ตอนที่ 56 ให้อาจารย์ของคุณตรวจให้ฉันเถอะ!

หลังจากกลับถึงห้องพักและอาบน้ำเสร็จ อารมณ์กระวนกระวายใจของเซี่ยเสวี่ยก็สงบลงอย่างสิ้นเชิง

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ที่นี่ทำให้เธอหลับสนิทมาก พอนอนลงบนเตียงได้ไม่นานก็ผล็อยหลับไป ตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นเช้าวันรุ่งขึ้นแล้ว

เซี่ยเสวี่ยถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงนกร้องก้องกังวาน เธอตื่นขึ้นมารูดม่านออก ผลักหน้าต่างเปิดก็เห็นกลุ่มเมฆสีขาวลอยเอื่อยอยู่ท่ามกลางขุนเขา นกน้อยที่ไม่รู้จักชื่อบินร่อนไปมาตามแมกไม้ สายลมอ่อนพัดพาอากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายสดชื่นของธรรมชาติเข้ามา

ยามนี้ดวงอาทิตย์ลอยสูงขึ้นแล้ว แสงแดดสาดส่องลงบนหยาดน้ำค้างตามใบไม้ สะท้อนประกายระยิบระยับราวกับไข่มุก เจิดจรัสเป็นที่สุด เมื่อมองทิวทัศน์อันงดงามตรงหน้า จิตใจของเซี่ยเสวี่ยก็ราวกับได้รับการชำระล้าง

หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จ เซี่ยเสวี่ยก็ไม่ได้รีบร้อนไปหาหวังเฉินที่คลินิกยาจีนเพื่อรักษาโรคอีกต่อไป สายลมของเมืองเล็ก ๆ ที่เจือกลิ่นอายแห่งขุนเขาทำให้ผู้คนรู้สึกปลอดโปร่งผ่อนคลาย

เซี่ยเสวี่ยอดไม่ได้ที่จะเคลิบเคลิ้มไปกับมันชั่วขณะ ลำพังเพียงสภาพแวดล้อมที่นี่ ก็คงช่วยให้อาการป่วยของเธอบรรเทาลงไปได้มากแล้ว

หลังจากดื่มด่ำอยู่ครู่หนึ่ง เซี่ยเสวี่ยก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดไลฟ์สตรีม ทิวทัศน์เช่นนี้หากไม่แชร์ออกไป คงรู้สึกผิดต่ออาชีพตัวเองจริง ๆ

ตอนเปิดไลฟ์ เซี่ยเสวี่ยยังเปลี่ยนชื่อห้องไลฟ์ของตัวเองเป็น "วันที่หนึ่งของการต่อสู้กับมะเร็ง" บรรดาแฟนคลับที่ได้รับการแจ้งเตือนต่างทยอยเข้ามาในห้องไลฟ์ และได้เห็นชื่อห้องที่เซี่ยเสวี่ยเปลี่ยนไป

ทุกคนต่างพิมพ์ข้อความว่า "เสวี่ยเอ๋อร์ สู้ ๆ" ขึ้นมาบนหน้าจอ

เมื่อเห็นทุกคนส่งกำลังใจให้ เซี่ยเสวี่ยก็แย้มยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

"ทุกคนคะ ลุยกันเลย พวกเราไปดูเทพเจ้าผู้ตรวจโรคผ่านหน้าจอคนนี้กันดีกว่าค่ะ"

เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะใสกังวานราวกับกระดิ่งเงินของเซี่ยเสวี่ย ทั้งยังหยอกล้อกับทุกคนได้ บรรดาแฟนคลับก็พากันโล่งอก

หลังจากเปิดไลฟ์ได้ไม่นาน ความเคยชินทางอาชีพของเซี่ยเสวี่ยก็กำเริบ แม้จะไม่เคยศึกษาข้อมูลของเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้มาก่อน แต่เธอก็ยังคงแนะนำสิ่งต่าง ๆ ที่มองเห็นตรงหน้าได้อย่างเป็นมืออาชีพ

เมื่อมองเห็นทิวทัศน์อันงดงามต่าง ๆ ของเมืองเล็ก ๆ ผ่านหน้าจอ แฟนคลับในห้องไลฟ์ต่างก็พากันเอ่ยปากชื่นชม

