ตอนที่ 65 ชุดการแสดงที่เช่ามา

พระอาทิตย์ในฤดูร้อนมักขึ้นเร็วเสมอ แสงแดดยามหกโมงเช้าส่องทะลุผ่านใบไม้ ทาบทับเป็นรอยด่างดวงลงบนตัวของเหล่าเด็กฝึก

ทีมงานรายการจัดเตรียมรถบัสรับส่งไว้ล่วงหน้านานแล้ว โดยจอดรออยู่ที่หน้าประตูแคมป์ถ่ายทำ

ฮอลล์จัดการแสดงรอบสองอยู่ไกลกว่ารอบแรก ดังนั้นเหล่าเด็กฝึกจึงต้องมารวมตัวกันแต่เช้าตรู่

เด็กฝึกส่วนใหญ่ทุ่มเทกันหนักกว่าตอนการแสดงรอบแรก ยอมบีบเวลานอนของตัวเองเพื่อเอาไปฝึกซ้อม

พอมารวมตัวกัน สภาพจิตใจของคนส่วนใหญ่จึงดูสะลึมสะลือกันไปหมด

เมื่อเทียบกันแล้ว สภาพของทีม A เพลงจ้าวเย่สิงถือว่าดีกว่าทีมอื่นมาก เสิ่นเย่ไป๋ในฐานะหัวหน้าทีมจัดตารางเวลาพักผ่อนและฝึกซ้อมให้พวกเขาอย่างสมเหตุสมผล

เพิ่มประสิทธิภาพในการฝึกซ้อมไปพร้อมกับรับประกันผลลัพธ์บนเวที โดยไม่ต้องไปเบียดเบียนเวลาพักผ่อนของพวกเขาเลย

หลินหรั่นมองดูเด็กฝึกคนอื่นที่ดูเหี่ยวเฉาหมดแรง แล้วก้มมองสภาพของตัวเอง สรุปได้คำเดียวว่าสะใจ

หลังจากเสิ่นเย่ไป๋ขึ้นมาบนรถบัส ก็ได้ยินเสียงคนตะโกนเรียก

"พี่! ผมคิดถึงพี่มากเลย!"

เจียงสิงโจวที่นั่งอยู่แถวหลังถัดไปสองแถวโบกมืออย่างบ้าคลั่ง "พี่! วันที่ไม่มีพี่นี่ผมลำบากเหลือเกิน!"

ก่อนหน้านี้เคยได้ยินเซี่ยเจิ่นเปรยให้ฟังว่า หัวหน้าทีมของพวกเขาคืออิ่นซือ ซึ่งคอยเคี่ยวเข็ญเจียงสิงโจวฝึกซ้อมไม่หยุด เพราะกลัวว่าเขาจะเป็นตัวถ่วง

เสิ่นเย่ไป๋เดินไปนั่งลงตรงที่ว่างข้างๆ เขา

"เมื่อคืนไม่ได้นอนอีกล่ะสิ?"

เจียงสิงโจวหงอยลงไปทันตา

"พี่รู้ได้ไงอะ?"

เสิ่นเย่ไป๋ชี้ไปที่หน้าของเขา "ก็สภาพนายใกล้จะกลายเป็นหมีแพนด้าอยู่แล้ว"

เจียงสิงโจวเหลือบไปค้อนอิ่นซือที่นั่งอยู่แถวหลังตามสัญชาตญาณ ได้แต่โกรธในใจแต่ไม่กล้าพูดออกมา

โชคดีที่ช่วงนี้มีเซี่ยเจิ่นกับเหวินเพ่ยหลินคอยอยู่เป็นเพื่อน ไม่อย่างนั้นเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทนผ่านมาได้ยังไง

รถบัสค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป ภายในรถเงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของเหล่าเด็กฝึก

ไม่นานนัก เสียงพูดของเจียงสิงโจวก็เบาลงเรื่อยๆ จนกระทั่งคอพับแล้วหลับไปในที่สุด

เสิ่นเย่ไป๋เองก็หลับตาลงเพื่อพักสายตางีบเอาแรงเช่นกัน

สองชั่วโมงกว่าต่อมา รถบัสก็มาจอดเทียบที่หน้าประตูฮอลล์จัดการแสดง

ฮอลล์ที่ทีมงานรายการเลือกในครั้งนี้เป็นฮอลล์ใหม่ เพิ่งเปิดใช้งานได้ไม่ถึงสองปี และอยู่ค่อนข้างใกล้ตัวเมือง

เด็กฝึกแต่ละทีมทยอยเดินตามทีมงานเข้าไปด้านในฮอลล์

"ว้าว! คราวนี้ฮอลล์ใหญ่กว่ารอบที่แล้วอีก!"

