับ ไม่ต้อนรับผมเหรอครับ"

จู่ๆ ก็มีเสียงที่ไม่คุ้นหูดังแทรกขึ้นมา

วินาทีต่อมา เสิ่นเย่ไป๋ก็ก้าวออกมาจากด้านหลังของผู้ช่วยผู้กำกับ ทำเอาผู้กำกับตกใจจนสะดุ้งโหยง

เมื่อคืนเขาเพิ่งดูคลิปวิดีโอตอนที่เสิ่นเย่ไป๋ไปหลอกคนอื่นจนขวัญผวามา จนถึงตอนนี้ใจยังเต้นไม่เป็นส่ำอยู่เลย พอเห็นอีกฝ่ายมายืนจังก้าอยู่ตรงหน้าแบบนี้ แค่ไม่หลุดกรีดร้องออกมาก็ถือว่าเก่งมากแล้ว

ผู้ช่วยผู้กำกับสัมผัสได้ถึงบรรยากาศทะแม่งๆ จึงรีบวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทำงานแล้วเผ่นหนีออกไปทันที แถมยังไม่ลืมดึงประตูปิดให้เสร็จสรรพ

ผู้กำกับมองสบตาเสิ่นเย่ไป๋แล้วรู้สึกประหม่าขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ตามหลักแล้ว เขาเป็นผู้ชายวัยสี่สิบกว่าที่เจนโลกขนาดนี้ จะมานึกกลัวไอ้เด็กเมื่อวานซืนอายุยี่สิบแบบนี้ได้ยังไงกัน

"ต้อนรับสิ ทำไมจะไม่ต้อนรับล่ะ" ผู้กำกับฝืนยิ้มแห้งๆ "ไม่ทราบว่าเธอมาหาฉันมีธุระอะไรหรือ"

เสิ่นเย่ไป๋นั่งลงบนเก้าอี้รับแขกด้านหน้าอย่างรู้หน้าที่ "ผมมาคุยเรื่องฉากเวทีกับเรื่องงบประมาณครับ"

"ผู้กำกับคงไม่พูดแล้วคืนคำใช่ไหมครับ"

มุมปากที่ฝืนยิ้มของผู้กำกับพลันตกลงทันควัน แววตาแฝงความตัดพ้อ "เธอก็รู้นี่ว่าทีมงานรายการของเรามีงบจำกัด ถ้าอะไรที่มันเกินเบอร์ไปฉันก็รับปากไม่ได้หรอกนะ"

"เธอลองว่ามาก่อนสิ"

เสิ่นเย่ไป๋ยืดตัวตรงขึ้นเล็กน้อย "ผมอยากทำพร็อปชิ้นใหม่ขึ้นมา ทีมพวกเราต้องมีกันทุกคนครับ"

แม้ผู้กำกับจะยังไม่รู้ว่ามันเป็นพร็อปแบบไหน แต่เขาก็มีลางสังหรณ์ว่าราคาคงไม่ถูกแน่

"เย่ไป๋เอ๊ย เธอดูก่อนสิ การแสดงรอบสองมีทั้งหมดตั้งสิบสองโชว์ ทีมงานเจียดงบให้เยอะขนาดนั้นไม่ไหวจริงๆ"

"งั้นหมายความว่าผู้กำกับจะไม่ตกลงเหรอครับ"

เสิ่นเย่ไป๋ขยับปรับท่านั่ง มิน่าล่ะถึงรู้สึกไม่สบายตัว ที่แท้ก็โดนกิ่งไม้ข้างหลังทิ่มนี่เอง เขาจึงหยิบตัวการเจ้าปัญหาพวกนั้นมาวางแหมะไว้บนโต๊ะทำงานแบบตามใจชอบ

กิ่งไม้ห้าท่อนถูกวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยอยู่ตรงหน้าผู้กำกับ

ผู้กำกับ "..."

เขามองกิ่งไม้พวกนั้นแล้วหนังตาก็กระตุกรัวๆ เรื่องที่เสิ่นเย่ไป๋เตะคนลามกกับจับซาแซงด้วยมือเปล่า เขาเคยได้ยินกิตติศัพท์มาตั้งนานแล้ว

ภาพที่เจ้าตัวจับทีมงานทุ่มข้ามไหล่เมื่อคืน แถมยังหลอกเด็กฝึกจนวิ่งหนีกระเจิดกระเจิงยังคงติดตาอยู่เลย

พอนึกถึงตรงนี้ ผู้กำกับก็ค่อยๆ เลื่อนเก้าอี้ทำงานถอยหลังไปครึ่งเมตรเงียบๆ

"เย่ไป๋เอ๊ย ทางรายการไม่มีเงินเยอะขนาดนั้นจริงๆ นะ! จะให้ทุ่มเงินทั้งหมดไปที่ทีมพวกเธอทีมเดียวไม่ได้หรอก"

