ตอนที่ 57 ลายมือคุณขายไหม

พอได้ยินคำพูดของหวังเฉิน เซี่ยเสวี่ยก็ตกใจก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นความกระดากอายก็แล่นพล่านจนแทบอยากจะเอานิ้วเท้าจิกพื้นขุดห้องชุดสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นขึ้นมาเสียตรงนั้น

ในห้องถ่ายทอดสด ข้อความบนหน้าจอกลางวิ่งผ่านไม่ขาดสาย

"เชี่ย หนุ่มขนาดนี้เลยเหรอ?"

"นี่น่ะเหรอเทพที่วินิจฉัยโรคทะลุจอ?"

"ฮ่าๆๆ เสวี่ยเอ๋อร์ อายไหมล่ะนั่น?"

"ขำจะตาย เทพตัวจริงนั่งอยู่ตรงหน้า ดันไปถามหาอาจารย์เขาอยู่ไหน"

หวังเฉินกลับไม่ได้รู้สึกอะไร สถานการณ์น่ากระอักกระอ่วนเพราะเรื่องอายุแบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นแค่ครั้งสองครั้ง เขาชินชาไปแล้ว

"วางมือขึ้นมาครับ" หวังเฉินชี้ไปที่หมอนรองจับชีพจรบนโต๊ะ

เซี่ยเสวี่ยได้สติกลับมาในที่สุด รีบวางมือลงบนหมอนรองชีพจร พร้อมกับพูดกับหวังเฉิน:

"ขอโทษด้วยนะคะหมอหวัง ฉันนึกว่า..."

"ไม่เป็นไรครับ ผมชินแล้ว"

"อ้อ จริงสิคะหมอหวัง ฉันเปิดไลฟ์อยู่จะเป็นอะไรไหมคะ?"

"ไม่เป็นไรครับ เอาล่ะ ผมถามแล้วคุณตอบนะ"

"อ้อ ได้ค่ะ"

"ปัสสาวะเป็นอย่างไรบ้างครับ สีเหลืองไหม?"

"ค่ะ สีเหลืองเข้ม"

"มีอาการคลื่นไส้บ้างไหมครับ?"

"มีค่ะ เป็นอยู่บ่อยๆ"

"พอกินข้าวเสร็จก็เริ่มแน่นท้องใช่ไหมครับ?"

"ใช่ค่ะ ใช่เลย ทุกครั้งที่กินข้าวจะรู้สึกแน่นมาก ก่อนหน้านี้ฉันยังนึกว่าตัวเองกินเยอะไป พอลองกินแค่นิดเดียวดูก็ยังเป็นเหมือนเดิม"

"รู้สึกว่าภายนอกร่างกายร้อน แต่ข้างในหนาวใช่ไหมครับ?"

"ใช่ค่ะ ใช่ๆๆ" เซี่ยเสวี่ยพยักหน้าไม่หยุด ทุกอย่างที่หวังเฉินพูดล้วนเป็นอาการที่เกิดขึ้นกับตัวเธอจริง ๆ

คนในห้องถ่ายทอดสดเห็นภาพนี้ ต่างพากันพิมพ์ข้อความ "666" รัว ๆ บนหน้าจอ

หวังเฉินตรวจชีพจรเสร็จ ก็ดูฝ้าที่ลิ้นอีกรอบ "ชีพจรตึงเร็วมีแรง ฝ้าที่ลิ้นเหลืองแห้ง เอาล่ะ อาการของคุณรักษาไม่ยากครับ"

"หมอหวังคะ ฉันไปตรวจที่โรงพยาบาลมา เขาบอกว่าฉันเป็นมะเร็งต่อมน้ำเหลืองค่ะ"

หวังเฉินมองเธอแวบหนึ่ง แล้วเริ่มเขียนใบสั่งยา:

"แพทย์ตะวันตกกับแพทย์จีนเป็นคนละระบบกัน แพทย์จีนไม่มีคำว่ามะเร็งต่อมน้ำเหลืองหรอกครับ จริงสิ คุณชื่ออะไรครับ?"