"แถวนี้การเดินทางสะดวกกว่า สงสัยทีมงานคงคิดเรื่องนี้มาแล้วถึงได้เปลี่ยนฮอลล์"

"ไม่รู้ว่าแฟนคลับฉันจะสุ่มบัตรได้หรือเปล่านะ"

ทีมงานปรบมือเรียกความสนใจ

"เด็กฝึกทีม A เพลงจ้าวเย่สิงอยู่ไหนครับ?"

"อยู่นี่ครับ!"

หลินหรั่นได้ยินแล้วก็รีบยกมือขึ้นทันที

ทีมงานเปิดดูใบกำหนดการในมือ

"เวลาทำผมแต่งหน้าของทีมพวกคุณถูกเลื่อนให้เร็วขึ้นครับ"

"ตามผมไปเปลี่ยนชุดที่ห้องพักก่อนนะ ช่างแต่งหน้าใกล้จะมาถึงแล้ว"

จี้เยี่ยนโจวชะงักไป "เร็วขนาดนี้เลยเหรอครับ?" รอบที่แล้วจัดตามลำดับการขึ้นแสดงไม่ใช่เหรอ หรือว่ารอบนี้พวกเขาจะได้ขึ้นเป็นทีมแรก?

ทีมงานยิ้มพลางอธิบาย

"สไตลิ่งของทีมพวกคุณค่อนข้างซับซ้อนครับ ถ้าใส่แล้วไม่เข้ากันจะต้องเปลี่ยนไปใช้แผนสำรองชุดที่สอง"

ทั้งกลุ่มมองหน้ากัน ทีมงานรายการใจดีกับพวกเขาขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

ห้องหลังเวทีของฮอลล์ใหม่มีเยอะมาก ทั้งยังคดเคี้ยวซับซ้อน ถ้าไม่ระวังก็อาจจะหลงทางได้ง่ายๆ

พวกเขาเดินตามทีมงานเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาอยู่นานกว่าจะมาถึงห้องพัก

ที่หน้าประตูห้องพักมีกระดาษ A4 แปะอยู่ ด้านบนพิมพ์ตัวหนาไว้ว่า ทีม A จ้าวเย่สิง

ดูเหมือนว่าครั้งนี้จะไม่เหมือนกับการแสดงรอบแรกแล้ว เพราะคราวนี้แยกห้องละหนึ่งทีมย่อย

ทีมงานผลักประตูเปิดออก "ตรงนี้คือห้องพักของพวกคุณครับ"

"เดี๋ยวพอถึงคิวซ้อมใหญ่ ผมจะมารับนะ ทุกคนพยายามอย่าเดินเพ่นพ่านล่ะ"

"อย่าลืมเปลี่ยนชุดก่อนนะครับ!"

ทีมงานกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนจะเดินจากไป

หลินหรั่นเพิ่งจะก้าวขาเข้าไปในห้อง ก็มองเห็นชุดโบราณห้าชุดแขวนเรียงกันอยู่ข้างผนังห้อง

ใช้สีดำหมึกและสีเขียวครามเข้มเป็นพื้นหลัก แต่งแต้มด้วยสีขาวนวลและสีแดงชาด สีสันสอดประสานกันอย่างลงตัวไร้ที่ติ

แขนเสื้อยาวทิ้งตัว ชายเสื้อซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ

เทียบกับชุดการแสดงที่เคยใส่ในรอบแรกแล้ว มันคนละระดับกันเลยชัดๆ

"ชุดนี้สวยเกินไปแล้ว ใส่แล้วต้องดูเท่มากแน่ๆ!"

หลินหรั่นดีใจจนแทบจะกระโดดตัวลอย

สวี่จืออวี้ยนถึงกับยืนอึ้ง

"นี่มัน... ของทีมเราเหรอครับ?"

