ตอนที่ 64 คำวิจารณ์ของครูฝึก

ตอนที่เสิ่นเย่ไป๋กลับมาถึงห้องซ้อม สมาชิกทีม A เพลงจ้าวเย่สิงทุกคนกำลังตั้งหน้าตั้งตาซ้อมกันอยู่

พวกเขาต่างจากเด็กฝึกคนอื่นตรงที่ พอเห็นเสิ่นเย่ไป๋แบกกิ่งไม้กลับมาก็ไม่ได้คิดว่าเขาเป็นบ้า แต่รู้ทันทีว่ากัปตันทีมของพวกเขาเพิ่งไปฟาร์มของป่ากลับมาต่างหาก

หลินหรั่นมองสารรูปของพี่ไป๋ในตอนนี้แล้วหลุดขำไม่หยุด

เสิ่นเย่ไป๋วางกิ่งไม้ทั้งหมดลงบนพื้น "มา เอาไปคนละกิ่ง"

"เรื่องพร็อปผมคุยกับผู้กำกับเรียบร้อยแล้ว สองสามวันนี้ทุกคนใช้เจ้านี่ซ้อมไปก่อน"

"พี่ไป๋ของผมนี่สุดยอดจริง ๆ!" หลินหรั่นส่งเสียงเฮ "ผมจะขอติดตามพี่ไปตลอดชีวิต!"

คนอื่น ๆ ก็พากันส่งเสียงเฮด้วยความดีใจ แม้แต่สวี่จืออวี้ยนก็ยังกระโดดโลดเต้นตามหลินหรั่นไปหลายที

บ่ายวันนี้ครูฝึกจะเข้ามาตรวจดูความคืบหน้า พวกเขาต้องรีบจำเนื้อร้อง ซ้อมเต้น และล็อกตำแหน่งการยืนให้เสร็จโดยเร็ว

ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเร่งรีบและตึงเครียด

นาน ๆ ทีจะมีเด็กฝึกที่เดินผ่านไปมาแอบชะโงกหน้ามองความคืบหน้าในการซ้อมของพวกเขาผ่านกระจกบานเล็กบนประตู

คนอื่นมองไม่เห็นภาพรวม เห็นแค่คนห้าคนถือท่อนไม้ฟาดฟันกับอากาศ

พวกเขารู้สึกว่ามันเหมือนเด็กเล่นขายของ ดูแล้วไม่เข้าใจเอาเสียเลย แถมยังมีอีกหลายคนที่คิดว่า สมาชิกทีม A เพลงจ้าวเย่สิงคงปล่อยจอยเทงานไปแล้วแน่ ๆ

พอนานเข้าข่าวลือก็ยิ่งเตลิดเปิดเปิงไปไกล เวอร์ชันล่าสุดกลายเป็นว่า หลังจากเสิ่นเย่ไป๋รับตำแหน่งกัปตันทีม เขาก็พาคนอื่น ๆ เสียสติไปหมดแล้ว!

เจียงสิงโจวพอได้ยินเข้าก็รู้ทันทีว่าไม่ธรรมดา พี่ชายของเขาต้องกำลังซุ่มปล่อยหมัดเด็ดอยู่แน่!

น่าเสียดายที่คนอื่นไม่มีใครเชื่อ

บ่ายสองโมงตรง เด็กฝึกทีม A เพลงจ้าวเย่สิงไปที่ห้องของครูฝึกตรงเวลาเป๊ะ

โจทย์หลักในการประเมินของทีมพวกเขาคือ vocal ดังนั้นในห้องจึงมีแค่ครูฝึกสายร้องสามคน ซึ่งหนึ่งในนั้นมีครูฝึกหลี่ฮ่าวอยู่ด้วย

เขาเคยบอกว่าเพลงนี้เป็นเพลงของเพื่อนสนิทเขา ดังนั้นความจริงแล้วเขาจึงยิ่งเข้มงวดกับเพลงนี้เป็นพิเศษ

