ตอนที่ 55 เดินทางพันลี้ตามหาหมอ

เซี่ยเสวี่ยถือผลตรวจของตัวเองไว้ เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ากลับมาถึงห้องพักได้อย่างไร ทั้งร่างและจิตใจยังคงจมดิ่งอยู่กับคำว่ามะเร็งที่หมอบอก

เธอไม่ได้บอกครอบครัว เพราะไม่รู้เลยว่าหากที่บ้านรู้เรื่องนี้แล้วจะรับไหวหรือไม่

เธอนอนนิ่งอยู่บนเตียงแบบนั้นตลอดทั้งวัน ไม่ได้ทำอะไร ข้าวปลาไม่แตะ ได้แต่มองเพดานด้วยสายตาเหม่อลอยว่างเปล่า

อาจเพราะเหนื่อยล้า เธอจึงผล็อยหลับไปอย่างสะลึมสะลือ พอตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นเช้าของอีกวันแล้ว เธอตื่นมาเพราะความหิว แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่อยากลุกไปหาอะไรกินอยู่ดี

เธอนั่งนิ่งอยู่บนเตียงพักหนึ่ง พลางให้กำลังใจตัวเอง ก่อนจะลุกจากเตียงไปหาขนมปังกินประทังหิวกับน้ำเปล่า แล้วก็กลับมาล้มตัวลงนอนต่อ

ทว่าในกลุ่มแฟนคลับของเธอ เวลานี้แทบจะระเบิดเป็นจุณไปแล้ว

"ไม่รู้ว่าผลตรวจของเสวี่ยเอ๋อร์เป็นยังไงบ้าง เมื่อวานก็ไม่ได้เปิดไลฟ์ ในกลุ่มก็ไม่ยอมพูดอะไรเลย วันนี้ก็ยังเงียบอีก เป็นห่วงจะตายอยู่แล้วเนี่ย"

"นั่นสิ คงไม่ใช่ว่าตรวจเจอโรคร้ายแรงอะไรเข้าจริง ๆ หรอกนะ?"

"พวกเธอคุยเรื่องอะไรกันน่ะ เสวี่ยเอ๋อร์เป็นอะไรไปเหรอ ป่วยเหรอ?"

"เธอหลุดโลกไปไหนมาเนี่ย วันก่อนตอนที่เสวี่ยเอ๋อร์ไลฟ์ มีคนหนึ่งในห้องไลฟ์ขอให้เธอดูลิ้น พอเขาดูเสร็จก็บอกว่า

เสวี่ยเอ๋อร์ป่วย ให้รีบไปตรวจที่โรงพยาบาล เสวี่ยเอ๋อร์พอลงไลฟ์ปุ๊บก็ตรงดิ่งไปตรวจทันที เมื่อวานก็ไม่ยอมเปิดไลฟ์ จนป่านนี้ยังไม่มีข่าวคราวอะไรเลย"

"พวกเธอว่าอาการจะหนักมากไหม ในกลุ่มนี้มีใครพอรู้เรื่องแพทย์บ้างไหม วันก่อนบอกอาการมาบ้างไม่ใช่เหรอ ช่วยออกมาบอกหน่อยสิว่ามันร้ายแรงหรือเปล่า"

"อาการพวกนั้นฉันลองค้นดูแล้วนะ ก็ไม่ได้บอกว่าร้ายแรงอะไร"

"แต่เสวี่ยเอ๋อร์เงียบกริบไม่มีข่าวเลย เมื่อก่อนไม่เคยเป็นแบบนี้สักครั้ง ฉันตามดูตั้งแต่เธอเริ่มไลฟ์วันแรก ๆ ปกติแทบไม่เคยหยุดไลฟ์เลย ถึงจะหยุดก็ต้องบอกในกลุ่มล่วงหน้าตลอด"

ขณะที่ทุกคนกำลังถกเถียงกันไม่หยุด จู่ ๆ บรรดาแฟนคลับที่ออนไลน์อยู่ต่างก็ได้รับการแจ้งเตือนเปิดไลฟ์

"เสวี่ยเอ๋อร์เปิดไลฟ์แล้ว รีบเข้าห้องไลฟ์เร็ว"