"มองในมือถือยังได้ฟีลไม่สุดนะคะ ถ้าทุกคนได้มาเดินเที่ยวดูสถานที่จริง จะรู้สึกดียิ่งกว่านี้อีกค่ะ

เมื่อเช้าฉันตื่นมา พอเห็นวิวพวกนี้ รู้สึกว่าโรคที่เป็นอยู่ดีขึ้นมาหน่อยเลย ที่นี่สวยจริง ๆ ค่ะ" เซี่ยเสวี่ยกล่าว

"เสวี่ยเอ๋อร์ เธอไม่ได้มาเที่ยวนะ เธอมาหาหมอไม่ใช่เหรอ เจอคลินิกยาจีนหรือยัง พวกเราหาคลินิกก่อนดีไหมเนี่ย"

แฟนคลับในห้องไลฟ์ต่างพากันพูดไม่ออก เมื่อวานยังรู้สึกว่าตัวเองจะไม่รอดอยู่เลย วันนี้กลับมีอารมณ์มาเที่ยวชมธรรมชาติซะงั้น แม่คุณเอ๋ย ใจคอจะกว้างขวางเกินไปแล้วไหม

"ตอนเช้าก่อนออกจากโรงแรม ฉันถามพนักงานมาแล้วค่ะ เขาบอกว่าข้ามไปอีกถนนหนึ่งก็ถึงแล้ว ไปกันเถอะค่ะ พวกเราไปหาเทพคนนั้นกัน"

เซี่ยเสวี่ยถือมือถือไลฟ์ไปตลอดทาง พลางหันมองหาคลินิกยาจีน เพียงแต่แม่สาวคนนี้ตาถั่วเอาเรื่อง ชาวเน็ตในห้องไลฟ์เห็นกันหมดแล้ว เธอยังคงเดินดุ่ม ๆ ไปข้างหน้าต่อ

"เสวี่ยเอ๋อร์ เดินเลยแล้ว ทางขวานั่น ป้ายใหญ่โตขนาดนั้นสลักคำว่า 'คลินิกยาจีน' ไว้ เธอไม่เห็นเหรอ"

เมื่อเห็นข้อความเตือนบนหน้าจอ เซี่ยเสวี่ยถึงได้หันหลังกลับไป แล้วก็เห็นป้ายคลินิกยาจีนแขวนอยู่ทางซ้ายมือด้านหลังห่างออกไปสิบกว่าเมตร

เธออดไม่ได้ที่จะยกมือตบหน้าผากตัวเองเบา ๆ

"ชื่อคลินิกยาจีนจริง ๆ ด้วย ฉันก็นึกว่าเทพท่านนั้นแค่บอกว่าตัวเองเปิดคลินิกยาจีนอยู่ที่นี่ซะอีก

ส่วนชื่อก็น่าจะเป็นคลินิกการแพทย์แผนจีนอะไรทำนองนั้น ใครจะไปคิดว่าจะใช้ชื่อนี้ตรง ๆ เลยล่ะคะ"

เดินเพียงไม่กี่ก้าวก็มาถึงหน้าคลินิกยาจีน ยามนี้ภายในคลินิกมีคนนั่งรออยู่เพียงห้าหกคน หวังเฉินกำลังนั่งจับชีพจรให้คนไข้อยู่หน้าโต๊ะ

เซี่ยเสวี่ยถือโทรศัพท์ไว้ข้างหน้าและใช้กล้องหลัง ทุกคนจึงมองเห็นบรรยากาศภายในคลินิกยาจีนอย่างชัดเจน

"นี่น่ะเหรอเทพคนนั้น อายุน้อยไปหน่อยมั้ง"

"นั่นสิ นี่คือเทพที่ตรวจโรคผ่านหน้าจอได้งั้นเหรอ คงไม่ใช่พวกต้มตุ๋นหรอกนะ"

เซี่ยเสวี่ยเองก็เริ่มสงสัย หรือว่านี่จะเป็นลูกศิษย์ของเทพท่านนั้น ส่วนตัวเทพยังไม่ออกมา