"พร็อปตั้งห้าชิ้นมันมากเกินไปจริงๆ"

ผู้กำกับชักเริ่มนึกเสียใจที่ไปสั่งให้เจ้าเด็กนี่ไปหลอกผีคนอื่นแล้ว เมื่อคืนลู่ซื่อมีเดียก็โทรศัพท์มาร้องเรียนกับเขาจนสายแทบไหม้

ตอนนี้ยังจะมาไถงบรายการจากเขาอีก ช่างสูญเปล่าเสียทุกทางจริงๆ!

"ผมดูแผนงานฉากเดิมแล้วครับ มีองค์ประกอบบางอย่างที่ตัดทิ้งได้ เอาเงินที่ประหยัดได้ตรงนั้นมารวมกับงบรางวัลที่ได้มา ยังไงก็พอแน่นอนครับ"

"นี่เป็นแบบร่างพร็อปที่ผมวาดไว้ครับ" เสิ่นเย่ไป๋หยิบแบบแปลนที่พิมพ์ออกมาส่งให้ผู้กำกับ

ตอนที่รับแบบแปลนมา ผู้กำกับยังแอบสบประมาทอยู่ในใจ เด็กฝึกคนหนึ่งจะไปออกแบบอะไรเป็น ไม่ใช่สายงานที่ถนัดสักนิด

แต่พอเห็นแบบร่างจริงๆ เขากลับต้องตกตะลึง

บนแผ่นกระดาษมีภาพวาดของโคมไฟถือรูปทรงโบราณ ตัวโคมเป็นหกเหลี่ยม ภาพรวมมีลักษณะเหมือนร่มที่ด้านบนกว้างและด้านล่างแคบ

ก้านโคมถูกยืดให้ยาวขึ้น ปลายทั้งสองข้างมีลวดลายที่แตกต่างกันยื่นออกมา

ตัวกระบี่ซ่อนอยู่ด้านในก้านโคม เป็นกระบี่พกพาใบแคบยาว เมื่อเก็บเข้าไปก็กลับมาเป็นโคมไฟถือดังเดิม

ด้านข้างยังมีโน้ตระบุการเปลี่ยนแปลงของแสงไฟเอาไว้อีกด้วย

ความสว่างเริ่มต้นพอแค่ส่องเห็นใต้เท้าของคนถือ ความสว่างสูงสุดสามารถส่องสว่างไปถึงคนที่อยู่ข้างๆ ได้

ผู้กำกับยิ่งดูก็ยิ่งจริงจังขึ้นเรื่อยๆ เด็กฝึกยังทำอะไรแบบนี้เป็นด้วยเหรอ

เขาต้องยอมรับเลยว่าเจ้าเด็กนี่มีพรสวรรค์ติดตัวอยู่จริงๆ และจุดที่สำคัญที่สุดคืองบประมาณพอดีเป๊ะ

ห้องทำงานเงียบกริบไปครู่ใหญ่ ผู้กำกับถึงได้เอ่ยปาก "ได้! พร็อปนี่ฉันอนุมัติ! หลังจากนี้เธอไปคุยรายละเอียดกับผู้ช่วยผู้กำกับโดยตรงเลย"

พอรับปากเสร็จ เขากลับยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกไม่ชอบมาพากล

"เธอคำนวณไว้ล่วงหน้าหมดแล้วใช่ไหมเนี่ย"

เสิ่นเย่ไป๋ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"ครับ"

สีหน้าของผู้กำกับดูบูดบึ้งขึ้นมาทันที

หงุดหงิดชะมัด! นี่เขาโดนเด็กคุมเกมได้ยังไงกันเนี่ย?!

เขาลุกขึ้นยืนเตรียมจะไล่คนออกไป "เวลาก็ไม่เช้าแล้ว รีบไปซ้อมได้แล้วไป"

เสิ่นเย่ไป๋ที่บรรลุเป้าหมายแล้วย่อมไม่อยากอยู่นาน เขาลุกขึ้นยืนแล้วเอากิ่งไม้กลับมาสะพายไว้ด้านหลัง

ผู้กำกับขยับตัวถอยห่างออกไปอีกนิดเงียบๆ "เธอนึกยังไงไปเก็บกิ่งไม้พวกนี้มากันแน่เนี่ย"

เสิ่นเย่ไป๋ยิ้มน้อยๆ "เอาไว้ใช้แทนพร็อปตอนซ้อมครับ"

ผู้กำกับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ที่แท้ก็ตกใจไปเอง