ตอนที่ 54 วินิจฉัยทางไกล

ไม่รู้เหมือนกันว่าเฉินเฉิงมองเห็นลิ้นของเซี่ยเสวี่ยได้อย่างไร อย่างน้อยหวังเฉินก็จ้องดูอยู่นานสองนานแต่ก็ยังมองไม่เห็น

เขาจึงบอกให้เฉินเฉิงพิมพ์ในห้องไลฟ์บอกเซี่ยเสวี่ยว่า "สตรีมเมอร์ช่วยแลบลิ้นออกมาให้ดูหน่อยครับ"

แม้ว่าเซี่ยเสวี่ยจะยังคงบรรยายไปเรื่อย ๆ แต่ความสนใจจริง ๆ นั้นอยู่ที่ช่องแชตในห้องไลฟ์

เธอจึงมองเห็นข้อความที่เฉินเฉิงพิมพ์ส่งมาในแวบแรก สาเหตุหลักเป็นเพราะช่วงเวลานี้ไม่ค่อยมีคนคุยกันเท่าไรนัก

เซี่ยเสวี่ยยังคงบรรยายต่อ แต่คนในห้องไลฟ์ก็มีคนมองเห็นข้อความนั้นแล้วเช่นกัน

"เชี่ย รสนิยมประหลาดอะไรเนี่ย จะขอดูลิ้นคนอื่นเขาเฉย"

"ไอ้นี่โรคจิตปะเนี่ย แอดมินอยู่ไหน รีบเตะออกไปเร็ว"

"เสวี่ยเอ๋อร์ อย่าไปสนใจคนนี้เลย บรรยายต่อเถอะ"

ทว่าเซี่ยเสวี่ยกลับหยุดบรรยายลงกะทันหัน เธอเห็นว่าเฉินเฉิงเพิ่งเข้ามาในห้องไลฟ์ใหม่ ๆ

ผู้ติดตามของเธอมีไม่มาก มีคนมาติดตามเพิ่มอีกสักคนก็ยังดี เธอจึงเอ่ยถามขึ้นว่า "ทำไมถึงอยากดูลิ้นเหรอคะ"

เฉินเฉิงก็เห็นข้อความของคนอื่น ๆ ในห้องไลฟ์เช่นกัน จึงรีบพิมพ์ตอบกลับไปว่า

"ไม่ใช่ครับ แค่เมื่อกี้ตอนสตรีมเมอร์แลบลิ้นทำท่าทะเล้น ผมสังเกตเห็นฝ้าบนลิ้นของสตรีมเมอร์ดูผิดปกติ เลยอยากจะขอดูให้ละเอียดอีกทีครับ"

"แค่แวบเดียวเนี่ยนะ นายก็มองออกว่าผิดปกติ มีตาทิพย์หรือไงกัน"

"นี่ถึงขั้นเป็นหมอเลยเหรอ อำกันเล่นหรือเปล่าเนี่ย ตรวจโรคผ่านหน้าจอเนี่ยนะ"

"อยากเรียกร้องความสนใจจากสตรีมเมอร์ก็ไม่ต้องเล่นมุกนี้ก็ได้มั้ง"

ข้อความที่ส่งเข้ามาไม่ขาดสายทำให้ใบหน้าของเฉินเฉิงแดงก่ำขึ้นมา หวังเฉินเห็นเข้าก็อดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้

จริง ๆ แล้วเขาไม่ได้หัวเราะเยาะเฉินเฉิง แต่หวนนึกถึงตัวเองตอนอายุเท่านี้ก็เคยเป็นแบบนี้เหมือนกัน แถมยังเคยถูกพี่สาวที่มารักษาโรคหยอกแซวเอาด้วย

ทว่าเสียงหัวเราะของหวังเฉินกลับยิ่งทำให้หน้าของเฉินเฉิงแดงหนักกว่าเดิม เขาเงยหน้าขึ้นมองหวังเฉินแล้วทำตัวไม่ถูก จะพิมพ์ตอบต่อก็ไม่ใช่ จะไม่ตอบก็ไม่เชิง

"เสี่ยวเฉิง หน้าเธอยังต้องฝึกให้หนากว่านี้หน่อยนะ การเป็นหมอรักษาคน แม้จะไม่ถึงขั้นต้องหน้าไม่เปลี่ยนสีแม้เขาไท่ซานจะถล่มลงมาตรงหน้า