เมื่อเช้าเขาได้ดูการแสดงของทีม B เพลงจ้าวเย่สิงไปแล้ว ผลลัพธ์ค่อนข้างน่าผิดหวัง

โชว์โดยรวมดูเรียบ ๆ ร้องตามกรอบเป๊ะ ๆ จนถึงขั้นน่าเบื่อ

ดังนั้นเขาจึงไม่ได้คาดหวังอะไรมากกับเด็กฝึกทีม A เช่นกัน เพราะยังไงพวกเขาก็เป็นแค่เด็กฝึก ฝีมือย่อมมีขีดจำกัด

เสียงดนตรีประกอบดังขึ้น ในฐานะคนแรกที่ต้องเปิดปากร้อง เสียงของสวี่จืออวี้ยนแห้งผากไปบ้าง ทั้งร่างสั่นเทาด้วยความประหม่า

แต่ยังดีที่เขาปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว จึงไม่มีข้อผิดพลาดร้ายแรงอะไร

จากนั้นหลินหรั่น เหอเจียซู่ และจี้เยี่ยนโจวก็เริ่มร้องตามลำดับ

พอถึงท่อนฮุก ทั้งห้าคนก็ชักกิ่งไม้ออกมาพร้อมกัน ใช้กิ่งไม้แทนกระบี่ยาว ปลายกระบี่ตวัดกรีดผ่านอากาศ

วินาทีที่เสิ่นเย่ไป๋เปิดปากร้อง เสียงของเขากระจ่างใส นำพาบทเพลงนี้พุ่งทะยานสู่จุดพีคแรก

เหล่าครูฝึกพากันตกตะลึงกับการเรียบเรียงใหม่นี้ เมื่อเทียบกับทีม B แล้ว ทีม A ใส่ใจกับสเตจนี้มากกว่าอย่างเห็นได้ชัด พวกเขาถ่ายทอดความไม่เกรงกลัวของวัยรุ่นที่ท่องไปทั่วยุทธภพออกมาได้อย่างหมดจด

ต่อด้วยท่อนเวิร์สสอง อารมณ์เพลงผ่อนลงมาเล็กน้อย แล้วดำเนินเรื่องราวต่อไปจนถึงท่อนบริดจ์

ช่วงครึ่งหลังของท่อนฮุกที่สอง จี้เยี่ยนโจวดันเพลงทั้งเพลงขึ้นสู่จุดไคลแมกซ์

ทันทีที่เข้าสู่ท่อนบริดจ์ เหอเจียซู่ก็เต้นเดี่ยว สวี่จืออวี้ยนรับหน้าที่ร้อง ส่วนหลินหรั่นกับจี้เยี่ยนโจวก็เริ่มร่ายรำกิ่งไม้

ในท้ายที่สุดเสิ่นเย่ไป๋ก็เข้ามาร่วมด้วย และเริ่มขับขานท่อนเอาโทรสุดท้าย

น้ำเสียงของเด็กหนุ่มไม่มีความอ่อนหัดไร้เดียงสาอีกต่อไป แต่กลับเหมือนกำลังบอกเล่าเรื่องราวหลังจากผ่านพ้นสิ่งเหล่านั้นมา ให้แขกผู้มีเกียรติที่นั่งฟังอยู่ตรงนี้ได้รับรู้

ดนตรีจบลง ห้องซ้อมตกอยู่ในความเงียบสงบ เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของเหล่าเด็กฝึก

ผ่านไปห้าวินาที ก็ยังไม่มีใครพูดอะไร

ใจของหลินหรั่นกระตุกวูบ

ซวยแล้ว ครูฝึกคงไม่ชอบการแสดงของพวกเขาใช่ไหมเนี่ย

สวี่จืออวี้ยนยิ่งเริ่มโทษตัวเองเข้าไปใหญ่ ตั้งแต่เปิดปากเขาก็ร้องได้ไม่ดีแล้ว

ทันใดนั้น ครูฝึกคนหนึ่งก็เอ่ยขึ้นมา "ทีมพวกเธอทำได้ดีเลยนะ!"