"เซี่ยเสวี่ยค่ะ เซี่ยที่แปลว่าฤดูร้อน เสวี่ยที่แปลว่าหิมะ"

หวังเฉินเขียนชื่อของเซี่ยเสวี่ยไว้ตรงหัวใบสั่งยา จากนั้นก็พูดไปด้วยขณะเขียน:

"หลังกินยาจะเกิดอาการปวดหัว โดยจะเริ่มปวดจากรอบดวงตา แล้วแล่นไปตามเส้นลมปราณกระเพาะปัสสาวะไปทางท้ายทอยตรงดิ่งลงไปถึงหัวไหล่ ถึงตอนนั้นต้องฝังเข็ม เพราะฉะนั้นคุณคงต้องพักอยู่ที่เมืองเล็ก ๆ นี้นานหน่อย"

หวังเฉินกำลังเขียนถึงส่วนคำแนะนำแพทย์ พลันนึกขึ้นได้ "จริงสิ ตอนนี้คุณพักอยู่ที่ไหนครับ?"

"พักอยู่ที่โฮมสเตย์ซีซีตรงโน้นค่ะ"

"งั้นคุณก็มากินยาที่นี่ทุกวันแล้วกัน ทางนั้นต้มยาไม่สะดวก"

โฮมสเตย์ซีซีก็คือโฮมสเตย์ของสวี่ฉิงซือ ชื่อนี้เดิมทีสวี่ฉิงซือขอให้หวังเฉินช่วยตั้งให้ โดยนำมาจาก

"ใกล้คูเมืองลำธารประจิมงดงาม ใครเล่าจะร่วมร่ำสุรา" ให้ความรู้สึกเปี่ยมบทกวีของสะพานเล็กธารน้ำไหล ตอนนั้นพอสวี่ฉิงซือฟังคำอธิบายของหวังเฉินจบ ก็ตัดสินใจใช้ชื่อนี้ทันที

แม้จะต้มยาที่คลินิกยาจีน หวังเฉินก็ยังคงเขียนวิธีต้มยากำกับไว้ "ใช้น้ำหกชาม ต้มเคี่ยวเหลือสองชาม ดื่มก่อนอาหารเช้าเย็นครั้งละหนึ่งชาม"

หลังจากหวังเฉินไปจัดยาเสร็จ ก็นำใบสั่งยายื่นให้เซี่ยเสวี่ย เซี่ยเสวี่ยรับใบสั่งยามาก็ยกไปจ่อหน้ากล้องให้ทุกคนดู

จ่อไว้เพียงสามวินาที เธอก็ดึงกลับมา เธอเพิ่งเห็นว่าลายมือนี้เขียนได้สวยงามเหลือเกิน จึงหยิบขึ้นมาดูตรง ๆ ถึงขั้นวางโทรศัพท์มือถือทิ้งไว้บนโต๊ะ

ผู้คนในห้องถ่ายทอดสดต่างก็ได้เห็นใบสั่งยาเช่นกัน จู่ ๆ ภาพก็มืดลง จึงพากันพิมพ์รัว จะแอบดูคนเดียวได้ยังไง พวกเราก็อยากดูเหมือนกัน

"เห็นตัวหนังสือบนใบสั่งยาไหม? นึกว่าพิมพ์ออกมาซะอีก"

"เห็นแค่แวบเดียวเอง ยังดูไม่ชัดเลย"

"เสวี่ยเอ๋อร์ รีบเอามาให้ดูเร็ว ให้พวกเราดูอีกรอบหน่อย"

เวลานี้เซี่ยเสวี่ยไม่มีเวลาไปสนใจพวกเขา ตัวเธอเองกำลังถือใบสั่งยาจ้องมองอย่างละเอียดอยู่เช่นกัน

หากไม่ใช่เพราะเห็นหวังเฉินเขียนขึ้นมาต่อหน้าต่อตา ให้ตายเธอก็ไม่เชื่อเด็ดขาดว่าจะมีคนที่เขียนลายมือได้งดงามถึงเพียงนี้