จี้เยี่ยนโจวกับเหอเจียซู่ก็มีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อเช่นกัน

พอเสิ่นเย่ไป๋เดินเข้าไปใกล้ก็พบว่า มีกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งแปะอยู่บนถุงซิปล็อกที่ใส่ชุด เขาจึงอ่านข้อความออกมาดังๆ

"ชุดนี้เช่ามานะจ๊ะ เด็กฝึกทุกคนโปรดใช้ด้วยความทะนุถนอม ทีมงานไม่มีปัญญาจ่ายค่าชดใช้หรอกนะ!"

มือของคนอื่นๆ ที่กำลังลูบคลำชุดอยู่รีบชักกลับทันควัน ราวกับกลัวว่าจะโดนแกล้งล้มใส่เพื่อรีดไถเงินอย่างไรอย่างนั้น

ทีมงานรายการยังคงถังแตกเหมือนเดิมจริงๆ พวกเขาคิดมากไปเองแท้ๆ

เสิ่นเย่ไป๋วางกระดาษโน้ตลงแล้วเอ่ยเตือน

"เปลี่ยนชุดกันก่อนเถอะ"

ชุดนี้สวยก็จริงอยู่ แต่ใส่ยากเป็นบ้า ผ่านไปสิบนาทีแล้วหลินหรั่นยังใส่ไม่ถูกเลย

เรื่องชุดโบราณแบบนี้ เห็นได้ชัดว่าอยู่นอกเหนือขอบเขตความรู้ของเสิ่นเย่ไป๋เช่นกัน

เขาใส่แค่ตัวในสุดตัวเดียวก็ชะงักไป ได้แต่มองชิ้นผ้าอีกสองสามชิ้นที่เหลืออยู่อย่างจนปัญญา ไม่รู้จะเริ่มตรงไหนดี

โชคดีที่ในกลุ่มพวกเขามีสวี่จืออวี้ยนที่รู้วิธีใส่ พอตัวเองใส่เสร็จก็เข้ามาช่วยจัดการให้หลินหรั่นไม่กี่ทีก็เรียบร้อย

หลินหรั่นตกใจจนตาค้าง

"จืออวี้ยน นายรู้ได้ยังไงเนี่ยว่าชุดนี้ต้องใส่ยังไง"

สวี่จืออวี้ยนหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย

"เมื่อก่อนผมเคยเล่นคอสเพลย์อยู่พักหนึ่งครับ เคยใส่ชุดโบราณมาก่อน"

"เฮ้ย ไม่ใช่สิ!" หลินหรั่นยิ่งอึ้งเข้าไปใหญ่ "ไม่ใช่ว่านายเป็นพวกกลัวสังคมเหรอ นายไปเล่นอะไรแบบนี้ได้ยังไงกัน ไปงานการ์ตูนแล้วมีคนมาขอถ่ายรูปด้วยเยอะเลยสิใช่ไหม"

สวี่จืออวี้ยนรีบโบกมือเป็นพัลวัน "ผมแค่เล่นสนุกๆ คนเดียวที่บ้านครับ ไม่ได้ไปงานการ์ตูนหรอก"

เสิ่นเย่ไป๋พลันนึกขึ้นได้ว่าที่หอพักเขาก็มีคนชอบดูอนิเมะอยู่สองคนเหมือนกัน ไม่แน่ว่าพวกเขาสามคนอาจจะคุยกันถูกคอก็ได้

หลังจากเปลี่ยนชุดกันเสร็จได้ไม่นาน ช่างแต่งหน้าก็เดินเข้ามา

ฝั่งนั้นมากันทั้งหมดห้าคน สามคนรับผิดชอบแต่งหน้า อีกสองคนดูแลเรื่องทรงผม

หนึ่งในนั้นเป็นช่างแต่งหน้าที่ใส่เสื้อกั๊กเข้ารูป เธอเอ่ยทักขึ้นมา "ว้าว! หน้าตากลุ่มนี้ไม่ธรรมดากันทุกคนเลยนะเนี่ย!"

ช่างแต่งหน้าอีกคนมองตรงมาที่เสิ่นเย่ไป๋ "เธอคือเสิ่นเย่ไป๋ใช่ไหม!"