ไหน ๆ ก็มาถึงแล้ว จะให้กลับไปเฉย ๆ คงไม่ได้ เดี๋ยวค่อยถามดูก็รู้เรื่อง เธอจึงเดินเข้าไปในร้านแล้วนั่งลงข้าง ๆ เพื่อรอคิวของตัวเอง

หวังเฉินตรวจอาการได้รวดเร็วมาก ทว่าหลังจากตรวจแต่ละคนเสร็จ เขาต้องเดินไปจัดยาที่ด้านหลัง จึงยังต้องเสียเวลาไปบ้างเล็กน้อย

เมื่อเซี่ยเสวี่ยกับคนในห้องไลฟ์สดเห็นว่าหวังเฉินยังต้องไปจัดยาด้วยตัวเอง ก็ยิ่งรู้สึกว่าคนคนนี้ต้องไม่ใช่เทพท่านนั้นอย่างแน่นอน

เดาว่าข้างในคงมีคุณตาเคราขาวอยู่อีกคน ส่วนคนนี้เป็นแค่ลูกศิษย์ของเขาเท่านั้น

ทว่าหลังจากดูไปได้สักพัก ก็มีคนสังเกตเห็นความผิดปกติ "พวกนายสังเกตไหม เหมือนเขาจัดยาโดยไม่ใช้ตาชั่งเลย"

พอมีคนทัก ทุกคนต่างก็พากันสังเกต "เชี่ย ไม่ใช้ตาชั่งจริงด้วย หยิบยาด้วยมือเปล่าแบบนี้ มียาที่คนกล้ากินด้วยเหรอ"

"นายไม่เห็นเหรอ คนไข้ที่รับยาไปยังไม่มีใครคัดค้านเลยสักคน"

เซี่ยเสวี่ยเองก็มองเห็นชัดเจนแล้ว จึงเอ่ยถามคุณป้าข้าง ๆ ที่คอยเหลือบมองเธออยู่เรื่อย ๆ ว่า

"คุณป้าคะ คุณหมอท่านนี้จัดยาโดยไม่ใช้ตาชั่งเลย พวกคุณป้าไม่กลัวว่าเขาจะหยิบขาดหยิบเกินจนเกิดปัญหาเหรอคะ"

คุณป้าได้ยินคำถามของเซี่ยเสวี่ยก็หัวเราะออกมา "ป้าจะบอกให้นะ ต่อให้ตาชั่งข้าง ๆ นั่นชั่งออกมาผิดพลาด แต่ยาที่หมอน้อยหวังหยิบออกมาก็ไม่มีทางผิดพลาดหรอก"

"เขาเก่งขนาดนั้นเลยเหรอคะ ไม่เคยพลาดเลยเหรอ"

"หมอน้อยหวังมาออกตรวจวันแรกก็โชว์ฝีมือให้เห็นแล้ว ตอนนั้นพวกป้าก็ดูแล้วไม่เชื่อเหมือนกัน ตอนนั้นมีหมอหลัวอยู่คนหนึ่ง

หมอน้อยหวังหยิบยาตัวไหน เขาก็เอาไปชั่งตัวนั้น ไม่เคยคลาดเคลื่อนเลยสักนิด นานขนาดนี้แล้วยังไม่เคยเห็นมีปัญหาเลยสักครั้ง"

คนในห้องไลฟ์สดก็ได้ยินคำพูดของคุณป้าเช่นกัน ต่างพากันตกตะลึง แค่ฝีมือขั้นนี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทำได้แล้ว

เซี่ยเสวี่ยถามต่ออีกว่า "แล้วคุณป้าคะ ที่นี่ยังมีคุณหมออาวุโสอยู่อีกท่านใช่ไหมคะ"

"แม่หนูมาทำอะไรกันแน่" คุณป้าเห็นเซี่ยเสวี่ยเอาแต่ถามคำถาม แถมยังถือโทรศัพท์มือถือถ่ายอยู่ตลอดเวลา

"เอ๊ะ ฉันเหรอคะ ฉันก็มารักษาโรคเหมือนกันค่ะ" เซี่ยเสวี่ยถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่งเมื่อเจอคำถามกะทันหันของคุณป้า