แต่การไม่แสดงอารมณ์ดีใจหรือโกรธออกมาทางสีหน้านั้นเป็นสิ่งที่ต้องทำให้ได้ ไม่อย่างนั้นโรคของคนไข้อาจไม่ได้หนักหนาอะไร แต่พอถูกสีหน้าของเธอทำให้ตกใจจนนึกว่าตัวเองเป็นโรคร้ายที่รักษาไม่หาย แบบนั้นใช้ไม่ได้เด็ดขาด"

เฉินเฉิงปรับอารมณ์ให้สงบลง แม้ใบหน้าจะยังแดงอยู่นิดหน่อยแต่ก็ดีขึ้นมาก "ผมจำไว้แล้วครับ อาจารย์"

เซี่ยเสวี่ยพอรู้ว่าเฉินเฉิงขอดูลิ้นเพราะเหตุนี้ ในใจก็รู้สึกโล่งขึ้นมาบ้าง คิดดูแล้วจึงแลบลิ้นออกมาหน้ากล้อง ค้างไว้สิบวินาทีแล้วค่อยหดกลับไป

"เพื่อน มองชัดหรือยังคะ ฉันมีอะไรผิดปกติเหรอ" เซี่ยเสวี่ยเอ่ยถาม

ผู้ชมก็เริ่มพิมพ์ข้อความกันอีกครั้ง

"มีอะไรผิดปกติเหรอ ก็ปกตินี่ ใคร ๆ ก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ"

"เสวี่ยเอ๋อร์แลบลิ้นน่ารักจัง ขออีกรอบสิ"

"เมนต์บนนั่นแหละไอ้หื่นตัวจริง รีบไสหัวไปเลย"

หวังเฉินไม่ให้เฉินเฉิงพิมพ์แล้ว เขาหยิบมือถือของเฉินเฉิงมาพิมพ์ตอบเองว่า

"แม่หนู พักสักหน่อยเถอะ ตอนนี้คุณทั้งอ่อนเพลียไม่มีแรง แถมฝ้าบนลิ้นยังแห้งเหลือง ถ้าผมดูไม่ผิด ตอนนี้คุณยังมีอาการท้องผูกอยู่อีกด้วย

เกรงว่าจะไม่ได้ถ่ายหนักมาสัปดาห์หนึ่งแล้ว จากนั้นคุณลองคลำดูที่คอตัวเองสิ ว่าใต้ผิวหนังมีก้อนไตกลม ๆ อยู่หรือเปล่า"

"เรียกแม่หนูด้วย พี่ชายคนนี้ หรือไม่ก็อาจจะเป็นคุณลุง ไม่ก็รุ่นคุณปู่ละมั้ง เสวี่ยเอ๋อร์เก่งจริง ๆ มัดใจได้ตั้งแต่เด็กลามไปถึงคนแก่"

"เชี่ย ตรวจโรคผ่านหน้าจอจริงดิ เทพจัด 666..."

"เสวี่ยเอ๋อร์ มีอาการแบบที่เขาบอกจริงเหรอ"

"เสวี่ยเอ๋อร์ คงไม่ใช่ว่าป่วยจริง ๆ หรอกนะ"

เซี่ยเสวี่ยเห็นข้อความของหวังเฉินก็สะดุ้งตกใจเช่นกัน เธอท้องผูกไม่ได้ถ่ายหนักมาหนึ่งสัปดาห์แล้วจริง ๆ

ร่างกายก็อ่อนล้าหมดเรี่ยวแรงจนต้องฝืนทนไลฟ์อยู่ จากนั้นเธอจึงยกมือขึ้นคลำที่ลำคอตามสัญชาตญาณ ยิ่งคลำก็ยิ่งหวาดกลัว

เพราะเธอคลำเจอก้อนไตกลม ๆ อยู่ที่คอไม่น้อย ทั้งขนาดใหญ่และขนาดเล็กปะปนกัน ทำไมเมื่อก่อนเธอถึงไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อนเลยนะ

บรรดาแฟนคลับเห็นสีหน้าของเซี่ยเสวี่ยย่ำแย่ลงเรื่อย ๆ ต่างก็เดาได้ทันทีว่าสิ่งที่หวังเฉินพูดต้องเป็นเรื่องจริงแน่นอน

