ตอนที่ 66 ซ้อมใหญ่การแสดงรอบสอง

เสียงของหลินหรั่นดึงดูดความสนใจของคนอื่นๆ ทุกคนในห้องพักต่างหันมามองเสิ่นเย่ไป๋เป็นตาเดียว

จี้เยี่ยนโจวจ้องเสิ่นเย่ไป๋อยู่สองวินาทีก่อนจะประเมินออกมา:

"ผมก็ไม่มีที่ยืนเหมือนกัน"

สวี่จืออวี้ยนพยักหน้า

เหอเจียซู่พยักหน้า

"เหรอคะ?" เสี่ยวถังหันมองหน้าเสิ่นเย่ไป๋ซ้ายทีขวาที "หล่อมันก็หล่ออยู่หรอก แต่นี่เพิ่งเริ่มต้นเองนะ เมคอัพกับทรงผมตอนนี้เพิ่งเสร็จไปแค่สิบเปอร์เซ็นต์เอง"

คราวนี้หลินหรั่นยิ่งอิจฉาตาร้อนเข้าไปใหญ่

ช่างแต่งหน้าที่กำลังจัดทรงให้เขาอยู่จึงจับหัวเขาหันกลับมาตรงๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว:

"ตอนนี้นายมองตรงไปข้างหน้าก่อน ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวทรงผมเบี้ยวขึ้นมา นายจะได้กลายเป็นตัวประกอบของทีมจริงๆ แน่"

พอหลินหรั่นได้ยินแบบนั้นก็ไม่กล้าขยับหัวส่งเดชอีก เทียบกับเสิ่นเย่ไป๋ไม่ได้น่ะมันแน่อยู่แล้ว แต่เขาต้องรักษาลุคของตัวเองเอาไว้ก่อน

ตลอดครึ่งชั่วโมงต่อมา ห้องพักเงียบลงไปถนัดตา

ช่างแต่งหน้าต่างง่วนอยู่กับการดูแลเด็กฝึกทั้งห้าคนไม่หยุดมือ

พอแต่งหน้าทำผมเสร็จเรียบร้อย พวกเขาก็ไม่อยู่รั้งรอ รีบสาวเท้าออกจากห้องพักทันที

หลินหรั่นยืนโพสท่าสารพัดอยู่หน้ากระจกไม่ยอมหยุด

"ตอนนี้ผมเหมือนจอมยุทธ์ท่องยุทธภพมากขึ้นแล้วนะเนี่ย"

เสิ่นเย่ไป๋มองตัวเองในชุดโบราณผ่านกระจกเงา รู้สึกแปลกใหม่อยู่บ้าง

"พี่ พี่โป๊ะแล้วนะ!" หลินหรั่นขยับเข้าไปใกล้เสิ่นเย่ไป๋ "ตอนนี้พี่ดูเหมือนผู้บำเพ็ญเซียนในโลกยุทธภพเลย"

เสิ่นเย่ไป๋: ...

เจ้าเด็กนี่ยังฝังใจเรื่องบำเพ็ญเซียนอยู่อีกเรอะ!

ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน

ทีมงานเข็นกล่องใบยาวเข้ามาด้านใน:

"ทีม A เพลง 'จ้าวเย่สิง' พร็อพของพวกคุณมาถึงแล้วครับ"

ทั้งห้าคนรีบกรูเข้าไปล้อมไว้ หลินหรั่นเป็นคนแรกที่เปิดกล่องออก ด้านในมีโคมไฟถือวางเรียงกันอยู่อย่างเป็นระเบียบห้าชิ้น

ของจริงดูดีกว่าที่พวกเขาคาดไว้มาก จากนิสัยปกติของทีมงานรายการ พวกเขายังนึกว่าจะเอาของสำเร็จรูปมาตัดแปะประกอบรวมกันเสียอีก

นึกไม่ถึงเลยว่าตัวโคมไฟจะถอดแบบออกมาจากภาพร่างได้เป๊ะขนาดนี้

แถมฟังก์ชันปรับระดับความสว่างก็ทำออกมาได้จริงด้วย

ด้ามจับโคมทำจากไม้ทั้งชิ้น สีดำสนิทเหลือบแดง หัวและท้ายสลักลวดลายสีเงิน พอมองดูใกล้ๆ ก็พบว่าประณีตอย่างยิ่ง

"เท่ชะมัด!"

