ตอนที่ 72 ถือตะเกียงท่องราตรี

ดนตรีประกอบเพลง "จ้าวเย่สิง" ดังขึ้น เสียงกู่เจิงและขลุ่ยกังวานก้องไปทั่วทั้งฮอลล์

ที่นั่งผู้ชมพลันเงียบสงบลงในทันใด

สปอตไลต์สว่างขึ้นเพียงดวงเดียว ควันดรายไอซ์บนเวทีเริ่มแผ่กระจาย ฉากหลังเนรมิตบรรยากาศราวกับแดนเซียนล่องลอย

เด็กหนุ่มคนหนึ่งถือตะเกียงที่ส่องแสงริบหรี่ก้าวเดินออกมาจากม่านหมอก เสียงร้องเพลงพลันดังขึ้น

"วัยเยาว์คะนองจากเมืองเก่า สะพายกระบี่กราบลาอาจารย์สำนักเดิม"

เนื้อเสียงของเขาใสกังวานหมดจด แฝงไว้ด้วยความไร้เดียงสาอันเป็นเอกลักษณ์

ครั้นควันดรายไอซ์จางลงไปบ้าง ผู้ชมถึงได้เห็นชัดเจนว่าคนที่ร้องประโยคแรกเมื่อครู่ ที่แท้ก็คือสวี่จืออวี้ยน

ออร่าของเขาต่างจากตอนแนะนำตัวเมื่อกี้ลิบลับ ไม่เหมือนเด็กฝึกที่ยืนประหม่าคนนั้นเลยสักนิด ตอนนี้เขาราวกับเป็นเด็กหนุ่มผู้ถือตะเกียงลงจากเขาเพื่อลาจากอาจารย์ตามในเนื้อเพลงจริง ๆ

ควันดรายไอซ์ลอยต่ำลงแนบพื้นจนหมด อีกสี่คนที่เหลือซึ่งถือตะเกียงอยู่ก็ปรากฏสู่สายตาผู้ชมเช่นกัน

จังหวะกลองเร่งเร็วขึ้นตามมาติด ๆ หลินหรั่นสไลด์ตัวก้าวสู่ใจกลางเวที น้ำเสียงวัยเยาว์ของเขาถ่ายทอดภาพลักษณ์ของผู้ที่เพิ่งก้าวเข้าสู่ยุทธภพและสนใจใคร่รู้ไปเสียทุกสิ่งได้อย่างยอดเยี่ยม

เรื่องราวค่อย ๆ คลี่คลายไปตามเสียงร้องของคนทั้งห้าบนเวที เสียงสายกู่เจิงในดนตรีประกอบยิ่งทียิ่งรัวเร็ว จังหวะกลองก็ยิ่งถี่กระชั้นขึ้นเรื่อย ๆ

เมื่อท่อนฮุคดังขึ้น แสงไฟบนเวทีก็แปรเปลี่ยนตาม ประหนึ่งราตรีกาลถูกจุดให้สว่างไสว

ผู้ชมเบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ตะเกียงในมือทั้งห้าคนหายวับไป สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือกระบี่ยาวที่เหล่าเด็กหนุ่มชักออกมาจากด้านหลัง กวัดแกว่งประกายแสงเย็นเยียบเป็นวงโค้ง

คนบนเวทีราวกับเป็นจอมยุทธ์ผู้ท่องยุทธจักรอย่างแท้จริง กำลังร่ายรำหลบหลีกอยู่ท่ามกลางศัตรู

เสี้ยววินาทีนั้น เสียงของเสิ่นเย่ไป๋ก็ดังขึ้น

"ถือตะเกียงส่องทางท่องราตรี หนึ่งกระบี่มุ่งสู่ขุนเขาและธารา"

น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบดั่งสายน้ำ ทว่าแฝงพลังทะลุทะลวงเปี่ยมล้น

เสียงนี้ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่เหล่าเด็กหนุ่มบนเวทีตาไม่กะพริบ

ท่อนเต้นรวม ทุกคนตวัดกระบี่หยุดค้างไว้ในระดับความสูงที่เท่ากันเป๊ะ แม้กระทั่งท่วงท่าการพลิกตัวก็ราวกับคัดลอกวาง