คุณป้าฟังคำพูดของเซี่ยเสวี่ยแล้วก็เพียงแค่ปรายตามองเธออีกครั้ง จากนั้นก็ไม่ยอมคุยกับเธออีก คุณป้าไม่ได้เชื่อคำพูดของเซี่ยเสวี่ยเท่าไรนัก

เผื่อว่าเซี่ยเสวี่ยจะมาหลอกถามเพื่อจับผิดหมอน้อยหวัง แล้วยังใช้มือถืออัดคลิป ล่อให้ตนพูดเรื่องไม่ดีของหมอน้อยหวัง จากนั้นก็เอาไปเรียกยอดวิวในอินเทอร์เน็ตอะไรทำนองนั้น

พวกป้า ๆ สมัยนี้ก็รู้เรื่องพวกนี้อยู่ มีสตรีมเมอร์ไม่น้อยที่อาศัยการจับโป๊ะพวกนี้มาเป็นเน็ตไอดอล

ถ้าเกิดแม่หนูคนนี้เป็นพวกประเภทนั้นที่คอยจับโป๊ะแพทย์จีนโดยเฉพาะล่ะ แม้ว่าด้วยฝีมือของหมอน้อยหวังจะไม่มีทางถูกจับโป๊ะได้ แต่ถ้าเกิดมีอะไรขึ้นมาล่ะ

เมื่อเห็นคุณป้าไม่สนใจตนแล้ว เซี่ยเสวี่ยก็มึนงงไปบ้าง ตนพูดอะไรผิดไปจนทำให้คุณป้าไม่พอใจหรือเปล่านะ

หลังจากรออยู่เกือบครึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็ถึงคิวของเซี่ยเสวี่ย เธอลุกขึ้นเดินไปนั่งลงหน้าโต๊ะแล้วจ้องมองหวังเฉินตาไม่กะพริบ

ความจริงตั้งแต่เซี่ยเสวี่ยเพิ่งก้าวเข้ามา หวังเฉินก็มองเห็นแล้ว แม้วันนี้เธอจะไม่ได้แต่งหน้า และใบหน้าจะดูกลมกว่าที่เห็นบนหน้าจออยู่นิดหน่อย แต่ก็ยังจำได้ตั้งแต่แรกเห็น

"เอ่อ สวัสดีค่ะคุณหมอ ช่วยตามอาจารย์ของคุณออกมาตรวจให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ"

แม้จะรอมาครึ่งชั่วโมงแล้ว และยังไม่เห็นมีคุณตาเคราขาวเดินออกมาเลยก็ตาม

แต่เซี่ยเสวี่ยก็ยังคงคิดว่า หมอที่สามารถมองปราดเดียวก็รู้ว่าตนป่วยเป็นโรคอะไรได้นั้น จะต้องเป็นคุณตาเคราขาวอายุมากอย่างแน่นอน

หวังเฉินส่ายหน้า "ไปตรวจที่โรงพยาบาลมาแล้วใช่ไหมครับ"

เมื่อได้ยินคำถามของหวังเฉิน เซี่ยเสวี่ยก็ครุ่นคิด คนที่ดูไลฟ์สดในตอนนั้นต้องเป็นคนตรงหน้านี้แน่ ๆ แต่คนที่ตรวจโรคให้ตน

จะต้องเป็นอาจารย์ของหวังเฉินอย่างแน่นอน คนอายุมากคงใช้โทรศัพท์มือถือไม่ค่อยเป็น คนคนนี้จึงน่าจะเอาโทรศัพท์ไปให้อาจารย์ดู

"คุณหมอคะ ให้คุณหมอตามอาจารย์ออกมาตรวจให้ฉันเถอะค่ะ โรคของฉันคุณรักษาไม่ได้หรอก"

หวังเฉินได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเบา ๆ "ที่นี่มีผมเป็นหมออยู่คนเดียวครับ แพทย์จีนวัยอย่างผมมันดูไม่น่าเชื่อถือขนาดนั้นเลยเหรอ ก่อนหน้านี้ในห้องไลฟ์สด ก็เป็นผมที่ตรวจให้คุณนั่นแหละ"