ตอนที่ 71 กัปตันเสิ่นเย่ไป๋

ภายในห้องพักเงียบกริบไปหลายวินาที

หลินหรั่นอดใจไม่ไหว ถามต่อทันที

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ ทำไมจู่ ๆ ถึงเปลี่ยนลำดับได้ล่ะครับ"

ทว่าไม่มีใครตอบคำถามนี้ได้ ทีมงานเองก็แค่มาพาตัวไปตามคำสั่งของทีมงานรายการเท่านั้น

จี้เยี่ยนโจวมองลำดับใหม่แล้วขมวดคิ้ว

เพลง Code Error ที่เดิมทีต้องแสดงก่อนหน้าพวกเขา ไม่รู้ด้วยสาเหตุใดถึงถูกย้ายไปอยู่ลำดับสุดท้าย

ตอนนี้เอง ทีมงานก็เอ่ยปากเตือน "เหลืออีกสิบสี่นาทีครับ"

หลินหรั่นยิ่งสติแตกเข้าไปใหญ่

"ผมยังไม่ได้เตรียมใจเลยนะเนี่ย"

ไม่ใช่แค่เขา คนอื่น ๆ ก็เหมือนกัน สวี่จืออวี้ยนกับเหอเจียซู่สบตากัน สีหน้าเริ่มฉายแววกังวล

เสิ่นเย่ไป๋พลันเอ่ยปาก "ตรวจชุดกันเรียบร้อยหรือยัง รัดเข็มขัดแน่นดีแล้วใช่ไหม"

"แล้วก็อินเอียร์มอนิเตอร์กับพร็อป ตรวจดูอีกรอบด้วย"

น้ำเสียงของเขาดึงสมาธิของคนอื่น ๆ กลับมาได้ทันท่วงที ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมามัวพะวงเรื่องลำดับการขึ้นแสดง เวทีเพลงจ้าวเย่สิงต่างหากคือสิ่งที่พวกเขาควรใส่ใจในเวลานี้

อีกด้านหนึ่ง ในห้องควบคุมการออกอากาศ

ผู้ช่วยผู้กำกับเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ "จะเอา Code Error ไปไว้ปิดท้ายจริง ๆ เหรอครับ"

ผู้กำกับจ้องจอมอนิเตอร์ของเวทีเขม็ง

"บอสของบริษัทเฉินจิ่งหรานโทรมา บอกว่าจะอัดฉีดเงินให้ทีมงานรายการเพิ่มอีกสามล้าน" เขาหัวเราะหึ ๆ

"ในเมื่อรอบนี้พวกเขาอยากปิดท้ายนัก ก็จัดให้ปิดท้ายไปสิ"

"ส่วนจะได้คะแนนโหวตเท่าไหร่ นั่นเป็นเรื่องที่ผู้ชมต้องตัดสิน พวกเราไม่ก้าวก่าย"

-

ทีม A เพลงจ้าวเย่สิงรีบก้าวเท้าตามทีมงานไปยังห้องพักรอขึ้นเวทีอย่างไม่หยุดพัก เมื่อพวกเขาไปถึง เด็กฝึกทีม B เพลงจ้าวเย่สิงก็มาถึงก่อนแล้ว

เหล่าเด็กฝึกที่กำลังคุยกันอยู่ต่างหันขวับมามองพวกเขาแทบจะพร้อมกัน

เมื่อทุกคนเห็นชุดโบราณและพร็อปของพวกเขา แววตาอิจฉาก็แทบจะปิดไม่มิด

"ดูโคมไฟในมือพวกเขาสิ ประณีตจัง"

"ชุดโบราณนั่นก็ดูแพงมากด้วย ทีมงานยอมทุ่มเงินขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย"

"ทีม A มีพร็อป แต่ทีม B ไม่มี ทีมงานลำเอียงออกนอกหน้าเกินไปแล้วมั้ง"

บนหน้าจอในห้องพักรอขึ้นเวที สามารถมองเห็นคะแนนเฉลี่ยของกลุ่มที่ขึ้นแสดงก่อนหน้านี้ได้