ครูฝึกอีกคนขานรับตามทันที "ใช่! ดีกว่าที่คิดไว้มาก นี่สิถึงจะเป็นทัศนคติที่ควรมีต่อเวที"

ครูฝึกหลี่ฮ่าวที่ไม่ยอมพูดอะไรมาตลอดวางตารางประเมินในมือลง

"เริ่มจากจุดที่ฉันคิดว่าทำได้ดีก่อนนะ ท่าเต้นมีจุดจำชัดเจน การใช้พร็อปก็มีความคิดสร้างสรรค์มาก"

พอได้ยินแบบนี้ สมาชิกทีม A หลายคนก็เริ่มมีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า

วินาทีถัดมา หลี่ฮ่าวก็เปลี่ยนน้ำเสียง "แต่พวกเธอมีปัญหาใหญ่อยู่ข้อหนึ่ง"

คนอื่น ๆ ตึงเครียดจนไม่กล้าสบตากับครูฝึก แต่เสิ่นเย่ไป๋ยังคงนิ่งสงบเช่นเดิม

"เชิญอาจารย์พูดได้เลยครับ"

หลี่ฮ่าวหยิบเนื้อเพลงขึ้นมา

"เพลงนี้เล่าเรื่องการเติบโตของเด็กหนุ่ม แต่พวกเธอกลับแสดงอารมณ์เดียวออกมาตั้งแต่ต้นจนจบ"

"ท่อนเวิร์สสองท่อนกับท่อนฮุกสองท่อน อารมณ์มันควรจะต่างกันโดยสิ้นเชิง"

"ในบรรดาพวกเธอ มีแค่เสิ่นเย่ไป๋ที่พอจะสื่ออารมณ์แบบไต่ระดับออกมาได้บ้าง แต่มันยังห่างไกลจากคำว่าพออีกเยอะ"

เสิ่นเย่ไป๋ตกอยู่ในห้วงความคิด ใคร่ครวญประโยคเหล่านี้ซ้ำไปซ้ำมา

"แล้วก็ยังมีอีก"

พอหลี่ฮ่าวพูดคำนี้ออกมา เหล่าเด็กฝึกก็พากันคอตก

หลินหรั่นเบะปาก

เขาอุตส่าห์รู้สึกว่าโชว์ทำออกมาได้ดีแท้ ๆ ทำไมยังมีอีกเนี่ย?

ครูฝึกอีกสองคนยิ้มพลางช่วยไกล่เกลี่ย:

"อาจารย์หลี่ พวกเขายังเป็นแค่เด็กฝึก เรื่องนี้มันยากเกินไปสำหรับพวกเขาแล้วครับ"

"จริงด้วยค่ะ การแสดงของพวกเขาถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว สามารถขึ้นเวทีได้สบายเลย"

หลี่ฮ่าวนั่งลงหน้าเปียโน "ผมแค่อยากให้โชว์ของพวกเขาออกมาดียิ่งขึ้น ตอนนี้เรื่องพิตช์ยังไม่เป๊ะพอ ยังต้องซ้อมอีก"

ภายใต้คำแนะนำของครูฝึกสายโวคอลทั้งสามคน การควบคุมลมหายใจและการเน้นน้ำหนักเสียงในเพลงนี้ของทีมพวกเขาก็พัฒนาขึ้นไปอีกขั้น

พวกเขาเริ่มจับจุดได้บ้างแล้วว่าจะถ่ายทอดอารมณ์ที่แตกต่างผ่านเสียงร้องได้อย่างไร

ทางด้านครูฝึกหลี่ฮ่าวเองก็ไม่ได้กั๊กแม้แต่น้อย เขาสอนวิธีฝึกดี ๆ ทั้งหมดที่ตัวเองรู้ให้กับทุกคน

ตอนนี้เหลือแค่ปัญหาที่ครูฝึกพูดไว้ก่อนหน้านี้แล้ว

ตอนที่ทีม A เพลง "จ้าวเย่สิง" กลับมาถึงห้องซ้อม เสิ่นเย่ไป๋ไม่ได้สั่งซ้อมในทันที

"เรามาประชุมสั้น ๆ กันก่อน"