แฟนคลับที่เห็นการแจ้งเตือนต่างพากันแห่เข้าห้องไลฟ์ ทว่าทันทีที่เข้ามา ทุกคนต่างก็ต้องตกใจสุดขีด

เพราะคนที่อยู่บนหน้าจอเวลานี้ ไม่ใช่เด็กสาวแสนสวยผู้มีดวงตากลมโตและขนตางอนยาวหนาเหมือนแปรงปัดอีกต่อไป

เส้นผมยุ่งเหยิงปรกอยู่บนใบหน้า ใบหน้าขาวซีดไร้สีเลือด แววตาและสีหน้าอิดโรยทรุดโทรม

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าเมื่อสามวันก่อน เธอยังเป็นหญิงสาวที่เปล่งประกายสดใสแท้ ๆ แต่ตอนนี้กลับดูแก่ลงไปนับสิบปีในพริบตา

เซี่ยเสวี่ยฝืนเค้นรอยยิ้มออกมา ทุกคนได้ยินเสียงแหบแห้งดังรอดออกมาจากโทรศัพท์ว่า

"ทุกคนคะ วันนี้น่าจะเป็นการไลฟ์ครั้งสุดท้ายของฉันแล้ว หลังจากนี้คงไม่ได้มาอยู่เป็นเพื่อนทุกคนอีก ขอบคุณทุกคนมากนะคะที่คอยอยู่เคียงข้างกันมาตลอด ขอบคุณจริง ๆ ค่ะ"

"เสวี่ยเอ๋อร์ เธอเป็นอะไรไปน่ะ?"

"เสวี่ยเอ๋อร์ อย่าทำให้ตกใจสิ"

"เสวี่ยเอ๋อร์ ไม่ต้องกลัวนะ สมัยนี้การแพทย์ก้าวหน้าแล้ว โรคอะไรก็รักษาหายทั้งนั้นแหละ เธอเป็นโรคอะไรกันแน่ ลองบอกพวกเรามาสิ"

"ใช่แล้ว เสวี่ยเอ๋อร์ รีบบอกมาเถอะว่าเป็นโรคอะไรกันแน่"

"ความจริงเมื่อวานฉันก็ไลฟ์ได้ค่ะ แต่พอช่วงเช้าไปรับผลตรวจ หมอบอกว่าฉันเป็นมะเร็งต่อมน้ำเหลืองระยะแรก

ต้องผ่าตัดแล้วก็ฉายรังสี ฉันก็เลยทำใจรับไม่ค่อยได้ นอนซมอยู่บ้านทั้งวัน แต่พอคิดดูว่าทุกคนคอยอยู่เคียงข้างฉันมานานขนาดนี้

บางคนก็ตามดูไลฟ์ฉันมาตั้งแต่วันแรก ฉันก็เลยอยากจะมาบอกลาทุกคนน่ะค่ะ"

เมื่อฟังคำพูดของเซี่ยเสวี่ยจบ ห้องไลฟ์ก็พลันเงียบกริบลงทันที ทุกคนต่างตกใจจนขวัญผวาเมื่อได้ยินคำว่ามะเร็ง กระทั่งไม่รู้ว่าจะเอ่ยปากปลอบใจอย่างไร

ไม่มีใครเคยคิดเลยว่าเซี่ยเสวี่ยจะเป็นโรคนี้ ทว่าก็ยังมีแฟนคลับที่ได้สติกลับมาก่อน

"เสวี่ยเอ๋อร์ ยุคนี้การแพทย์ก้าวหน้าแล้ว แถมเธอยังเป็นแค่ระยะแรก ยังรักษาได้ง่ายอยู่นะ เธอต้องหายดีแน่นอน"

คนอื่น ๆ ต่างพากันเอ่ยปลอบใจเซี่ยเสวี่ยตาม ๆ กัน ทันใดนั้นมีแฟนคลับที่ดูไลฟ์ในวันนั้นจำได้ว่าเรื่องที่เซี่ยเสวี่ยป่วย หวังเฉินเป็นคนมองออก จึงรีบพิมพ์ขึ้นมาทันทีว่า

"เสวี่ยเอ๋อร์ เธอมีช่องทางติดต่อคนเมื่อวันก่อนไหมล่ะ ขนาดเขามองผ่านจอยังมองออกเลยว่าป่วย น่าจะรักษาได้เหมือนกันนะ เธอลองถามเขาดูไหม?"