บนนั้นแสดงคะแนนเฉลี่ยของทีม A เพลงคำให้การเที่ยงคืน อยู่ที่ 605 คะแนน

ขณะนี้เด็กฝึกทีม B เพลงคำให้การเที่ยงคืนเพิ่งแสดงจบ กำลังอยู่ในช่วงรวบรวมคะแนนโหวต

ตอนที่ผลคะแนนออก เด็กฝึกทั้งสองทีมของเพลงจ้าวเย่สิงก็ถูกพาตัวมาที่หลังเวทีเพื่อเตรียมตัวขึ้นแสดงแล้ว

เสิ่นเย่ไป๋ได้ยินแว่ว ๆ ว่าคะแนนเฉลี่ยของทีม B เพลงคำให้การเที่ยงคืนคือ 634 คะแนน ส่วนคะแนนเดี่ยวของจ้าวหมิงอวี่คือ 669 คะแนน

พอคะแนนประกาศออกมา ฝั่งที่นั่งผู้ชมแทบไม่มีปฏิกิริยาตอบรับ พวกเขาดูการแสดงติดต่อกันมาหลายโชว์จนเริ่มเหนื่อยล้าแล้ว

ประกอบกับไม่มีโทรศัพท์มือถือ หลายคนจึงเริ่มเหม่อลอยแววตาว่างเปล่า

โดยเฉพาะแฟนคลับที่เมนตัวเองขึ้นแสดงไปแล้ว บางคนดูเหมือนพร้อมจะหลับได้ทุกเมื่อ

ส่วนหลินเวยเวยสังเกตเห็นว่า S.Y ที่อยู่ข้าง ๆ ดูกร่อย ๆ มาตลอด ดูเหมือนจะไม่ค่อยสนใจการแสดงไหนเลยสักนิด

แม้แต่ตอนที่เพลงหลิงจ้งลี่ทีม B แสดงจนคนกรี๊ดลั่นฮอลล์ เขาก็แค่ปรบมือตามมารยาทเท่านั้น

เหวินไห่ที่อยู่บนเวทีถือคิวการ์ดไว้ ยังไม่ทันได้พูดอะไร ผู้ชมที่นั่งอยู่ตรงมุมอับสายตาก็สังเกตเห็นสิ่งของที่กำลังส่องแสงอยู่ข้างเวทีเสียก่อน

"อะไรน่ะ"

"มีอะไรสว่าง ๆ อยู่ตรงนั้นด้วย"

"โคมไฟเหรอ"

บางทีอาจเพราะเสียงซุบซิบของผู้ชมบางกลุ่มดังเกินไป หลายคนจึงเริ่มหันมองตามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"กลุ่มต่อไปเป็นสาย vocal เพลงจ้าวเย่สิง ขอเชิญเด็กฝึกขึ้นเวทีครับ"

สิ้นเสียงของเหวินไห่ สิ่งที่ทำให้ทุกคนสงสัยเมื่อครู่ก็ปรากฏสู่สายตาอย่างเต็มรูปแบบ นั่นคือโคมไฟถือที่ประณีตงดงามอย่างยิ่ง

และเมื่อคนที่ถือโคมไฟค่อย ๆ ก้าวออกมาให้ทุกคนได้เห็น ผู้ชมกลับเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว

เด็กหนุ่มรวบผมยาวสีดำขลับเป็นหางม้าสูงด้วยแถบผ้าสีชาด ปอยผมประปรายระหน้าผาก จอนผมที่ยาวลงมาเล็กน้อยพลิ้วไหวตามจังหวะก้าวเดิน

ภายใต้เสื้อคลุมตัวนอกสีหมึกเข้มคือเสื้อตัวในสีเขียวเข้ม ลวดลายสีขาวนวลทอเป็นลายในตัวเลื้อยไล่ขึ้นตามแนวแขนเสื้อ ชายเสื้อทับซ้อนทิ้งตัวลงมา ไม่ได้หรูหราอลังการ ทว่ากลับดูคล่องแคล่วสง่างามอย่างเป็นอิสระ

แสงไฟสีเหลืองนวลทาบทับลงบนเสี้ยวหน้า ขับเน้นให้เครื่องหน้าอันประณีตงดงามดูหมดจดหล่อเหลายิ่งขึ้น เด็กหนุ่มราวกับจอมยุทธ์ที่ก้าวออกมาจากหน้าหนังสือ วินาทีถัดไปพร้อมจะถือกระบี่ออกท่องไปในใต้หล้ากว้างใหญ่