"ผมขอวิดีโอตอนที่เราซ้อมโชว์มาจากตากล้องแล้ว" เสิ่นเย่ไป๋เปิดแท็บเล็ต "ทุกคนมาดูนี่กันก่อนครับ"

ทุกคนตั้งใจดูกันมาก นอกจากจะสังเกตการแสดงของตัวเองแล้ว ยังขบคิดถึงปัญหาที่ครูฝึกเพิ่งชี้ให้เห็นเมื่อครู่ไปด้วย

ในห้องซ้อมเหลือเพียงเสียงจากวิดีโอนี้ เสิ่นเย่ไป๋เปิดวนซ้ำอยู่สามรอบถึงกดปุ่มหยุด

"ทุกคนลองทบทวนการแสดงของตัวเองดู แล้วบอกความเห็นออกมาหน่อยครับ"

"พี่ครับ เรื่องที่ครูฝึกหลี่ฮ่าวพูด ผมยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่เลย" เสียงของหลินหรั่นฟังดูหม่นหมองเล็กน้อย

เสิ่นเย่ไป๋ไม่ได้ตอบทันที แต่เลื่อนวิดีโอไปตรงท่อนที่หลินหรั่นเริ่มร้องคำแรก

"บางทีเราอาจจะลองเอามาเทียบกันดูได้"

"หลินหรั่น ตอนนี้นายไม่ต้องดูภาพ ฟังแค่เสียงอย่างเดียว แล้วลองจับความรู้สึกดูว่าสองท่อนนี้ต่างกันยังไง"

หลินหรั่นหลับตาลง ตั้งใจฟังเสียงของตัวเองในวิดีโออย่างละเอียด

ฟังอยู่ครึ่งค่อนวัน ตัวเขาเองก็เงียบไปก่อน

"เหมือนจะไม่ค่อยต่างกันเลยครับ"

เสิ่นเย่ไป๋เดินไปหน้าคอมพิวเตอร์ในห้องซ้อม แล้วกดเลือกท่อนเดียวกันในเพลงต้นฉบับได้อย่างแม่นยำ "นายลองฟังเพลงต้นฉบับดูอีกที ว่าการเปลี่ยนแปลงในสองท่อนนี้เป็นยังไง"

เสียงดนตรีดังขึ้น

คราวนี้ไม่ใช่แค่หลินหรั่นที่หลับตาฟังอย่างตั้งใจ คนอื่น ๆ ก็พากันหลับตาตาม เพื่อสัมผัสถึงความแตกต่างในนั้น

เหตุผลที่เพลงนี้ดังเปรี้ยงปร้างได้ ไม่ใช่แค่พึ่งพาการเรียบเรียงดนตรีหรือการเขียนเนื้อร้องเท่านั้น แต่ฝีมือของคนร้องก็เป็นปัจจัยสำคัญอย่างยิ่งยวดเช่นกัน

ดูเหมือนหลินหรั่นจะค่อย ๆ เข้าใจแล้วว่า ความต่างระหว่างตัวเองกับเพลงต้นฉบับมันอยู่ตรงไหน

เสิ่นเย่ไป๋ดึงท่อนของทุกคนออกมาเปิดฟังทีละคน

จี้เยี่ยนโจวที่เดิมทีคิดว่าตัวเองร้องได้ไม่เลวก็ขมวดคิ้ว "ตอนที่ฉันร้อง สองท่อนนั้นมันเหมือนกันเป๊ะเลยจริง ๆ ด้วย"

เหอเจียซู่ถอนหายใจ สวี่จืออวี้ยนก็อดที่จะถอนหายใจตามไม่ได้

"ยากจัง!"

เสิ่นเย่ไป๋วางแท็บเล็ตลง "ยังเหลือเวลาอีกสองวันก่อนจะซ้อมใหญ่ พวกเรายังมีเวลา คืนนี้ฝึกเรื่องอารมณ์ให้เข้าที่ก่อน พรุ่งนี้ค่อยเก็บท่าเต้นกับบล็อกกิ้ง"

"โอเค!"