นี่ขนาดยังเป็นอักษรข่ายซู ถ้าเป็นอักษรสิงซู ไม่รู้ว่าจะขายได้ราคาสูงลิ่วขนาดไหน

อันที่จริงอักษรสิงซูของหวังเฉิน เธอเคยเห็นมาแล้ว ป้ายหน้าร้านตรงประตูโฮมสเตย์ของสวี่ฉิงซือ คำว่า 'ซีซี' สองคำนั้นก็คือหวังเฉินเป็นคนเขียนนั่นเอง

ลายมือของหวังเฉินฝึกฝนตามแบบหวังซีจือผู้เป็นคนตระกูลเดียวกันเมื่อพันกว่าปีก่อน จนมีเค้าโครงถึงสามสี่ส่วนแล้ว ระดับฝีมือเช่นนี้ ไม่ต้องพูดเลยว่าจะขายได้ราคาสูงจริง ๆ เพียงแต่หวังเฉินไม่เคยคิดจะขายลายมือตัวเองมาก่อน

"เฮ้ กลับไปค่อยดูต่อ ก่อนมื้อเย็นค่อยมากินยานะครับ" หวังเฉินตบไหล่เซี่ยเสวี่ยเบา ๆ ทีหนึ่ง สาเหตุหลักคือเธอจ้องเพลินเกินไป ก่อนหน้านี้หวังเฉินพูดไปรอบหนึ่งแล้วเธอก็ไม่ได้ยิน

"อ๋อ... อ๋อ ได้ค่ะ" เซี่ยเสวี่ยที่ได้สติกลับมาหลังถูกหวังเฉินสะกิด รีบลุกขึ้นยืนทันที

เธอเก็บใบสั่งยาลงในกระเป๋าของตัวเองอย่างระมัดระวัง ราวกับกำลังเก็บของล้ำค่าชิ้นหนึ่ง หลังจากเก็บเรียบร้อยแล้วก็ยังตบ ๆ บนกระเป๋าเบา ๆ

เซี่ยเสวี่ยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เห็นบนหน้าจอเต็มไปด้วยข้อความที่ขอให้เธอหยิบใบสั่งยาออกมาให้ดูอีกครั้ง

จึงพูดขึ้นว่า "เดี๋ยวพอกลับถึงโฮมสเตย์แล้วจะให้พวกคุณดูอีกทีนะคะ"

"เสวี่ยเอ๋อร์ รีบถามหน่อยสิ ลายมือหมอหวังขายไหม ผมยอมจ่ายเงินซื้อเลย"

"หมอหวังยินดีเขียนอักษรให้คนอื่นไหมครับ"

"ถามหน่อยสิ หมอหวังเขียนอักษรสิงซูไหม อยากเห็นแบบอักษรสิงซูจัง"

เมื่อเห็นคำถามเหล่านี้ ตอนนี้ในหัวของเซี่ยเสวี่ยก็เกิดความคิดขึ้นมา จึงเอ่ยถามหวังเฉินว่า

"หมอหวังคะ ชาวเน็ตให้ฉันถามคุณน่ะค่ะว่า ลายมือของคุณขายไหม พวกเขาอยากซื้อ แล้วคุณเขียนอักษรสิงซูหรือเปล่าคะ"

"ไม่ขายครับ" หวังเฉินตอบกลับไปสั้น ๆ เพียงคำเดียวด้วยน้ำเสียงห้วนกระด้าง

เสียงของหวังเฉิน ชาวเน็ตทุกคนได้ยินหมด เมื่อได้ยินคำพูดของหวังเฉิน ก็มีคนถามขึ้นมาทันทีว่า

"เสวี่ยเอ๋อร์ ถามหน่อยสิ ทำไมล่ะ ผมให้ราคาสูงเลยก็ยังไม่ได้เหรอ"