หลินหรั่นยื่นมือไปหยิบขึ้นมาดูซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแทบวางไม่ลง

คนอื่นๆ ก็ทยอยหยิบโคมไฟที่เป็นของตัวเองออกมาเช่นกัน

วินาทีที่เสิ่นเย่ไป๋รับมาถือไว้ เขาสัมผัสได้ทันทีว่าพร็อพนี้ค่อนข้างหนัก

เขาชักกระบี่ออกมาแล้วลองกวัดแกว่งไปมาตามใจ ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น

ลำพังแค่ตัวกระบี่ก็หนักกว่ากิ่งไม้มากแล้ว ท่าทางเดียวกันแท้ๆ แต่การใช้กิ่งไม้กับใช้พร็อพกลับเป็นคนละเรื่องกันเลย การใช้พร็อพต้องออกแรงกินแรงกว่ากันเยอะ

มิหนำซ้ำตอนชักกระบี่ก็ต้องออกแรง เสิ่นเย่ไป๋เริ่มมีลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมานิดๆ

ในฐานะหัวหน้าทีม เขาเอ่ยเตือนลูกทีมทันที:

"ทุกคนลองจับให้คุ้นมือก่อนนะ พร็อพกับกิ่งไม้มันต่างกันมาก!"

ในจังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เป็นทีมงานคนเดิมที่พาพวกเขาเข้ามาเมื่อครู่:

"ทีม A เพลง 'จ้าวเย่สิง' ถึงคิวพวกคุณซ้อมใหญ่แล้วครับ"

พอพวกเขาเดินขึ้นไปบนเวที ความรู้สึกแรกคือเวทีใหญ่มาก และพื้นก็ค่อนข้างลื่น

เหมือนกับการซ้อมใหญ่ของการแสดงรอบแรก เหล่าครูฝึกนั่งอยู่ตรงที่นั่งผู้ชมแถวหน้าสุดเพื่อทำการตรวจเช็กเวทีของเด็กฝึกเป็นครั้งสุดท้าย

แสงไฟบนเวทีมืดดับลง ดนตรีประกอบเพลง "จ้าวเย่สิง" ดังขึ้น การซ้อมใหญ่ของทีม A เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ

หลังจากทั้งห้าคนถือโคมไฟเปิดตัวออกมาแล้ว ต้องปลดโคมออกในช่วงไม่กี่วินาทีที่เวทีมืดลง แล้วซ่อนด้ามโคมไว้ด้านหลัง

แม้ทุกคนจะมีความตื่นตระหนกอยู่บ้าง แต่ช่วงครึ่งแรกก็ถือว่าผ่านไปได้อย่างราบรื่น

ทว่าพอถึงท่อนฮุค จังหวะที่ทั้งห้าคนต้องชักกระบี่ออกมาพร้อมกัน ความผิดพลาดก็เกิดขึ้นจนได้

สวี่จืออวี้ยนออกแรงดึงครั้งแรกไม่หลุด พอต้องออกแรงซ้ำอีกทีถึงจะชักออกมาได้ ท่าเต้นจึงช้าไปครึ่งจังหวะทันที

พอถึงท่อนเวิร์สที่สองซึ่งต้องเก็บกระบี่กลับเข้าไป ปรากฏว่ามันแน่นเกินไป หลินหรั่นจึงเก็บกระบี่ได้ไม่สุด ยังเหลือปลายกระบี่โผล่ออกมาครึ่งหนึ่ง

หลังจากนั้นเขาถึงอาศัยช่วงเคลื่อนตำแหน่งช่วยบังแล้วดันกลับเข้าไปได้

โชคดีที่การแสดงช่วงถัดจากนั้นกลับมาอยู่ในระดับมาตรฐานเหมือนตอนที่พวกเขาฝึกซ้อมกันตามปกติ

กระทั่งถึงท่อนบริดจ์ จังหวะที่เหอเจียซู่ต้องเต้นเดี่ยว เท้าของเขากลับลื่นไถลอย่างเห็นได้ชัดจนเกือบจะล้มพับลงไป

ยังดีที่ช่วงล่างของเขาค่อนข้างมั่นคง จึงปรับท่าทางกลับมาได้ทันท่วงที

ช่วงสุดท้ายพวกเขาต้องเก็บกระบี่กลับเข้าที่ แล้วนำตัวโคมไฟมาแขวนกลับไว้บนด้ามอีกครั้ง

ด้วยความที่ไม่คุ้นมือ พอถึงตอนที่ทั้งห้าคนต้องเดินแถวออกจากเวที ระดับความสว่างของโคมไฟที่แต่ละคนถือกลับไม่เท่ากันเลยสักคนเดียว

เสียงเพลงจบลง

มีครูฝึกสองสามคนหัวเราะออกมา

ครูฝึกคนที่หัวเราะออกนอกหน้าที่สุดเป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นมา:

"ขอโทษทีนะ เพอร์ฟอร์มของพวกนายไอเดียดีมาก แต่ว่า..."