เสียงที่ดังขึ้นจากที่นั่งผู้ชมล้วนเป็นเสียงทึ่ง ทุกคนคล้ายถูกเสิ่นเย่ไป๋ดูดวิญญาณไปแล้ว ได้แต่มองเขาตาไม่กระพริบ

ฝั่งเย่อิงเองก็อึ้งไปเช่นกัน พวกเธอเคยเห็นเสิ่นเย่ไป๋ผมดำที่ไหนกัน มิหนำซ้ำยังเป็นเสิ่นเย่ไป๋ในชุดโบราณอีกด้วย

หลินเวยเวยตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น

"เชี่ยเอ๊ย"

เซิ่งซือเยี่ยนที่เดิมทีนั่งพิงพนักเก้าอี้ ยามนี้ได้ยืดตัวนั่งตรง สายตาจับจ้องไปที่กลางเวทีและไม่ละไปไหนอีกเลย

เหวินไห่ที่ยืนอยู่บนเวทีเคยพบเจอคนหน้าตาดีมานับไม่ถ้วน แต่ก็ยังอดตื่นตะลึงกับเด็กหนุ่มคนนี้ไม่ได้

ด้านหลังของเสิ่นเย่ไป๋มีหลินหรั่น จี้เยี่ยนโจว เหอเจียซู่ และสวี่จืออวี้ยนเดินเรียงแถวตามขึ้นเวทีมา

พวกเขาทุกคนสวมชุดโบราณที่คุมโทนสีเดียวกันแต่คนละแบบเดินขึ้นมาบนเวที ในมือถือโคมไฟแบบเดียวกันทุกคน

รอจนกระทั่งเด็กฝึกทุกคนขึ้นมาบนเวทีจนครบ เสียงกรี๊ดจากที่นั่งผู้ชมถึงเพิ่งเริ่มระเบิดออกมา

กลุ่มนี้มีสไตล์ที่ไม่เหมือนกลุ่มอื่นเลยแม้แต่น้อย ดึงความคาดหวังของผู้ชมให้พุ่งขึ้นไปจนถึงขีดสุดในทันที

"ไป๋ไป๋! ทางนี้!"

"เสิ่นเย่ไป๋!"

"หลินหรั่น!"

"จี้เยี่ยนโจว!"

"สวี่จืออวี้ยน!"

...

เสียงตะโกนเรียกของเหล่าแฟนคลับดังขึ้นเรื่อย ๆ

ครั้งนี้ตำแหน่งที่นั่งของเย่อิงค่อนข้างอยู่ตรงกลาง พอเสิ่นเย่ไป๋ได้ยินชื่อตัวเองก็จับทิศทางได้ทันที

สายตาของเขามองตรงไปยังกลุ่มเย่อิงอย่างแม่นยำ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยกมือขึ้นโบกทักทาย

"ดูเหมือนแฟน ๆ จะชอบลุคชุดโบราณของพวกนายมากเลยนะ" เหวินไห่เดินมาหยุดตรงกลางระหว่างสองทีม "เริ่มจากเด็กฝึกทีม A ก่อนเลย แนะนำตัวกันหน่อยครับ"

เสิ่นเย่ไป๋เปิดปากพูดเป็นคนแรกตามตำแหน่งการยืน

"สวัสดีครับทุกคน ผมคือเสิ่นเย่ไป๋ หัวหน้าทีม A เพลง 'จ้าวเย่สิง' ครับ"

เหล่าเย่อิงต่างพากันประหลาดใจ เสิ่นเย่ไป๋ที่ไม่เคยแย่งชิงอะไรและยืนอยู่รั้งท้ายมาตลอด ครั้งนี้กลับเป็นหัวหน้าทีม

มีเพียงเซิ่งซือเยี่ยนที่รู้ว่า เสิ่นเย่ไป๋เริ่มเอาจริงแล้ว

ก่อนหน้านี้เขาอาจจะแค่ทำตามแผนการที่วางไว้ แต่เมื่อไหร่ที่เขาเริ่มกุมสิทธิ์ในการควบคุม นั่นพิสูจน์ว่าเขามีสิ่งที่ต้องการในรายการนี้แล้ว