"ใช่แล้ว เสวี่ยเอ๋อร์ ฉันจำได้ว่าเทพท่านนั้นยังบอกอีกว่า ถ้าเธอไม่อยากรักษาด้วยวิธีของแพทย์ตะวันตก ก็ไปหาเขาได้ เขาต้องมองออกแล้วแน่ ๆ ว่าเธอเป็นโรคอะไร เขาต้องรักษาได้แน่นอน"

"ใช่ ๆ ฉันจำได้ว่าเขาบอกว่าอยู่ตำบลอะไรสักอย่างในมณฑล G ใครจำได้บ้าง?"

"น่าจะเป็นเมืองถานมู่"

"ใช่ ๆๆ ช่องโทรทัศน์ดาวเทียมมณฑล G เพิ่งมีสารคดีประชาสัมพันธ์เมืองถานมู่ไปไม่ใช่เหรอ?"

"น่าจะเป็นที่นั่นแหละ เสวี่ยเอ๋อร์ เธอลองไปหาเขาดูก่อนไหม?"

เมื่อเห็นสิ่งที่แฟนคลับพิมพ์ เซี่ยเสวี่ยก็นึกขึ้นได้เช่นกัน ก่อนหน้านี้เธอมัวแต่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูกเพราะคำว่ามะเร็งที่หมอบอก

พอนึกย้อนไปตอนนี้ หวังเฉินมองแค่ครู่เดียวก็รู้ว่าเธอป่วย ทั้งยังบอกให้ไปตรวจที่โรงพยาบาล เขาต้องรู้แน่ ๆ ว่าเธอป่วยหนัก จึงได้พูดแบบนั้นออกมา

ขณะเดียวกันยังรู้ว่าเธออาจรับวิธีรักษาของแพทย์ตะวันตกไม่ได้ ไม่แน่ว่าเขาอาจจะมองออกแต่แรกแล้วว่าเธอเป็นมะเร็งต่อมน้ำเหลือง เขาต้องรักษาได้แน่ ในใจของเซี่ยเสวี่ยจึงจุดประกายความหวังขึ้นมาทันที

"ทุกคนคะ ฉันจะเก็บของไปมณฑล G เดี๋ยวนี้เลย ถ้าเขารักษาได้ ฉันจะเปิดไลฟ์ต่อ ไลฟ์สดกระบวนการรักษาเลยค่ะ ทุกคนช่วยอธิษฐานให้ฉันด้วยนะคะ"

"เสวี่ยเอ๋อร์ ขอให้หายไว ๆ นะ"

"ขอให้ทุกอย่างราบรื่นนะ"

คำอวยพรที่หลั่งไหลเข้ามาด้านล่างทำให้เซี่ยเสวี่ยมีความมั่นใจเพิ่มขึ้นมาอีกนิด หลังจากพูดคุยกับแฟนคลับเสร็จ เซี่ยเสวี่ยก็ปิดไลฟ์แล้วเริ่มเก็บข้าวของ

เที่ยงวันนั้น เซี่ยเสวี่ยก็หิ้วกระเป๋าเดินทางก้าวขึ้นรถไฟความเร็วสูงมุ่งหน้าสู่มณฑล G

การเดินทางที่ใช้เวลาเพียงแปดชั่วโมงนี้กลับให้ความรู้สึกยาวนานที่สุดเท่าที่เซี่ยเสวี่ยเคยเจอมา ความกระวนกระวายใจตลอดทาง มีเพียงตัวเธอเองเท่านั้นที่รู้ว่ามันทรมานแค่ไหน

ในที่สุดหลังผ่านการเดินทางเก้าชั่วโมง เซี่ยเสวี่ยก็มาถึงเมืองถานมู่ ทว่าเวลาก็ปาเข้าไปสามทุ่มแล้ว

เธอตรงเข้าไปเช็กอินที่โฮมสเตย์ของสวี่ฉิงซือ พอกลับเข้าห้องก็ส่งข้อความบอกแฟนคลับในกลุ่มเพื่อแจ้งว่าถึงที่หมายอย่างปลอดภัยแล้ว