"ตอนอยู่บนเวที พวกนายเหมือนเด็กห้าคนที่เพิ่งได้ของเล่นใหม่มาเลย"

ครูฝึกหลี่ฮ่าวเดิมทีคาดหวังกับทีมนี้ไว้สูงมาก แต่ภาพรวมบนเวทีตอนนี้บอกได้คำเดียวว่าแย่สุดๆ

น้ำเสียงของเขาค่อนข้างจริงจัง

"คืนนี้พวกนายต้องซ้อมเรื่องพร็อพให้คล่อง"

"ถ้าถึงวันแสดงจริงแล้วยังเป็นแบบนี้ คนดูจะรู้สึกแค่ว่าไอเดียใช้พร็อพชิ้นนี้มันงี่เง่ามาก"

ครูฝึกอีกคนกล่าวเสริมขึ้นมา

"ตอนนี้สมาธิของพวกนายไปจดจ่ออยู่กับการไม่ให้พร็อพผิดพลาด จนร้องเพลงออกมาไม่ได้มาตรฐานที่ควรจะเป็น"

"ผลก็คือจับไม่ได้สักอย่าง น่าเสียดายจริงๆ"

เด็กฝึกทีม A เพลงจ้าวเย่สิงหน้าขึ้นสีด้วยความอับอาย พวกเขารู้ดีว่าการแสดงเมื่อครู่ผิดพลาดไปมากขนาดไหน

ครูฝึกสายร้องคนหนึ่งที่มีนิสัยอ่อนโยนช่วยพูดไกล่เกลี่ย "ฉันเชื่อว่าพวกเธอทำได้ พยายามเข้านะคะ!"

"แล้วก็เรื่องพื้นเวทีลื่นไม่ต้องกังวลไปนะ ก่อนหน้านี้มีเด็กฝึกหลายทีมแจ้งเรื่องนี้เข้ามาแล้ว ทางทีมงานรายการจะจัดการให้เรียบร้อยค่ะ"

ก่อนลงจากเวที เด็กฝึกทุกคนโค้งคำนับ "ขอบคุณครับครูฝึก!"

พอกลับมาถึงห้องพัก แต่ละคนก็นั่งคอตกอยู่บนเก้าอี้ รู้สึกว่าการจะทำโชว์นี้ให้ออกมาดีมันยากเหลือเกิน

พอแก้ปัญหาข้อหนึ่งผ่านไปได้ ก็มีปัญหาใหม่โผล่ขึ้นมาอีก

เสิ่นเย่ไป๋ก้มมองโคมไฟในมือ

สิ่งของที่เพิ่งทำให้พวกเขาตาลีตาเหลือกในการซ้อมใหญ่ บัดนี้นอนสงบนิ่งอยู่บนฝ่ามือของเขา

เขาชักกระบี่ออกมา แล้วควงเป็นวงกระบี่พลิ้วไหวรอบหนึ่ง ดึงดูดสายตาทุกคนให้หันมามองทันที

"เย่ไป๋ นายไปหัดท่านี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย"

"พี่ พี่ยังทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ"

จี้เยี่ยนโจวกับหลินหรั่นถามขึ้นมาพร้อมกัน

ทว่าเสิ่นเย่ไป๋ไม่ได้ตอบทันที แต่กลับถามย้อนไปว่า

"เท่ไหม"

"เท่!"

ทั้งสี่คนตอบพร้อมกันอย่างรู้ใจกันอย่างน่าประหลาด

เสิ่นเย่ไป๋สบตาทุกคนทีละคน แล้วเอ่ยทีละคำอย่างหนักแน่น "พร็อพจะไม่ใช่ตัวถ่วงของเรา พรุ่งนี้บนเวที พวกเราก็จะเท่แบบนี้เหมือนกัน!"

พลันนั้น เปลวไฟในใจของพวกเขาที่เคยมอดดับไปก็ดูเหมือนจะลุกโชนขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

"ใช่! พรุ่งนี้ทีมเราจะต้องเท่กว่าทุกทีมให้ได้!"

หลินหรั่นลุกพรวดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น

"ใช่!" สวี่จืออวี้ยนก็ลุกขึ้นยืนตาม

จี้เยี่ยนโจวว่า "คืนนี้ถ้าซ้อมไม่คล่องก็ไม่ต้องนอนกันละ!"