การแนะนำตัวบนเวทียังคงดำเนินต่อไป

"สวัสดีครับทุกคน ผมหลินหรั่น ทีม A เพลง 'จ้าวเย่สิง' ครับ"

จำนวนแฟนคลับของเขาที่สุ่มได้บัตรเข้ามามีพอ ๆ กับเย่อิง เสียงตะโกนเรียกชื่อเขาจึงไม่เบาเลยทีเดียว

ไอดอลเป็นอย่างไรแฟนคลับก็เป็นอย่างนั้น หลินหรั่นมีแฟนคลับสายแม่ไม่น้อย เสียงตะโกน "ลูกชาย สู้ ๆ!" ดังขึ้นไม่ขาดสาย

ทำเอาทุกคนในฮอลล์อดที่จะแอบขำไม่ได้

"สวัสดีครับทุกคน ผมจี้เยี่ยนโจว ทีม B เพลง 'จ้าวเย่สิง' ครับ"

"สวัสดีครับทุกคน ผมเหอเจียซู่ ทีม B เพลง 'จ้าวเย่สิง' ครับ"

สุดท้ายก็วนมาถึงสวี่จืออวี้ยนที่ยืนอยู่ริมสุด

"สวัสดีครับทุกคน... ผมสวี่จืออวี้ยน ทีม B เพลง 'จ้าวเย่สิง' ครับ" เสียงของเขาเบากว่าเด็กฝึกคนอื่น ๆ ทั้งยังแฝงความประหม่าอยู่บ้าง

ผู้ชมไม่น้อยเริ่มจับกลุ่มคุยกัน

"การแสดงรอบแรกมีคนนี้ด้วยเหรอ ดูขี้ขลาดจัง"

"เหมือนจะเป็นพวกกลัวการเข้าสังคมนะ"

"จะทำโชว์รอบนี้ได้ดีเหรอเนี่ย"

เมื่อได้ยินเสียงกังขาของผู้ชม สวี่จืออวี้ยนก็รู้สึกว่าตัวเองยิ่งตื่นเต้นเข้าไปใหญ่

อาศัยจังหวะที่เด็กฝึกทีม B กำลังแนะนำตัว เสิ่นเย่ไป๋แอบขยับมาข้างตัวเขาเงียบ ๆ แล้วตบไหล่เขาเบา ๆ

"ไม่ต้องกลัว"

"คิดซะว่าเวทีนี้เป็นการซ้อมรอบหนึ่ง ลุยให้เต็มที่ไปเลย"

สวี่จืออวี้ยนพยักหน้า สูดหายใจเข้าลึก ๆ

ก็เพราะนิสัยแบบนี้ของเขานั่นแหละ ถึงได้เป็นเด็กฝึกมาห้าปีแล้ว แต่บริษัทก็ยังคงดองเขาไว้ไม่ยอมให้เดบิวต์เสียที

เขาอยากทำโชว์นี้ให้ออกมาดี เขาอยากเป็นไอดอล เขาไม่ได้ด้อยไปกว่าเด็กฝึกคนอื่นเลย

ไม่นานนัก เด็กฝึกทุกคนก็แนะนำตัวเสร็จสิ้น เหวินไห่หันไปประกาศกับผู้ชมด้านล่าง "ลำดับถัดไป ขอเชิญทีม A เพลง 'จ้าวเย่สิง' ทำการแสดงครับ"

สิ้นเสียงประกาศ เด็กฝึกทีม B ก็เดินลงจากเวที เหวินไห่เดินลงไปด้านล่าง บนเวทีเหลือเพียงเด็กฝึกทีม A เท่านั้น

แสงไฟบนเวทีมืดดับลงในทันใด ทีมงานช่วยกันเข็นฉากและอุปกรณ์ประกอบฉากออกมาจัดวาง

สมาชิกทีม A ทุกคนรีบเดินไปยังจุดมาร์กประจำตำแหน่งของตัวเองอย่างรวดเร็ว

เสิ่นเย่ไป๋ได้ยินเพียงเสียงที่ดังลอดมาจากอินเอียร์มอนิเตอร์ของตัวเองเท่านั้น