"ฉันชื่อเสี่ยวถัง เป็นเพื่อนสนิทของพี่ฉินน่ะ พี่เขาบอกว่ามีเด็กฝึกผมสีชมพูคนหนึ่งหล่อมากๆ ฝากให้ฉันช่วยดูแลเป็นพิเศษหน่อย"

เธอมองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า "ตอนนี้ดูแล้ว พี่เขาไม่ได้พูดเกินจริงเลย เธอหล่อมากจริงๆ!"

เสิ่นเย่ไป๋ยิ้มบางๆ "ฝากขอบคุณพี่ฉินด้วยนะครับ"

"เธอนั่งลงก่อนเลย" เสี่ยวถังพูดจบก็หันไปเปิดกล่องเครื่องมือของตัวเอง "ต้องจัดการผมของเธอก่อนเป็นอันดับแรก"

เธอหยิบเน็ตคลุมผมออกมาอันหนึ่ง

"ก้มหัวลงหน่อยจ้ะ"

เสิ่นเย่ไป๋ทำตามอย่างว่าง่าย ผมสีชมพูค่อยๆ ถูกเก็บเข้าไปในเน็ตคลุมผมทีละนิด

หลินหรั่นที่อยู่ข้างๆ อดหัวเราะไม่ได้ "พี่ หัวพี่กลมจังเลยอะ"

ทว่าวินาทีถัดมา ตัวเขาเองก็โดนสวมเน็ตคลุมผมเข้าไปเหมือนกัน

รูปหัวของเขาเมื่อเทียบกับเสิ่นเย่ไป๋แล้วช่างน่าอนาถนัก ท้ายทอยเหมือนโดนเฉือนแหว่งหายไปชิ้นหนึ่ง ทั้งแบนทั้งดูตลก รอยยิ้มบนหน้าเขาหดหายไปทันที

"พี่ ทำไมแม้แต่ท้ายทอยพี่ยังเพอร์เฟกต์กว่าผมอีกอะ"

เสิ่นเย่ไป๋เหลือบมองแวบหนึ่ง "ฉันว่าก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่นี่"

ช่างทำผมที่กำลังจัดการให้หลินหรั่นมองดูความแตกต่างของทั้งสองคนแล้วก็ยิ้มปลอบใจ "ไม่ต้องกังวลไปหรอกจ้ะ พอใส่วิกผมเข้าไปแล้วก็ดูไม่ออกขนาดนั้นแล้วล่ะ"

จังหวะนั้นเอง เสี่ยวถังก็หยิบวิกผมยาวลงมาจากแท่นวางข้างๆ แล้วสวมลงบนศีรษะของเสิ่นเย่ไป๋ เส้นผมสีดำขลับสะท้อนแสงไฟเป็นประกายจางๆ

มือไม้ของเสี่ยวถังคล่องแคล่วมาก จัดการยึดโครงวิกผมให้เข้าที่อย่างรวดเร็ว

เพื่อซ่อนผมสีชมพูตรงจอนของเสิ่นเย่ไป๋ให้มิดชิด เธอจึงตั้งอกตั้งใจปรับแต่งซ้ำไปซ้ำมาอยู่หลายรอบ

ห้านาทีต่อมา เสี่ยวถังก็ถอยหลังไปสองก้าว

"เสร็จแล้วจ้ะ"

เธอวางหวีลงอย่างพึงพอใจ แล้วหมุนเก้าอี้ของเสิ่นเย่ไป๋ให้หันไปทางกระจก "เธอลองดูสิ"

เสิ่นเย่ไป๋เงยหน้าขึ้น

บรรยากาศรอบตัวของเด็กหนุ่มในกระจกดูเหมือนจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ความโดดเด่นสะดุดตาตอนที่ไว้ผมสีชมพูถูกเก็บงำเอาไว้ แทนที่ด้วยความรู้สึกเย็นชาและโดดเดี่ยวอย่างบอกไม่ถูก

ผมยาวสีดำขลับทิ้งตัวลงมาจรดเอว ดูราวกับเป็นผมจริงของเขามาแต่แรก ไม่มีความขัดตาเลยแม้แต่น้อย

สายตาของหลินหรั่นถูกเสิ่นเย่ไป๋ดึงดูดไปจนหมดสิ้น ได้แต่มองเขาตาค้าง

"เชี่ย..."

"พี่ แค่ยังไม่ได้เซ็ตผมยังหล่อขนาดนี้ ไม่กะให้ผมมีที่ยืนเลยเหรอเนี่ย!"