"เสวี่ยเอ๋อร์ มีจริง ๆ เหรอ"

"เสวี่ยเอ๋อร์ อย่าเพิ่งไลฟ์เลย รีบไปตรวจที่โรงพยาบาลเถอะ"

"ท่านเทพคนนี้ เสวี่ยเอ๋อร์เป็นโรคอะไรเหรอครับ คุณรักษาให้ได้ไหม"

หวังเฉินไม่ได้สั่งเทียบยาให้เซี่ยเสวี่ยกลางห้องไลฟ์โดยตรง แต่กลับพิมพ์บอกเธอไปว่า

"คุณไปตรวจที่โรงพยาบาลดูก่อนได้ครับ ถ้าไม่อยากใช้วิธีรักษาแบบแพทย์ตะวันตก คุณมาหาผมได้ ผมเปิดคลินิกยาจีนอยู่ที่เมืองถานมู่ มณฑล G"

ไม่ใช่ว่าหวังเฉินไม่อยากบอกอาการป่วยกับเซี่ยเสวี่ย เพียงแต่ในห้องไลฟ์นั้นไม่สะดวกที่จะพูด นี่เป็นเรื่องความเป็นส่วนตัวของเซี่ยเสวี่ย อีกทั้งโรคที่เซี่ยเสวี่ยอาจจะเป็นคือมะเร็งต่อมน้ำเหลือง แม้จะเป็นมะเร็งแต่ก็ไม่ถึงขั้นอันตรายถึงชีวิต

หากจะให้หวังเฉินรักษา ตัวเธอก็จำเป็นต้องเดินทางมาที่คลินิกด้วยตัวเอง เพราะหลังจากใช้ยาแล้วยังต้องฝังเข็มกำกับด้วย

เมื่อวางโทรศัพท์ลง หวังเฉินก็เอ่ยถามเฉินเฉิงว่า "พอจะดูออกไหมว่าเธอเป็นโรคอะไร"

เฉินเฉิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก "อาจารย์ครับ ดูเหมือนจะเป็นพยาธิสภาพระหว่างเส้าหยางกับหยางหมิงหรือเปล่าครับ"

เมื่อได้ยินคำตอบของเฉินเฉิง หวังเฉินก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ "รอยโรคนั้นอยู่ระหว่างเส้าหยางกับหยางหมิงจริง ๆ เธอตั้งใจมาก และมีพรสวรรค์มากทีเดียว

ตอนนี้เธอดูออกว่าตัวโรคอยู่ที่ไหน ก็นับว่าเก่งมากแล้ว พยายามต่อไป ส่วนเรื่องการใช้ยา ไว้รอให้เธออ่านตำราหลัก ๆ ให้แตกฉานเสียก่อน

ฉันจะค่อย ๆ อธิบายให้เธอฟังทีละวรรคทีละประโยค ขอเพียงเธอเข้าใจทฤษฎีการแยกแยะกลุ่มอาการหกเส้นลมปราณ เธอก็จะรู้เองว่าต้องใช้ยาอย่างไร"

แฟนคลับในห้องไลฟ์ต่างพากันบอกให้เซี่ยเสวี่ยรีบไปตรวจที่โรงพยาบาลก่อน เซี่ยเสวี่ยเองก็ไม่รอช้า เธอปิดไลฟ์แล้วตรงดิ่งไปตรวจที่โรงพยาบาลทันที

กว่าจะตรวจเสร็จทุกขั้นตอนก็ใกล้เวลาเลิกงานแล้ว ส่วนผลตรวจต้องรอรับในวันรุ่งขึ้น เซี่ยเสวี่ยนอนไม่หลับตลอดทั้งคืน ช่างทรมานจิตใจเหลือเกิน

ในใจเธอยังรู้สึกเคืองหวังเฉินอยู่บ้าง ถ้าไม่ใช่เพราะเขาบอกว่าตัวเองมีปัญหา เธอก็คงไม่ต้องมานอนกระสับกระส่ายจนตาสว่างแบบนี้

กว่าจะทนรอจนถึงเช้าได้อย่างยากลำบาก เซี่ยเสวี่ยที่ได้นอนไปไม่ถึงสามชั่วโมง ก็รีบไปรับผลตรวจตั้งแต่เริ่มเวลาทำการของโรงพยาบาลทันที