จากนั้นท่อนเวิร์สที่สองก็ดังขึ้น ผู้ชมพบว่าอารมณ์ในเสียงร้องของหลินหรั่นดูเหมือนจะไต่ระดับลึกซึ้งขึ้นกว่าเดิม

ท่าเต้นของทั้งห้าคนก็แตกต่างไปจากท่อนแรกเช่นกัน

จนกระทั่งถึงท่อนฮุคที่สอง เสิ่นเย่ไป๋ร้องประโยคนั้นออกมาว่า "ถือตะเกียงส่องทางท่องราตรี หนึ่งกระบี่มุ่งสู่ขุนเขาและธารา" ผู้ชมถึงได้มั่นใจเต็มร้อยว่ามันไม่เหมือนเดิมจริง ๆ

หากจะบอกว่าท่อนแรกคือเด็กหนุ่มผู้เพิ่งก้าวเข้าสู่ยุทธภพ เช่นนั้นท่อนที่สองก็คือเด็กหนุ่มที่เริ่มลอกคราบเปลี่ยนผ่านหลังเผชิญเรื่องราวร้อยแปดพันเก้า

ต่อด้วยท่อนไฮโน้ตของจี้เยี่ยนโจวที่ผลักดันทั้งบทเพลงขึ้นสู่จุดไคลแมกซ์ เด็กหนุ่มกำลังทนทุกข์กับความเจ็บปวดของการเติบโต

ผู้ชมคิดว่าแค่นี้ก็ยอดเยี่ยมพอแล้ว

แต่เมื่อดนตรีท่อนบริดจ์ดังขึ้น ความไร้เดียงสาในน้ำเสียงของสวี่จืออวี้ยนก็มลายหายไป เด็กหนุ่มตื่นรู้และเข้าใจทุกสิ่งในที่สุด

จังหวะนั้นเอง เหอเจียซู่ก็ร่ายรำกระบี่คลอไปกับเสียงเพลง เดี๋ยวพริ้วไหว เดี๋ยวหนักแน่น รุกรับมีแบบแผน ท่วงท่าไม่โอ้อวด ทว่าซ่อนประกายคมกริบไว้ในทุกการหมุนตัว

คนอื่น ๆ ค่อย ๆ ก้าวเข้ามาร่วมร่ายรำด้วยทีละคน เด็กหนุ่มทั้งห้าก้าวย่างไปบนแสงสว่าง ชายเสื้อสะบัดพลิ้วดั่งก้อนเมฆ

ทันใดนั้นแสงไฟพลันมืดดับลงอย่างกะทันหัน เสียงกลองในดนตรีประกอบเงียบหายไป เหลือเพียงเสียงกู่เจิงเท่านั้น

เสิ่นเย่ไป๋ถือตะเกียงที่สว่างเจิดจ้าขึ้นก้าวออกมาจากความมืด สปอตไลต์สาดส่องลงบนร่างของเขา เสียงเพลงขับขานว่า "มิใช่อาคันตุกะอันดับหนึ่งในใต้หล้า เป็นเพียงผู้ส่องทางท่องราตรีในแดนมนุษย์"

อารมณ์ที่ถ่ายทอดออกมาทางน้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เด็กหนุ่มในฉากเปิดได้กลายเป็นผู้ถือตะเกียงส่องทางอย่างแท้จริงแล้ว

รัศมีแสงไฟสปอตไลต์บนเวทีขยายกว้างขึ้น ผู้ชมมองเห็นว่าความสว่างของตะเกียงที่เด็กหนุ่มทั้งห้าถืออยู่ล้วนเปลี่ยนไป ไม่ได้ส่องสว่างแค่ใต้ฝ่าเท้าของตัวเองอีกต่อไป ทว่ายังส่องสว่างไปถึงคนข้างกายด้วย

เสียงดนตรีแผ่วเบาลงเรื่อย ๆ จนกระทั่งเงียบหาย กล้องซูมเข้าจับภาพโคลสอัปของแต่ละคน ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าของเสิ่นเย่ไป๋

เพลงจบลงอย่างสมบูรณ์ ทว่าทั่วทั้งงานกลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาเลย ทุกคนนิ่งสนิทราวกับยังติดอยู่ในเรื่องราวของเหล่าเด็กหนุ่มและยังก้าวออกมาไม่ได้

หนึ่งวินาที...

สองวินาที...