เซี่ยเสวี่ยเองก็อยากรู้เหตุผล จึงเอ่ยถามหวังเฉินต่อไป

"ไม่มีเหตุผลอะไรครับ ไม่ขาย ให้ราคาสูงแค่ไหนก็ไม่ขาย" เหตุผลที่หวังเฉินไม่ขายลายมือความจริงแล้วเรียบง่ายมาก หากลายมือของเขาถูกขายออกไปด้วยราคาสูง

เช่นนั้นคนไข้เหล่านั้นที่มารับการรักษาแล้วได้ใบสั่งยาไป ก็อาจจะเอาใบสั่งยาของเขาไปขายต่อ

แล้วถ้าบังเอิญมีคนที่เป็นโรคคล้าย ๆ กัน ดูใบสั่งยานี้แล้วไปจัดยามากินเองล่ะ

ยาจีนไม่เหมือนกับยาตะวันตก ยาจีนล้วนเป็นหนึ่งคนหนึ่งตำรับ แต่ละตำรับแตกต่างกัน คนไม่เหมือนกัน สาเหตุของโรคเดียวกันก็อาจไม่เหมือนกัน เช่นนั้นขนาดยาที่ใช้ย่อมไม่เหมือนกัน เรื่องนี้จะกินส่งเดชไม่ได้เด็ดขาด

"อ้าว ทำไมไม่ขายล่ะ น่าเสียดายจัง" บรรดาชาวเน็ตฟังผ่านลำโพงแล้วสัมผัสได้ว่าหวังเฉินเริ่มไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง

ดังนั้นจึงไม่เซ้าซี้ให้เซี่ยเสวี่ยถามเหตุผลจากหวังเฉินอีก เพียงแต่พากันเสียดายโดยไม่ได้นัดหมาย ลายมือดีขนาดนี้ ทำไมถึงไม่ยอมขายกันนะ

ทันใดนั้นบนหน้าจอแชตสาธารณะก็มีคนฉลาดโผล่ขึ้นมา "เสวี่ยเอ๋อร์ เทพเซียนให้ใบสั่งยากับเธอใช่ไหม นั่นหมายความว่าถ้าไปหาหมอ ใบสั่งยาที่จ่ายออกมาก็เอากลับมาได้น่ะสิ"

"เอ๊ะ จริงด้วยแฮะ เขาไม่ขายลายมือ แต่พวกเราไปหาหมอได้นี่นา"

"ใช่แล้ว ยังไงใบสั่งยาก็ต้องให้พวกเราอยู่ดี แบบนั้นก็ได้ลายมือแล้วไม่ใช่เหรอ"

"ไม่รู้ว่าจะขอให้หมอหวังใช้อักษรสิงซูเขียนใบสั่งยาได้ไหมนะ"

"พี่ชาย นายจะยึดติดกับอักษรสิงซูอะไรขนาดนั้นเนี่ย"

เซี่ยเสวี่ยที่กลับมาถึงโฮมสเตย์แล้ว ทำตามคำเรียกร้องของทุกคน โดยหยิบใบสั่งยาออกมาอย่างระมัดระวังอีกครั้ง และโชว์ให้ทุกคนดูอยู่พักหนึ่ง

"พวกนาย ฉันตัดสินใจแล้ว พรุ่งนี้จะออกเดินทางไปตรวจรักษา มีใครจะไปด้วยกันไหม"

"ฮ่าๆ พี่ชาย ฉันกำลังเก็บกระเป๋าอยู่แล้วเนี่ย"

"ฮิๆ ฉันก็จองตั๋วเรียบร้อยแล้วเหมือนกัน"

"พวกนายไม่ทำงานกันเหรอ นึกจะไปก็ไปเลยเนี่ยนะ"

"ขอโทษทีนะ พอดีฉันเป็นเจ้านายตัวเอง ไม่ต้องลางาน อีกอย่างไปที่นั่นยังได้เจอตัวจริงของเสวี่ยเอ๋อร์ด้วย คุ้มจะตาย"