เมื่อได้ผลตรวจมาและเดินไปพบแพทย์ แพทย์กวาดสายตามองผลตรวจแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาว่า "ญาติของคุณล่ะครับ ให้ญาติสายตรงของคุณมาพบหมอหน่อย"

เมื่อได้ยินคำพูดของแพทย์ หัวใจของเซี่ยเสวี่ยก็พลันดิ่งวูบ ในยุคที่อินเทอร์เน็ตเข้าถึงแบบนี้

เธอรู้ดีว่าเวลาที่หมอพูดแบบนี้ อาการป่วยของตัวเองจะต้องร้ายแรงมากแน่ ๆ น้ำตาจึงเริ่มเอ่อคลอเบ้าทันที

"คุณหมอคะ บ้านฉันอยู่ไกล คนที่บ้านไม่ได้อยู่ที่นี่หรอกค่ะ คุณหมอบอกกับฉันตรง ๆ เลยได้ไหมคะ"

เมื่อเห็นเซี่ยเสวี่ยที่อยู่ตรงหน้าทำท่าพร้อมจะปล่อยโฮออกมาได้ทุกเมื่อ หมอก็ทำใจพูดตรง ๆ กับเธอไม่ลง จึงยังคงเอ่ยว่า "ทางที่ดีให้ญาติของคุณมาสักหน่อยจะดีกว่าครับ"

"คุณหมอคะ บอกมาตรง ๆ เถอะค่ะ โรคของฉันร้ายแรงมากเลยใช่ไหมคะ ฉันจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานแล้วใช่ไหม" น้ำตาของเซี่ยเสวี่ยเริ่มไหลรินลงมาแล้ว

"ไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้นหรอกครับ เคสของคุณตรวจเจอเร็ว ขอแค่ให้ความร่วมมือในการรักษาอย่างเต็มที่ ก็หายขาดได้ไม่ยากครับ"

"ถ้าอย่างนั้นคุณหมอก็บอกฉันมาเถอะค่ะ ตกลงฉันเป็นโรคอะไรกันแน่คะ" เซี่ยเสวี่ยพลันกลั้นน้ำตากลับไป

เมื่อเห็นว่าเซี่ยเสวี่ยเตรียมใจพร้อมรับฟังแล้ว หมอจึงเอ่ยบอกเธอไปว่า

"มะเร็งต่อมน้ำเหลืองครับ ระยะเริ่มต้น สบายใจได้ครับเพราะยังเป็นแค่ระยะเริ่มต้น ถ้าคุณให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ก็ยังรักษาให้หายได้ง่ายอยู่ครับ"

คำอื่น ๆ เซี่ยเสวี่ยไม่ได้ยินเข้าหูเลย ในสมองมีเพียงคำว่า 'มะเร็ง' ดังก้องสะท้อนไปมาไม่หยุด ร่างทั้งร่างเซถลาจนเกือบจะตกจากเก้าอี้

เธอเพิ่งจะอายุยี่สิบสองปีเท่านั้น จะเป็นมะเร็งไปได้อย่างไรกัน

"คุณหมอคะ ผลตรวจผิดพลาดหรือเปล่าคะ ฉันเพิ่งจะอายุยี่สิบสองปีเอง จะเป็นมะเร็งได้ยังไงกัน ต้องตรวจผิดแน่ ๆ ใช่ไหมคะ" เซี่ยเสวี่ยถามอย่างไม่ยอมรับความจริง

หมอถอนหายใจออกมาเบา ๆ พลางส่ายหน้า สถานการณ์แบบนี้เขาพบเจอมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว เวลาที่รู้ว่าตัวเองเป็นมะเร็ง ไม่มีใครทำใจยอมรับได้ในทันทีหรอก อย่าว่าแต่อายุยี่สิบสองเลย คนที่เป็นมะเร็งตั้งแต่อายุสิบกว่าปี เขาก็เคยเจอมาแล้วทั้งนั้น

"รีบแจ้งคนในครอบครัวเถอะครับ ขอแค่คุณให้ความร่วมมือในการรักษาอย่างเต็มที่ ด้วยการผ่าตัดและฉายรังสี ก็สามารถรักษาให้หายขาดได้ ไม่ต้องกังวลมากจนเกินไปหรอกครับ"