จากนั้นข้าวปลาก็ยังไม่ทันได้กิน เธอรีบออกจากที่พักไปเดินตามหาในเมือง แผนที่ก็ไม่ได้บอกตำแหน่งว่าคลินิกยาจีนอยู่ที่ไหน เดินหาอย่างไร้ทิศทางอยู่นานก็ยังไม่เจอ

ทำได้เพียงเดินคอตกกลับไปพักผ่อนที่โฮมสเตย์ ตั้งใจว่าพรุ่งนี้กลางวันค่อยหาคนถามดู

พอกลับถึงห้องถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าถามพนักงานของโฮมสเตย์ก็ได้นี่นา แต่คิดไปคิดมาก็ช่างเถอะ ดึกป่านนี้แล้ว คลินิกยาจีนคงปิดไปแล้ว ไว้รอพรุ่งนี้ดีกว่า

สิ่งที่เธอไม่รู้ก็คือ บนทางที่เธอเดินตามหาคลินิกยาจีน ตรงริมแม่น้ำสายเล็กนั้น หวังเฉินกับสวี่ฉิงซือเพิ่งพาแมวไปเดินเล่นเสร็จและกำลังเดินกลับ

"จริงสิ สตรีมเมอร์ที่คุณดูอาการให้ตอนไลฟ์คนนั้นมาหาคุณหรือยังคะ?"

หวังเฉินหันไปมองสวี่ฉิงซือพลางถามว่า "คุณรู้ได้ยังไงครับ?"

"เฉินเฉิงบอกฉันเมื่อวานซืนน่ะค่ะ เดิมทีเมื่อวานกะจะถามคุณอยู่แล้ว แต่ลืมไปเสียสนิท เพิ่งจะนึกขึ้นได้ตอนนี้เอง"

"ยังเลยครับ สงสัยคงรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล อีกอย่างตอนนั้นผมไม่ได้บอกในไลฟ์ว่าเธอเป็นโรคอะไร เธอคงไม่มาหาผมหรอกครับ"

"แล้วคุณมองออกไหมคะว่าเป็นโรคอะไร?"

"เห็นแค่เค้าลางบางอย่างน่ะครับ บนหน้าเธอแต่งหน้าไว้เลยดูได้ไม่ครบถ้วน คาดว่าน่าจะเป็นมะเร็งมั้งครับ"

"เอ๊ะ? มะเร็งเหรอคะ แล้วคุณรักษาได้ไหม? ไม่มาก็ดีเหมือนกัน ถ้าเกิดคุณรักษาไม่หายขึ้นมาจะทำยังไงล่ะคะ?"

"หึ คุณนี่เชื่อมั่นในตัวผมจังนะ เกิดผมดูผิดขึ้นมาล่ะ?"

สวี่ฉิงซือหันมามองหวังเฉินด้วยสีหน้าจริงจังขึ้นมาทันที "คุณจะดูผิดเหรอคะ?"

หวังเฉินชะงักไปกับปฏิกิริยาของสวี่ฉิงซือ ชั่วครู่ต่อมาจึงส่ายหน้า "ไม่ครับ"

จากนั้นก็เอ่ยเสริมว่า "ผมรักษาได้ ในระบบการแพทย์แผนจีน โรคของเธอไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้นหรอกครับ"

เมื่อได้ยินคำพูดของหวังเฉิน สวี่ฉิงซือก็หลุดหัวเราะออกมา แถมยังหัวเราะอย่างสดใสเบิกบาน ทำเอาหวังเฉินถึงกับงงงัน จึงเอ่ยถามว่า "มีอะไรน่าขำเหรอครับ"

สวี่ฉิงซือไม่ได้ตอบ ชายที่เธอต้องตาต้องใจคนนี้ ช่างไม่ธรรมดาจริง ๆ

โรคที่คนอื่นได้ยินเป็นต้องหน้าถอดสี แต่เมื่อมาถึงเขา กลับกลายเป็นเพียงประโยคเรียบง่ายไม่ทุกข์ร้อนว่า "ผมรักษาได้ จริง ๆ แล้วไม่ได้ร้ายแรงอะไร"