ทุกคนเหมือนได้ยาชูกำลัง ฮึดสู้ซ้อมกันอย่างเอาเป็นเอาตาย

แต่บางอย่างก็ไม่ได้เรียนรู้กันได้ง่ายดายขนาดนั้น พอเจอทางตัน พวกเขาก็ทำได้แค่วิ่งไปถามครูฝึกไม่หยุด

ตราบใดที่ปัญหาแก้กันเองในทีมไม่ได้ เสิ่นเย่ไป๋ก็จะพาคนอื่น ๆ ไปหาครูฝึกเสมอ

ท่าเต้นที่พวกเขาดัดแปลงขึ้นมาใหม่ ก็ไปขอให้ครูฝึกที่เคยเรียนระบำโบราณช่วยให้คำแนะนำด้วย

ห้องของครูฝึกสายโวคอลแทบจะกลายเป็นห้องซ้อมห้องที่สองของทีมพวกเขาไปแล้ว

พอนานวันเข้า หลี่ฮ่าวกับเสิ่นเย่ไป๋ก็ยิ่งสนิทสนมกันมากขึ้นเรื่อย ๆ

ในวันก่อนหน้าการซ้อมใหญ่ หลี่ฮ่าวก็อดถามขึ้นมาไม่ได้ในที่สุด:

"เธอมีพรสวรรค์ด้านการร้องเพลงมาก ทำไมวันแรกที่เรียนเพลงประจำรายการ ถึงไม่กระตือรือร้นขนาดนั้นล่ะ?"

"มีด้วยเหรอครับ?"

ในความทรงจำของเสิ่นเย่ไป๋ วันแรกเขากระตือรือร้นมากเลยนะ

"ทุกคนตั้งหน้าตั้งตาเรียนกันหมด มีแต่เธอนี่แหละที่ยืนบื้ออยู่ตรงนั้น" พอพูดถึงเรื่องนี้ หลี่ฮ่าวก็ยังมีน้ำโหอยู่นิดหน่อย

ในที่สุดเสิ่นเย่ไป๋ก็รู้ว่าอีกฝ่ายหมายถึงเรื่องอะไร จึงเอ่ยขึ้นอย่างสงบนิ่ง "ผมฟังเนื้อเพลงกับทำนองแค่สองรอบก็จำได้แล้วครับ"

หลี่ฮ่าวเงียบไปทันที

เขาคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าจะเป็นเหตุผลแบบนี้ ความจำดีกว่าคนอื่นมากเกินไป ก็เลยดูเหมือนไม่กระตือรือร้นงั้นเหรอ

หลังจากได้คลุกคลีกันสองวันนี้ หลี่ฮ่าวก็เชื่อว่าเสิ่นเย่ไป๋ไม่ได้พูดโอ้อวด เพราะทั้งความเข้าใจและพรสวรรค์ของเด็กคนนี้เหนือกว่าเด็กฝึกคนอื่น ๆ มากจริง ๆ

ในตอนนั้นเอง ทีมงานจากฝ่ายดูแลเด็กฝึกก็เดินเข้ามาหาเสิ่นเย่ไป๋กะทันหัน

"นายเป็นหัวหน้าทีม A เพลงจ้าวเย่สิงใช่ไหม?"

"นี่คือกำหนดการซ้อมใหญ่ของวันพรุ่งนี้ อย่าลืมเตือนคนอื่นให้มารวมตัวกันตรงเวลาด้วยล่ะ แล้วก็พร็อพของพวกนายทำเสร็จแล้วนะ ก่อนการซ้อมใหญ่จะเริ่มจะเอาไปส่งให้ที่ห้องพัก"

เสิ่นเย่ไป๋ตอบรับ "ครับ"

ทีมงานยังต้องไปแจ้งทีมถัดไปอีก จึงรีบร้อนจากไป

เมื่อมองแผ่นหลังที่กำลังยุ่งวุ่นวาย เสิ่นเย่ไป๋ก็ตระหนักได้ว่า การแสดงรอบสองกำลังจะมาถึงแล้วจริง ๆ...