เด็กหนุ่มบนเวทีได้ยินเพียงเสียงหัวใจเต้นและเสียงลมหายใจของตัวเองเท่านั้น

เสิ่นเย่ไป๋เก็บท่าเป็นคนแรกแล้วเดินมาข้างหน้าเวที คนอื่น ๆ รีบเก็บท่าตามอย่างรวดเร็วแล้วมายืนเรียงแถวหน้ากระดานเคียงข้างเขา

วินาทีที่พวกเขาก้มโค้งคำนับให้ที่นั่งผู้ชม เสียงปรบมือและเสียงกรีดร้องก็ระเบิดตูมขึ้นมาทันที คลื่นเสียงซัดกระหน่ำกวาดไปทั่วทั้งฮอลล์

หลายคนลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้นพลางตะโกนเรียกชื่อพวกเขา

ทีมงานหลังเวทีกำลังนับไมค์ลอยที่จะใช้ในกลุ่มถัดไป เสียงกระหึ่มที่ดังขึ้นกะทันหันทำเอาเขาตกใจจนปากกาในมือขีดเป็นรอยยาวบนกระดานบันทึก

เขาอดไม่ได้ที่จะชะโงกหน้าออกไปดู

ผู้ชมทุกคนในที่นั่งต่างตื่นเต้นกันสุดขีด เสียงกู่ร้องดังซ้อนทับกันเป็นระลอก ไม่มีทีท่าว่าจะสงบลงเลย

"นี่สิถึงจะเป็นโชว์ที่ฉันควรได้ดู"

"สุดยอดมาก!"

"'จ้าวเย่สิง' จะเป็นที่หนึ่งในใจฉันของวันนี้เลย"

เหวินไห่เดินขึ้นมาบนเวทีพลางปรบมือไปด้วย

"โชว์ของพวกคุณยอดเยี่ยมมากครับ ผมเองก็อยากดูอีกสักรอบเหมือนกัน"

ผู้ชมด้านล่างส่งเสียงฮือฮาดังขึ้นกว่าเดิม

"ขออีกรอบสิ! แสดงอีกรอบเลย"

"อังกอร์!"

เหวินไห่ผายมืออย่างจนใจ "ผมขอให้แสดงอีกรอบแล้วครับ แต่โดนทีมงานรายการปัดตกไป"

"พวกเขาบอกให้ผมไปกดติดตาม 'โครงการซิงเหยา 2' ในสถานีหยางเถา แล้วกดแจ้งเตือนรอชมโชว์การแสดงรอบสองออนแอร์เอาครับ"

คำพูดของเขาทำให้ผู้ชมหัวเราะ อารมณ์ของผู้ชมจึงสงบลงบ้างเล็กน้อย

เหวินไห่เปิดดูคิวการ์ดในมือ "ตอนนี้ผมขอสัมภาษณ์เด็กฝึกทีม A เพลง 'จ้าวเย่สิง' หน่อยนะครับ"

"การออกแบบโชว์นี้ ใครเป็นคนคิดเหรอครับ"

จี้เยี่ยนโจวชิงตอบก่อน "พร็อพกับฉากเวทีเป็นเย่ไป๋คิดครับ ส่วนท่าเต้นบางช่วงเจียซู่เป็นคนคิด"

เหวินไห่ถามต่อ "แล้วกระบี่ล่ะครับ กระบี่ที่โผล่มาช่วงท่อนฮุกกับท่อนบริดจ์ ตอนนี้หายไปไหนแล้ว"

พอพูดถึงเรื่องนี้ หลินหรั่นก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที

"อยู่นี่ครับ!"

เขาชักกระบี่ออกมา สาธิตให้ดูว่าโคมไฟกลายร่างเป็นกระบี่ได้อย่างไร แถมยังโพสท่าที่ตัวเองคิดว่าหล่อเท่สุด ๆ ไปหนึ่งที

ผู้ชมในงานรวมถึงเหวินไห่ต่างคิดมาตลอดว่ามีพร็อพสองชิ้น นึกไม่ถึงว่าจะเอากระบี่ซ่อนไว้ในโคมไฟ

เมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของทุกคน หลินหรั่นก็ยืดอกอย่างภูมิใจ "เท่ใช่ไหมล่ะครับ เย่ไป๋เป็นคนออกแบบเองเลยนะ"