เหอเจียซู่ "ใช่! ไม่นอนแล้ว!"

หลินหรั่นยังไม่ยอมปล่อยคำถามเมื่อครู่ไปง่ายๆ "พี่ พี่ยังไม่ตอบคำถามผมเลยนะ แอบไปซุ่มหัดมาตอนไหนเนี่ย"

เสิ่นเย่ไป๋เก็บกระบี่ "ครูฝึกเต้นสาธิตให้ดูรอบเดียว ฉันก็จำได้แล้ว"

"พี่ สมกับเป็นพี่จริงๆ! ผมก็อยากเรียนด้วย สอนผมหน่อยสิ" หลินหรั่นเกาะแขนเสิ่นเย่ไป๋ไม่ปล่อย

จี้เยี่ยนโจวก็เข้ามาจับมือเขาไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ "พวกเราก็อยากเรียนด้วยเหมือนกัน"

ความหม่นหมองบนใบหน้าของทุกคนพลันมลายหายไป กลับมามีชีวิตชีวาและเปี่ยมไปด้วยพลังอีกครั้ง

หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าและถอดวิกออกแล้ว พวกเขาก็กลับขึ้นรถบัส โดยเป็นทีมสุดท้ายที่มาถึง

การถือพร็อพที่สะดุดตาขนาดนี้ทำให้เด็กฝึกคนอื่นๆ พากันสนใจใคร่รู้ไม่น้อย

"พวกนายถือโคมไฟเหรอ เป็นพร็อพเหรอเนี่ย"

"ดูใกล้ๆ แล้วประณีตชะมัด"

"อิจฉาพวกนายจัง มีพร็อพด้วย"

หลินหรั่นคอยตอบคำถามเหล่านั้นไปทีละคน

ขณะเดียวกันก็มีเด็กฝึกอีกหลายคนกระซิบกระซาบกัน

"ทำไมอะ ทีมพวกเขามีพร็อพสวยขนาดนี้ได้ แต่ทีมเราไม่มีอะไรสักอย่าง"

"ทีมเราแย่กว่าอีก เพลงเดียวกันแท้ๆ แต่ได้รับการปฏิบัติโคตรต่างกันเลย"

"พร็อพนี่ดูแวบเดียวก็รู้ว่าค่าออกแบบไม่น้อยแน่ แถมยังต้องสั่งทำพิเศษอีก ทีมงานรายการทุ่มเงินไปเยอะแหงๆ"

"ทีมงานรายการใส่ใจทีมพวกเขาเกินไปแล้ว! ท่าเต้นก็ดูเหมือนจะไม่เหมือนกับทีม B ด้วย"

"หรือว่าเขาจะเป็นเด็กเส้นตัวจริง เหมือนกับอิ่นซือ"

"ชู่ เบาๆ หน่อย เดี๋ยวเขาได้ยิน ระวังเขาจะไปฟ้องผู้กำกับให้เล่นงานนายนะ"

พอคนครบแล้ว รถบัสก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากอาคารจัดการแสดง

ตอนเลี้ยวผ่านประตูหน้าของอาคาร เสิ่นเย่ไป๋มองผ่านกระจกหน้าต่างรถออกไป เห็นแฟนคลับจำนวนไม่น้อยกำลังช่วยกันตั้งแบ็กดร็อปเชียร์อยู่

ท่ามกลางผู้คนเหล่านั้น เขาคล้ายจะเห็นเงาร่างที่คุ้นตาอยู่สองสามคน พวกเธอดูยุ่งมาก แต่บนใบหน้าของทุกคนกลับแต้มไปด้วยรอยยิ้ม

เวลาสี่ทุ่มตรง

ไฟในห้องซ้อมยังคงสว่างโร่

ดนตรีเพลง "จ้าวเย่สิง" ของทีม A ดังขึ้นอีกครั้ง ทั้งห้าคนทำท่าเดิมซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุด

เหงื่อไหลรินลงมาตามขมับ เสื้อผ้าเปียกชุ่มแล้วก็แห้งซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เสิ่นเย่ไป๋ปาดเหงื่อที่ไหลเข้าตา

"เอาอีกรอบ!"

ในเวลาเดียวกัน ที่ด้านนอกอาคารจัดการแสดง

เหล่าเย่อิงเพิ่งจะตั้งสแตนดี้ตรงแบ็กดร็อปเชียร์เสร็จ

สายลมยามค่ำคืนพัดผ่าน ป้ายผ้าโบกสะบัดเบาๆ

ทุกคนต่างเฝ้ารอคอยที่จะได้พบกันในวันพรุ่งนี้...