เหวินไห่อึ้งไป

เขานึกว่าทีมงานรายการจ้างคนมาออกแบบให้เสียอีก ไม่นึกเลยว่าทั้งหมดจะเป็นไอเดียของเด็กฝึกที่หน้าตาหล่อเหลาเกินเบอร์คนนี้

เด็กฝึกในห้องพักคอยก็ประหลาดใจเช่นกัน

เดิมทีพวกเขาแค่อิจฉาที่กลุ่มนี้ได้งบเยอะ แต่ตอนนี้กลับอิจฉาว่าทำไมเด็กฝึกกลุ่มนี้ถึงโชคดีขนาดที่ได้อยู่กลุ่มเดียวกับเสิ่นเย่ไป๋

ลำดับขั้นตอนบนเวทียังคงดำเนินต่อไป ไม่นานก็เข้าสู่ช่วงโหวต

เวลาโหวตสำหรับผู้ชมมีเพียงยี่สิบวินาที เย่อิงไม่ลังเลเลยสักนิด กดยิก ๆ รัว ๆ โหวตให้สมาชิกทีม A ครบทุกคน

สายตาของเสิ่นเย่ไป๋จับจ้องอยู่ที่เหล่าเย่อิงตลอด และแน่นอนว่าเขาเห็นเซิ่งซือเยี่ยนนั่งอยู่ท่ามกลางแฟนคลับของเขาด้วย

จะว่าไปแล้ว ในบางแง่มุมเซิ่งซือเยี่ยนก็พึ่งพาได้มากเหมือนกัน มีหมอนั่นช่วยดูแลเย่อิง เขาก็ค่อนข้างเบาใจ

พวกเย่อิงชี้ไปที่โคมไฟของเสิ่นเย่ไป๋ อยากจะชมว่าเขาออกแบบได้ยอดเยี่ยมมาก

เสิ่นเย่ไป๋สะบัดมือชักกระบี่ออกมาอย่างคล่องแคล่ว แล้วมองเย่อิงด้วยความสงสัย "จะทำอะไรเหรอครับ"

เย่อิงตะโกนบอก "หล่อมาก!"

"หล่อเหรอ" เสิ่นเย่ไป๋ควงกระบี่โชว์ไปหนึ่งกระบวนท่าแล้วถาม "แบบนี้เหรอครับ"

ช็อตนี้ทำเอาพวกเย่อิงโดนความหล่อกระแทกตาเข้าเต็มเปา ต่างยกนิ้วโป้งให้และพยักหน้ายืนยันรัว ๆ

"กรี๊ดดด!!!!"

"ไป๋ไป๋! วันนี้นายจะหล่อเกินไปแล้วนะ!!!"

"ทำไมฉันไม่มีมือถือเนี่ย อยากอัดคลิปไว้จัง! เกลียดจริง!"

คนข้าง ๆ บางคนที่ไม่ใช่แฟนคลับของเสิ่นเย่ไป๋ก็โดนความหล่อตกเข้าเหมือนกัน พากันตะโกนไปพร้อมกับพวกเย่อิง

"หล่อจะตายอยู่แล้ว!!!"

"ขอประกาศตัวว่าจะเปลี่ยนจากขาจรเป็นแฟนคลับเดี๋ยวนี้เลย!"

แฟนคลับบ้านอื่นอีกไม่น้อยต่างพากันอิจฉา ทำไมเมนคนอื่นถึงได้เซอร์วิสแฟนเก่งขนาดนี้ เมื่อกี้เมนตัวเองแทบไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์อะไรก็เดินไปเสียแล้ว

เซิ่งซือเยี่ยนมองการกระทำระลอกนี้แล้วมุมปากกระตุก เขารู้สึกว่าตอนนี้เสิ่นเย่ไป๋ทำตัวเหมือนนกยูงรำแพนหางไม่มีผิด

เสิ่นเย่ไป๋ผู้เย็นชา ไม่สุงสิงกับใครคนเดิมหายไปไหนแล้วล่ะ

ขณะนั้น ในห้องควบคุมการถ่ายทอดสดกำลังวุ่นวายกันยกใหญ่

รองผู้กำกับปาดเหงื่อ "คะแนนโหวตของทีม A เพลง 'จ้าวเย่สิง' ออกมาแล้วครับ"

ผู้กำกับรับผลคะแนนมาดูแล้วเบิกตากว้าง

นี่มันสมเหตุสมผลเรอะ